αντιστρέφοντας την εικόνα της πραγματικότητας


Για την ώρα της δικς μας ερώτησης!
December 4, 2018, 1:02 pm
Filed under: Uncategorized

10 πλέον χρόνια πριν, τη νύχτα της 6ης Δεκέμβρη του 2008, ο 15χρονος Αλέξης Γρηγορόπουλος δολοφονείται από τον μπάτσο Επαμεινώνδα Κορκονέα. Την ίδια στιγμή τα ΜΜΕ και η κυβέρνηση μιλούσαν για «μεμονωμένο περιστατικό», ενώ τα πρώτα δελτία τύπου μιλούσανε για «συμπλοκές στα Εξάρχεια» και για «σφαίρα που εξοστρακίστηκε». Παρ’ όλα αυτά αυτόπτες μάρτυρες τους διαψεύδουν. Μετά την εν ψυχρώ δολοφονία, ξέσπασε ένα κύμα εξέγερσης στη νεολαία. Τα σχολεία και τα πανεπιστήμια κλείνουν το ένα μετά το άλλο και μαζικά  κατεβαίνουν στο δρόμο. Η τότε κυβέρνηση ΝΔ είναι πλήρως ανίκανη να αντιμετωπίσει το πρωτοφανές σε διάρκεια και μαζικότητα κύμα της οργής και χρησιμοποιεί ωμή βία και σκληρή καταστολή.

 

Ο Δεκέμβρης του 2008 ήταν η ερώτηση..

Τα «Δεκεμβριανά του 2008» αποτελούν το σοβαρότερο εξεγερτικό γεγονός μετά τη μεταπολίτευση. Για πρώτη φορά προκλήθηκε μια τόσο σοβαρή πολιτική κρίση πραγματικά «από τα κάτω», που απείλησε με ανατροπή την κυβέρνηση και κλυδώνισε συνολικά το πολιτικό σύστημα. Βρισκόμαστε στις αρχές της κρίσης και οι φοιτητές βάζουν συνολικότερα αιτήματα για μπλοκάρισμα της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης  και ανατροπής του συστήματος. Η εξέγερση έφερε στο προσκήνιο ένα ορμητικό κύμα πολιτικοποίησης με νέα ποιοτικά κοινωνικά, πολιτικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά. Η νέα εργατική βάρδια, η νεολαία της εκπαίδευσης, οι εργαζόμενοι, οι μετανάστες, όλοι αυτοί που δίνουν μάχη για την επιβίωση ,ανέτρεψαν το φόβο, τη σιωπή, την εκλογική αναμονή και τα προγραμματισμένα σχέδια όλου του πολιτικού σκηνικού.

 

Η βάση της εξέγερσης είχε βαθιές κοινωνικές ρίζες μέσα στην πολύπλευρη κρίση του σύγχρονου καπιταλισμού και στις συνθήκες της συνολικής αστικής επίθεσης σε παιδεία-εργασία-λαϊκές ελευθερίες, που δημιούργησαν ένα εκρηκτικό μείγμα εργασιακής ανασφάλειας-υποβάθμισης όλων των συνθηκών ζωής-αντιδημοκρατικής ασφυξίας, ταυτόχρονα με ένα τεράστιο έλλειμμα «εκπροσώπησης» από το υπάρχον πολιτικό σύστημα και πολιτικής προοπτικής. Μέσα από την εξέγερση εκφράστηκε ένα συνολικό «μπούχτισμα» και αντιπαράθεση με την αστική τάξη πραγμάτων, και όχι μόνο μια αντικατασταλτική καταγγελία ή μια δημοκρατική διαμαρτυρία. Ήρθε στο προσκήνιο ένα βαθύ αντικαπιταλιστικό φορτίο που άγγιζε όλες τις πλευρές της ζωής, μια ευρύτερη προσπάθεια νοηματοδότησης της καθημερινής ζωής, με σπάσιμο του καπιταλιστικού προτύπου (στο σχολείο, στην εργασία, στην κατανάλωση, στις γιορτές κλπ.), η άρνηση του «κανονικού», του «ομαλού», του «συνηθισμένου», αναζήτηση ενός άλλου τρόπου ζωής έξω από τα κυρίαρχα πρότυπα (κάτι που εκφράσθηκε και με την πληθώρα επιθετικών ενεργειών ενάντια στα σύμβολα του συστήματος, αλλά και με ένα πλούτο πρωτοβουλιών εναντίωσης στον κυρίαρχο πολιτισμό). Σε όλη αυτή την κατάσταση, όλο το αστικό μπλοκ εξουσίας συσπειρώνεται ενάντια στον «εσωτερικό εχθρό» που δεν είναι άλλος από μια νεολαία και ένα πανκοινωνικό κίνημα που δε συμβιβάζεται με τα ψίχουλα, αλλά ΤΑ ΘΕΛΕΙ ΟΛΑ!

10 χρόνια μετά

 

Η δική μας γενιά, ίσως είναι αρκετά μικρή για να έχει μνήμες από αυτόν τον Δεκέμβρη. Ωστόσο, ένα πράγμα είναι σίγουρο: εκτός από την ιστορική μνήμη και τη σημασία της για να αντιλαμβανόμαστε πώς προχωράει η ιστορία, όλες οι κοινωνικές αντιστάσεις και τα κινήματα του λαού και της νεολαίας, αποτελούν παρακαταθήκες για τη δημιουργία των δικών μας αντιστάσεων στα δικά μας πλαίσια και με βάση τις ανάγκες κάθε ανθρώπου που βιώνει την εκμετάλλευση και την καταπίεση. Γι’ αυτό λοιπόν, ο αγώνας ενάντια στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό και την κρατική καταστολή, αλλά και σε όλο το ασφυκτικό πλαίσιο που έχει δημιουργηθεί γύρω από τις ζωές μας, αποτελεί επίδικο της δικής μας γενιάς.

Η αυταρχική θωράκιση του κράτους δεν αποτελεί επιλογή μιας αντιδραστικής κυβέρνησης, αλλά στρατηγική κίνηση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού και των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων. Γι’ αυτό επιχειρείται μια άνευ προηγουμένου επίθεση στα δικαιώματα και τις ελευθερίες της νεολαίας και του λαού. Η εξέγερση του ’08, κατόρθωσε να αφήσει μια πλούσια παρακαταθήκη οργάνωσης αγώνων επιβολής, να ανοίξει το ζήτημα της κρατικής καταστολής, αλλά και να δημιουργήσει ένα ρεύμα αμφισβήτησης της υπάρχουσας κατάστασης στην κοινωνία. Ύστερα από τόσα χρόνια, οι εμπειρίες που αποκομίστηκαν από τον Δεκέμβρη, καλούνται να πάρουν ξανά σάρκα και οστά, τροφοδοτώντας τους αγώνες του σήμερα.

ΓΙΑΤΙ :

  • Η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ακόμη και αν μιλάει για μια περίοδο «μεταμνημονιακού» χαρακτήρα, εμείς συνεχίζουμε να βιώνουμε την ανασφάλεια και την τρομοκρατία. Είτε μέσω των εκπαιδευτικών αναδιαρθρώσεων είτε μέσω των αντεργατικών νόμων .
  • Η κυβέρνηση χέρι-χέρι με ΕΕ και  ΝΑΤΟ συνεχίζει να δολοφονεί πρόσφυγες στο Αιγαίο και να τους στοιβάζει στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, εξωθώντας τους σε απεργίες πείνας για να διεκδικήσουν τα αυτονόητα. Συνέχεια σε αυτή την απαράδεκτη κατάσταση έδωσε η πρόσφατη δολοφονία τριών απροστάτευτων προσφυγόπουλων στον Έβρο από τον λαθροδιακινητή τους.
  • Οι πολεμικές επιχειρήσεις αυξάνονται και η συμμετοχή της Ελλάδας σε αυτές είναι ακόμα πιο έντονη. Δημιουργώντας ένα κλίμα όξυνσης των σχέσεων στην ευρύτερη περιοχή και στη δημιουργία κλίματος εθνοϋστερίας, με τους Μακεδονομάχους να βγαίνουν στους δρόμους.
  • Κράτος και τράπεζες καταργούν το δικαίωμα στην κατοικία, αφού συνεχίζουν να εφαρμόζουν τους –ηλεκτρονικούς μάλιστα- πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας.
  • Κράτος και φασίστες δολοφονούν. Πρόσφατο παράδειγμα η δολοφονία του Αλβανού εργάτη γης στην Λευκίμμη.
  • Η αστική δικαιοσύνη συνεχίζει να δείχνει το πιο σκληρό της πρόσωπο και επιβεβαιώνει πως το μόνο που μπορεί να αποδώσει είναι η αδικία. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι η 10ετης κάθειρξη της καθαρίστριας από τον Βόλο επειδή πλαστογράφησε το απολυτήριο του δημοτικού προκειμένου να εργαστεί και να αναθρέψει την οικογένειά της.
  • Η νεολαία συνεχίζει να έχει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της ανεργίας, της κατάθλιψης και της μετανάστευσης, ενώ η επιλογή της είναι να εργαστεί ανασφάλιστα για 400 ευρώ.
  • Η κοινωνία εκφασίζεται. Δεν είναι μόνο οι εθνικιστές που βγαίνουν στις γειτονιές μας και προσπαθούν να βρουν χώρο στα σχολεία μας (χαρακτηριστική η φιέστα που προσπάθησαν να οργανώσουν στις 29/11, με τις «Πανελλαδικές καταλήψεις για τη Μακεδονία» αλλά δεν τους βγήκε)· είναι οι νοικοκυραίοι μικροαστοί που σκότωσαν το Ζακ, με την ανοχή και τη συνενοχή των μπάτσων και των περαστικών που δε μίλησαν· είναι η στοχοποίηση των τοξικοεξαρτημένων ατόμων, ώστε να καλλιεργηθεί κλίμα τοξικοφοβίας και να περιθωριοποιούνται οι αδύναμοι.
  • Μέσα στις σχολές μας πάει να μονιμοποιηθεί μια κατάσταση αποξένωσης. Οι φοιτητές παρακολουθούν τα μαθήματά τους και φεύγουν. Ως πηγή όλων των δεινών παρουσιάζεται το άσυλο και αυτό στοχοποιείται ευθέως και από το πρόσφατο πόρισμα Παρασκευόπουλου. Θέλουν τις σχολές μας αποστειρωμένες από συλλογικές διαδικασίες, για να περνάνε πανεύκολα τις αναδιαρθρώσεις, τις ιδιωτικοποιήσεις, όλα τα μέτρα που χειροτερεύουν το παρόν μας ως φοιτητές-εργαζόμενοι και το μέλλον μας στην επισφάλεια και την εργασιακή περιπλάνηση.

Ο κατάλογος είναι μακρύς και τα παραδείγματα από τις ζωές μας άπειρα. Για τα παραπάνω λοιπόν αλλά και για άλλα τόσα θεωρούμε πως ο Δεκέμβρης του 2018 έχει νόημα.

ΓΙΑΤΙ Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΠΟΥ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΜΕΤΩΠΗ-ΔΙΑΡΚΗΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΘΡΩΠΗ.

Έτσι λοιπόν, έχοντας την πεποίθηση ότι οι αγώνες για να’ ναι νικηφόροι πρέπει να βγούνε έξω από τα όρια της αστικής νομιμότητας και να έρθουν σε σύγκρουση με αυτά, να τσακίσουμε τη πολιτική της εξαθλίωσης, της φτώχειας, των πολέμων, του φασισμού και τους όποιους εκφραστές της, και να φτιάξουμε τη δικιά μας κοινωνία. Μια κοινωνία στο ύψος των αναγκών και των επιθυμιών μας.

 

 

 

Advertisements


Να προσπαθήσουμε. Να χάσουμε. Να προσπαθήσουμε ξανά. Να χάσουμε καλύτερα.
December 3, 2018, 7:16 pm
Filed under: Uncategorized

Η φετινή χρονιά ξεκίνησε πολύ διαφορετικά από τις προηγούμενες. Ξανά συναντηθήκαμε όχι στα μαθήματα αυτή τη φορά αλλά στις συλλογικές μας διαδικασίες. Από την πρώτη βδομάδα που άνοιξε η σχολή βρισκόμαστε σε συνελεύσεις και κινητοποιήσεις ενάντια στον Νόμο Γαβρόγλου, τη συγχώνευση του ΠΘ με τοΤΕΙ Θεσσαλίας καθώς και πτυχές τους που συνδέονται άμεσα με την καθημερινότητά μας (βλ. προαπαιτούμενα, υλικοτεχνικές υποδομές, σίτιση/στέγαση, κλειδωμένες πόρτες στο Πολυτεχνείο κτλ). Ξεκινήσαμε με δράσεις και καταλήψεις στη σχολή μας, και συνδέσαμε τον αγώνα μας  με των αγώνα των συμφοιτητών μας από  τους ΦΣ των πολ.μηχ και των ηλεκτρολόγων. Κάναμε μαζί μια μαχητική παρέμβαση στη πρυτανεία και βγήκαμε στο δρόμο διεκδικώντας από κοινού τις σπουδές των αναγκών μας !

Βρισκόμαστε σε μια περίοδο που την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση μιλά για την ανάπτυξη που έρχεται στην καινούργια «μεταμνημονιακή» εποχή, η νεολαία και η πλειττόμενη πλειοψηφία εξακολουθεί να είναι στο στόχαστρο της επίθεσης. Για ποια ανάπτυξη μιλάνε όταν οι πλειστηριασμοί, ο ΕΝΦΙΑ και ο υποκατώτατος μισθός μένουν στο παρόν ; Όσα ψίχουλα κι αν έταξε ο πρωθυπουργός στο λαό για αύξηση των μισθών, για Συλλογικές Συμβάσεις για μη μείωση των συντάξεων, δεν είναι τίποτα περισσότερο από προεκλογική ρητορική και απέχουν πολύ από τις πραγματικές μας ανάγκες. Οι δείκτες ανεργίας συνεχίζουν να χτυπάνε κόκκινο, οι μισθοί κυμαίνονται από 400-500 ευρώ, οι ελαστικές σχέσεις εργασίας και η ανασφάλιστη δουλειά είναι το τοπίο που επικρατεί στην αγορά εργασίας. Τα δημόσια αγαθά (ρεύμα, νερό),  ξεπουλιούνται, η εκπαίδευση διαλύεται και κάθε φωνή αντίστασης καταστέλλεται με τόνους χημικά. Παράλληλα, οι μέρες που ζούμε χαρακτηρίζονται από τη σκληρή πραγματικότητα του πολέμου. Όσο και να θέλουν να μας πείσουν για το αντίθετο, η κυβέρνηση και το ελληνικό κράτος συμμετέχουν στον πόλεμο που διεξάγεται αυτή τη στιγμή στη Συρία και τη Μέση Ανατολή. Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα  με τη ΝΑΤΟϊκή βάση που υπάρχει στη Σούδα αλλά και λίγο έξω από τον Βόλο, στο Στεφανοβίκειο και τη Λάρισα.  Αυτοί που προσπαθούν να μας πείσουν ότι έρχεται η ανάπτυξη είναι οι ίδιοι που προσπαθούν να διαμορφώσουν στον ελληνικό λαό ένα εχθρικό κλίμα απέναντι στους γειτονικούς λαούς από τους οποίους υποτίθεται ότι δεχόμαστε επίθεση. Στη πραγματικότητα δεν έχουμε να χωρίσουμε κάτι με τα ταξικά αδέρφια μας, για εμάς είναι ξεκάθαρο πως σε ΕΛΛΑΔΑ, ΤΟΥΡΚΙΑ, ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ Ο ΕΧΘΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ.

Η επίθεση κράτους και κεφαλαίου εντείνεται και στην εκπαίδευση. Εδώ και ένα χρόνο βρίσκεται σε εφαρμογή το κεντρικό νομοσχέδιο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, ο νόμος Γαβρόγλου. Μέσα από διάφορες κατευθύνσεις προσπαθεί να εξυπηρετήσει ένα στρατηγικό στόχο: την υποβάθμιση των μορφωτικών δικαιωμάτων της νεολαίας με την παράλληλα υποβάθμιση των εργασιακών της δικαιωμάτων. Βασικές πτυχές του νόμου αφορούν

1) την χρηματοδότηση στα πανεπιστήμια. Η κρατική χρηματοδότηση μειώνεται στο ελάχιστο και έτσι εταιρίες, περιφέρεια, ακόμα και ο στρατός βάζουν το κεφάλαιο καθορίζοντας την γνώση και την έρευνα που παράγεται.

2) τις συγχωνεύσεις τμημάτων όπως γίνεται και στο ΠΘ που Θεσσαλία κλείνουν όλα τα τμήματα του ΤΕΙ και μαζί με κάποια τμήματα του ΤΕΙ Στερεάς Ελλάδας συγχωνεύονται με το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. Oι συγχωνεύσεις τμημάτων σημαίνουν ότι το κεφάλαιο «γλιτώνει» έξοδα και πόρους (πχ μείωση προσωπικού, υποδομών κλπ) και ταυτόχρονα επενδύει σε επιστημονικά αντικείμενα που θα το βοηθήσουν να ξεπεράσει την κρίση του.

3)την ίδρυση Kέντρων επαγγελματικής εκπαίδευσης (ΚΕΕ). Πρόκειται για διετή προγράμματα εντός των ΑΕΙ στα οποία θα εισάγονται απόφοιτοι των ΕΠΑΛ με το βαθμό του απολυτηρίου τους. Θα είναι προγράμματα επαγγελματικής εξειδίκευσης που αυτόματα σημαίνει ότι η γνώση που θα παρέχεται σε αυτά δε θα είναι ολόπλευρη. Η κίνηση αυτή έρχεται να δημιουργήσει μία σειρά από εργαζόμενους που θα ξέρουν «τα βασικά» για να στελεχώσουν τα κενά των επιχειρήσεων. Θα είναι δηλαδή φθηνοί και ευέλικτοι εργαζόμενοι που θα τα κάνουν όλα και θα συμφέρουν.

4)τη διάσπαση των πτυχίων σε πολλαπλές ταχύτητες και η δημιουργία προγραμμάτων σπουδών πλήρως εξειδικευμένων σε άμεση σχέση με τις απαιτήσεις της αγοράς εργασίας. Στο ίδιο αντικείμενο υπάρχουν πολλές σχολές με προγράμματα διαφορετικών ταχυτήτων α) τα 2ετή β) τα 4ετή και γ) τα 5ετή. Η πολυδιάσπαση των προπτυχιακών σε συνδυασμό με τη μετατροπή σε master των 5ετών σπουδών ανάμεσα στα άλλα ανοίγει αφενός τον δρόμο για την είσοδο διδάκτρων στα προπτυχιακά, αφετέρου καθιστά τα 4ετή προγράμματα κατώτερης κατηγορίας. Τα πτυχία έτσι διαλύονται και παύουν να αποτελούν την μοναδική προϋπόθεση για δουλειά!

5)τη καθιέρωση των διδάκτρων στα μεταπτυχιακά. Οι προπτυχιακές σπουδές υποβαθμίζονται, κάνοντας ξεκάθαρο ότι για να εργαστείς θα δεν αρκεί το πτυχίο αλλά πρέπει να έχεις την οικονομική δυνατότητα να πληρώσεις για μεταπτυχιακά, σεμινάρια και πιστοποιήσεις. Ενισχύονται έτσι οι ταξικοί φραγμοί, κάνοντας την εκπαίδευση προνόμιο για λίγους.

Μιλάμε νόμο-ωδή στο επιχειρηματικό πανεπιστήμιο. Η λογική του είναι το «όσο ζεις μαθαίνεις» και τα πράγματα δεν είναι τόσο αθώα όσο φαίνονται. Η «δια βίου μάθηση» σημαίνει πως το πτυχίο σου δεν είναι αρκετό να για να εργαστείς στο αντικείμενό σου, και πρέπει να γίνεις περισσότερο ανταγωνιστικός παρακολουθώντας σεμινάρια και κάνοντας μεταπτυχιακά. Καταργείται έτσι κάθε επαγγελματικό δικαίωμα από το πτυχίο και αντικαθίσταται από ατομικό φάκελο προσόντων. Σε αυτούς τους ρυθμούς σπουδών έρχονται να προστεθούν οι εσωτερικοί κανονισμοί (βλ. κύκλους και αλυσίδες)  που εντατικοποιούν ακόμη περισσότερο τον/την  φοιτητή/τρια σε μία προσπάθεια μεταφοράς των πειθαρχημένων συνθηκών εργασίας μέσα στο πανεπιστήμιο.  Ο νόμος αυτός λοιπόν προετοιμάζει το πιο ελαστικό εργατικό δυναμικό των τελευταίων χρόνων και παράλληλα το πιο υποταγμένο. Βλέπουμε λοιπόν πως ο νόμος (όπως και όλοι οι προηγούμενοι) αντιλαμβάνεται το πανεπιστήμιο σαν μία καλοστημένη επιχείρηση η οποία θα πρέπει να λειτουργεί ανταποδοτικά. Στόχος του είναι η γενιά μας να γίνει η γενιά που θα σώσει το κεφάλαιο από την κρίση του δουλεύοντας απλήρωτα σε άθλιες εργασιακές συνθήκες, παρέχοντας έρευνα και γνώση για τις ανάγκες της αγοράς. Στόχος μας είναι να αντιστρέψουμε αυτό το κλίμα και μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες των συλλόγων μας για να οργανώσουμε τη μάχη ενάντια στο επιχειρηματικό πανεπιστήμιο και οτιδήποτε μας «ενοχλεί» στην καθημερινότητα των σπουδών μας. Παλεύουμε για την ανατροπή του νόμου Γαβρόγλου και κάθε αντιεκπαιδευτικού νόμου!

Ο φοιτητής δεν είναι μόνο φοιτητής είναι και ο μελλοντικός εργαζόμενος, αλλά και ο τωρινός εργαζόμενος. Ως υποκείμενο αισθάνεται και είναι ένας ιδιόμορφος «εργάτης» γνώσης του πανεπιστημίου που έχει συγκεκριμένα καθήκοντα και υποχρεώσεις και αξιολογείται για την απόδοσή του, κερδίζοντας, όπως είδαμε, προσόντα ανάλογα με τις ώρες γνωστικής εργασίας του(πιστωτικές μονάδες, ECTS). Εργάζεται ήδη εντός του πανεπιστημίου (βλ. απλήρωτες εργασίες και ενσωματωμένη πρακτική) ή εκτός πανεπιστημίου, και αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως εν δυνάμει εργαζόμενο που πρέπει από τώρα να ανταγωνιστεί τους «συναδέλφους» του για μια θέση στην αγορά εργασίας. Έχει από το πρώτο έτος τη ψυχολογία του ανέργου. Πιο έντονα από ποτέ σήμερα, βλέπουμε μάλιστα την υποκειμενική ταυτότητα του φοιτητή να καθορίζεται από την εργασιακή προοπτική και τη (πληγωμένη σήμερα) φαντασίωση της καριέρας, σε ένα περιβάλλον τσακισμένων εργασιακών δικαιωμάτων, 70% ανεργίας στους νέους, και με τις ελαστικές μορφές εργασίας-ημιαπασχόλησης να είναι η πιο δυναμική τάση, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και παγκόσμια. Παλεύουμε για συλλόγους-σωματεία που θα υπερασπίζονται τα δικαιώματα των εργαζόμενων φοιτητών μέσα από συλλογικές διεκδικήσεις. Παλεύουμε από τώρα για να μπορέσουμε να δουλέψουμε με όλα τα εργασιακά και επαγγελματικά μας δικαιώματα να κατοχυρώνονται από το πτυχίο μας, όχι από σεμινάρια, μεταπτυχιακά ή διδακτορικά. ΝΑ ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΜΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ!

Ήδη από το πανεπιστήμιο προσπαθούν να μας «προετοιμάσουν» για το κλίμα πειθάρχησης που θέλουν να υπάρχει στους χώρους δουλειάς. Αυτό φαίνεται τόσο από την εντατικοποίηση των μαθημάτων όσο και από τον ίδιο τον χώρο του πανεπιστημίου. Θέλουν  σχολές νεκροταφεία, πλήρως αποστειρωμένες από κάθε κοινωνική, πολιτική,  πολιτιστική δράση. Θέλουν φοιτητές και φοιτήτριες που να ασχολούνται μόνο με το μάθημά τους, το προτζεκτ τους και την προσωπική τους ανέλιξη. Το επιχειρηματικό πανεπιστήμιο συγκροτείται γύρω μας σαν ένα περιβάλλον ασφάλειας και από ένα υποκείμενο που την επιθυμεί και  την υπερασπίζεται. Στη συνείδηση των φοιτητών/τριων είναι η σύγχυση που καλλιεργεί η Kυβέρνηση και τα MME που μιλάνε συνεχώς για την «εγκληματικότητα» στα ΑΕΙ (βλ. Νομική Αθήνας, ΑΠΘ), δεν είναι μόνο  ο πρύτανης, ο κοσμήτορας ή ο καθηγητής που απονομιμοποιεί τα ριζοσπαστικά στοιχεία είναι ο ίδιος ο φοιτητής/τριας ώς κομμάτι αυτού του περιβάλλοντος.  Δεν βλέπουμε φαντάσματα, όλη η κοινωνία είναι δομημένη πάνω στην πειθάρχηση και τον εκφοβισμό των υποκειμένων. Με βάση την έρευνα του Φουκώ σχετικά με τη γέννηση της φυλακής, επιτήρηση, τιμωρία, τάξη και ασφάλεια είναι απαραίτητα στοιχεία για τη διασφάλιση της «ομαλότητας». Μιας ομαλότητας βέβαια που ευνοεί μόνο τους «κανονικούς» αυτού του κόσμου. Βλέπουμε στη σχολή, και σε όλο το χώρο του Πολυτεχνείου, όλες τις αίθουσες και τις πόρτες κλειδωμένες από νωρίς το απόγευμα και εταιρείες σεκιούριτι «να μας προστατεύουν». Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, φέτος με την αλλαγή της εταιρίας σεκιούριτι μπήκε μόνιμα στις σχολές και η αστυνομία. Αυτό δεν είναι σχήμα λόγου, αφού οι επόπτες των τωρινών φυλάκων είναι απόστρατοι αστυνομικοί!. Προσπαθούν να μας πείσουν ότι στο πανεπιστήμιο χωρίς αυτά γίνεται εμπόριο ναρκωτικών και κλοπές. Με αυτό το σκεπτικό σχηματίστηκε η Επιτροπή για τη μελέτη ζητημάτων της ακαδημαϊκής ελευθερίας και ειρήνης του Υπουργείου Παιδείας, η οποία μετά από συνεδριάσεις, εξήγαγε το γνωστό «πόρισμα Παρασκευόπουλου». Το πόρισμα αναφέρει συγκεχυμένα διάφορα περιστατικά εγκληματικότητας, όπως η διακίνηση ναρκωτικών και οι μικροκλοπές μαζί με τις κινητοποιήσεις των φοιτητικών συλλόγων, για τα δωρεάν συγγράμματα για παράδειγμα, για να καταλήξει γενικόλογα στη «βία» και την «ανομία» μέσα στα πανεπιστήμια. Στην ουσία, προτείνεται η εφαρμογή της ισχύουσας νομοθεσίας για το άσυλο ,με τη χρήση καταστολής και την άμεση κατάλυσή του, σε ορισμένες περιπτώσεις μόνιμων καταλήψεων χώρων, που λειτουργούν για παράδειγμα ως φοιτητικά στέκια, ή ως χώροι προβών θεατρικών ομάδων των σχολών, ή ως αυτοδιαχειριζόμενα κυλικεία κλπ. Αυτό θα γίνεται μέσω της επιτροπής ασύλου που συστήνεται και με απόφαση της Διοίκησης, δύναται πλέον να υπάρχει αστυνομική επέμβαση ακόμα και για πλημμελήματα. Πίσω απ΄ όλα αυτά τα πορίσματα κρύβεται τι πραγματικά φοβάται η Κυβέρνηση, η αντιπολίτευση και τα ΜΜΕ.  Ένα Πανεπιστήμιο με ζωντανό Φοιτητικό Σύλλογο που μπορεί να διοργανώνει συζητήσεις, προβολές ταινιών, πάρτι αλλά κυρίως και να διεκδικεί καλύτερους όρους φοίτησης και εργασίας, πάει κόντρα στα σχέδιά τους.. Θα τους βόλευε ένα Πανεπιστήμιο χωρίς όργανα των φοιτητών, χωρίς αγώνες, πολιτικοποίηση και πρόταγμα για την απελευθερωτική παιδεία των αναγκών και των επιθυμιών μας. Θέλουν πειθαρχία και υπακοή. Όμως εμείς δεν υπακούσαμε ποτέ… Θα κάνουμε ό,τι περνάει απ’ το χέρι μας για να κατακτήσουμε ξανά τον κοινωνικό μας χώρο, να τον κάνουμε ελεύθερο από διαρκή έλεγχο και κανόνες.

Πέρα από φοιτητές/τριες, είμαστε και κομμάτια μιας κοινωνίας που ο ρατσισμός και οι φασιστικές φωνές εμφανίζονται από παντού ενώ η βία και ο κοινωνικός κανιβαλισμός κανονικοποιούνται στις συνειδήσεις. Στην ίδια μας την πόλη ξεπηδάνε τέτοιες φωνές που δεν θέλουν τους πρόσφυγες στα σχολεία, συμπεριφορές σεξιστικής βίας αυξάνουν και πληθαίνουν μέσα και στον ίδιο μας τον κοινωνικό χώρο. Αντιλαμβανόμαστε πως ο φασισμός και ο σεξισμός σαν κοινωνικές σχέσεις και συμπεριφορές είναι κάτι πολύ πιο ευρύ από την Χ.Α σαν φαινόμενα και συνολικά πρέπει να τα αντιπαλέψουμε. Σ΄αυτή την κατάσταση έρχεται να προστεθεί και η όξυνση των πολεμικών προετοιμασιών με την πολεμική μηχανή του «μετά Μνημονίου» ελληνικού κράτους να στρέφεται ενάντια στους/στις καταπιεσμένους/ες. Βλέπουμε πώς ο πόλεμος δεν έρχεται από μακριά, αφού το κράτος αγοράζει συνεχώς νέους εξοπλισμούς και φτιάχνει νέες βάσεις για το ΝΑΤΟ οπώς γίνεται και λίγο έξω απ’ τον Βόλο και στη Λάρισα. Για την ελληνική αστυνομία και την ελληνική κυβέρνηση, αλλά και το ΚΚΕ και τη ΛΑΕ,, είναι προτιμότερο να κλάψουν, σε ένα αντιαλβανικό κρεσέντο, για τον φασίστα Κατσίφα που πυροβόλησε και έπεσε νεκρός από την αλβανική αστυνομία , παρά για τους χιλιάδες νεκρούς που προκαλεί η πολιτική και οι συνεργασίες της δικής μας χώρας καθημερινά, από τη Συρία και την Παλαιστίνη μέχρι το Αιγαίο. Δεν μιλούν για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης προσφύγων οπού ένα κομμάτι των καταπιεσμένων βρίσκεται υπό στρατιωτική, αποικιακού τύπου κατοχή, για τη γυναικτονία στον Έβρο από μαχαίρι στρατιωτικού. Με τη συνεργασία αστυνομίας-στρατού απειλείται κάθε επικίνδυνη απεργία, κάθε επικίνδυνη κινητοποίηση, αλλά και κάθε επικίνδυνη, ενοχλητική ύπαρξη. Στρατιωτικές ασκήσεις καταστολής πλήθους και απειλές, από το Δεκέμβρη του 2008 μέχρι το 2018, κάθε μεγάλη κινητοποίηση που «ξεφεύγει» από τα όρια θα έχει να αντιμετωπίσει τη πιθανότητα επέμβασης του στρατού στη χώρα. Όμως μετρήσαμε μικρές νίκες, απεργίες, κινητοποιήσεις, αντιστάσεις των εργαζομένων, των μεταναστριών και των μεταναστών, των καταπιεσμένων το τελευταίο διάστημα. Με αυτούς τους αγώνες και με αυτές τις αναζητήσεις είμαστε. Με ένα πολύμορφο αντιπολεμικό/διεθνιστικό κίνημα, που δεν θα συνδιαλέγεται με τους κρατικούς μηχανισμούς, ενάντια σε κάθε ιμπεριαλισμό και εθνικισμό. Μια  ζωντανή κοινότητα αγώνα ενάντια στην φρίκη του πολέμου, για να μπουν μπροστά οι ανάγκες των λαών για ελευθερία και ειρήνη.

Οι δράσεις και οι κινητοποιήσεις αυτού του διαστήματος έδωσαν χώρο σε ένα αγωνιστικό δυναμικό στις σχολές να εκφραστεί και να διεκδικήσει συλλογικά τις σπουδές και το μέλλον των αναγκών και των επιθυμιών του.  Ωστόσο, βρέθηκε χώρος και για το πιο αντιδραστικό κομμάτι φοιτητών που είτε πιστεύει ότι το μέλλον του είναι εξασφαλισμένο είτε είναι με τη λογική του συμβιβασμού και της υποταγής, πιστεύοντας ότι τον λόγο για τις ζωές μας τον έχουν οι κυβερνήσεις και μόνο αυτές μπορούν να αλλάξουν την κατάσταση. Μέσα σε όλο αυτό, βρήκε χώρο να εκφραστεί το ΜΑΣ/ΚΝΕ, με έναν τρόπο που δε μας ξαφνιάζει καθόλου. Προκειμένου να ενσωματώσει τη μάζα σε μια λογική διαχείρισης της κατάστασης και του λιγότερου κακού, σε μια λογική διαλόγου με τους καθηγητές (αυτοί οι οποίοι είναι αυτοί που ψήφισαν τους εσωτερικούς κανονισμούς) και σε μια λογική ανάθεσης της αγωνιστικότητας στους έμπειρους  του ΜΑΣ/ΚΝΕ. Σε αυτό το πλαίσιο, έβαλε πλάτες να καθησυχαστεί ο φοιτητικός σύλλογος και να συνεχίσει να «λειτουργεί ομαλά» όπως όλο το προηγούμενου διάστημα. Η ΚΝΕ/ΜΑΣ είναι εγγυητής της σταθερότητας μέσα στα πανεπιστήμια. Το μόνο που κάνει είναι η διοργάνωση δράσεων διαμαρτυρίας και όχι συνολικό ανατρεπτικό, πολιτικό αγώνα. Προσπαθεί να αποτρέψει αποφάσεις από μαζικές γενικές συνελεύσεις και εναντιώνεται σε αυτές όπως και στις ριζοσπαστικές μορφές πάλης όπως οι καταλήψεις. Υποστηρίζει τον γραφειοκρατικό τρόπο λειτουργίας των συλλόγων και τη λήψη όλων των αποφάσεων μέσα από ΔΣ (ακόμα χειρότερα μέσα παραγοντικά μαζέματα των προέδρων των ΔΣ βλ. Πανθεσσαλικές συνταντήσεις που βαφτίζει συντονισμούς). Επί τις ουσίας ενισχύει τις λογικές ανάθεσης και μοιρολατρίας και ενισχύει αντί να αποκρούει τις κυβερνητικές επιδιώξεις. Στρέφεται ενάντια στην αντικαπιταλιστική αριστερά, και λογικό αφού είναι ο μόνος εκφραστής της συλλογικής δράσης και της αντικυβερνητικής πάλης μέσα στα πανεπιστήμια. Με τη στάση της όσον αφορά τα πολεμικά σχέδια του ελληνικού κράτους, έχει διαλέξει πλέον στρατόπεδο με τους από πάνω. Μας καλεί να πολεμήσουμε για να υπερασπιστούμε το «κοινό εθνικό συμφέρον», βγάζοντας έτσι λάδι την κυβέρνηση και τα πολεμικά της σχέδια.

Δεν πρόκειται για μια γενικόλογη κριτική εσωτερικής κατανάλωσης, έχουμε βιώσει το τελευταίο διάστημα με τον πιο άμεσο τρόπο τα αποτελέσματα αυτής της αντίληψης στον ίδιο μας τον σύλλογο.  Οι δυνάμεις της ΚΝΕ/ΜΑΣ έβαλαν σε γύψο τόσο τις κινητοποιήσεις και τις δράσεις μας (βλ, συμβολική διαμαρτυρία στην πρυτανική αρχή χωρίς καμία διάθεση για σύγκρουση και απάιτηση των αιτημάτων των ΦΣ, καπελώνοντας τις ίδιες τις αποφάσεις των φοιτητικών συλλόγων με αυτές του ΜΑΣ-επιτροπή αγώνα) όσο και τον αγώνα των φοιτητικών συλλόγων που παρεμβαίνουν γενικά. Έτσι, σαμποτάρει την όλη αγωνιστική δράση του συλλόγου, παίζοντας ουσιαστικά το ρόλο που σε άλλες σχολές  έχουν άλλες συντηρητικές δυνάμεις (ΔΑΠ κλπ). Οι αγώνες δεν μπαίνουν σε καλούπια. Εμείς είμαστε αυτοί που θα αποφασίσουμε για εμάς και εμείς είμαστε αυτοί που θα επιβάλλουμε τους όρους για το μέλλον μας. Κόντρα σε συμβιβαστικές λογικές που εκφράζονται συνειδητά ή ασυνείδητα  σε λογικές του «όσο λιγότερα ζητάμε, τόσο πιο εύκολα θα τα πετύχουμε» . Δεν μπορούμε να διαχειριστούμε τη σαπίλα που βιώνουμε, μόνο να την ανατρέψουμε !

            Σε όλη αυτή την κατάσταση, εμείς προβληματιζόμαστε και οραματιζόμαστε για μια άλλη παιδεία. Μια παιδεία απελευθερωτική, και διεκδικούμε  ένα πανεπιστήμιο όχι κομμένο και ραμμένο στις ανάγκες των λίγων, αλλά ένα πανεπιστήμιο δωρεάν για όλες/ους χωρίς ταξικούς φραγμούς με δωρεάν παροχές (υλικά, σίτιση στέγαση, μεταφορές κλπ). Που θα προσφέρει ολόπλευρη μόρφωση, για τις κοινωνικές ανάγκες και επιθυμίες όχι για τα κέρδη του κεφαλαίου. Ένα πανεπιστήμιο δημόσιο που το λόγο στην παραγόμενη έρευνα, γνώση και τη λειτουργία του θα έχουν οι φοιτητ(ρι)ές και οι εργαζόμενοι/ες μέσα από τις γενικές συνελεύσεις τους και το συντονισμό μεταξύ τους. Και επειδή θεωρούμε το πανεπιστήμιο αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας ορίζουμε τον αγώνα για ένα άλλο πανεπιστήμιο, ως αλληλένδετο με τον αγώνα για μια άλλη εργασία. Θέλουμε μόνιμη και σταθερή δουλειά και δουλειά για όλους! Επιλέγουμε να θέσουμε ξανά από την αρχή τους όρους του παιχνιδιού με κριτήριο τις ανάγκες της πλατιάς πλειοψηφίας, ανάγκες για παιδεία (και όχι εκπαίδευση), για δημιουργική εργασία (και όχι δουλειά-δουλία), για ζωή (και όχι επιβίωση). Σε μια κοινωνία όπου η πολεμική απειλή φαντάζει όλο και πιο κοντά, εμείς προτάσουμε την ανάγκη για ένα πολύμορφο αντιπολεμικό/διεθνιστικό κίνημα, που δεν θα συνδιαλέγεται με τους κρατικούς μηχανισμούς, ενάντια σε κάθε ιμπεριαλισμό και εθνικισμό. Μια  ζωντανή κοινότητα αγώνα ενάντια στην φρίκη του πολέμου, για να μπουν μπροστά οι ανάγκες των λαών για ελευθερία και ειρήνη. Για να τα κερδίσουμε όλα αυτά διάλεγουμε το δρόμο του κόσμου που έχει μάθει συλλογικά να αγωνίζεται, να διεκδικεί και να επιβάλει τις ανάγκες του. Αυτός που όλο το προηγούμενο διάστημα διεκδικεί αυτά που του ανήκουν. Κοντρά στις λογικές παραδοχής πως τίποτα δεν αλλάζει ή ακόμα χειρότερα που λένε μην αγωνίζεσαι γιατί μπορείς να χάσεις και αυτά τα ελάχιστα που έχεις. Αυτό περνά μέσα από τις μάχες για την ανατροπή του νόμου Γαβρόγλου, της συγχώνευσης του ΠΘ με τα ΤΕΙ και των πολιτικών που θέλουν να κάνουν το πανεπιστήμιο για λίγους και εκλεκτούς. Είδαμε ότι οι λογικές συζήτησης με τη ΓΣΤ και τους πρυτάνεις δεν έχουν αποτέλεσμα. Δεν διαπραγματευόμαστε τις ανάγκες μας, τις επιβάλλουμε μαχητικά. Δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε, εκείνοι μας φοβούνται. Δεν μπορούμε άλλωστε να ξεχάσουμε πως ότι θεωρούμε ώς δεδομένο αυτή τη στιγμή έχει κερδηθεί μέσα από συλλογικούς αγώνες. Η λύση στα κοινωνικά προβλήματα δε θα έρθει από ψηλά, αλλά από τη συγκρότηση εκείνου του κινήματος εργαζομένων και νεολαίας, που στη βάση της αμεσοδημοκρατίας των γενικών συνελεύσεων, θα αγωνίζεται και θα έρθει να ανατρέψει τη φτώχεια, το φασισμό και την εκμετάλλευση και να επιβάλει τις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας.



ΝΟΕΜΒΡΗΣ ’18, ΩΡΑ ΝΑ ΣΧΕΔΙΑΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΝΙΚΕΣ !
November 13, 2018, 8:49 pm
Filed under: ΑΦΙΣΕΣ, Uncategorized

πολυτεχνειο τελικη.jpg

45 χρόνια μετά η φλόγα της εξέγερσης καίει ακόμα !
Τόσα χρόνια μετά τα πράγματα δε φαίνεται να έχουν αλλάξει και πολύ. Παιδεία για λίγους,ανεργία, απολύσεις, ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, διάλυση των εργασιακών δικαιωμάτων, την καταπάτηση στοιχειωδών δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, καταστολή.
Σε όλη αυτή την κατάσταση για εμάς υπάρχουν δύο δρόμοι. Ο ένας, εκείνος της παραδοχής πως τίποτα δεν αλλάζει ή ακόμα χειρότερα εκείνος που λέει μην αγωνίζεσαι γιατί μπορείς να χάσεις και αυτά τα ελάχιστα που έχεις. Από την άλλη υπάρχει και ένας άλλο δρόμος. Αυτός του κόσμου που έχει μάθει να αγωνίζεται, να διεκδικεί και να επιβάλει τις ανάγκες του. Αυτός που όλο το προηγούμενο διάστημα διεκδικεί αυτά που του ανήκουν. Κάνει καταλήψεις στις σχολές, στο υπουργείο, ενάντια στον Νόμο Γαβρόγλου, απεργεί, παλεύει για τα εργασιακά του δικαιώματα, βγαίνει στο δρόμο ενάντια στον φασισμό και τον πόλεμο. Αν δεν μας αρκεί αυτή η κατάσταση που βιώνουμε εντός και εκτός σχολής κάτι πρέπει να κάνουμε. Ο μόνος δρόμος που μπορεί να είναι νικηφόρος και να επιβάλλει κατακτήσεις είναι ο συλλογικός. Κόντρα στις ατομικές λύσεις, μέσα από γενικές συνελεύσεις, εμείς η νεολαία βγαίνουμε στο προσκήνιο για να διεκδικήσουμε το παρόν και το μέλλον που μας στερούν !

 



Πλαίσιο Πρωτοβουλίας Φοιτητριών/ων Αρχιτεκτονικής για τη 17 Νοέμβρη
November 13, 2018, 8:46 pm
Filed under: ΠΛΑΙΣΙΑ

 

Νοέμβρης 2018: 45 χρόνια από το Πολυτεχνείο, η φλόγα της εξέγερσης καίει ακόμα!

Εδώ και ενάμιση μήνα περίπου η καθημερινότητα της σχολής έχει ξεφύγει από τα μαθήματα και τις παρουσιάσεις. Ξαναζωντανέψαμε τις συλλογικές μας διαδικασίες και τους διαδρόμους της σχολής με τις συζητήσεις και τα αποτυπώματά μας. Δώσαμε το παράδειγμα στους άλλους φοιτητικούς συλλόγους μέσα από τις μαχητικές μας συνελεύσεις και κινητοποιήσεις και καταφέραμε να συντονιστούμε στη μάχη ενάντια στον Νόμο Γαβρόγλου. Παρ’όλα στην τελευταία συνέλευση, με ευθύνη των δυνάμεων του ΜΑΣ/ΚΝΕ /επιτροπής αγώνα, οι οποίες όσο και αν μιλάνε για δράση των φοιτητικών συλλόγων η αντίληψή τους βασίζεται στην ανάθεση, την αντιπροσώπευση και τη λογική του  «ψήφισέ με να αγωνιστώ εγώ για εσένα», οι δράσεις αυτές πήγαν ένα βήμα πίσω. Στη συνέχεια, η παρέμβαση στη ΓΣΤ για το ζήτημα των κύκλων και όχι μόνο,  έδειξε ότι οι καθηγητές εμένουν στη στάση τους και δεν κάνουν πίσω. Δεν περιμέναμε βέβαια και κάτι διαφορετικό αφού αυτοί οι ίδιοι ψήφισαν και ψηφίζουν τόσα χρόνια τους κανονισμούς. Το ζήτημα είναι πως οι επιλογές τους αγγίζουν τη δική μας καθημερινότητα και τις δικές μας σπουδές, είναι ζήτημα να πούμε πως το μόνο βήμα πίσω ήταν να πάρουμε φόρα για να πάμε πιο μπροστά. Δε διαχειριζόμαστε την υπάρχουσα κατάσταση ούτε διαπραγματευόμαστε τις ανάγκες μας_ ΤΙΣ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΜΕ! Ο Νοέμβρης σηματοδοτεί για το φοιτητικό κίνημα κατακτήσεις που επιστρέφουν πίσω στην τριήμερη κατάληψη του Πολυτεχνείου το ’73, μιας στιγμής που αποτέλεσε σημείο καμπής για την δημιουργία των φοιτητικών μας συλλόγων, των αγώνων των φοιτητών ενάντια στις αναδιαρθρώσεις και των καταλήψεων που έριξαν νόμους. Στο δρόμο που χάραξαν όλοι εκείνοι οι «Νοέμβρηδες» οφείλουμε να συνεχίσουμε να παλεύουμε μέχρι να εκπληρωθούν τα αιτήματά μας.

Τι όμως έιναι αυτό που παλέυουμε;

|ΝΟΜΟΣ ΓΑΒΡΟΓΛΟΥ

Ο Νόμος Γαβρόγλου φέρνει ριζικές αλλαγές στην εκπαίδευση. Βασική πτυχή του νόμου αφορά την χρηματοδότηση των πανεπιστημίων. Μειώνεται στο ελάχιστο η κρατική χρηματοδότηση με στόχο την δημιουργία οικονομικά αυτοδύναμων ιδρυμάτων. Αυτό ανοίγει τις πόρτες στην είσοδο επιχειρήσεων  και ιδιωτών οι οποίοι θα βάζουν το κεφάλαιο για τη λειτουργία των πανεπιστημίων. Προφανώς αυτό δεν θα το κάνουν ανιδιοτελώς αλλά για να  μπορούν να καθορίζουν το πρόγραμμα σπουδών και κατ’ επέκταση τη γνώση και την έρευνα που παράγεται, με βάση τα συμφέροντά τους. Στο ίδιο το ΠΘ η έρευνα που παράγεται συνδέεται άμεσα με τα συμφέροντα των πολυεθνικών [η ΑΓΕΤ που χρηματοδότησε μεταπτυχιακό πρόγραμμα στη Χωροταξία], της περιφέρειας [το ΠΘ ακόμη θα αναλάβει τον Φορέα Διαχείρισης της Λίμνης Κάρλας] ακόμα και του Ελληνικού Στρατού [το οικονομικό τμήμα του ΠΘ έχει υπογράψει μνημόνιο συνεργασίας με το Γενικό Επιτελείο Στρατού με θέμα τα οικονομικά της άμυνας και τις διεθνείς σχέσεις]. Θέλουμε η έρευνα και η γνώση που παράγουμε να συνδέεται με τις κοινωνικές ανάγκες και τις δυνατότητες της εποχής, όχι με τα συμφέροντα του κάθε αφεντικού και τον πόλεμο.

Στα πλαίσια της μείωσης της χρηματοδότησης των πανεπιστημίων έρχονται και οι συγχωνεύσεις και τα κλεισίματα των σχολών. Στη Θεσσαλία κλείνουν όλα τα τμήματα του ΤΕΙ και μαζί με κάποια τμήματα του ΤΕΙ Στερεάς Ελλάδας συγχωνεύονται με το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. Συγκεκριμένα κλείνουν 20 τμημάτων ΤΕΙ στη Θεσσαλία και ταυτόχρονα  ιδρύονται 18 νέα τμημάτα με αντικείμενα παρεμφερή αυτών που υπάρχουν ήδη  (πχ τμήμα δημόσιας υγείας, επιστήμης τροφίμων, επιστήμης υλικών κλπ). Oι συγχωνεύσεις τμημάτων σημαίνουν ότι το κεφάλαιο «γλιτώνει» έξοδα και πόρους (πχ μείωση προσωπικού, υποδομών κλπ) και ταυτόχρονα επενδύει σε επιστημονικά αντικείμενα που θα το βοηθήσουν να ξεπεράσει την κρίση του. Σε άμεση σύνδεση με τα παραπάνω, ιδρύονται εντός των πανεπιστημίων τα «πολλά υποσχόμενα» Kέντρα επαγγελματικής εκπαίδευσης (ΚΕΕ). Πρόκειται για διετή προγράμματα εντός των ΑΕΙ στα οποία θα εισάγονται απόφοιτοι των ΕΠΑΛ με το βαθμό του απολυτηρίου τους. Στα ΚΕΕ θα φοιτούν παιδιά των οικογενειών, που η τσέπη τους δεν επιτρέπει την είσοδο σε ΑΕΙ. Θα είναι προγράμματα επαγγελματικής εξειδίκευσης που αυτόματα σημαίνει ότι η γνώση που θα παρέχεται σε αυτά δε θα είναι ολόπλευρη. Η κίνηση αυτή έρχεται να δημιουργήσει μία σειρά από εργαζόμενους που θα ξέρουν «τα βασικά» για να στελεχώσουν τα κενά των επιχειρήσεων. Θα είναι δηλαδή φθηνοί και ευέλικτοι εργαζόμενοι που θα τα κάνουν όλα και θα συμφέρουν. Αυτή θα είναι η προοπτική για μία σειρά μαθητών που γεννήθηκαν με «την ατυχία» να μην έχουν χρήματα για να μπουν στο Πανεπιστήμιο. Να ποιος είναι ο στόχος της κατάργησης 20 τμημάτων ΤΕΙ και ίδρυσης νέων σχολών με ρευστό και ευέλικτο περιεχόμενο και κατευθύνσεις.

Με τις συγχωνεύσεις είναι ξεκάθαρη η διάσπαση του αντικειμένου και η δημιουργία προγραμμάτων σπουδών πλήρως εξειδικευμένων σε άμεση σχέση με τις απαιτήσεις της αγοράς εργασίας. Η ανωτατικοποίηση των ΤΕΙ είναι μόνο στα χαρτιά αφού δεν έξασφαλίζει επιπλέον επαγγελματικά δικαιώματα. Βασική  στόχευση αυτού του Νόμου για την εκπαίδευση είναι η συνεχής επανακατάρτηση, δηλαδή η διαρκής συλλογή προσόντων από τους φοιτητές, για να γίνουμε ωφέλιμοι στο εργασιακό μοντέλο που αυτοί θέλουν. Πιο συγκεκριμένα αφαιρούνται επαγγελματικά δικαιώματα και γνώση  από τον προπτυχιακό κύκλο σπουδών και μετακυλίονται σε μεταπτυχιακά, σε σεμινάρια και σε ειδικές δομές μέσα στα πανεπιστήμια.(βλ ζήτημα διδακτικής επάρκειας στους εκπαιδευτικούς) Με αυτόν τον τρόπο, τα πτυχία διαλύονται και παύουν να αποτελούν την μοναδική προϋπόθεση για δουλειά! Βλέπουμε έτσι την διάσπαση των πτυχίων σε διαφορετικές ταχύτητες α) τα 2ετή β) τα 4ετή και γ) τα 5ετή προγράμματα.  Η πολυδιάσπαση των προπτυχιακών σε συνδυασμό με τη μετατροπή σε master των 5ετών σπουδών ανάμεσα στα άλλα ανοίγει αφενός τον δρόμο για την είσοδο διδάκτρων στα προπτυχιακά, αφετέρου καθιστά τα 4ετή προγράμματα κατώτερης κατηγορίας. Θέλουμε η γνώση που παίρνουμε να είναι ολόπλευρη και σφαιρική για αυτό διεκδικούμε ένα ενιαίο πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο. Θέλουμε όλοι/ες να έχουν έλεύθερη πρόσβαση στη παιδεία χωρίς δίδακτρα στα μεταπτυχιακά και τα προπτυχιακά!       

 

 

Η μάχη ενάντια στον Νόμο Γαβρόγλου ξεκινάει μέσα από τη σχολή

|ΚΟΣΤΟΣ  ΚΑΙ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΣΠΟΥΔΩΝ

Όλα αυτά δεν σημαίνουν πως αυτή τη στιγμή η κατάσταση στην εκπαίδευση είναι εντάξει, ήδη πληρώνουμε ακριβά την υποτιθέμενη δημόσια και δωρεάν παιδεία. Στη σχολή μας από την πρώτη στιγμή ζητείται να αγοράσουμε υλικά με μεγάλο κόστος, που αυξάνεται κατά την εξεταστική για τις μακέτες και τις εκτυπώσεις, πράγματα που θα έπρεπε να μας παρέχονται δωρεάν από τη σχολή. Πάγιο ζήτημα , είναι η λειτουργία των εργαστηρίων λέιζερ (που υπολειτουργεί) και ξύλου και μετάλλου (που έχουν κλείσει εντελώς). Η ίδια κατάσταση επικρατεί και στη μέριμνα, με 38 κρεβάτια στις εστίες για ένα χρόνο για τα 11 τμήματα του ΠΘ στο Βόλο και σίτιση με υψηλά οικονομικά κριτήρια και κακής ποιότητας φαγητό. Τόσα χρόνια μας λένε δεν έχουν λεφτά και να πληρώσουμε εμείς ένα μικρό ποσό για τη λειτουργία τους (πχ όπως συμβαίνει με τις εκτυπώσεις). Και όντως δεν μοιάζει τόσο φοβερό να πληρώνουμε ένα μικρό ποσό αντί να δίνουμε τα τριπλά χρήματα σε εργαστήρια εκτός πανεπιστημίου. Όσο ασήμαντο και να μοιάζει, μια τέτοια κίνηση ανοίγει ακόμα παραπάνω τον ασκό του Αιόλου για την συνολική ιδιωτικοποίηση του πανεπιστημίου, τώρα 10 ευρώ για το λέιζερ, αύριο 10 ευρώ σε κάτι άλλο μετά 1800 ευρώ με την εγγραφή [κάτι που πρότεινε και ο  πρόεδρος της αρχιτεκτονικής Πάτρας]. Το ζήτημα όμως είναι γιατί να δίνουμε αυτά τα χρήματα; Όντως το κράτος δεν έχει λεφτά; Όσο και να προσπαθούν να μας πείσουν για αυτό, τα τεράστια ποσά που πηγαίνουν σε πολεμικούς εξοπλισμούς και στρατιωτικές δαπάνες δείχνουν το αντίθετο. Το κράτος έχει λεφτά αλλά προτιμά να τα δίνει σε φρεγάτες και καινούργια F16 αντί για βασικές κοινωνικές ανάγκες. Το ίδιο το ΠΘ έχει λεφτά αλλά πηγαίνουν σε έργα ύψους 55εκ. ευρώ (εκ των οποίων τα μισά θα πάνε σε υπόγειο πάρκινγκ), η ίδια η σχολή μας έχει λεφτά αλλά πηγαίνουν σε αίθουσες βιτρίνες και ταξίδια καθηγητών. Μήπως είναι να διεκδικήσουμε λεφτά για τις ανάγκες μας;

Σε αυτή την κατάσταση προσπαθούν να μας πείσουν ότι η καθημερινότητά μας στη σχολή είναι ήρεμη,  φυσιολογική και να μην την πολύ αμφισβητούμε . Εντατικοποίηση δεν υπάρχει, όλα μετριούνται με τα ECTS, που αντιστοιχούν σε ώρες εργασίας, άρα δεν δουλεύουμε υπερβολικά. Λες και εμείς δεν ζούμε την καθημερινότητα αυτή που μας παρουσιάζουν ως ιδανική. Οι ώρες της ημέρας δεν φτάνουν για να βρεις την καλύτερη ιδέα και να προλάβεις τις ατέλειωτες εργασίες και παρουσιάσεις. Όμως, μέσα σε αυτό το κυνήγι προθεσμιών και βαθμού (που θα ενταθεί αν τελικά περάσουν οι κύκλοί) χάνεται το νόημα του τι σπουδάζουμε και τι αρχιτεκτονική θέλουμε. Σε συνδιασμό, δε και με τα υπερβολικά εξειδικευμένα μαθήματα, αυτή η εκπαιδευτική διαδικασία δεν εξυπηρετεί την ανάγκη μας για συνολική γνώση γύρω από τα ζητήματα του χώρου. Το περιεχόμενο των πιο πολλών μαθημάτων και ο τρόπος που θα διδαχθούν επιλέγεται από τον καθηγητή αυθαίρετα, γιατί αυτός «ξέρει καλύτερα». Θέλουμε να έχουμε λόγο στο τι σπουδάζουμε και πως. Για παράδειγμα, στις σύνθεσεις (γιατί δεν μπρούμε να κλωνοποιήσουμε τον καλύτερο καθηγητή) θα μπορούσαν τα θέματα να βγαίνουν ένα εξάμηνο πριν και  μέσα σε αυτό το διάστημα ως φοιτητές/τριες να τα συζητάμε στις συνελέυσεις μας, και συλλογικά να  μπορούμε να τα τροποποιήσουμε ή να προτείνουμε δικά μας. Έτσι  να προσπαθήσουμε να βρούμε  τρόπους που τα μαθήματα  θα απαντάνε όντως  στα ακαδημαϊκά μας ενδιαφέροντα.

|ΑΣΥΛΟ

Το κλίμα πειθάρχησης πέρα απ’ τα μαθήματα , φαίνεται κ στον ίδιο τον χώρο της σχολής. Το πανεπιστήμιο γίνεται ένας χώρος αυστηρά για μάθημα, αποστειρωμένος από κοινωνικές σχέσεις και δράσεις. Μέσα από την έρευνα του Φουκώ σχετικά με τη γέννηση της φυλακής μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η σύγχρονη κοινωνία πηγαίνει σε μια αυξανόμενη πειθαρχία και εκφοβισμό των υποκειμένων. Επιτήρηση, τιμωρία, τάξη και ασφάλεια είναι απαραίτητα στοιχεία για τη διασφάλιση της «ομαλότητας». Μιας ομαλότητας βέβαια που ευνοεί μόνο τους «κανονικούς» αυτού του κόσμου. Βλέπουμε στη σχολή, και σε όλο το χώρο του Πολυτεχνείου, όλες τις αίθουσες και τις πόρτες κλειδωμένες από νωρίς το απόγευμα και εταιρείες σεκιούριτι «να μας προστατεύουν». Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, φέτος με την αλλαγή της εταιρίας σεκιούριτι μπήκε μόνιμα στις σχολές και η αστυνομία. Αυτό δεν είναι σχήμα λόγου, αφού οι επόπτες των τωρινών φυλάκων είναι απόστρατοι αστυνομικοί!. Προσπαθούν να μας πείσουν ότι στο πανεπιστήμιο χωρίς αυτά γίνεται εμπόριο ναρκωτικών και κλοπές. Κατευθύνουν για άλλη μια φορά τον τρόμο των φοιτητών, ώστε να είναι οι ίδιοι που θα ζητήσουν κατάργηση του ασύλου και αστυνόμευση στις σχολές. Με αυτό το σκεπτικό σχηματίστηκε η Επιτροπή για τη μελέτη ζητημάτων της ακαδημαϊκής ελευθερίας και ειρήνης του Υπουργείου Παιδείας, η οποία μετά από συνεδριάσεις, εξήγαγε το γνωστό «πόρισμα Παρασκευόπουλου». Το πόρισμα αναφέρει συγκεχυμένα διάφορα περιστατικά εγκληματικότητας, όπως η διακίνηση ναρκωτικών και οι μικροκλοπές μαζί με τις κινητοποιήσεις των φοιτητικών συλλόγων, για τα δωρεάν συγγράμματα για παράδειγμα, για να καταλήξει γενικόλογα στη «βία» και την «ανομία» μέσα στα πανεπιστήμια. Στην ουσία, προτείνεται η εφαρμογή της ισχύουσας νομοθεσίας για το άσυλο ,με τη χρήση καταστολής και την άμεση κατάλυσή του, σε ορισμένες περιπτώσεις μόνιμων καταλήψεων χώρων, που λειτουργούν για παράδειγμα ως φοιτητικά στέκια, ή ως χώροι προβών θεατρικών ομάδων των σχολών, ή ως αυτοδιαχειριζόμενα κυλικεία κλπ. Αυτό θα γίνεται μέσω της επιτροπής ασύλου που συστήνεται και με απόφαση της Διοίκησης, δύναται πλέον να υπάρχει αστυνομική επέμβαση ακόμα και για πλημμελήματα. Πίσω απ΄ όλα αυτά τα πορίσματα κρύβεται τι πραγματικά φοβάται η Κυβέρνηση, η αντιπολίτευση και τα ΜΜΕ που μιλάνε συνεχώς για την «εγκληματικότητα» στα ΑΕΙ.  Ένα Πανεπιστήμιο με ζωντανό Φοιτητικό Σύλλογο που μπορεί να διοργανώνει συζητήσεις, προβολές ταινιών, πάρτι αλλά κυρίως και να διεκδικεί καλύτερους όρους φοίτησης και εργασίας, πάει κόντρα στα σχέδιά τους.. Θα τους βόλευε ένα Πανεπιστήμιο χωρίς όργανα των φοιτητών, χωρίς αγώνες, πολιτικοποίηση και πρόταγμα για την απελευθερωτική παιδεία των αναγκών και των επιθυμιών μας. Θέλουν πειθαρχία και υπακοή. Όμως εμείς δεν υπακούσαμε ποτέ… Θα κάνουμε ό,τι περνάει απ’ το χέρι μας για να κατακτήσουμε ξανά τον κοινωνικό μας χώρο, να τον κάνουμε ελεύθερο από διαρκή έλεγχο και κανόνες.

|ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

Το σημαντικότερο όλων όμως είναι ότι η νεολαία σήμερα με τις νέες συνθήκες που επικρατούν νιώθει το εργασιακό της μέλλον όλο και πιο αβέβαιο. Παίρνουμε το πτυχίο μας και μετά τι; Θα μπορέσουμε να βρούμε δουλειά; Ή θα στέλνουμε για χρόνια βιογραφικά από τα παιδικά μας δωμάτια και θα δουλεύουμε περιστασιακά με εξαιρετικά χαμηλούς μισθούς; Θα μπορέσουμε να ζήσουμε εδώ ή θα αναγκαστούμε να μεταναστεύσουμε για ένα καλύτερο μέλλον; Ο φοιτητής δεν είναι μόνο φοιτητής είναι και ο μελλοντικός εργαζόμενος, αλλά και ο τωρινός εργαζόμενος, δηλαδή αισθάνεται και είναι ιδιόμορφος «εργάτης» γνώσης του πανεπιστημίου που έχει συγκεκριμένα καθήκοντα και υποχρεώσεις και αξιολογείται για την απόδοσή του, κερδίζοντας, όπως είδαμε, προσόντα ανάλογα με τις ώρες γνωστικής εργασίας του, εργάζεται ήδη εντός του πανεπιστημίου (βλ. απλήρωτες εργασίες και ενσωματωμένη πρακτική) ή εκτός πανεπιστημίου, και αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως εν δυνάμει εργαζόμενο που πρέπει από τώρα να ανταγωνιστεί τους «συναδέλφους» του για μια θέση στην αγορά εργασίας. Άρα έχει από το πρώτο έτος τη ψυχολογία του ανέργου. Παλεύουμε από τώρα για να μπορέσουμε να δουλέψουμε με όλα τα εργασιακά και επαγγελματικά μας δικαιώματα να κατοχυρώνονται από το πτυχίο μας, όχι από σεμινάρια, μεταπτυχιακά ή διδακτορικά. Παλεύουμε για συλλόγους-σωματεία που θα υπερασπίζονται τα δικαιώματα των εργαζόμενων φοιτητών μέσα από συλλογικές διεκδικήσεις . Ως φοιτητές/τριες, τωρινοί και μελλοντικοί  εργαζόμενοι στεκόμαστε απέναντι στα αντιεργατικά νομοσχέδια της κυβέρνησης που προάγουν τη μείωση των μισθών και των συντάξεων, τα προγράμματα ανακύκλωσης της ανεργίας, την κατάργηση του δικαιώματος στην απεργία. Στηρίζουμε το ανεξάρτητο ταξικό εργατικό κίνημα που παλεύει ενάντια στην κυβέρνηση και την εργοδοσία κόντρα στη σαπίλα του επίσημου γραφειοκρατικού συνδικαλισμού που βάζει πλάτες στα νομοσχέδια και τις επιλογές της κυβέρνησης. Στηρίζουμε συλλογικότητες στην ανεργία και την επισφάλεια όπως η Attack και η Λάντζα, στηρίζουμε τις εργατικές λέσχες όπως η Λέσχη Εργαζομένων και Νεολαίας Βόλου. Σ’ αυτό το πλαίσιο καλούμε και στην ανεξάρτητη ταξική συγκέντρωση στο ταχυδρομείο στις 14 Νοέμβρη, ώρα να κάνουμε και στη πόλη μας βήματα για μια άλλη δυναμική αγωνιστικής δράσης, ανεξάρτητης από τον υποταγμένο συνδικαλισμό και των δυνάμεων που τον στηρίζουν.

|ΔΙΑΘΕΜΑΤΙΚΟΣ ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΟΣ/ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

Πέρα από φοιτητές/τριες, είμαστε και κομμάτια μιας κοινωνίας που ο ρατσισμός και οι φασιστικές φωνές εμφανίζονται από παντού ενώ η βία και ο κοινωνικός κανιβαλισμός κανονικοποιούνται στις συνειδήσεις. Στην ίδια μας την πόλη ξεπηδάνε τέτοιες φωνές που δεν θέλουν τους πρόσφυγες στα σχολεία, συμπεριφορές σεξιστικής βίας αυξάνουν και πληθαίνουν μέσα και στον ίδιο μας τον κοινωνικό χώρο. Αντιλαμβανόμαστε πως ο φασισμός και ο σεξισμός σαν κοινωνικές σχέσεις και συμπεριφορές είναι κάτι πολύ πιο ευρύ από την Χ.Α σαν φαινόμενα και συνολικά πρέπει να τα αντιπαλέψουμε. Σ΄αυτή την κατάσταση έρχεται να προστεθεί και η όξυνση των πολεμικών προετοιμασιών. Βλέπουμε πώς ο πόλεμος δεν έρχεται από μακριά, όσο υπάρχουν στρατόπεδα συγκέντρωσης όπως η Μόρια, όσο το ελληνικό κράτος μιλάει συνεχώς για ενδεχόμενο ενός θερμού επεισοδίου, αγοράζει πολεμικούς εξοπλισμούς και  ιδρύει νέες βάσεις του ΝΑΤΟ.  Ο πόλεμος όντως δεν έρχεται από μακριά καθώς οι νέες βάσεις σχεδιάζονται να γίνουν λίγο έξω απ’ τον Βόλο και στη Λάρισα με μόνιμο νατοικό στρατό. Δεν γίνεται να μην αντιδράσουμε σε όλα αυτά, δεν γίνεται να συνηθίσουμε τον θάνατο. Από αυτή τη στιγμή και με κόμβο τη 17 Νοέμβρη σαν φοιτητικός σύλλογος να κάνουμε σαφές πως δεν θα γίνουμε συννένοχοι/ες στα εγκληματά τους ! σύλλογος είναι ώρα να γίνουμε κομμάτι ενός πολύμορφου αντιπολεμικού/διεθνιστικού κινήματος, που δεν θα συνδιαλέγεται με τους κρατικούς μηχανισμούς, ενάντια σε κάθε ιμπεριαλισμό και εθνικισμό. πως Να γίνουμε κομμάτι μιας  ζωντανής κοινότητας αγώνα ενάντια στην φρίκη του πολέμου, για να μπουν μπροστά οι ανάγκες των λαών για ελευθερία και ειρήνη. Σε αυτόν τον πόλεμο θα βγούμε νικητές!

Σε όλη αυτή την κατάσταση για εμάς υπάρχουν δύο δρόμοι. Ο ένας, εκείνος της παραδοχής πως τίποτα δεν αλλάζει ή ακόμα χειρότερα εκείνος που λέει μην αγωνίζεσαι γιατί μπορείς να χάσεις και αυτά τα ελάχιστα που έχεις. Από την άλλη υπάρχει και ένας άλλο δρόμος. Αυτός του κόσμου που έχει μάθει να αγωνίζεται, να διεκδικεί και να επιβάλει τις ανάγκες του. Αυτός που όλο το προηγούμενο διάστημα διεκδικεί αυτά που του ανήκουν. Κάνει καταλήψεις στις σχολές, στο υπουργείο, ενάντια στον Νόμο Γαβρόγλου, απεργεί, παλεύει για τα εργασιακά του δικαιώματα, βγαίνει στο δρόμο ενάντια στον φασισμό και τον πόλεμο.  Αν δεν μας αρκεί αυτή η κατάσταση που βιώνουμε εντός και εκτός σχολής κάτι πρέπει να κάνουμε. Ο μόνος δρόμος που μπορεί να είναι νικηφόρος και να επιβάλλει κατακτήσεις είναι ο συλλογικός. Κόντρα στις ατομικές λύσεις, μέσα από γενικές συνελεύσεις, εμείς η νεολαία βγαίνουμε στο προσκήνιο για να διεκδικήσουμε το παρόν και το μέλλον που μας στερούν. Αυτό περνά μέσα από τις μάχες για την ανατροπή του νόμου Γαβρόγλου, της συγχώνευσης του ΠΘ με τα ΤΕΙ και των πολιτικών που θέλουν να κάνουν το πανεπιστήμιο για λίγους και εκλεκτούς. Είδαμε ότι οι λογικές συζήτησης με τη ΓΣΤ και τους πρυτάνεις δεν έχει αποτέλεσμα. Δεν διαπραγματευόμαστε τις ανάγκες μας, τις επιβάλλουμε μαχητικά. Δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε, εκείνοι μας φοβούνται. Δεν μπορούμε άλλωστε να ξεχάσουμε πως ότι θεωρούμε ώς δεδομένο αυτή τη στιγμή έχει κερδηθεί μέσα από συλλογικούς αγώνες. Συμφοιτητές μας στο παρελθόν μέσα από καταλήψεις κατάφεραν να μπλοκάρουν ολόκληρους νόμους (βλ. κίνημα 06-07 , 500 σχολές σε όλη την Ελλάδα βρίσκονταν υπό κατάληψη και δεν πέρασε ο νόμος πλαίσιο και η αναθεώρηση του άρθρου 16 του συντάγματος που μιλούσε για ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημίων). 45 χρόνια μετά την εξέργεση του Πολυτεχνείου, η 17η Νοέμβρη δεν είναι μια αποστεωμένη επέτειος που έχασε το περιεχόμενό της και απομένει μια νεκρή, επετειακή μέρα για πανηγυρισμούς, λάβαρα, συμφιλίωση και ευτελείς συγκινήσεις. Στέκει και υποδεικνύει τους νέους δρόμους μπροστά στις νέες προκλήσεις. Γι’ αυτό τη διεκδικούμε όλα τα καταπιεσμένα υποκείμενα, για να βγούμε εμείς μπροστά· και στις 17 Νοέμβρη αλλά και κάθε μέρα. !

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ

– Άμεση σύγκλιση ΓΣΤ

–Να μην εφαρμοστεί το Νομοσχέδιο Γαβρόγλου και κάθε αντιδραστική κατεύθυνση για την παιδεία

-Καμία σκέψη για συγχώνευση του ΠΘ με το ΤΕΙ Θεσσαλίας

-Καμία διάσπαση του γνωστικού αντικειμένου, Ενιαίο πτυχίο με πλήρη επαγγελματικά δικαιώματα

-Να καταργηθούν οι κύκλοι, οι αλυσίδες και κάθε μέσο εντατικοποίησης της καθημερινότητας μας.

-Δωρεάν υλικοτεχνική υποδομή (χαρτόνια, εκτυπώσεις)

-Ανοιχτές οι αίθουσες των σχολών για κάθε δράση των φοιτητών (πολιτική, πολιτιστική, κλπ) χωρίς την επίδειξη πάσο, ταυτότητας κλπ.  Συγκεκριμένα: – ανοιχτές  24 ώρες οι έξω πόρτες του πολυτεχνείου – ανοιχτές 24 ώρες οι αίθουσες της σχολής που δεν έχουν εξοπλισμό – Ανοιχτές για χρήση όλες τις ώρες, με ονοματοδότηση οι αίθουσες με  εξοπλισμό (υπολογιστές, αίθουσες με προτζέκτορες), Να φύγουν οι εταιρίες σεκούριτι και η αστυνομία από τις σχολές.

-Να φύγουν οι βάσεις του ΝΑΤΟ. Καμία σκέψη για δημιουργία βάσεων σε Στεφανοβίκειο και Λάρισα.

ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΑΥΤΩΝ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ

-Κατάληψη της σχολής από την Τρίτη 13/11 ως το Σάββατο 17/11

-Δημιουργία συντονιστικής επιτροπής κατάληψης για την οργάνωης των δράσεων.

-Συμμετοχή στην απεργιακή κινητοποιήση την Τετάρτη 14/11 στις 10.00 στο Ταχυδρομείο

-Κατάληψη του κτηρίου της Πρυτανείας του ΠΘ από την Πέμπτη 15/11 ως την Παρασκευή 16/11, Παρεμβάσεις στα μαθήματα του θόλου,  Μεταφορά του κέντρου αγώνα της κατάληψης στον Θόλο.

-Συμμετοχή στην αντιπολεμική-αντιιμπεριαλιστική-αντικυβερνητική πορεία το Σάββατο 17 Νοέμβρη στις 6 μμ στο Θόλο, μέρα επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου

-Οργάνωση εκδήλωσης το Σάββατο 17/11 στο Θόλο με θέμα το Πολυτεχνείο

-Μαζική μαχητική παρέμβαση στην επόμενη ΓΣΤ

-Συμμετοχή στην πανεκπαιδευτική κινητοποίηση στο Υπουργείο Παιδείας μαζί με αναπληρωτές/αδιόριστους εκπαιδευτικούς και μαθητές ενάντια στο ν. Γαβρόγλου και την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, την Πέμπτη 29/11 στην Αθήνα

ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ

– Λειτουργία της σχολής με βάση τις ανάγκες και τις επιθυμίες των φοιτητών. Ισότιμη σχέση φοιτητών- καθηγητών. Τέλος στον αυταρχισμό της ΓΣΤ .Πρόγραμμα σπουδών προσαρμοσμένο στις ανάγκες των σύγχρονων πόλεων της κρίσης. Καμία εμπλοκή των επιχειρήσεων στην εκπαιδευτική διαδικασία.

-Πλήρη δικαιώματα στην πρακτική άσκηση. Όχι στην απλήρωτη εργασία φοιτητών, σε γραφεία ή πρότζεκτ καθηγητών. Καμιά σκέψη για διαγωνισμούς, προνόμια και κλίμα ανταγωνισμού μεταξύ των φοιτητών.

-Επαναπρόσληψη των απολυμένων εργαζομένων σε διοίκηση και εργαστήριο ξύλου. Μονιμοποίηση όλων των καθηγητών και των εργαζομένων σε καθαριότητα, συντήρηση και φύλαξη στο πανεπιστήμιο

-Καμία μεταφοράς απαραίτητης γνώσης από το προπτυχιακό σε μεταπτυχιακό. Κατάργηση διδάκτρων στο μεταπτυχιακό, ούτε σκέψη για δίδακτρα στα προπτυχιακά

-Δωρεάν σίτιση, στέγαση, συγγράμματα και συγκοινωνίες για όλους/ες. Αύξηση των δαπανών για όλες τις φοιτητικές παροχές. Ανέγερση ικανού αριθμού εστιών για να στεγαστούν όλοι/ες οι φοιτητές και φοιτήτριες.

-Επανακατοχύρωση ασύλου χωρίς εξαιρέσεις, καμία αστυνόμευση και περιστολή των δικαιωμάτων και των   ελευθεριών μας.

-Δουλειά με αξιοπρέπεια! Λιγότερες ώρες δουλειάς για όλες/ους, μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους/ες , αυξήσεις στους μισθούς. Συλλογικές συμβάσεις εργασίας και Πτυχίο με κατοχυρωμένα εργασιακά δικαιώματα. Επίδομα ανεργίας σε όλους τους ανέργους/ες χωρίς περιορισμούς και αποκλεισμούς και με πλήρη ιατροφαρμακευτική δωρεάν δημόσια περίθαλψη.

-Ζωή με αξιοπρέπεια! Σύγκρουση με τις μνημονιακές πολιτικές της ΕΕ-ΔΝΤ, έξοδος από τους ολοκληρωτικούς μηχανισμούς του. Κατάργηση των μνημονιακών νόμων και όλων των αντεργατικών μέτρων. Διαγραφή του χρέους!

-Πάλη για συντριβή των φασιστικών συμμοριών και του ρατσισμού. Πάλη για τη συντριβή της πατριαρχίας. Καμία ανοχή στο σεξισμό και την κουλτούρα του βιασμού. Κάτω τα χέρια από τα σώματά μας και το δικαίωμα στην έκτρωση! Καμία διάκριση σε χώρους δουλειάς, εκπαίδευσης, αλλά και παντού με βάση το φύλο και τη σεξουαλικότητα. Αναγνώριση του δικαιώματος στην αυτοάμυνα.

– Καμία συμμετοχή στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Κανένας φαντάρος έξω από τα σύνορα. Να φύγουν οι βάσεις του ΝΑΤΟ. Καμία σκέψη για δημιουργία βάσεων σε Στεφανοβίκειο και Λάρισα

-Λεφτά για την παιδεία και όχι για στρατιωτικούς εξοπλισμούς, τις τράπεζες, το χρέος.

 



ΠΛΑΙΣΙΟ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΦΟΙΤΗΤΡΙΩΝ/ΤΩΝ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ ΓΙΑ ΤΙΣ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ
November 13, 2018, 8:44 pm
Filed under: Uncategorized

Νοέμβρης 2018: 45 χρόνια από το Πολυτεχνείο, η φλόγα της εξέγερσης καίει ακόμα!

Εδώ και ενάμιση μήνα περίπου η καθημερινότητα της σχολής έχει ξεφύγει από τα μαθήματα και τις παρουσιάσεις. Ξαναζωντανέψαμε τις συλλογικές μας διαδικασίες και τους διαδρόμους της σχολής με τις συζητήσεις και τα αποτυπώματά μας. Δώσαμε το παράδειγμα στους άλλους φοιτητικούς συλλόγους μέσα από τις μαχητικές μας συνελεύσεις και κινητοποιήσεις και καταφέραμε να συντονιστούμε στη μάχη ενάντια στον Νόμο Γαβρόγλου. Παρ’όλα στην τελευταία συνέλευση, με ευθύνη των δυνάμεων του ΜΑΣ/ΚΝΕ /επιτροπής αγώνα, οι οποίες όσο και αν μιλάνε για δράση των φοιτητικών συλλόγων η αντίληψή τους βασίζεται στην ανάθεση, την αντιπροσώπευση και τη λογική του  «ψήφισέ με να αγωνιστώ εγώ για εσένα», οι δράσεις αυτές πήγαν ένα βήμα πίσω. Στη συνέχεια, η παρέμβαση στη ΓΣΤ για το ζήτημα των κύκλων και όχι μόνο,  έδειξε ότι οι καθηγητές εμένουν στη στάση τους και δεν κάνουν πίσω. Δεν περιμέναμε βέβαια και κάτι διαφορετικό αφού αυτοί οι ίδιοι ψήφισαν και ψηφίζουν τόσα χρόνια τους κανονισμούς. Το ζήτημα είναι πως οι επιλογές τους αγγίζουν τη δική μας καθημερινότητα και τις δικές μας σπουδές, είναι ζήτημα να πούμε πως το μόνο βήμα πίσω ήταν να πάρουμε φόρα για να πάμε πιο μπροστά. Δε διαχειριζόμαστε την υπάρχουσα κατάσταση ούτε διαπραγματευόμαστε τις ανάγκες μας_ ΤΙΣ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΜΕ! Ο Νοέμβρης σηματοδοτεί για το φοιτητικό κίνημα κατακτήσεις που επιστρέφουν πίσω στην τριήμερη κατάληψη του Πολυτεχνείου το ’73, μιας στιγμής που αποτέλεσε σημείο καμπής για την δημιουργία των φοιτητικών μας συλλόγων, των αγώνων των φοιτητών ενάντια στις αναδιαρθρώσεις και των καταλήψεων που έριξαν νόμους. Στο δρόμο που χάραξαν όλοι εκείνοι οι «Νοέμβρηδες» οφείλουμε να συνεχίσουμε να παλεύουμε μέχρι να εκπληρωθούν τα αιτήματά μας.

Τι όμως έιναι αυτό που παλέυουμε;

|ΝΟΜΟΣ ΓΑΒΡΟΓΛΟΥ

Ο Νόμος Γαβρόγλου φέρνει ριζικές αλλαγές στην εκπαίδευση. Βασική πτυχή του νόμου αφορά την χρηματοδότηση των πανεπιστημίων. Μειώνεται στο ελάχιστο η κρατική χρηματοδότηση με στόχο την δημιουργία οικονομικά αυτοδύναμων ιδρυμάτων. Αυτό ανοίγει τις πόρτες στην είσοδο επιχειρήσεων  και ιδιωτών οι οποίοι θα βάζουν το κεφάλαιο για τη λειτουργία των πανεπιστημίων. Προφανώς αυτό δεν θα το κάνουν ανιδιοτελώς αλλά για να  μπορούν να καθορίζουν το πρόγραμμα σπουδών και κατ’ επέκταση τη γνώση και την έρευνα που παράγεται, με βάση τα συμφέροντά τους. Στο ίδιο το ΠΘ η έρευνα που παράγεται συνδέεται άμεσα με τα συμφέροντα των πολυεθνικών [η ΑΓΕΤ που χρηματοδότησε μεταπτυχιακό πρόγραμμα στη Χωροταξία], της περιφέρειας [το ΠΘ ακόμη θα αναλάβει τον Φορέα Διαχείρισης της Λίμνης Κάρλας] ακόμα και του Ελληνικού Στρατού [το οικονομικό τμήμα του ΠΘ έχει υπογράψει μνημόνιο συνεργασίας με το Γενικό Επιτελείο Στρατού με θέμα τα οικονομικά της άμυνας και τις διεθνείς σχέσεις]. Θέλουμε η έρευνα και η γνώση που παράγουμε να συνδέεται με τις κοινωνικές ανάγκες και τις δυνατότητες της εποχής, όχι με τα συμφέροντα του κάθε αφεντικού και τον πόλεμο.

Στα πλαίσια της μείωσης της χρηματοδότησης των πανεπιστημίων έρχονται και οι συγχωνεύσεις και τα κλεισίματα των σχολών. Στη Θεσσαλία κλείνουν όλα τα τμήματα του ΤΕΙ και μαζί με κάποια τμήματα του ΤΕΙ Στερεάς Ελλάδας συγχωνεύονται με το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. Συγκεκριμένα κλείνουν 20 τμημάτων ΤΕΙ στη Θεσσαλία και ταυτόχρονα  ιδρύονται 18 νέα τμημάτα με αντικείμενα παρεμφερή αυτών που υπάρχουν ήδη  (πχ τμήμα δημόσιας υγείας, επιστήμης τροφίμων, επιστήμης υλικών κλπ). Oι συγχωνεύσεις τμημάτων σημαίνουν ότι το κεφάλαιο «γλιτώνει» έξοδα και πόρους (πχ μείωση προσωπικού, υποδομών κλπ) και ταυτόχρονα επενδύει σε επιστημονικά αντικείμενα που θα το βοηθήσουν να ξεπεράσει την κρίση του. Σε άμεση σύνδεση με τα παραπάνω, ιδρύονται εντός των πανεπιστημίων τα «πολλά υποσχόμενα» Kέντρα επαγγελματικής εκπαίδευσης (ΚΕΕ). Πρόκειται για διετή προγράμματα εντός των ΑΕΙ στα οποία θα εισάγονται απόφοιτοι των ΕΠΑΛ με το βαθμό του απολυτηρίου τους. Στα ΚΕΕ θα φοιτούν παιδιά των οικογενειών, που η τσέπη τους δεν επιτρέπει την είσοδο σε ΑΕΙ. Θα είναι προγράμματα επαγγελματικής εξειδίκευσης που αυτόματα σημαίνει ότι η γνώση που θα παρέχεται σε αυτά δε θα είναι ολόπλευρη. Η κίνηση αυτή έρχεται να δημιουργήσει μία σειρά από εργαζόμενους που θα ξέρουν «τα βασικά» για να στελεχώσουν τα κενά των επιχειρήσεων. Θα είναι δηλαδή φθηνοί και ευέλικτοι εργαζόμενοι που θα τα κάνουν όλα και θα συμφέρουν. Αυτή θα είναι η προοπτική για μία σειρά μαθητών που γεννήθηκαν με «την ατυχία» να μην έχουν χρήματα για να μπουν στο Πανεπιστήμιο. Να ποιος είναι ο στόχος της κατάργησης 20 τμημάτων ΤΕΙ και ίδρυσης νέων σχολών με ρευστό και ευέλικτο περιεχόμενο και κατευθύνσεις.

Με τις συγχωνεύσεις είναι ξεκάθαρη η διάσπαση του αντικειμένου και η δημιουργία προγραμμάτων σπουδών πλήρως εξειδικευμένων σε άμεση σχέση με τις απαιτήσεις της αγοράς εργασίας. Η ανωτατικοποίηση των ΤΕΙ είναι μόνο στα χαρτιά αφού δεν έξασφαλίζει επιπλέον επαγγελματικά δικαιώματα. Βασική  στόχευση αυτού του Νόμου για την εκπαίδευση είναι η συνεχής επανακατάρτηση, δηλαδή η διαρκής συλλογή προσόντων από τους φοιτητές, για να γίνουμε ωφέλιμοι στο εργασιακό μοντέλο που αυτοί θέλουν. Πιο συγκεκριμένα αφαιρούνται επαγγελματικά δικαιώματα και γνώση  από τον προπτυχιακό κύκλο σπουδών και μετακυλίονται σε μεταπτυχιακά, σε σεμινάρια και σε ειδικές δομές μέσα στα πανεπιστήμια.(βλ ζήτημα διδακτικής επάρκειας στους εκπαιδευτικούς) Με αυτόν τον τρόπο, τα πτυχία διαλύονται και παύουν να αποτελούν την μοναδική προϋπόθεση για δουλειά! Βλέπουμε έτσι την διάσπαση των πτυχίων σε διαφορετικές ταχύτητες α) τα 2ετή β) τα 4ετή και γ) τα 5ετή προγράμματα.  Η πολυδιάσπαση των προπτυχιακών σε συνδυασμό με τη μετατροπή σε master των 5ετών σπουδών ανάμεσα στα άλλα ανοίγει αφενός τον δρόμο για την είσοδο διδάκτρων στα προπτυχιακά, αφετέρου καθιστά τα 4ετή προγράμματα κατώτερης κατηγορίας. Θέλουμε η γνώση που παίρνουμε να είναι ολόπλευρη και σφαιρική για αυτό διεκδικούμε ένα ενιαίο πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο. Θέλουμε όλοι/ες να έχουν έλεύθερη πρόσβαση στη παιδεία χωρίς δίδακτρα στα μεταπτυχιακά και τα προπτυχιακά!       

 

 

Η μάχη ενάντια στον Νόμο Γαβρόγλου ξεκινάει μέσα από τη σχολή

|ΚΟΣΤΟΣ  ΚΑΙ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΣΠΟΥΔΩΝ

Όλα αυτά δεν σημαίνουν πως αυτή τη στιγμή η κατάσταση στην εκπαίδευση είναι εντάξει, ήδη πληρώνουμε ακριβά την υποτιθέμενη δημόσια και δωρεάν παιδεία. Στη σχολή μας από την πρώτη στιγμή ζητείται να αγοράσουμε υλικά με μεγάλο κόστος, που αυξάνεται κατά την εξεταστική για τις μακέτες και τις εκτυπώσεις, πράγματα που θα έπρεπε να μας παρέχονται δωρεάν από τη σχολή. Πάγιο ζήτημα , είναι η λειτουργία των εργαστηρίων λέιζερ (που υπολειτουργεί) και ξύλου και μετάλλου (που έχουν κλείσει εντελώς). Η ίδια κατάσταση επικρατεί και στη μέριμνα, με 38 κρεβάτια στις εστίες για ένα χρόνο για τα 11 τμήματα του ΠΘ στο Βόλο και σίτιση με υψηλά οικονομικά κριτήρια και κακής ποιότητας φαγητό. Τόσα χρόνια μας λένε δεν έχουν λεφτά και να πληρώσουμε εμείς ένα μικρό ποσό για τη λειτουργία τους (πχ όπως συμβαίνει με τις εκτυπώσεις). Και όντως δεν μοιάζει τόσο φοβερό να πληρώνουμε ένα μικρό ποσό αντί να δίνουμε τα τριπλά χρήματα σε εργαστήρια εκτός πανεπιστημίου. Όσο ασήμαντο και να μοιάζει, μια τέτοια κίνηση ανοίγει ακόμα παραπάνω τον ασκό του Αιόλου για την συνολική ιδιωτικοποίηση του πανεπιστημίου, τώρα 10 ευρώ για το λέιζερ, αύριο 10 ευρώ σε κάτι άλλο μετά 1800 ευρώ με την εγγραφή [κάτι που πρότεινε και ο  πρόεδρος της αρχιτεκτονικής Πάτρας]. Το ζήτημα όμως είναι γιατί να δίνουμε αυτά τα χρήματα; Όντως το κράτος δεν έχει λεφτά; Όσο και να προσπαθούν να μας πείσουν για αυτό, τα τεράστια ποσά που πηγαίνουν σε πολεμικούς εξοπλισμούς και στρατιωτικές δαπάνες δείχνουν το αντίθετο. Το κράτος έχει λεφτά αλλά προτιμά να τα δίνει σε φρεγάτες και καινούργια F16 αντί για βασικές κοινωνικές ανάγκες. Το ίδιο το ΠΘ έχει λεφτά αλλά πηγαίνουν σε έργα ύψους 55εκ. ευρώ (εκ των οποίων τα μισά θα πάνε σε υπόγειο πάρκινγκ), η ίδια η σχολή μας έχει λεφτά αλλά πηγαίνουν σε αίθουσες βιτρίνες και ταξίδια καθηγητών. Μήπως είναι να διεκδικήσουμε λεφτά για τις ανάγκες μας;

Σε αυτή την κατάσταση προσπαθούν να μας πείσουν ότι η καθημερινότητά μας στη σχολή είναι ήρεμη,  φυσιολογική και να μην την πολύ αμφισβητούμε . Εντατικοποίηση δεν υπάρχει, όλα μετριούνται με τα ECTS, που αντιστοιχούν σε ώρες εργασίας, άρα δεν δουλεύουμε υπερβολικά. Λες και εμείς δεν ζούμε την καθημερινότητα αυτή που μας παρουσιάζουν ως ιδανική. Οι ώρες της ημέρας δεν φτάνουν για να βρεις την καλύτερη ιδέα και να προλάβεις τις ατέλειωτες εργασίες και παρουσιάσεις. Όμως, μέσα σε αυτό το κυνήγι προθεσμιών και βαθμού (που θα ενταθεί αν τελικά περάσουν οι κύκλοί) χάνεται το νόημα του τι σπουδάζουμε και τι αρχιτεκτονική θέλουμε. Σε συνδιασμό, δε και με τα υπερβολικά εξειδικευμένα μαθήματα, αυτή η εκπαιδευτική διαδικασία δεν εξυπηρετεί την ανάγκη μας για συνολική γνώση γύρω από τα ζητήματα του χώρου. Το περιεχόμενο των πιο πολλών μαθημάτων και ο τρόπος που θα διδαχθούν επιλέγεται από τον καθηγητή αυθαίρετα, γιατί αυτός «ξέρει καλύτερα». Θέλουμε να έχουμε λόγο στο τι σπουδάζουμε και πως. Για παράδειγμα, στις σύνθεσεις (γιατί δεν μπρούμε να κλωνοποιήσουμε τον καλύτερο καθηγητή) θα μπορούσαν τα θέματα να βγαίνουν ένα εξάμηνο πριν και  μέσα σε αυτό το διάστημα ως φοιτητές/τριες να τα συζητάμε στις συνελέυσεις μας, και συλλογικά να  μπορούμε να τα τροποποιήσουμε ή να προτείνουμε δικά μας. Έτσι  να προσπαθήσουμε να βρούμε  τρόπους που τα μαθήματα  θα απαντάνε όντως  στα ακαδημαϊκά μας ενδιαφέροντα.

|ΑΣΥΛΟ

Το κλίμα πειθάρχησης πέρα απ’ τα μαθήματα , φαίνεται κ στον ίδιο τον χώρο της σχολής. Το πανεπιστήμιο γίνεται ένας χώρος αυστηρά για μάθημα, αποστειρωμένος από κοινωνικές σχέσεις και δράσεις. Μέσα από την έρευνα του Φουκώ σχετικά με τη γέννηση της φυλακής μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η σύγχρονη κοινωνία πηγαίνει σε μια αυξανόμενη πειθαρχία και εκφοβισμό των υποκειμένων. Επιτήρηση, τιμωρία, τάξη και ασφάλεια είναι απαραίτητα στοιχεία για τη διασφάλιση της «ομαλότητας». Μιας ομαλότητας βέβαια που ευνοεί μόνο τους «κανονικούς» αυτού του κόσμου. Βλέπουμε στη σχολή, και σε όλο το χώρο του Πολυτεχνείου, όλες τις αίθουσες και τις πόρτες κλειδωμένες από νωρίς το απόγευμα και εταιρείες σεκιούριτι «να μας προστατεύουν». Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, φέτος με την αλλαγή της εταιρίας σεκιούριτι μπήκε μόνιμα στις σχολές και η αστυνομία. Αυτό δεν είναι σχήμα λόγου, αφού οι επόπτες των τωρινών φυλάκων είναι απόστρατοι αστυνομικοί!. Προσπαθούν να μας πείσουν ότι στο πανεπιστήμιο χωρίς αυτά γίνεται εμπόριο ναρκωτικών και κλοπές. Κατευθύνουν για άλλη μια φορά τον τρόμο των φοιτητών, ώστε να είναι οι ίδιοι που θα ζητήσουν κατάργηση του ασύλου και αστυνόμευση στις σχολές. Με αυτό το σκεπτικό σχηματίστηκε η Επιτροπή για τη μελέτη ζητημάτων της ακαδημαϊκής ελευθερίας και ειρήνης του Υπουργείου Παιδείας, η οποία μετά από συνεδριάσεις, εξήγαγε το γνωστό «πόρισμα Παρασκευόπουλου». Το πόρισμα αναφέρει συγκεχυμένα διάφορα περιστατικά εγκληματικότητας, όπως η διακίνηση ναρκωτικών και οι μικροκλοπές μαζί με τις κινητοποιήσεις των φοιτητικών συλλόγων, για τα δωρεάν συγγράμματα για παράδειγμα, για να καταλήξει γενικόλογα στη «βία» και την «ανομία» μέσα στα πανεπιστήμια. Στην ουσία, προτείνεται η εφαρμογή της ισχύουσας νομοθεσίας για το άσυλο ,με τη χρήση καταστολής και την άμεση κατάλυσή του, σε ορισμένες περιπτώσεις μόνιμων καταλήψεων χώρων, που λειτουργούν για παράδειγμα ως φοιτητικά στέκια, ή ως χώροι προβών θεατρικών ομάδων των σχολών, ή ως αυτοδιαχειριζόμενα κυλικεία κλπ. Αυτό θα γίνεται μέσω της επιτροπής ασύλου που συστήνεται και με απόφαση της Διοίκησης, δύναται πλέον να υπάρχει αστυνομική επέμβαση ακόμα και για πλημμελήματα. Πίσω απ΄ όλα αυτά τα πορίσματα κρύβεται τι πραγματικά φοβάται η Κυβέρνηση, η αντιπολίτευση και τα ΜΜΕ που μιλάνε συνεχώς για την «εγκληματικότητα» στα ΑΕΙ.  Ένα Πανεπιστήμιο με ζωντανό Φοιτητικό Σύλλογο που μπορεί να διοργανώνει συζητήσεις, προβολές ταινιών, πάρτι αλλά κυρίως και να διεκδικεί καλύτερους όρους φοίτησης και εργασίας, πάει κόντρα στα σχέδιά τους.. Θα τους βόλευε ένα Πανεπιστήμιο χωρίς όργανα των φοιτητών, χωρίς αγώνες, πολιτικοποίηση και πρόταγμα για την απελευθερωτική παιδεία των αναγκών και των επιθυμιών μας. Θέλουν πειθαρχία και υπακοή. Όμως εμείς δεν υπακούσαμε ποτέ… Θα κάνουμε ό,τι περνάει απ’ το χέρι μας για να κατακτήσουμε ξανά τον κοινωνικό μας χώρο, να τον κάνουμε ελεύθερο από διαρκή έλεγχο και κανόνες.

|ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

Το σημαντικότερο όλων όμως είναι ότι η νεολαία σήμερα με τις νέες συνθήκες που επικρατούν νιώθει το εργασιακό της μέλλον όλο και πιο αβέβαιο. Παίρνουμε το πτυχίο μας και μετά τι; Θα μπορέσουμε να βρούμε δουλειά; Ή θα στέλνουμε για χρόνια βιογραφικά από τα παιδικά μας δωμάτια και θα δουλεύουμε περιστασιακά με εξαιρετικά χαμηλούς μισθούς; Θα μπορέσουμε να ζήσουμε εδώ ή θα αναγκαστούμε να μεταναστεύσουμε για ένα καλύτερο μέλλον; Ο φοιτητής δεν είναι μόνο φοιτητής είναι και ο μελλοντικός εργαζόμενος, αλλά και ο τωρινός εργαζόμενος, δηλαδή αισθάνεται και είναι ιδιόμορφος «εργάτης» γνώσης του πανεπιστημίου που έχει συγκεκριμένα καθήκοντα και υποχρεώσεις και αξιολογείται για την απόδοσή του, κερδίζοντας, όπως είδαμε, προσόντα ανάλογα με τις ώρες γνωστικής εργασίας του, εργάζεται ήδη εντός του πανεπιστημίου (βλ. απλήρωτες εργασίες και ενσωματωμένη πρακτική) ή εκτός πανεπιστημίου, και αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως εν δυνάμει εργαζόμενο που πρέπει από τώρα να ανταγωνιστεί τους «συναδέλφους» του για μια θέση στην αγορά εργασίας. Άρα έχει από το πρώτο έτος τη ψυχολογία του ανέργου. Παλεύουμε από τώρα για να μπορέσουμε να δουλέψουμε με όλα τα εργασιακά και επαγγελματικά μας δικαιώματα να κατοχυρώνονται από το πτυχίο μας, όχι από σεμινάρια, μεταπτυχιακά ή διδακτορικά. Παλεύουμε για συλλόγους-σωματεία που θα υπερασπίζονται τα δικαιώματα των εργαζόμενων φοιτητών μέσα από συλλογικές διεκδικήσεις . Ως φοιτητές/τριες, τωρινοί και μελλοντικοί  εργαζόμενοι στεκόμαστε απέναντι στα αντιεργατικά νομοσχέδια της κυβέρνησης που προάγουν τη μείωση των μισθών και των συντάξεων, τα προγράμματα ανακύκλωσης της ανεργίας, την κατάργηση του δικαιώματος στην απεργία. Στηρίζουμε το ανεξάρτητο ταξικό εργατικό κίνημα που παλεύει ενάντια στην κυβέρνηση και την εργοδοσία κόντρα στη σαπίλα του επίσημου γραφειοκρατικού συνδικαλισμού που βάζει πλάτες στα νομοσχέδια και τις επιλογές της κυβέρνησης. Στηρίζουμε συλλογικότητες στην ανεργία και την επισφάλεια όπως η Attack και η Λάντζα, στηρίζουμε τις εργατικές λέσχες όπως η Λέσχη Εργαζομένων και Νεολαίας Βόλου. Σ’ αυτό το πλαίσιο καλούμε και στην ανεξάρτητη ταξική συγκέντρωση στο ταχυδρομείο στις 14 Νοέμβρη, ώρα να κάνουμε και στη πόλη μας βήματα για μια άλλη δυναμική αγωνιστικής δράσης, ανεξάρτητης από τον υποταγμένο συνδικαλισμό και των δυνάμεων που τον στηρίζουν.

|ΔΙΑΘΕΜΑΤΙΚΟΣ ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΟΣ/ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

Πέρα από φοιτητές/τριες, είμαστε και κομμάτια μιας κοινωνίας που ο ρατσισμός και οι φασιστικές φωνές εμφανίζονται από παντού ενώ η βία και ο κοινωνικός κανιβαλισμός κανονικοποιούνται στις συνειδήσεις. Στην ίδια μας την πόλη ξεπηδάνε τέτοιες φωνές που δεν θέλουν τους πρόσφυγες στα σχολεία, συμπεριφορές σεξιστικής βίας αυξάνουν και πληθαίνουν μέσα και στον ίδιο μας τον κοινωνικό χώρο. Αντιλαμβανόμαστε πως ο φασισμός και ο σεξισμός σαν κοινωνικές σχέσεις και συμπεριφορές είναι κάτι πολύ πιο ευρύ από την Χ.Α σαν φαινόμενα και συνολικά πρέπει να τα αντιπαλέψουμε. Σ΄αυτή την κατάσταση έρχεται να προστεθεί και η όξυνση των πολεμικών προετοιμασιών. Βλέπουμε πώς ο πόλεμος δεν έρχεται από μακριά, όσο υπάρχουν στρατόπεδα συγκέντρωσης όπως η Μόρια, όσο το ελληνικό κράτος μιλάει συνεχώς για ενδεχόμενο ενός θερμού επεισοδίου, αγοράζει πολεμικούς εξοπλισμούς και  ιδρύει νέες βάσεις του ΝΑΤΟ.  Ο πόλεμος όντως δεν έρχεται από μακριά καθώς οι νέες βάσεις σχεδιάζονται να γίνουν λίγο έξω απ’ τον Βόλο και στη Λάρισα με μόνιμο νατοικό στρατό. Δεν γίνεται να μην αντιδράσουμε σε όλα αυτά, δεν γίνεται να συνηθίσουμε τον θάνατο. Από αυτή τη στιγμή και με κόμβο τη 17 Νοέμβρη σαν φοιτητικός σύλλογος να κάνουμε σαφές πως δεν θα γίνουμε συννένοχοι/ες στα εγκληματά τους ! σύλλογος είναι ώρα να γίνουμε κομμάτι ενός πολύμορφου αντιπολεμικού/διεθνιστικού κινήματος, που δεν θα συνδιαλέγεται με τους κρατικούς μηχανισμούς, ενάντια σε κάθε ιμπεριαλισμό και εθνικισμό. πως Να γίνουμε κομμάτι μιας  ζωντανής κοινότητας αγώνα ενάντια στην φρίκη του πολέμου, για να μπουν μπροστά οι ανάγκες των λαών για ελευθερία και ειρήνη. Σε αυτόν τον πόλεμο θα βγούμε νικητές!

Σε όλη αυτή την κατάσταση για εμάς υπάρχουν δύο δρόμοι. Ο ένας, εκείνος της παραδοχής πως τίποτα δεν αλλάζει ή ακόμα χειρότερα εκείνος που λέει μην αγωνίζεσαι γιατί μπορείς να χάσεις και αυτά τα ελάχιστα που έχεις. Από την άλλη υπάρχει και ένας άλλο δρόμος. Αυτός του κόσμου που έχει μάθει να αγωνίζεται, να διεκδικεί και να επιβάλει τις ανάγκες του. Αυτός που όλο το προηγούμενο διάστημα διεκδικεί αυτά που του ανήκουν. Κάνει καταλήψεις στις σχολές, στο υπουργείο, ενάντια στον Νόμο Γαβρόγλου, απεργεί, παλεύει για τα εργασιακά του δικαιώματα, βγαίνει στο δρόμο ενάντια στον φασισμό και τον πόλεμο.  Αν δεν μας αρκεί αυτή η κατάσταση που βιώνουμε εντός και εκτός σχολής κάτι πρέπει να κάνουμε. Ο μόνος δρόμος που μπορεί να είναι νικηφόρος και να επιβάλλει κατακτήσεις είναι ο συλλογικός. Κόντρα στις ατομικές λύσεις, μέσα από γενικές συνελεύσεις, εμείς η νεολαία βγαίνουμε στο προσκήνιο για να διεκδικήσουμε το παρόν και το μέλλον που μας στερούν. Αυτό περνά μέσα από τις μάχες για την ανατροπή του νόμου Γαβρόγλου, της συγχώνευσης του ΠΘ με τα ΤΕΙ και των πολιτικών που θέλουν να κάνουν το πανεπιστήμιο για λίγους και εκλεκτούς. Είδαμε ότι οι λογικές συζήτησης με τη ΓΣΤ και τους πρυτάνεις δεν έχει αποτέλεσμα. Δεν διαπραγματευόμαστε τις ανάγκες μας, τις επιβάλλουμε μαχητικά. Δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε, εκείνοι μας φοβούνται. Δεν μπορούμε άλλωστε να ξεχάσουμε πως ότι θεωρούμε ώς δεδομένο αυτή τη στιγμή έχει κερδηθεί μέσα από συλλογικούς αγώνες. Συμφοιτητές μας στο παρελθόν μέσα από καταλήψεις κατάφεραν να μπλοκάρουν ολόκληρους νόμους (βλ. κίνημα 06-07 , 500 σχολές σε όλη την Ελλάδα βρίσκονταν υπό κατάληψη και δεν πέρασε ο νόμος πλαίσιο και η αναθεώρηση του άρθρου 16 του συντάγματος που μιλούσε για ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημίων). 45 χρόνια μετά την εξέργεση του Πολυτεχνείου, η 17η Νοέμβρη δεν είναι μια αποστεωμένη επέτειος που έχασε το περιεχόμενό της και απομένει μια νεκρή, επετειακή μέρα για πανηγυρισμούς, λάβαρα, συμφιλίωση και ευτελείς συγκινήσεις. Στέκει και υποδεικνύει τους νέους δρόμους μπροστά στις νέες προκλήσεις. Γι’ αυτό τη διεκδικούμε όλα τα καταπιεσμένα υποκείμενα, για να βγούμε εμείς μπροστά· και στις 17 Νοέμβρη αλλά και κάθε μέρα. !

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ

– Άμεση σύγκλιση ΓΣΤ

–Να μην εφαρμοστεί το Νομοσχέδιο Γαβρόγλου και κάθε αντιδραστική κατεύθυνση για την παιδεία

-Καμία σκέψη για συγχώνευση του ΠΘ με το ΤΕΙ Θεσσαλίας

-Καμία διάσπαση του γνωστικού αντικειμένου, Ενιαίο πτυχίο με πλήρη επαγγελματικά δικαιώματα

-Να καταργηθούν οι κύκλοι, οι αλυσίδες και κάθε μέσο εντατικοποίησης της καθημερινότητας μας.

-Δωρεάν υλικοτεχνική υποδομή (χαρτόνια, εκτυπώσεις)

-Ανοιχτές οι αίθουσες των σχολών για κάθε δράση των φοιτητών (πολιτική, πολιτιστική, κλπ) χωρίς την επίδειξη πάσο, ταυτότητας κλπ.  Συγκεκριμένα: – ανοιχτές  24 ώρες οι έξω πόρτες του πολυτεχνείου – ανοιχτές 24 ώρες οι αίθουσες της σχολής που δεν έχουν εξοπλισμό – Ανοιχτές για χρήση όλες τις ώρες, με ονοματοδότηση οι αίθουσες με  εξοπλισμό (υπολογιστές, αίθουσες με προτζέκτορες), Να φύγουν οι εταιρίες σεκούριτι και η αστυνομία από τις σχολές.

-Να φύγουν οι βάσεις του ΝΑΤΟ. Καμία σκέψη για δημιουργία βάσεων σε Στεφανοβίκειο και Λάρισα.

ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΑΥΤΩΝ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ

-Κατάληψη της σχολής από την Τρίτη 13/11 ως το Σάββατο 17/11

-Δημιουργία συντονιστικής επιτροπής κατάληψης για την οργάνωης των δράσεων.

-Συμμετοχή στην απεργιακή κινητοποιήση την Τετάρτη 14/11 στις 10.00 στο Ταχυδρομείο

-Κατάληψη του κτηρίου της Πρυτανείας του ΠΘ από την Πέμπτη 15/11 ως την Παρασκευή 16/11, Παρεμβάσεις στα μαθήματα του θόλου,  Μεταφορά του κέντρου αγώνα της κατάληψης στον Θόλο.

-Συμμετοχή στην αντιπολεμική-αντιιμπεριαλιστική-αντικυβερνητική πορεία το Σάββατο 17 Νοέμβρη στις 6 μμ στο Θόλο, μέρα επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου

-Οργάνωση εκδήλωσης το Σάββατο 17/11 στο Θόλο με θέμα το Πολυτεχνείο

-Μαζική μαχητική παρέμβαση στην επόμενη ΓΣΤ

-Συμμετοχή στην πανεκπαιδευτική κινητοποίηση στο Υπουργείο Παιδείας μαζί με αναπληρωτές/αδιόριστους εκπαιδευτικούς και μαθητές ενάντια στο ν. Γαβρόγλου και την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, την Πέμπτη 29/11 στην Αθήνα

ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ

– Λειτουργία της σχολής με βάση τις ανάγκες και τις επιθυμίες των φοιτητών. Ισότιμη σχέση φοιτητών- καθηγητών. Τέλος στον αυταρχισμό της ΓΣΤ .Πρόγραμμα σπουδών προσαρμοσμένο στις ανάγκες των σύγχρονων πόλεων της κρίσης. Καμία εμπλοκή των επιχειρήσεων στην εκπαιδευτική διαδικασία.

-Πλήρη δικαιώματα στην πρακτική άσκηση. Όχι στην απλήρωτη εργασία φοιτητών, σε γραφεία ή πρότζεκτ καθηγητών. Καμιά σκέψη για διαγωνισμούς, προνόμια και κλίμα ανταγωνισμού μεταξύ των φοιτητών.

-Επαναπρόσληψη των απολυμένων εργαζομένων σε διοίκηση και εργαστήριο ξύλου. Μονιμοποίηση όλων των καθηγητών και των εργαζομένων σε καθαριότητα, συντήρηση και φύλαξη στο πανεπιστήμιο

-Καμία μεταφοράς απαραίτητης γνώσης από το προπτυχιακό σε μεταπτυχιακό. Κατάργηση διδάκτρων στο μεταπτυχιακό, ούτε σκέψη για δίδακτρα στα προπτυχιακά

-Δωρεάν σίτιση, στέγαση, συγγράμματα και συγκοινωνίες για όλους/ες. Αύξηση των δαπανών για όλες τις φοιτητικές παροχές. Ανέγερση ικανού αριθμού εστιών για να στεγαστούν όλοι/ες οι φοιτητές και φοιτήτριες.

-Επανακατοχύρωση ασύλου χωρίς εξαιρέσεις, καμία αστυνόμευση και περιστολή των δικαιωμάτων και των   ελευθεριών μας.

-Δουλειά με αξιοπρέπεια! Λιγότερες ώρες δουλειάς για όλες/ους, μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους/ες , αυξήσεις στους μισθούς. Συλλογικές συμβάσεις εργασίας και Πτυχίο με κατοχυρωμένα εργασιακά δικαιώματα. Επίδομα ανεργίας σε όλους τους ανέργους/ες χωρίς περιορισμούς και αποκλεισμούς και με πλήρη ιατροφαρμακευτική δωρεάν δημόσια περίθαλψη.

-Ζωή με αξιοπρέπεια! Σύγκρουση με τις μνημονιακές πολιτικές της ΕΕ-ΔΝΤ, έξοδος από τους ολοκληρωτικούς μηχανισμούς του. Κατάργηση των μνημονιακών νόμων και όλων των αντεργατικών μέτρων. Διαγραφή του χρέους!

-Πάλη για συντριβή των φασιστικών συμμοριών και του ρατσισμού. Πάλη για τη συντριβή της πατριαρχίας. Καμία ανοχή στο σεξισμό και την κουλτούρα του βιασμού. Κάτω τα χέρια από τα σώματά μας και το δικαίωμα στην έκτρωση! Καμία διάκριση σε χώρους δουλειάς, εκπαίδευσης, αλλά και παντού με βάση το φύλο και τη σεξουαλικότητα. Αναγνώριση του δικαιώματος στην αυτοάμυνα.

– Καμία συμμετοχή στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Κανένας φαντάρος έξω από τα σύνορα. Να φύγουν οι βάσεις του ΝΑΤΟ. Καμία σκέψη για δημιουργία βάσεων σε Στεφανοβίκειο και Λάρισα

-Λεφτά για την παιδεία και όχι για στρατιωτικούς εξοπλισμούς, τις τράπεζες, το χρέος.

 



ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ/ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΟ ΣΤΕΦΑΝΟΒΙΚΕΙΟ
November 9, 2018, 1:55 pm
Filed under: Uncategorized

ΟΥΤΕ ΣΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΜΑΣ ΟΥΤΕ ΠΟΥΘΕΝΑ ! ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΝΑΤΟ  ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΉ/ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ  ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΟ ΣΤΕΦΑΝΟΒΙΚΕΙΟ

Βλέπουμε πώς ο πόλεμος δεν έρχεται από μακριά, όσο υπάρχουν στρατόπεδα συγκέντρωσης όπως η Μόρια, όσο το ελληνικό κράτος μιλάει συνεχώς για ενδεχόμενο ενός θερμού επεισοδίου, αγοράζει πολεμικούς εξοπλισμούς και ιδρύει νέες βάσεις του ΝΑΤΟ. Ο πόλεμος όντως δεν έρχεται από μακριά καθώς οι νέες βάσεις σχεδιάζονται να γίνουν λίγο έξω απ’ τον Βόλο [στο Στεφανοβίκειο] και στη Λάρισα με μόνιμο νατοικό στρατό. Δεν γίνεται να μην αντιδράσουμε σε όλα αυτά, δεν γίνεται να συνηθίσουμε τον θάνατο. Κάνουμε σαφές πως δεν θα γίνουμε συννένοχοι/ες στα εγκληματά τους ! Είναι ώρα να γίνουμε κομμάτι ενός πολύμορφου αντιπολεμικού/διεθνιστικού κινήματος, που δεν θα συνδιαλέγεται με τους κρατικούς μηχανισμούς, ενάντια σε κάθε ιμπεριαλισμό και εθνικισμό.

Ραντεβού το Σάββατο 12.00 στη πλατεία του Στεφανοβίκειου, [11.00 αναχώρηση από το Δημαρχείο του Βόλου]

 

αφισα στεφανοβικειο



Απόφαση Συνέλευσης ΦΣ Αρχιτεκτονικής 31.10.18
October 31, 2018, 10:07 pm
Filed under: ΠΛΑΙΣΙΑ, Uncategorized

Άλλη μια αγωνιστική απόφαση πήρε ο συλλογός μας στη σημερινή Γενική Συνέλευση, κόντρα στην συνναίνεση και στην υποταγή διεκδικούμε μαχητικά το μέλλον των αναγκών και των επιθυμιών μας !

Η φετινή χρονιά άνοιξε με τους φοιτητικούς συλλόγους σε όλη την Ελλάδα, να συζητάνε και να βρίσκονται σε κινητοποιήσεις γύρω απ’ το ζήτημα του Νόμου Γαβρόγλου. Στη σχολή μας απ΄ τις προηγούμενες συνελεύσεις και την κατάληψη της προηγούμενης βδομάδας έχουμε μπει και εμείς σε αυτόν τον αγώνα συνειδητοποιώντας ότι αυτό το θέμα επηρεάζει άμεσα τόσο την καθημερινότητα μας όσο και ευρύτερα τις σπουδές και το μέλλον μας. Δεν θα μείνουμε όμως μόνο σε αυτό. Χρειάζεται λοιπόν, αυτή η κινητοποίηση να  συνεχιστεί για να σχεδιάσουμε  εδώ και τώρα το πανεπιστήμιο των αναγκών και των επιθυμιών μας.

Η συζήτηση και η ανάλυση για το νόμο Γαβρόγλου όλον αυτόν τον καιρό, δείχνει οτί αντιλαμβανόμαστε τη μεγάλη αλλαγή που φέρνει συνολικά στην εκπαίδευση. Βασική πτυχή του νόμου αφορά την χρηματοδότηση των πανεπιστημίων. Μειώνεται στο ελάχιστο η κρατική χρηματοδότηση με στόχο την δημιουργία οικονομικά αυτοδύναμων ιδρυμάτων. Αυτό ανοίγει τις πόρτες στην είσοδο επιχειρήσεων  και ιδιωτών οι οποίοι θα βάζουν το κεφάλαιο για τη λειτουργία των πανεπιστημίων. Προφανώς αυτό δεν θα το κάνουν ανιδιοτελώς αλλά για να  μπορούν να καθορίζουν το πρόγραμμα σπουδών και κατ’ επέκταση τη γνώση και την έρευνα που παράγεται, με βάση τα συμφέροντά τους. Αυτά δεν συμβαίνουν κάπου μακριά, στο ίδιο το ΠΘ η έρευνα που παράγεται συνδέεται άμεσα με τα συμφέροντα των τοπικών επιχειρήσεων, της περιφέρειας ακόμα και του Ελληνικού Στρατού. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα ότι το ΠΘ θα αναλάβει τον Φορέα Διαχείρισης της Λίμνης Κάρλας ενώ το οικονομικό τμήμα του ΠΘ έχει υπογράψει μνημόνιο συνεργασίας με το Γενικό Επιτελείο Στρατού. Θέλουμε η έρευνα και η γνώση που παράγουμε να συνδέεται με τις κοινωνικές ανάγκες και τις δυνατότητες της εποχής, όχι με τα συμφέροντα του κάθε αφεντικού και τον πόλεμο.

Στα πλαίσια της μείωσης της χρηματοδότησης των πανεπιστημίων έρχονται και οι συγχωνεύσεις και τα κλεισίματα των σχολών. Στη Θεσσαλία κλείνουν όλα τα τμήματα του ΤΕΙ και μαζί με κάποια τμήματα του ΤΕΙ Στερεάς Ελλάδας συγχωνεύονται με το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. Συγκεκριμένα κλείνουν 20 τμημάτων ΤΕΙ στη Θεσσαλία και ταυτόχρονα  ιδρύονται 18 νέα τμημάτα με αντικείμενα παρεμφερή αυτών που υπάρχουν ήδη  (πχ τμήμα δημόσιας υγείας, επιστήμης τροφίμων, επιστήμης υλικών κλπ). Σε ένα ήδη υποχρηματοδοτούμενο πανεπιστήμιο η ίδρυση νέων τμημάτων θα δημιουργήσει ένα ασφυκτικό πλαίσιο τόσο για τους φοιτητές όσο και για τους εργαζόμενους. Δεν μπορούμε να ανεχτούμε το πέταγμα των συμφοιτητών μας έξω απ’ την εκπαίδευση ! Διεκδικούμε δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλους/ες χωρίς ταξικούς φραγμούς !

Μ’ αυτή την αλλαγή είναι ξεκάθαρη η διάσπαση του αντικειμένου και η δημιουργία προγραμμάτων σπουδών πλήρως εξειδικευμένων σε άμεση σχέση με τις απαιτήσεις της αγοράς εργασίας. Η ανωτατικοποίηση των ΤΕΙ είναι μόνο στα χαρτιά αφού δεν έξασφαλίζει επιπλέον επαγγελματικά δικαιώματα. Βασική  στόχευση αυτού του Νόμου για την εκπαίδευση είναι η συνεχής επανακατάρτηση, δηλαδή η διαρκής συλλογή προσόντων από τους φοιτητές, για να γίνουμε ωφέλιμοι στο εργασιακό μοντέλο που αυτοί θέλουν. Πιο συγκεκριμένα αφαιρούνται επαγγελματικά δικαιώματα και γνώση  από τον προπτυχιακό κύκλο σπουδών και μετακυλίονται σε μεταπτυχιακά, σε σεμινάρια και σε ειδικές δομές μέσα στα πανεπιστήμια.(βλ ζήτημα διδακτικής επάρκειας στους εκπαιδευτικούς) Με αυτόν τον τρόπο, τα πτυχία διαλύονται και παύουν να αποτελούν την μοναδική προϋπόθεση για δουλειά! Με τις συγχωνεύσεις και τις διασπάσεις, αρχικά πετιούνται έξω απ την τριτοβάθμια εκπαίδευση τα πιο φτωχά στρώματα, ενώ επίσης δημιουργούνται πτυχία πολλών ταχυτήτων, γεγονός που δημιουργεί μελλοντικούς εργαζόμενους, που θα είναι πλήρως εντατικοποιημένοι με μηδαμινά δικαιώματα. Σ΄αυτή τη κατεύθυνση δημιουργούνται και τα διετή προγράμματα επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης  στα οποία θα εισάγονται απόφοιτοι των ΕΠΑΛ χωρίς εξετάσεις. Πρόκειται για ένα εγχείρημα που βραχυπρόθεσμα στοχεύει στην άντληση επιπλέον φθηνού και αναλώσιμου εργατικού δυναμικού εντείνοντας έτσι περισσότερο τους ταξικούς φραγμούς και την ανταγωνιστικότητα στην εκπαίδευση. Βλέπουμε έτσι την διάσπαση των πτυχίων σε κύκλους σπουδών α) τα 2ετή β) τα 4ετή και γ) τα 5ετή προγράμματα.  Η πολυδιάσπαση των προπτυχιακών σε συνδυασμό με τη μετατροπή σε master των 5ετών σπουδών ανάμεσα στα άλλα ανοίγει αφενός τον δρόμο για την είσοδο διδάκτρων στα προπτυχιακά, αφετέρου καθιστά τα 4ετή προγράμματα κατώτερης κατηγορίας. Θέλουμε η γνώση που παίρνουμε να είναι ολόπλευρη και σφαιρική για αυτό διεκδικούμε ένα ενιαίο πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο. Θέλουμε όλοι/ες να έχουν έλεύθερη πρόσβαση στη παιδεία χωρίς δίδακτρα στα μεταπτυχιακά και τα προπτυχιακά !    

Όλα αυτά δεν σημαίνουν πως αυτή τη στιγμή η κατάσταση στην εκπαίδευση είναι εντάξει, ήδη πληρώνουμε ακριβά την υποτιθέμενη δημόσια και δωρεάν παιδεία. Στη σχολή μας από την πρώτη στιγμή ζητείται να αγοράσουμε υλικά με μεγάλο κόστος, που αυξάνεται κατά την εξεταστική για τις μακέτες και τις εκτυπώσεις, πράγματα που θα έπρεπε να μας παρέχονται δωρεάν από τη σχολή. Πάγιο ζήτημα , είναι η λειτουργία των εργαστηρίων λέιζερ (που υπολειτουργεί) και ξύλου και μετάλλου (που έχουν κλείσει εντελώς). Η ίδια κατάσταση επικρατεί και στη μέριμνα, με 40 κρεβάτια στις εστίες για ένα χρόνο για τα 11 τμήματα του ΠΘ στο Βόλο και σίτιση με υψηλά οικονομικά κριτήρια και κακής ποιότητας φαγητό. Τόσα χρόνια μας λένε δεν έχουν λεφτά και να πληρώσουμε εμείς ένα μικρό ποσό για τη λειτουργία τους (πχ όπως συμβαίνει με τις εκτυπώσεις). Και όντως δεν μοιάζει τόσο φοβερό να πληρώνουμε ένα μικρό ποσό αντί να δίνουμε τα τριπλά χρήματα σε εργαστήρια εκτός πανεπιστημίου. Όσο ασήμαντο και να μοιάζει, μια τέτοια κίνηση ανοίγει ακόμα παραπάνω τον ασκό του αιόλου για την συνολική ιδιωτικοποίηση του πανεπιστημίου, τώρα 10 ευρώ για το λέιζερ, αύριο 10 ευρώ σε κάτι άλλο μετά 700 ευρώ με την εγγραφή. Το ζήτημα όμως είναι γιατί να δίνουμε αυτά τα χρήματα; Όντως το κράτος δεν έχει λεφτά; Όσο και να προσπαθούν να μας πείσουν για αυτό, τα τεράστια ποσά που πηγαίνουν σε πολεμικούς εξοπλισμούς και στρατιωτικές δαπάνες δείχνουν το αντίθετο. Το κράτος έχει λεφτά αλλά προτιμά να τα δίνει σε φρεγάτες και καινούργια F16 αντί για βασικές κοινωνικές ανάγκες.

Σε αυτή την κατάσταση προσπαθούν να μας πείσουν ότι η καθημερινότητά μας στη σχολή είναι ήρεμη,  φυσιολογική και να μην την πολύ αμφισβητούμε . Εντατικοποίηση δεν υπάρχει, όλα μετριούνται με τα ECTS, που αντιστοιχούν σε ώρες εργασίας, άρα δεν δουλεύουμε υπερβολικά. Λες και εμείς δεν ζούμε την καθημερινότητα αυτή που μας παρουσιάζουν ως ιδανική. Οι ώρες της ημέρας δεν φτάνουν για να βρεις την καλύτερη ιδέα και να προλάβεις τις ατέλειωτες εργασίες και παρουσιάσεις. Όμως, μέσα σε αυτό το κυνήγι προθεσμιών και βαθμού (που θα ενταθεί αν τελικά περάσουν οι κύκλοί) χάνεται το νόημα του τι σπουδάζουμε και τι αρχιτεκτονική θέλουμε. Σε συνδιασμό, δε και με τα υπερβολικά εξειδικευμένα μαθήματα, αυτή η εκπαιδευτική διαδικασία δεν εξυπηρετεί την ανάγκη μας για συνολική γνώση γύρω από τα ζητήματα του χώρου. Το περιεχόμενο των πιο πολλών μαθημάτων και ο τρόπος που θα διδαχθούν επιλέγεται από τον καθηγητή αυθαίρετα, γιατί αυτός «ξέρει καλύτερα». Θέλουμε να έχουμε λόγο στο τι σπουδάζουμε και πως. Για παράδειγμα, στις σύνθεσεις (γιατί δεν μπρούμε να κλωνοποιήσουμε τον καλύτερο καθηγητή) θα μπορούσαν τα θέματα να βγαίνουν ένα εξάμηνο πριν και  μέσα σε αυτό το διάστημα ως φοιτητές/τριες να τα συζητάμε στις συνελέυσεις μας, και συλλογικά να  μπορούμε να τα τροποποιήσουμε ή να προτείνουμε δικά μας. Έτσι  προσπαθήσουμε να βρούμε  τρόπους που τα μαθήματα  θα απαντάνε όντως  στα ακαδημαϊκά μας ενδιαφέροντα.

Το κλίμα πειθάρχησης πέρα απ’ τα μαθήματα , φαίνεται κ στον ίδιο τον χώρο της σχολής. Το πανεπιστήμιο γίνεται ένας χώρος αυστηρά για μάθημα, αποστειρωμένος από κοινωνικές σχέσεις και δράσεις. Αυτό φαίνεται από τη κατασκευή του «τείχους» (αίθουσα μπροστά από το κυλικείο), από τις κλειδωμένες πόρτες από τις δέκα το βράδυ και μετά, την επιτήρηση από τους φύλακες και προσεχώς από τις κάμερες ασφαλείας. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, φέτος με την αλλαγή της εταιρίας σεκιούριτι μπήκε μόνιμα στις σχολές και η αστυνομία. Αυτό δεν είναι σχήμα λόγου, αφού οι επόπτες των τωρινών φυλάκων είναι απόστρατοι αστυνομικοί! Η ύπαρξη σεκιούριτι και αστυνομίας στις σχολές, νομιμοποιεί την επέμβαση τους σε κάθε περίπτωση, ιδιαιτέρα τώρα με τη ρύθμιση Παρασκευόπουλου που εξισώνει φοιτητικές διαμαρτυρίες και καταλήψεις με κακουργήματα. Βλέπουμε τι συμβαίνει σε άλλα πανεπιστήμια και η εξώθηση εγκληματικών ενεργειών είναι κατευθυνόμενη με σκοπό να χρησιμοποιηθεί ως δικαιολογία για να αυξηθούν οι σεκιούριτι, να μπουν κάμερες και η αστυνομία να μπορεί να επεμβαίνει ανά πάσα στιγμή. Δεν μπορούμε να ανεχτούμε άλλο αυτή την κατάσταση. Δεν θέλουμε το «άσυλο» ανομίας που κυβέρνηση, ΜΜΕ και καθηγητικό κατεστημένο θέλουν να προβάλουν αλλά παλεύουμε για άσυλο αγώνων και ελεύθερης πολιτικής και πολιτισμικής έκφρασης. Θέλουμε ένα πανεπιστήμιο ανοιχτό για πολιτιστικές-πολιτικές δράσεις, με βάση τις ανάγκες και επιθυμίες μας. Θα κάνουμε ό,τι περνάει απ’ το χέρι μας για να κατακτήσουμε ξανά τον κοινωνικό μας χώρο, να τον κάνουμε ελεύθερο από διαρκή έλεγχο και κανόνες.

Βάζουμε τέλος στην εντατικοποίηση της καθημερινότητάς μας με τις άπειρες εργασίες και κάνουμε επιτέλους φασαρία! Και ξέρουμε πως ο μόνος λόγος που οι πόρτες κλειδώνουν είναι γιατί φοβούνται πως όταν οι φοιτητές κοινωνικοποιούνται, ριζοσπαστικοποιούνται και οργανώνονται, τότε μπορούν να γίνουν επικίνδυνοι! Επικίνδυνοι γι’ αυτούς, το πανεπιστήμιο, το κράτος, τις εταιρίες τους, και ικανοί να φέρουν τον κόσμο ανάποδα!

Το σημαντικότερο όλων όμως είναι ότι η νεολαία σήμερα με τις νέες συνθήκες που επικρατούν νιώθει το εργασιακό της μέλλον όλο και πιο αβέβαιο. Παίρνουμε το πτυχίο μας και μετά τι; Θα μπορέσουμε να βρούμε δουλειά; Ή θα στέλνουμε για χρόνια βιογραφικά από τα παιδικά μας δωμάτια και θα δουλεύουμε περιστασιακά με εξαιρετικά χαμηλούς μισθούς; Θα μπορέσουμε να ζήσουμε στη χώρα μας ή θα αναγκαστούμε να μεταναστεύσουμε για ένα καλύτερο μέλλον; Ο φοιτητής δεν είναι μόνο φοιτητής είναι και ο μελλοντικός εργαζόμενος, αλλά και ο τωρινός εργαζόμενος καθώς δεν είναι λίγοι οι φοιτητές που εργάζονται για να μπορέσουν να καλύψουν τα έξοδα σπουδών τους. Παλεύουμε για συλλόγους-σωματεία που θα υπερασπίζονται τα δικαιώματα των εργαζόμενων φοιτητών μέσα από συλλογικές διεκδικήσεις. Παλεύουμε από τώρα για να μπορέσουμε να δουλέψουμε με όλα τα εργασιακά και επαγγελματικά μας δικαιώματα να κατοχυρώνονται από το πτυχίο μας, όχι από σεμινάρια, μεταπτυχιακά ή διδακτορικά. ΝΑ ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΜΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ!

Πέρα από φοιτητές/τριες, είμαστε και κομμάτια μιας κοινωνίας που ο ρατσισμός και οι φασιστικές φωνές εμφανίζονται από παντού ενώ η βία και ο κοινωνικός κανιβαλισμός κανονικοποιούνται στις συνειδήσεις. Στην ίδια μας την πόλη ξεπηδάνε τέτοιες φωνές που δεν θέλουν τους πρόσφυγες στα σχολεία, συμπεριφορές σεξιστικής βίας αυξάνουν και πληθαίνουν μέσα και στον ίδιο μας τον κοινωνικό χώρο. Αντιλαμβανόμαστε πως ο φασισμός και ο σεξισμός σαν κοινωνικές σχέσεις και συμπεριφορές είναι κάτι πολύ πιο ευρύ από την Χ.Α σαν φαινόμενα και συνολικά πρέπει να τα αντιπαλέψουμε. Σ΄αυτή την κατάσταση έρχεται να προστεθεί και η όξυνση των πολεμικών προετοιμασιών. Βλέπουμε πώς ο πόλεμος δεν έρχεται από μακριά, όσο υπάρχουν στρατόπεδα συγκέντρωσης όπως η Μόρια, όσο το ελληνικό κράτος μιλάει συνεχώς για ενδεχόμενο ενός θερμού επεισοδίου, αγοράζει πολεμικούς εξοπλισμούς και  ιδρύει νέες βάσεις του ΝΑΤΟ.  Ο πόλεμος όντως δεν έρχεται από μακριά καθώς οι νέες βάσεις σχεδιάζονται να γίνουν λίγο έξω απ’ τον Βόλο και στη Λάρισα με μόνιμο νατοικό στρατό. Δεν γίνεται να μην αντιδράσουμε σε όλα αυτά, δεν γίνεται να συνηθίσουμε τον θάνατο. Από αυτή τη στιγμή και με κόμβο τη 17 Νοέμβρη σαν φοιτητικός σύλλογος να κάνουμε σαφές πως δεν θα γίνουμε συννένοχοι/ες στα εγκληματά τους ! σύλλογος είναι ώρα να γίνουμε κομμάτι ενός πολύμορφου αντιπολεμικού/διεθνιστικού κινήματος, που δεν θα συνδιαλέγεται με τους κρατικούς μηχανισμούς, ενάντια σε κάθε ιμπεριαλισμό και εθνικισμό. πως Να γίνουμε κομμάτι μιας  ζωντανής κοινότητας αγώνα ενάντια στην φρίκη του πολέμου, για να μπουν μπροστά οι ανάγκες των λαών για ελευθερία και ειρήνη. Σε αυτόν τον πόλεμο θα βγούμε νικητές!

Αν δεν μας αρκεί αυτή η κατάσταση που βιώνουμε εντός και εκτός σχολής κάτι πρέπει να κάνουμε. Ο μόνος δρόμος που μπορεί να είναι νικηφόρος και να επιβάλλει κατακτήσεις είναι ο συλλογικός. Κόντρα στις ατομικές λύσεις, μέσα από γενικές συνελεύσεις, εμείς η νεολαία βγαίνουμε στο προσκήνιο για να διεκδικήσουμε το παρόν και το μέλλον που μας στερούν. Αυτό περνά μέσα από τις μάχες για την ανατροπή του νόμου Γαβρόγλου, της συγχώνευσης του ΠΘ με τα ΤΕΙ και των πολιτικών που θέλουν να κάνουν το πανεπιστήμιο για λίγους και εκλεκτούς. Ήδη σε πολλούς άλλους συλλόγους πανελλαδικά αλλά και στο Βόλο, κανούν καταλήψεις και κινητοποιήσεις γιατί αυτός είναι ο μόνος δρόμος για να πετύχουμε. Απαιτούμε ένα πανεπιστήμιο οπού η γνώση και η μόρφωσή μας να απαντά στις κοινωνικές ανάγκες και όχι στις ανάγκες του εκάστοτε αφεντικού. Να έχουμε ενιαίο πτυχίο και όχι να διασπάται σε φακέλους προσόντων. Να έχουμε παροχές (σίτιση, στέγαση, μεταφορές ,συγγράμματα κοκ) όσο και την κατάργηση των διδάκτρων στα μεταπτυχιακά. Δεν θα ξοδεύουμε άλλο χρήματα για τα αυτονόητα. Δεν θέλουμε οι σπουδές μας να είναι τυποποιημένες, απαιτούμε χώρο και χρόνο για την έκφραση ιδεών εντός και εκτός πανεπιστημιακού χώρου χωρίς αστυνόμευση και κάμερες ‘’ ασφαλείας’’. Είμαστε εμείς που περνάμε όλη τη μέρα μας μέσα στις σχολές , εμείς θα τις ζωντανεύσουμε και θα τις προστατεύσουμε. Οι αλλαγές επηρεάζουν και τη ζωή μας σαν μελλοντικοί εργαζόμενοι για αυτό παλεύουμε για αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας με μόνη προϋπόθεση το πτυχίο και διεκδικούμε συλλογικές συβάσεις εργασίας, αυξήσεις στους μισθούς, μείωση των ωρών εργασίας. Όλα αυτά απαιτούν τη συνολική ρήξη με την κυβέρνηση, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, για να να μη δίνονται τεράστια ποσά στην αγορά πολεμικών εξοπλισμών και τη δημιουργία βάσεων αλλά για τις σπουδές και τις ανάγκες μας. Να γίνουμε κομμάτι μιας ζωντανής κοινότητας αγώνα για τις ανάγκες των λαών για ελευθερία και ειρήνη.

Δεν κάνουμε την  κατάληψη ως φετίχ ή γιατί δε μας νοιάζουν οι σπουδές μας και θέλουμε να χάσουμε το μάθημα. Επειδή ακριβώς μας νοιάζει το τι και πως σπουδάζουμε, πως θα είναι η ζωή μας μετά, δηλώνουμε ότι θα συνεχίσουμε τον αγώνα μέχρι τέλους. Παρ’όλο που φαντάζει δύσκολο να γίνει και προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν γίνεται τίποτα από την «ενημέρωση» των καθηγητών της σχολής μας ως τα ΜΜΕ για την κατάληψη στο γραφείο του Γαβρόγλου. Δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε, εκείνοι μας φοβούνται. Ας χάσουμε και εξάμηνο, για να κερδίσουμε τις σπουδές και τη ζωή των αναγκών και των επιθυμιών μας! Δεν μπορούμε άλλωστε να ξεχάσουμε πως ότι θεωρούμε ώς δεδομένο αυτή τη στιγμή έχει κερδηθεί μέσα από συλλογικούς αγώνες. Συμφοιτητές μας στο παρελθόν μέσα από καταλήψεις κατάφεραν να μπλοκάρουν ολόκληρους νόμους (βλ. κίνημα 06-07 , 500 σχολές σε όλη την Ελλάδα βρίσκονταν υπό κατάληψη και δεν πέρασε ο νόμος πλαίσιο και η αναθεώρηση του άρθρου 16 του συντάγματος που μιλούσε για ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημίων). Φέτος με ένα απ΄ τα πιο αντιδραστικά νομοσχέδια να τίθενται σε εφαρμογή και την επίθεση στην παιδεία να κλιμακώνεται, μετά από αρκετό καιρό ξεπηδούν σπίθες για την έναρξη ενός φοιτητικού κινήματος πανελλαδικού που δε θα αφήσει φέτος την κυβέρνηση και τις πολιτικές που εφαρμόζει σε χλωρό κλαρί. Είμαστε εδώ για να συζητάμε πλέον τα μεγάλα πράγματα για τη ζωή και το μέλλον μας !

 

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ

-Να μην εφαρμοστεί το Νομοσχέδιο Γαβρόγλου και κάθε αντιδραστική κατεύθυνση για την παιδεία

-Καμία σκέψη για συγχώνευση του ΠΘ με το ΤΕΙ Θεσσαλίας

-Καμία διάσπαση του γνωστικού αντικειμένου, Ενιαίο πτυχίο με πλήρη επαγγελματικά δικαιώματα

-Να καταργηθούν οι κύκλοι, οι αλυσίδες και κάθε μέσο εντατικοποίησης της καθημερινότητας μας.

-Ανοιχτές όλες οι αίθουσες των σχολών για κάθε δράση των φοιτητών (πολιτική, πολιτιστική, κλπ) χωρίς την επίδειξη πάσο, ταυτότητας κλπ. Να φύγουν οι εταιρίες σεκούριτι και η αστυνομία από τις σχολές.

-Δωρεάν υλικοτεχνική υποδομή (χαρτόνια, εκτυπώσεις) , Δωρεάν εκτυπώσεις για τον ΦΣ με δικό του λογαριασμό στους υπολογιστές

-Να φύγουν οι βάσεις του ΝΑΤΟ. Καμία σκέψη για δημιουργία βάσεων σε Στεφανοβίκειο και Λάρισα.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΑΥΤΩΝ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ

-Κατάληψη της σχολής από την Πέμπτη 1/11 ως την Παρασκευή 2/11

-Δημιουργία συντονιστικής επιτροπής που θα οργανώνει τις δράσεις

-Κατάληψη στη Λέσχη φαγητού Πέμπτη 1/11 στις 13.30

-Παρέμβαση και κατάληψη στο γραφείο του Πρύτανη την Πέμπτη 1/11 στις 10:00 για διεκδίκηση των παραπάνω

-Πανεκπαιδευτική πορεία την Παρασκευή 2/11 στις 12:00 στο Θόλο με τη συμμετοχή άλλων ΦΣ, μαθητών, εκπαιδευτικών, διοικιτικού και άλλου προσωπικού του ΠΘ και συντονισμό για οργάνωση κοινών δράσεων.

-Παρέμβαση στην επόμενη ΓΣΤ για την κατάργηση των κύκλων, τη συγχώνευση και την διεκδίκηση δωρεάν υλικών.

ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ

-Πρόγραμμα σπουδών προσαρμοσμένο στις ανάγκες των σύγχρονων πόλεων της κρίσης.

– Λειτουργία της σχολής με βάση τις ανάγκες και τις επιθυμίες των φοιτητών. Ισότιμη σχέση φοιτητών- καθηγητών. Τέλος στον αυταρχισμό της ΓΣΤ

-Καμία εμπλοκή των επιχειρήσεων στην εκπαιδευτική διαδικασία.

-Πλήρη δικαιώματα στην πρακτική άσκηση. Όχι στην απλήρωτη εργασία φοιτητών, σε γραφεία ή πρότζεκτ καθηγητών

-Επαναπρόσληψη των απολυμένων εργαζομένων σε διοίκηση και εργαστήριο ξύλου. Άμεση επαναλειτουργία των εργαστηρίων ξύλου και λέιζερ σε καθημερινή βάση

-Καμιά σκέψη για διαγωνισμούς, προνόμια και κλίμα ανταγωνισμού μεταξύ των φοιτητών.

-Καμία μεταφοράς απαραίτητης γνώσης από το προπτυχιακό σε μεταπτυχιακό

-Κατάργηση διδάκτρων στο μεταπτυχιακό, ούτε σκέψη για δίδακτρα στα προπτυχιακά

– Επανακατοχύρωση ασύλου χωρίς εξαιρέσεις, καμία αστυνόμευση και περιστολή των δικαιωμάτων και των   ελευθεριών μας.

-Μονιμοποίηση όλων των καθηγητών και των εργαζομένων σε καθαριότητα, συντήρηση και φύλαξη στο πανεπιστήμιο.

-Λιγότερη δουλειά- δουλειά για όλους. Κανένας άνεργος. Όχι στις ελαστικές σχέσεις εργασίας. Πλήρη ασφαλιστικά δικαιώματα για όλους.