αντιστρέφοντας την εικόνα της πραγματικότητας


Εδώ και καιρό_δεν υπάρχει άσυλο.
October 4, 2019, 9:01 am
Filed under: Uncategorized

Μπαίνοντας στο πανεπιστήμιο ή έχοντας περάσει ήδη κάποια χρόνια σ’αυτό σίγουρα θα έχει πάρει το αυτί σου κάτι για το περίφημο «άσυλο». Κυβερνήσεις καινούργιες και παλιότερες, ΜΜΕ και αστικοί φορείς  φέρουν κάθε τόσο το ζήτημα του ασύλου στην επικαιρότητα προσπαθώντας να καλλιεργήσουν μια εικόνα για τα σημερινά πανεπιστήμια, ως «κέντρα ανομίας, βρωμιάς και ναρκεμπορίου» . Αυτή η εικόνα έρχεται να κουμπώσει τέλεια στα σημερινά υποχρηματοδοτημένα ιδρύματα, που οι  ίδιοι με τις συνεχείς περικοπές στην εκπαίδευση, έχουν φέρει σε αυτή την κατάσταση. Το γεγονός ότι η ΝΔ ιεραρχεί ως πρωταρχικό στόχο της κυβέρνησης την κατάργηση του Πανεπιστημιακού ασύλου, πέρα του ιδεολογικού κομματιού που προφανώς εμπεριέχει, αποτυπώνει ξεκάθαρα το μέλλον που οραματίζεται για τα πανεπιστήμια, στην κατεύθυνση περαιτέρω επιχειρηματικής ανασυγκρότησης του  αλλά κυρίως τον φόβο της για ένα μαζικό φοιτητικό, νεολαιίστικο, εργατικό-κίνημα που μπορεί να σταθεί εμπόδιο στην στις ακραίες νεοφιλελεύθερες πολιτικές της. Βέβαια, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι πολιτικές αυτές αποτελούν ως έναν βαθμό συνέχεια της πολιτικής της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Ο νόμος Γαβρόγλου αλλά και το πόρισμα Παρασκευόπουλου, το οποίο ουσιαστικά εξίσωνε κινηματικές διαδικασίες με ποινικά αδικήματα, προετοίμασαν το έδαφος για την οριστική κατάργηση του ασύλου από τη ΝΔ. Οι κυβερνητικές εξαγγελίες ακολουθούν κατά γράμμα τις αποφάσεις της  ΕΕ και του ΟΟΣΑ, που θέλουν την εκπαίδευση να εξυπηρετεί όσο το δυνατόν αποτελεσματικότερα την κερδοφορία των επιχειρήσεων και του κεφαλαίου συνολικά.

Πώς αποδυκνείεται αυτό; Αρχικά, τα προγράμματα σπουδών είναι στημένα πάνω στην επιχειρηματική δραστηριότητα, αντί να ανταποκρίνονται στις κοινωνικές ανάγκες των ανθρώπων. Ο επιχειρηματικός κόσμος και το ιδιωτικό κεφάλαιο συνεργάζεται με το δημόσιο πανεπιστήμιο μέσω της εμπλοκής του στην έρευνα, της αξιοποίησης του ερευνητικού προσωπικού και του εξοπλισμού, αλλά και μέσω των εργολαβιών (πχ φύλαξη, καθαριότητα, σίτιση). Τέλος, η εντατικοποίηση του ρυθμού σπουδών και τα μέτρα πειθάρχησης των φοιτητών σε μια αυστηρή καθημερινότητα στις σχολές θυμίζουν περισσότερο τη λειτουργία μιας επιχείρησης, παρά έναν ελεύθερο χώρο συνολικής μόρφωσης και ελευθερίας. Ένα περιβάλλον δηλαδή κατάλληλο για την προετοιμασία του μελλοντικού πλήρως εντατικοποιημένου και πειθαρχημένου εργαζόμενου. Παράλληλα το πανεπιστήμιο συνεργάζεται με το τοπικό κράτος, τις περιφέρειες, μέχρι και με το στρατό, παράγοντας έρευνα αξιοποιήσιμη από την πολεμική βιομηχανία για τις ανάγκες του ιμπεριαλισμού.Όλα τα παραπάνω απαιτούν την «ασυλία του συστήματος», μια ασυλία που πάει χέρι – χέρι με την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου ώστε το φοιτητικό κίνημα να μη μπορεί να σταθεί εμπόδιο στα σχέδια τους και να υπερασπιστεί όχι μόνο την δημόσια – δωρεάν παιδεία για όλους και όλες ανεξαιρέτως  αλλά και το δικαίωμα σε μόνιμη – σταθερή δουλειά πλάι στους εργαζομένου εντός και εκτός του πανεπιστημίου. Άλλωστε όλα τα προηγούμενα χρόνια δεν ήταν λίγες φορές που βγήκε μπροστά και συνδέθηκε με τα πληττόμενα κομμάτια της κοινωνίας προκαλώντας ένα ευρύτερο ξέσπασμα κόντρα στις πολιτικές κυβερνήσεων – κεφαλαίου – ΕΕ.

Τί σημαίνει στην πράξη όμως η κατάργηση του ασύλου και ποιούς εξυπηρετεί τελικά;

Η κυβέρνηση βιάστηκε, μέσα στο καλοκαίρι, με την ελπίδα  να γλιτώσει τις αντιδράσεις, να ψηφίσει την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου. Μία κίνηση που εντάσσεται στο ευρύτερο δόγμα «νόμος και τάξη» που θέλει να εφαρμόσει με στόχο  τη καταπολέμηση της «ανομίας».

Ποιά ανομία όμως; Τα ναρκωτικά και οι τοξικοεξαρτημένοι; Σίγουρα όχι!

Στις μεγάλες πόλεις, με τις πλάτες της αστυνομίας, οι αστικές και συντηρητικές δυνάμεις, έσπρωξαν ακόμα και το ναρκεμπόριο στις σχολές δημιουργώντας με τη βοήθεια των ΜΜΕ  το αίσθημα της ανασφάλειας και του φόβου. Είναι οι ίδιοι που δημιούργησαν τις συνθήκες αυτές που τώρα θέλουν να καταπολεμήσουν. Η κυβέρνηση δεν πρόκειται  να λύσει το πρόβλημα των τοξικοεξαρτημένων όταν τους σπρώχνει ακόμη περισσότερο στο περιθώριο, δεν τους περέχει καμία περίθαλψη ενώ την ίδια στιγμή η αστυνομία βάζει καθημερινά πλάτες στους ναρκέμπορους. Το σχεδιό τους για την «φροντίδα» των τοξικοεξαρτημένων συνοψίζεται σε επιχειρήσεις-σκούπα σε τουριστικές περιοχές, στοιβάζοντάς τους και να μετακινώντας τους στις πιάτσες θανάτου έξω ή μέσα στα πανεπιστήμια. Παράλληλα με την πολιτική υποχρηματοδότησης και εγκατάλειψης των ιδρυμάτων στις κύριες υποδομές τους (κτίρια πανεπιστημίων), στις παροχές τους ( φοιτητικές εστίες και λέσχες φαγητού) όσο ακόμη και στο προσωπικό τους (καθηγητές-υπαλλήλους κλπ), όλες οι μέχρι τώρα κυβερνήσεις έφτασαν τα πανεπιστήμια στην σημερινή τους κατάσταση. Τώρα λοιπόν αυτοί οι οποίοι αυτό-παρουσιάζονται ως σωτήρες που θα επιβάλλουν την «τάξη και ασφάλεια», παρουσιάζοντας το πανεπιστημιακό άσυλο ως πηγή της εγκληματικότητας και της υποβάθμισης του κέντρου των μεγάλων πόλεων, θέλουν  να μας πείσουν πως η ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημίων όχι απλά θα βελτιώσει αυτή την κατάσταση αλλά είναι σχεδόν μονόδρομος για την λειτουργία τους.

Στο ΠΘ «ο νόμος και η τάξη τους» έχει, εδώ και καιρό, αρχίσει να επιβάλλεται. Αυτό φαίνεται τόσο από την εντατικοποίηση των μαθημάτων όσο και από τον ίδιο τον χώρο του πανεπιστημίου. Θέλουν  σχολές νεκροταφεία, πλήρως αποστειρωμένες από κάθε κοινωνική, πολιτική,  πολιτιστική δράση. Θέλουν φοιτητές και φοιτήτριες που να ασχολούνται μόνο με το μάθημά τους, το προτζεκτ τους και την προσωπική τους ανέλιξη. Ταυτόχρονα βλέπουμε στη σχολή, και σε όλο το χώρο του Πολυτεχνείου, όλες τις αίθουσες και τις πόρτες κλειδωμένες από νωρίς το απόγευμα και εταιρείες σεκιούριτι «να μας προστατεύουν». Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, με την αλλαγή της εταιρίας σεκιούριτι μπήκε μόνιμα στις σχολές και η αστυνομία. Αυτό δεν είναι σχήμα λόγου, αφού οι επόπτες των τωρινών φυλάκων είναι απόστρατοι αστυνομικοί!. Προσπαθούν να μας πείσουν ότι στο πανεπιστήμιο χωρίς αυτά γίνεται εμπόριο ναρκωτικών και κλοπές.

Στην ουσία αυτό που πραγματικά φοβάται και θέλει να εξουδετερώσει με κάθε κόστος η κυβέρνηση είναι οι φοιτητές που εναντιώνονται στην σάπια καθημερινότητα που μας έχουν επιβάλει: το φοιτητικό κίνημα δηλαδή το οποίο δρα και κινητοποιείται  μέσω των ζωντανών συζητήσεων στις σχολές και μέσω των αποφάσεων των γενικών συνελεύσεων των φοιτητικών συλλόγων . Είναι ο φόβος της κάθε αστικής άρχουσας τάξης να ταρακουνηθούν τα νερά της «ομαλότητας»-  της  «τάξης» – της  «ασφάλειας» και των συμφερόντων που έρχονται να εξυπηρετήσουν. Για τη ΝΔ, το ΣΥΡΙΖΑ και όλα τα αστικά κόμματα και τις κυβερνήσεις τους ανομία ήταν, είναι και θα είναι η  δύναμη και η αποφασιστικότητα  της πληττόμενης  πλειοψηφίας να ανατρέπει τους νόμους τους και τα σχέδια τους. Έτσι, θα προσπαθούν με κάθε τρόπο να μας στρέψουν εναντίων των φτωχών και των κατατρεγμένων είτε αυτοί είναι οι τοξικοεξαρτημένοι/ες, είτε είναι οι μετανάστες/τριες, είτε τελικά είναι όσοι/ες  εντός και εκτός του πανεπιστημίου διεκδικούν τη ζωή τους. Θέλουν πειθαρχία και υπακοή. Όμως εμείς δεν υπακούσαμε ποτέ… Θα κάνουμε ό,τι περνάει απ’ το χέρι μας για να κατακτήσουμε ξανά τον κοινωνικό μας χώρο, να τον κάνουμε ελεύθερο από διαρκή έλεγχο και κανόνες.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΣ.
ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ – ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ- ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙΣ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ.

  • Αντιστάσεις που θα ξεκινούν από την υπεράσπιση του ασύλου, όχι γενικά και αόριστα, αλλά ως χώρο ελεύθερης πολιτικής δραστηριότητας και διεκδίκησης των φοιτητών και των εργαζομένων.
  • Αντιστάσεις και επιθετικές κινήσεις για την αύξηση της χρηματοδότησης για την εκπαίδευση κόντρα στην «ιδιωτική πρωτοβουλία» των ΣΔΙΤ και στις χορηγίες, αλλά και στους πετσοκομμένους προϋπολογισμούς του κράτους.
  • Έναντια στις διαγραφές των φοιτητών, εμείς βάζουμε μπροστά την ελεύθερη πρόσβαση όλων στη δημόσια δωρέαν παιδεία, χωρίς κανένα εμπόδιο και ασφυκτικό περιορισμό.
  • Δημόσια σίτιση-στέγαση-μεταφορές για όλους/ες.
  • Ο αγώνας για συνολική μόρφωση και εργασία με πλήρη εργασιακά δικαιώματα.

Η επίθεση είναι  συνολική και έτσι οφείλει να είναι και η απάντηση μας!

ΕΚΔΗΛΩΣΗ/ΣΥΖΗΤΗΣΗ «ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ “ΝΟΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ”, ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΜΑΣ!» ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 11/10 ΣΤΙΣ 19.00 ΣΤΟ ΘΟΛΟ

Advertisements


Ανακοίνωση Συντονισμού Συλλογικοτήτων στο Βόλο και κάλεσμα σε ανοιχτή συνέλευση την Τρίτη 1/10 στις 19:30
September 26, 2019, 1:57 pm
Filed under: ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ

Η πορεία της Παρασκευής 20/9 ενάντια στην καύση σκουπιδιών και την περιβαλλοντική καταστροφή αποτέλεσε μία αποφασιστική καμπή στην κλιμάκωση του αγώνα για να αποτρέψουμε την μετατροπή του Βόλου και της ευρύτερης περιοχής σε καμένη γη από τα πολυεθνικά καπιταλιστικά συμφέροντα.111

Εκατοντάδες εργαζομένων και νεολαίας κατέβηκαν στο δρόμο και έδωσαν ένα ηχηρό μήνυμα ότι δεν θα παραμείνουν θεατές στην παράσταση που παίζουν ενορχηστρωμένα η Περιφέρεια Θεσσαλίας, ο Δήμος Βόλου, η κυβέρνηση της ΝΔ-ΣΕΒ και ο ΣΥΡΙΖΑ (που επιτέλεσε επάξια το ρόλο του νεροκουβαλητή της Lafarge, υπερασπιζόμενος τα συμφέροντά της και υποδεχόμενος διαδηλωτές ενάντια στην καύση με ΜΑΤ στο δημαρχείο του Βόλου πριν κάποιους μήνες) για να ρίξουν στάχτη στα μάτια των πολιτών.

Μετά από ένα καλοκαίρι που κάηκε ο μισός πλανήτης, τα ευχολόγια για πράσινη ανάπτυξη, για ελεγχόμενη επιχειρηματική δραστηριότητα, μετρήσεις και ελέγχους που θα εγγυηθούν την δημόσια υγεία, δεν αποτελούν παρά την προσπάθεια εξωραϊσμού ενός συστήματος που έχει φτάσει τα ιστορικά του όρια και απειλεί με καταστροφή την κοινωνική πλειοψηφία. Την ίδια στιγμή που τα πολυεθνικά και τοπικά επιχειρηματικά συμφέροντα ιδιοποιούνται τον παραγόμενο πλούτο του εργατικού και κοινωνικού μόχθου, ρίχνουν στις πλάτες του λαού το κόστος και την ευθύνη των επιβλαβών επιπτώσεων των σαρωτικών επενδύσεων.

Όλοι φταίμε για την κλιματική αλλαγή μας λένε! Όμως η εκστρατεία τρομοκράτησης και εκφοβισμού είναι για να αποκρύψουν τους πραγματίκούς ένοχους του εγκλήματος και να κάμψουν τη μαζική αντίσταση σε αυτά τα σχέδια. Αποκορύφωμα την επίθεση μπράβων της Lafarge στις εγκαταστάσεις της ΑΓΕΤ σε μέλος της Επιτροπής Αγώνα Πολιτών την προηγούμενη βδομάδα.

Ως Συντονισμός Συλλογικοτήτων στο Βόλο θα συμβάλλουμε με όλες μας τις δυνάμεις στην ενίσχυση των ριζοσπαστικών ανατρεπτικών χαρακτηριστικών του κινήματος στην πόλη μας. Θα υπερασπιστούμε μέχρι τέλους μια καλύτερη ζωή και θα βρεθούμε στο δρόμο απέναντι στην εκστρατεία μηνύσεων από την Lafarge. Θα επιμείνουμε στο κοινωνικά αναγκαίο αίτημα να περάσει ο έλεγχος και η ιδιοκτησία των εγκαταστάσεων στην ίδια την κοινωνία, για την μετεγκατάστασή του εργοστασίου, την επιβολή αξιοπρεπών συνθηκών εργασίας και την αναπροσαρμογή της παραγωγής υπέρ των κοινωνικών αναγκών και όχι της γιγαντιαίας καταστροφικής διεθνούς δραστηριότητας της εταιρίας που φθάνει και μέχρι τα όρια της χρηματοδότησης του ISIS.

Αντλούμε δύναμη και συμπεράσματα από τα κινήματα από την Κερατέα μέχρι την Ήπειρο και τις πρόσφατες συγκρούσεις στην Καρδίτσα ενάντια στη λεηλασία των Αγράφων. Έχουμε ως παρακαταθήκη το αγωνιστικό πνεύμα των κατοίκων στις Σκουριές και παίρνουμε υπόψη μας τις μεθόδους καταστολής των πολυεθνικών και του κράτους. Η ίδια η ζωή έχει αποδείξει ότι δεν έχουμε να ελπίζουμε σε κανένα διάλογο με τους μεσάζοντες των πολυεθνικών που παριστάνουν τους αντιπρόσωπους της κοινωνικής πλειοψηφίας. Με την κλιμάκωση και την διάρκεια των κινητοποιήσεων, τις μαζικές παρεμβάσεις στα δημοτικά και περιφερειακά συμβούλια για την επιβολή των διεκδικήσεων μας, με την αποφασιστική σύγκρουση με την εργοδοσία της Lafarge, την απειθαρχία στις ντιρεκτίβες της ΕΕ για την  καύση σκουπιδιών και το μπλοκάρισμα του διαρκούς εγκλήματος που συνεπάγεται η παραγωγική δραστηριότητα του εργοστασίου, μπορούμε να νικήσουμε.

Χαιρετίζουμε τον κόσμο που συμμετείχε στην πορεία της Παρασκευής 20/9. Η μαζική πλαισίωση του μπλοκ του συντονισμού αποτελεί το καλύτερο τεκμήριο για τις δυνατότητες να σπάσει η ομαλότητα στην πόλη και να αντιμετωπιστεί η βρώμα και η σαπίλα που ζέχνουν οι «ευεργέτες επενδυτές».

Επιδιώκουμε την μεγαλύτερη συμμετοχή μαζικών φορέων του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος και τη βαθύτερη δημοκρατική συγκρότηση του. Καλούμε σε μαζικότερη συμμετοχή στις επόμενες κινητοποιήσεις και καλούμε σε ανοιχτή συνέλευση του συντονισμού την Τρίτη 1/10 στις 19:30 στην Λέσχη Εργαζομένων και Νεολαίας (Μεταμορφώσεως 19).

23/9/2019

ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΩΝ



-Θα ‘ρθείς να ψηφίσεις? -Προφανως σιγά μην αφήσω τους άλλους να αποφασίζουν για μένα
April 8, 2019, 10:38 am
Filed under: Uncategorized

//ΜΕΡΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΨΗΦΙΣΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΦΕΤΙΝΕΣ ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Τις τελευταίες μέρες  και καθώς πλησιάζουν οι φοιτητικές εκλογές, όλο και αυξάνονται οι συζητήσεις γύρω από τη σημασία τους. Πολλοί/ες μιλάνε για ένα “πανηγύρι” που κρατάει μια μέρα και την επομένη επιστρέφουμε στην κανονικότητά μας. Άλλοι/ες μας καλούν να τους ψηφίσουμε γιατί είναι οι πιο ικανοί να μας “εκπροσωπήσουν”, οι πιο ικανοί να αποφασίζουν για μας. Και υπάρχουν και οι φωνές που λένε: “Αφού όλοι ίδιοι είναι, τι νόημα έχει να πάω να ψηφίσω;”, ή” Γιατί να ψηφίσω αφού δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα; “

– Γιατί το σύστημα και οι δυνάμεις που το στηρίζουν δεν έχει κανένα πρόβλημα με την αδιαφορία και την απαξίωση γενικά της πολιτικής. Αυτό που είναι όντως επικίνδυνο για εκείνους δεν είναι η αποχή μας, αλλά η συνειδητή και κριτική συμμετοχή μας στις συλλογικές διαδικασίες του συλλόγου μας.

– Γιατί θέλουμε εμείς να αποφασίζουμε για εμάς. Για αυτό, και ως camera obscura EAAK, συμμετέχουμε σε όργανα όπως το ΔΣ, όχι με όρους συνδιαλλαγής και διαπραγμάτευσης, αλλά μην αναγνωρίζοντας τους  αντιπροσώπους του ως αρμόδιους να λαμβάνουν αποφάσεις ερήμην των φοιτητών, αλλά την ίδια τη γενική συνέλευση ως το ανώτατο αποφασιστικό όργανο του συλλόγου.

-Γιατί είμαστε εκείνο το κομμάτι της νεολαίας που δεν πείθεται με τις απαντήσεις του συστήματος, με ποικιλόμορφο και πολυποίκιλο τρόπο συγκρούεται με αυτό και  θέτοντας τα δικά του πραγματικά ερωτήματα   προσπαθεί να σκιαγραφήσει τις δικές του απαντήσεις και τους διαύλους έκφρασης του.

– Για να αποτυπωθεί ένα ρεύμα αμφισβήτησης της υπάρχουσας κατάστασης, μαχητικής σύγκρουσης  με τις πολιτικές  κεφαλαίου-ΕΕ-κυβερνήσεων, που δεν θα ενσωματώνει λογικές ήττας, θα πηγαίνει τους αγώνες μέχρι τέλους, θα επιβάλλει τις ανάγκες της πληττόμενης πλειοψηφίας.

– Για να μην ξεχαστούν ως μια μακρινή ανάμνηση όλες οι κινητοποιήσεις και οι διεκδικήσεις της φετινής χρονιάς αλλά να συνεχίσουμε μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες και τους αγώνες μας να διεκδικούμε το πανεπιστήμιο, τη δουλειά, τη ζωή των αναγκών και των επιθυμιών μας.

(+1) Η ΕΑΑΚ είναι η μόνη δύναμη που αναδεικνύει την ανάγκη Η ΝΕΟΛΑΙΑ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΑΛΛΙΩΣ, χωρίς μνημόνια. Ισχυροποιούμε τη μόνη αντίληψη που πρεσβεύει ότι οι αγώνες μπορούν να αλλάξουν πραγματικά τη κατάσταση. Δίνουμε τη δυνατότητα και ανοίγουμε δρόμο ώστε το νέο πολιτικό φοιτητικό κίνημα να πάρει σάρκα και οστά, να ανατρέψει τη νέα πραγματικότητα της φτώχιας και της ανεργίας και να επιβάλλει τις ανάγκες και τα δικαιώματά του σε ΜΟΡΦΩΣΗ – ΔΟΥΛΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ.

//10 ΑΠΡΙΛΗ ΔΕ ΜΕΝΟΥΜΕ ΑΜΕΤΟΧΟΙ

//ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ- ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ- ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ



Ως εδώ όλα καλά (;) Κάποιες σκέψεις, με αφορμή και Όχι αιτία τις φοιτητικές εκλογές.
March 25, 2019, 10:55 pm
Filed under: Uncategorized

– ατέλειωτες εργασίες και παρουσιάσεις, διάχυτος ανταγωνισμός, κυνήγι προθεσμιών, βαθμού και «καλύτερης» ιδέας

– εργαστήρια που υπολειτουργούν (λείζερ, εργαστήριο ξύλου), άπειρα έξοδα για υλικά για μακέτες και εκτυπώσεις

– κλειδωμένες πόρτες, αίθουσες κλειστές, σχολές «καθαρές» από οποιαδήποτε κοινωνική, πολιτιστική και πολιτική δράση, γεμάτες σεκιούριτι, συνεχής επιτήρηση το τέλειο έδαφος για κάθε λογής επιχειρηματίες και  startupερς

– 38 κρεβάτια στις εστίες για ένα χρόνο, σίτιση με υψηλά οικονομικά κριτήρια και κακής ποιότητας φαγητό, πανάκριβες μεταφορές

Ως εδώ όλα καλά?

– η χρηματοδότηση για τη παιδεία έχει φτάσει στα τάρταρα

-συγχωνεύσεις τμημάτων ,διάσπαση των γνωστικών αντικειμένων σε διάφορες «κατευθύνσεις», απόφοιτοι διαφορετικών ταχυτήτων, τσάκισμα επαγγελματικών και εργασιακών δικαιωμάτων

– δια βίου «μάθηση» ή καλύτερα συλλογή προσόντων πιστοποιήσεων, μεταπτυχιακά στα μεταπτυχιακά (όλα επι πληρωμή προφανώς), συνεχής επανακατάρτηση και αξιολόγηση. Εφαρμόζονται τέλεια (βλ. νέο σύστημα διορισμών των εκπαιδευτικών)   

Ως εδώ όλα καλά?

-ΟΑΕΔ,voucher, πεντάμηνα, «εθελοντική» εργασία ή στην καλύτερη να παίρνεις 300 ευρώ και να πρέπει να χαμογελάς και από πάνω 

-εργοδοτική αυθαιρεσία, εκβιασμοί, απολύσεις, σεξουαλικές παρενοχλήσεις μέχρι και δολοφονίες, γιατί «αυτές είναι οι πρακτικές» στους χώρους δουλειάς και όποιος αντέχει.

-Μίσος, ρατσισμός, κοινωνικός κανιβαλισμός, διάχυτα εθνικιστικά και πατριωτικά αισθήματα, πολεμικές προετοιμασίες για δήθεν απειλητικούς γείτονες, νέες βάσεις του ΝΑΤΟ ενώ τα στρατόπεδα συγκέντρωσης καλά κρατούν.

 -«πατρίς-θρησκεία-οικογένεια» και όποιος δε χωράει σ’ αυτό πρέπει να περιθωριοποιείται και να εξολοθρεύεται.

– Μετράμε καθημερινά νεκρούς και νεκρές από τη μεριά των καταπιεσμένων. Ο Εμπουκά ο Petrit, η Ζackie, η Ελένη, οι ανώνυμοι/ες μετανάστ(ρι)ες που δολοφονήθηκαν από τα αφεντικά τους, τους φασίστες ή από το ελληνικό κράτος ,οι γυναίκες που βιάστηκαν από καθημερινούς άντρες, οι ράπερ που καρφώθηκαν στην καρδιά από τους φασίστες, τα παιδιά στα Εξάρχεια που δέχτηκαν μια “εξοστρακισμένη” σφαίρα από το όπλο ενός μπάτσου

Ως εδώ δεν είναι όλα καλά και δεν μπορούμε άλλο να κλείνουμε τα μάτια. Είναι άχρηστο να περιμένουμε την πυρηνική αποκάλυψη ή την επανάσταση. Το να συνεχίσουμε να περιμένουμε είναι τρέλα. Η καταστροφή δεν έρχεται, είναι εδώ. Βρισκόμαστε ήδη μέσα στην κατάρρευση ενός πολιτισμού. Μέσα σε αυτήν την πραγματικότητα δεν έχουμε παρά να διαλέξουμε πλευρές.

Μια βόλτα αυτές τις μέρες στις σχολές αρκεί για να καταλάβεις ότι έφτασε η περίοδος των φοιτητικών εκλογών : αφίσες διαφορετικών αποχρώσεων, πανό ολόγυρα και όλοι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο συζητάνε για το ποιος θα κατέβει, ποιόν ή αν θα ψηφίσουν. Το κείμενο που κρατάς στα χέρια σου δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να σου ζητήσει να ψηφίσεις ΕΑΑΚ  για να γίνουμε ξαφνικά οι σωτήρες που θα αλλάξουν τα πράγματα ως δια μαγείας. Δεν κατεβαίνουμε για πρόεδροι ούτε αντιπρόσωποι κανενός/μιας. Όταν λέμε όλη η εξουσία στις γενικές συνελεύσεις, το εννούμε. Εκεί γνωριζόμαστε, συζητάμε αμεσοδημοκρατικά, «από τα κάτω» ,αποφασίζουμε και δρούμε συλλογικά. Η μέρα λοιπόν των εκλογών έρχεται να προστεθεί στις μέρες που συζητήσαμε και προσπαθήσαμε να διεκδικήσουμε από τα «μικρά» της σχολής μας, μέχρι τη συνολική μας προσπάθεια να σχεδιάσουμε το πανεπιστήμιο, το παρόν και το μέλλον των αναγκών και των επιθυμιών μας. Και στις εκλογές και κάθε μέρα, κόντρα σε λογικές ανάθεσης παίρνουμε την κατάσταση στα χέρια μας !!! Για εμάς η ελπίδα βρίσκεται μονάχα στους συλλογικούς αγώνες. Εκεί γεννιέται και αναπνέει. Η αλλαγή δεν έρχεται μέσα από κοινοβουλευτικές και εκλογικές διεξόδους και συμβιβασμούς, ούτε μέσα από τη συναίνεση, την υποταγή και την αναμονή, όπως προβάλλεται από την κυβέρνηση. Το θέμα δεν είναι να συρθούμε πίσω από τις επιλογές κάποιας κυβέρνησης, αναμένοντας και ελπίζοντας σε μία καλύτερη μιζέρια, μια καθημερινότητα με εκμετάλλευση με κάπως καλύτερους όρους, αλλά πως θα σχεδιάσουμε εμείς για εμάς τις ζωές μας.

Καρέκλα καρεκλίτσα μου_

Για εμάς οι φοιτητικές εκλογές δεν είναι μια μάχη για εδρες στα ΔΣ αλλά  είναι άλλη μια μάχη απ την οποία δεν πρέπει να απέχουμε. Δεν τρέφουμε αυταπάτες ότι μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα μέσα από αυτές, συμμετέχουμε ωστόσο συνειδητά για να αποτυπωθεί και σε εκλογικό επίπεδο ένα ρεύμα αμφισβήτησης κόντρα στο κυρίαρχο ρεύμα. Ταυτόχρονα  για εμάς οι φοιτητικές εκλογές αποτελούν κάλεσμα για τους αγώνες από εδώ και πέρα.

Με ποια λογική συμμετέχουμε λοιπόν?

Συμμετέχουμε λοιπόν στις εκλογές, όχι με τον καθιερωμένο τρόπο, αλλά με μια άλλη λογική που εκφράζεται με το γνωστό μότο «εντός – εκτός κι ενάντια» και ενέχει μέσα της τόσο τη συμμετοχή σε διαδικασίες που αφορούν όργανα του συλλόγου, όσο και την αμφισβήτηση του ίδιου του θεσμού των εκλογών.

ΕΝΤΟΣ… γιατί αντιλαμβανόμαστε τις φοιτητικές εκλογές όχι μόνο σαν μια ακόμα πολιτική μάχη που πρέπει να δοθεί, αλλά και σαν τη διαδικασία που καθορίζει τους ”αντιπροσώπους των φοιτητών” σε αντιπροσωπευτικά όργανα, όπως τα Δ.Σ. Θεωρούμε ότι οι ριζοσπαστικές αντιλήψεις οφείλουν να συμμετέχουν σε τέτοια όργανα, όχι με όρους συνδιαλλαγής και διαπραγμάτευσης, αλλά μην αναγνωρίζοντας τους  αντιπροσώπους του ΔΣ ως αρμόδιους να λαμβάνουν αποφάσεις ερήμην των φοιτητών, αλλά την ίδια τη γενική συνέλευση ως το ανώτατο αποφασιστικό όργανο του συλλόγου. Επιλέγουμε να συμμετέχουμε στο ΔΣ ακριβώς για να διασφαλίσουμε ότι οι αποφάσεις θα λαμβάνονται μέσα στη γενική συνέλευση.

ΕΚΤΟΣ… γιατί είμαστε ενάντια σε λογικές αντιπροσώπευσης που μας θέτουν παθητικούς δέκτες μιας πραγματικότητας που μας επιβάλλεται.

ΕΝΑΝΤΙΑ… γιατί πιστεύουμε ότι ο μόνος τρόπος να επιβάλλουμε πράγματα είναι μέσα από τις συλλογικές μας διαδικασίες και είμαστε η μοναδική δύναμη που τίθεται ενάντια σε αντιπροσωπευτικά όργανα όπως το ΔΣ και η ΕΦΕΕ.

Η λογική του ανοιχτού ψηφοδελτίου//ΟΛΟΙ/ες ΓΙΑ ΠΡΟΕΔΡΟΙ

Η camera obscura ΕΑΑΚ κατεβαίνει στις φοιτητικές εκλογές με ανοιχτό ενωτικό ψηφοδέλτιο. Καλούμε κάθε φοιτητή και φοιτήτρια ενάντια στη λογική της αντιπροσώπευσης και της ανάθεσης να συμμετάσχει σε αυτό, στηρίζοντας την πολιτική αντίληψη και όχι τα πρόσωπα. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο, για εμάς το βέλτιστο θα ήταν καθένας και καθεμία που θέλει να στηρίξει-ψηφίσει τη λογική του σχήματος, να συμμετέχει και ο ίδιος, η ίδια στο ψηφοδέλτιο, να γίνει δηλαδή εκπρόσωπος του εαυτού του, να μη σταυρώσει κανέναν, στη βάση του πολιτικού πλαισίου αλλά και της ενότητας στη δράση. Η συμμετοχή στο ανοιχτό ψηφοδέλτιο δεν αντανακλά καθολική πολιτική συμφωνία με το σχήμα, συμμετοχή σε αυτό ή κάποια άλλη δέσμευση. Είναι δημόσια στήριξη στη παρέμβαση του σχήματος και στα αποτελέσματα αυτής. Επειδή δεν αντιλαμβανόμαστε το ανοιχτό ψηφοδέλτιο σαν ένα άθροισμα ονομάτων, ούτε σαν αποτέλεσμα πρόχειρων εκλογικών συγκολλήσεων θεωρούμε ότι αυτό πρέπει να προκύπτει μέσα από πραγματικά ενωτικές πρωτοβουλίες. Έχουμε επιλέξει μέσα από τις ανοιχτές, αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες των σχημάτων αντιιεραρχικά και μακριά από έτοιμες γραμμές να συζητάμε και να συνδιαμορφώνουμε. Απευθυνόμαστε σε κάθε άνθρωπο της σχολής με τον οποίο μοιραζόμαστε κοινές ανάγκες και όνειρα, σήμερα ως φοιτήτριες-ές, αύριο ως εργαζόμενες-οι ή άνεργες-οι. Έτσι αντιλαμβανόμαστε την ενότητα στη βάση.

Και τελικά, τι είναι αυτό που θέλουμε να εκφράσουμε ως ΕΑΑΚ?

«Μια αντίρροπη κίνηση», θα ήταν μια πιθανή και σύντομη απάντηση στην παραπάνω ερώτηση.  Αντίρροπη κίνηση σε ό,τι υποτιμά τις ζωές μας, σε ό,τι και όποιον επιβάλλει την ευημερία του πάνω στις ανάγκες μας, σε ό,τι θρέφει αυτό το σάπιο σύστημα που βασίζει την ύπαρξή του στην «εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο». «Αντίρροπη», γιατί όχι απλά δε συμβαδίζει με τους νόμους αυτής της πραγματικότητας, αλλά γιατί επιλέγει να στραφεί προς την άλλη πλευρά, εκεί που δείχνουν οι ανάγκες και τα όνειρα της κοινωνικής πλειοψηφίας. «Κίνηση» τελικά, γιατί δεν της αρκεί να στέκει απλά δείχνοντας αδρανής προς αυτή την άλλη πλευρά, αλλά γιατί προσπαθεί κάθε μέρα δίνοντας μικρούς και μεγάλους αγώνες να τη φτάσει.

Θέλουμε με άλλα λόγια, να εκφράσουμε αυτούς και αυτές που δε χωρούν σε λογικές διαχείρισης του συστήματος και καλυτέρευσης του, αλλά συγκρούονται με αυτό με στόχο να το ανατρέψουν. Δεν πρεσβεύουμε την αριστερά που κάθεται στη γωνιά της απαγγέλλοντας ξύλινους λόγους και επιδιώκει την οργανωτική της αναβάθμιση, αλλά αυτή που βρίσκεται σε κάθε μάχη ενάντια στο κεφάλαιο και στους εκφραστές του. Δεν πρεσβεύουμε μια αριστερά που πιστεύει ότι την αλλαγή θα την φέρει μια μέρα μπροστά απ’ τις κάλπες, ξεχνώντας στα χρονοντούλαπα της ιστορίας τις μάχες για ένα καλύτερο σήμερα και αύριο.  Στηρίζουμε το ανεξάρτητο ταξικό εργατικό κίνημα που παλεύει ενάντια στην κυβέρνηση και την εργοδοσία κόντρα στη σαπίλα του επίσημου γραφειοκρατικού συνδικαλισμού που τους κάνει πλάτες. Στηρίζουμε συλλογικότητες ενάντια στην ανεργία και την επισφάλεια όπως η Attack και η Λάντζα, στηρίζουμε τις εργατικές λέσχες όπως η Λέσχη Εργαζομένων και Νεολαίας Βόλου. Ως camera obscura και ως ΕΑΑΚ γενικότερα θέλουμε να συγκροτήσουμε ένα φοιτητικό κίνημα εργατικής κατεύθυνσης μέσα στις σχολές. Παλεύουμε για συλλόγους-σωματεία που θα υπερασπίζονται τα δικαιώματα των εργαζόμενων φοιτητών μέσα από συλλογικές διεκδικήσεις.  Και γι’ αυτό για εμάς στήριξη της ΕΑΑΚ σημαίνει στήριξη στις καθημερινές συλλογικές μας μάχες, στήριξη ενός σχεδίου για την ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος και τη σύνδεση του με το εργατικό κίνημα και την κοινωνία εν γένει. Στήριξη των ίδιων των κοινωνικών αγώνων που ορίζουν από την αρχή τους όρους του παιχνιδιού με κριτήριο τις ανάγκες της πλατιάς πλειοψηφίας, ανάγκες για παιδεία (και όχι εκπαίδευση), για δημιουργική εργασία (και όχι δουλειά-δουλία), για ζωή (και όχι επιβίωση).

 

Τα ίδια παντελάκη μου τα ίδια παντελή μου

// Τι λένε όμως οι άλλες δυνάμεις στη σχολή μας

Η ΚΝΕ/ΜΑΣ είναι εγγυητής της σταθερότητας μέσα στα πανεπιστήμια. Το μόνο που κάνει είναι η διοργάνωση δράσεων διαμαρτυρίας και όχι συνολικό ανατρεπτικό, πολιτικό αγώνα. (βλ την στάση τους στο συλλαλητήριο στις 16 Μάρτη ενάντια στην καύση σκουπιδιών, παραστάσεις διαμαρτυρίας σε γστ και πρυτανεία) Προσπαθεί να αποτρέψει αποφάσεις από μαζικές γενικές συνελεύσεις και εναντιώνεται σε αυτές όπως και στις ριζοσπαστικές μορφές πάλης όπως οι καταλήψεις. Υποστηρίζει τον γραφειοκρατικό τρόπο λειτουργίας των συλλόγων και τη λήψη όλων των αποφάσεων μέσα από ΔΣ (ακόμα χειρότερα μέσα από παραγοντικά μαζέματα των προέδρων των ΔΣ βλ. Πανθεσσαλικές συνταντήσεις που βαφτίζει συντονισμούς). Επί τις ουσίας ενισχύει τις λογικές ανάθεσης και μοιρολατρίας και ενισχύει αντί να αποκρούει τις κυβερνητικές επιδιώξεις. Στρέφεται ενάντια στην αντικαπιταλιστική αριστερά, και λογικό αφού είναι ο μόνος εκφραστής της συλλογικής δράσης και της αντικυβερνητικής πάλης μέσα στα πανεπιστήμια. Με τη στάση της όσον αφορά τα πολεμικά σχέδια του ελληνικού κράτους, έχει διαλέξει πλέον στρατόπεδο αυτό των από πάνω. Μας καλεί να πολεμήσουμε για να υπερασπιστούμε το «κοινό εθνικό συμφέρον», βγάζοντας έτσι λάδι την κυβέρνηση και τα πολεμικά της σχέδια. Πρόσφατα μάλιστα σε ανακοινωσή του το ΚΚΕ αποφασίζει πως παλεύει για τα «δίκαια αιτήματα» των αστυνομικών- εργαζόμενων σε μονάδες επιτήρησης, ελέγχου και καταστολής, στηρίζει δε την πάλη τους μαζί με τον λαό ενάντια στις συνέπειες τις αντιλαϊκής καταστολής. Θεωρεί συνεπώς ότι τα συμφέροντα αυτών των ομάδων μπορεί να συμβαδίζουν με τα συμφέροντα της πληττόμενης πλειοψηφίας. Για εμάς είναι ξεκάθαρο πως η αστυνομία και όλες οι δυνάμεις καταστολής είναι ο σύμμαχος της κυβέρνησης και του κεφαλαίου στην εφαρμογή κάθε αντιδραστικού μέτρου, η βίαιη απάντηση σε κάθε φωνή που θέλει να τα πολεμάει παλεύοντας για να ζήσει. Το ΚΚΕ ξεχνά τα θύματα της αστυνομικής βίας, τη δασκάλα με εγκαύματα από κρότου λάμψης, τον Αλέξη, τον Ζακ/Zackie, τον Εμπουκά, τόσες και τόσους άλλους. Ξεχνά την οργανωνένη συγκάληψη και συνεργασία των σωμάτων ασφαλείας με τη Χ.Α. και άλλες φασιστικές ομάδες, όπως στη δολοφονία του Π. Φύσσα. Εμείς από μεριάς μας ούτε ξεχνάμε ούτε συγχωρούμε και καμία σχέση δε θέλουμε να έχουμε με ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ!

Δεν πρόκειται για μια γενικόλογη κριτική εσωτερικής κατανάλωσης, έχουμε βιώσει το προηγούμενο διάστημα με τον πιο άμεσο τρόπο τα αποτελέσματα αυτής της αντίληψης στον ίδιο μας τον σύλλογο.  Οι δυνάμεις της ΚΝΕ/ΜΑΣ έβαλαν σε γύψο τόσο τις κινητοποιήσεις και τις δράσεις μας παίζοντας ουσιαστικά στην σχολή μας  το ρόλο που σε άλλες σχολές  έχουν άλλες συντηρητικές δυνάμεις (ΔΑΠ,ΠΑΣΠ κλπ). Οι αγώνες δεν μπαίνουν σε καλούπια. Εμείς είμαστε αυτοί που θα αποφασίσουμε για εμάς και εμείς είμαστε αυτοί που θα επιβάλλουμε τους όρους για το μέλλον μας. Κόντρα σε συμβιβαστικές λογικές που εκφράζονται συνειδητά ή ασυνείδητα  σε λογικές του «όσο λιγότερα ζητάμε, τόσο πιο εύκολα θα τα πετύχουμε» . Δεν μπορούμε να διαχειριστούμε τη σαπίλα που βιώνουμε, μόνο να την ανατρέψουμε !

 

ΓΙΑΤΙ ΛΟΙΠΟΝ CAMERA OBSCURA; ΓΙΑΤΙ ΕΑΑΚ;

Ως κομμάτια του μαχόμενου φοιτητικού κινήματος παρεμβαίνουμε στις ΓΣΤ (συνελεύσεις των καθηγητών) διεκδικώντας την επιβολή των αποφάσεων των Γενικών Συνελεύσεων του συλλόγου μας. Σε καμιά περίπτωση δεν μπαίνουμε σε λογικές συνδιαλλαγής και κουβέντας με αυτούς που εφαρμόζουν τις πιο αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις στην εκπαίδευση. Δεν αναγνωρίζουμε ούτε νομιμοποιούμε τους πλαστούς συσχετισμούς των αυταρχικών αυτών οργάνων του επιχειρηματικού πανεπιστημίου παζαρεύοντας τα αιτήματα μας. ΕΑΑΚ για να τα πάρουμε όλα  !Για την ανατροπή της κυρίαρχης πολιτικής στην εκπαίδευση και το μπλοκάρισμα στην πράξη της μεταρρύθμισης στην σχολή μας και γενικά ενάντια σε κάθε εκφραστή της.

Ανοίξαμε φέτος στις σχολές του ΠΘ την κουβέντα για την αναγκαιότητα ενός αντιπολεμικού-αντιιμπεριαλιστικού κινήματος. Κόντρα στην πειθάρχηση και την αποστείρωση του κοινωνικού μας χώρου, συμμετείχαμε στην αντιπολεμική διεθνιστική πανθεσσαλική κινητοποίηση ενάντια στις βάσεις του ΝΑΤΟ στο Στεφανοβίκειο, πήραμε θέση μάχης για την υπεράσπιση των κυριακάτικων αργιών μαζί με την “Attack στην ανεργία και την επισφάλεια” . Παράλληλα, θέσαμε στους συλλόγους το ζήτημα για την ανατροπή του νόμου Γαβρόγλου, τη συγχώνευση του ΠΘ, την κατάργηση των κύκλων-αλυσιδών και όλων των μέσων εντατικοποίησης της καθημερινότητας μας.  Τέλος, δώσαμε την μάχη για την μαζική και μαχητική κινητοποίηση κατά της καύσης σκουπιδιών, σε μια προσπάθεια να αναδείξουμε τους πραγματικούς υπεύθυνους (τοπικοί παράγοντες, κυβέρνηση, ΕΕ, LaFarge) αλλά και σε μια προσπάθεια να κλιμακωθεί ο αγώνας και να μην πέσουμε θύματα πολιτικών προεκλογικών συμφερόντων, που θέλανε την πορεία έναν περίπατο μέσα στην πόλη για την εμφάνιση της οποιαδήποτε φανέλας των ερχόμενων εκλογών, στήνοντας  το μπλογκ συλλογικοτήτων του κινήματος και όχι των φορέων μιας καλύτερης διαχείρισης και των αστικών παρατάξεων.

Προβληματιζόμαστε και οραματιζόμαστε  μια άλλη παιδεία. Μια παιδεία απελευθερωτική, και διεκδικούμε  ένα πανεπιστήμιο όχι κομμένο και ραμμένο στις ανάγκες των λίγων, αλλά ένα πανεπιστήμιο δωρεάν για όλες/ους χωρίς ταξικούς φραγμούς με δωρεάν παροχές (υλικά, σίτιση στέγαση, μεταφορές κλπ). Που θα προσφέρει ολόπλευρη μόρφωση, για τις κοινωνικές ανάγκες και επιθυμίες όχι για τα κέρδη του κεφαλαίου. Ένα πανεπιστήμιο δημόσιο που το λόγο στην παραγόμενη έρευνα, γνώση και τη λειτουργία του θα έχουν οι φοιτητ(ρι)ές και οι εργαζόμενοι/ες μέσα από τις γενικές συνελεύσεις τους και το συντονισμό μεταξύ τους. Και επειδή θεωρούμε το πανεπιστήμιο αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας ορίζουμε τον αγώνα για ένα άλλο πανεπιστήμιο, ως αλληλένδετο με τον αγώνα για μια άλλη εργασία. Θέλουμε μόνιμη και σταθερή δουλειά και δουλειά για όλους! Σε μια κοινωνία όπου η πολεμική απειλή φαντάζει όλο και πιο κοντά, εμείς προτάσουμε την ανάγκη για ένα πολύμορφο αντιπολεμικό/διεθνιστικό κίνημα, που δεν θα συνδιαλέγεται με τους κρατικούς μηχανισμούς, ενάντια σε κάθε ιμπεριαλισμό και εθνικισμό. Μια  ζωντανή κοινότητα αγώνα ενάντια στην φρίκη του πολέμου, για να μπουν μπροστά οι ανάγκες των λαών για ελευθερία και ειρήνη. Για να τα κερδίσουμε όλα αυτά διάλεγουμε το δρόμο του κόσμου που έχει μάθει συλλογικά να αγωνίζεται, να διεκδικεί και να επιβάλει τις ανάγκες του. Αυτός που όλο το προηγούμενο διάστημα διεκδικεί αυτά που του ανήκουν. Κοντρά στις λογικές παραδοχής πως τίποτα δεν αλλάζει ή ακόμα χειρότερα που λένε μην αγωνίζεσαι γιατί μπορείς να χάσεις και αυτά τα ελάχιστα που έχεις. Αυτό περνά μέσα από τις μάχες για την ανατροπή του νόμου Γαβρόγλου, της συγχώνευσης του ΠΘ με τα ΤΕΙ και των πολιτικών που θέλουν να κάνουν το πανεπιστήμιο για λίγους και εκλεκτούς. Είδαμε ότι οι λογικές συζήτησης με τη ΓΣΤ και τους πρυτάνεις δεν έχουν αποτέλεσμα. Δεν διαπραγματευόμαστε τις ανάγκες μας, τις επιβάλλουμε μαχητικά. Δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε, εκείνοι μας φοβούνται. Δεν μπορούμε άλλωστε να ξεχάσουμε πως ότι θεωρούμε ώς δεδομένο αυτή τη στιγμή έχει κερδηθεί μέσα από συλλογικούς αγώνες. Η λύση στα κοινωνικά προβλήματα δε θα έρθει από ψηλά, αλλά από τη συγκρότηση εκείνου του κινήματος εργαζομένων και νεολαίας, που στη βάση της αμεσοδημοκρατίας των γενικών συνελεύσεων, θα αγωνίζεται και θα έρθει να ανατρέψει τη φτώχεια, το φασισμό και την εκμετάλλευση και να επιβάλει τις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Είμαστε μια απρόβλεπτη γενιά. Δε φοράμε ζώνη ασφαλείας με το σύστημα. Ο επαναστατικός ρεαλισμός είναι το ανώτατο στάδιο του ρεαλισμού.

 

 



Μήπως είναι ώρα να ξανασυναντηθούμε?
February 26, 2019, 7:29 pm
Filed under: Uncategorized

Όχι στα μαθήματα αυτή τη φορά αλλά στη Γενική μας Συνέλευση

Αν και τώρα μοιάζει μακρινό, το προηγούμενο εξάμηνο λέξεις όπως «νόμος Γαβρόγλου» ,  «συγχώνευση» , «κύκλοι», «άσυλο», «πόλεμος»  και άλλα τέτοια έπαιζαν στις καθημερινές συζητήσεις στους διαδρόμους της σχολής και στις συνελεύσεις. Μπορεί αυτά να σταμάτησαν να είναι το επίκεντρο της κουβέντας, δεν σημαίνει όμως ότι λύθηκαν και όλα στην καθημερινότητά μας είναι καλά. Ας τα πιάσουμε με τη σειρά.

Νόμος Γαβρόγλου// συγχώνευση ΠΘ

Κατά τη διάρκεια της εξεταστικής πέρασε το νομοσχέδιο για την συγχώνευση του ΠΘ με το ΤΕΙ Θεσσαλίας. Προφανώς η συγκεκριμένη χρονική επιλογή δεν είναι τυχαία  αφού οι σχολές είναι κλειστές και οι περισσότεροι/ες τρέχουν με τα μαθήματα τους. Αυτό το σχέδιο της υποτιθεμένης  «αναβάθμισης» επηρεάζει άμεσα την  καθημερινότητα μας ως φοιτητές/τριες όσο και την εργασιακή μας προοπτική. Έχει σκοπό διάλυση των ενιαίων πτυχίων, τη διάσπαση των γνωστικών αντικειμένων σε διάφορες «κατευθύνσεις» και το τσάκισμα των επαγγελματικών και εργασιακών μας δικαιωμάτων. Δημιουργεί αποφοίτους πολλών ταχυτήτων που για να βρουν μια δουλειά μπαίνουν αναγκαστικά σε μια διαδικασία δια βίου μάθησης και επαναξιολόγησης των ικανοτήτων τους. Αυτή η λογική φαίνεται ξεκάθαρα και στο νέο νόμο για τους διορισμούς των εκπαιδευτικών (προσοντολόγιο) που πέρασε μαζί με τη συγχώνευση. Για την πρόσληψη τους στο δημόσιο δεν θα παίζει πια βασικό ρολό το πτυχίο και η προϋπηρεσία αλλά οι επιπλέον πιστοποιήσεις και τα μεταπτυχιακά. Τόσο τα κριτήρια αυτά όσο και οι εκπαιδευτικοί θα επαναξιολογούνται κάθε 2 χρόνια, και όποιος δεν τα πληρεί θα χάνει τη θέση του. Ποιος όμως θα τα πληρεί;;  Αυτός που θα έχει το κατάλληλο μπάτζετ να πληρώνει σεμινάρια,  συνέδρια κοκ.

Άσυλο// χώρος σχολής

Στη σχολή δεν έχουν αλλάξει και πολλά αυτό φαίνεται τόσο από την εντατικοποίηση των μαθημάτων όσο και από τον ίδιο τον χώρο του πανεπιστημίου. Οι πόρτες στο Πολυτεχνείο ακόμα κλειδώνουν από νωρίς το απόγευμα, οι περισσότερες αίθουσες είναι κ’ αυτές κλειστές, και για οποιαδήποτε δράση στο πανεπιστήμιο χρειάζεσαι ειδική άδεια από τη διεύθυνση. Ήδη από το πανεπιστήμιο προσπαθούν να μας «προετοιμάσουν» για το κλίμα πειθάρχησης που θέλουν να υπάρχει στους χώρους δουλειάς και να μας πείσουν ότι  πανεπιστήμιο χωρίς κλειδωμένες πόρτες, σεκιούριτι και συνεχή επιτήρηση σημαίνει εμπόριο ναρκωτικών και κλοπές. Κατευθύνουν για άλλη μια φορά τον τρόμο των φοιτητών, ώστε να είναι οι ίδιοι που θα ζητήσουν κατάργηση του ασύλου και αστυνόμευση στις σχολές. Πίσω απ΄ όλα αυτά κρύβεται τι πραγματικά φοβάται η Κυβέρνηση, η αντιπολίτευση και τα ΜΜΕ που μιλάνε συνεχώς για την «εγκληματικότητα» στα ΑΕΙ.  Ένα Πανεπιστήμιο με ζωντανό Φοιτητικό Σύλλογο που μπορεί να διοργανώνει συζητήσεις, προβολές ταινιών, πάρτι αλλά κυρίως και να διεκδικεί καλύτερους όρους φοίτησης και εργασίας, πάει κόντρα στα σχέδιά τους. Θα τους βόλευε ένα Πανεπιστήμιο χωρίς όργανα των φοιτητών, χωρίς αγώνες, πολιτικοποίηση και πρόταγμα για την απελευθερωτική παιδεία των αναγκών και των επιθυμιών μας.

//Κοινωνικός Πόλεμος

Τα εθνικά θέματα παραμένουν στο προσκήνιο, ειδικά το τελευταίο διάστημα με τη ψήφιση της συμφωνίας των Πρεσπών. Αυτή η συμφωνία παρουσιάζεται από τη κυβέρνηση ως διεθνιστική κ από  την άλλη ως εθνοπροδοτική. Δεν έχει να κάνει μόνο με το όνομα όπως θέλουν να δείχνει, αλλά κατά βάση με τα οικονομικά συμφέροντα του ελληνικού κεφαλαίου. Προσπαθούν να μας πείσουν ότι απειλούμαστε από τα γειτονικά κράτη ενώ στην πραγματικότητα η μόνη στρατιωτική απειλή είναι ο επεκτατισμός της Ελλάδας που μέσω της θέσης της στο ΝΑΤΟ ουσιαστικά κάνει κουμάντο στα Βαλκάνια. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι ανταγωνισμοί των κρατών για τα «ονόματα», τα σύνορα και τα πετρέλαια πάνε μαζί με τον κοινό πόλεμο που διεξάγουν ενάντια στους πρόσφυγες, τις μετανάστριες, τους κοινωνικούς αγωνιστές δηλαδή όσους περισσεύουν ή αποτελούν κίνδυνο για τα πολεμικά τους σχέδια. Ο πόλεμος είναι εδώ και φαίνεται. μετράμε καθημερινά νεκρούς και νεκρές από τη μεριά των καταπιεσμένων. Χθές ήταν ο Εμπουκά από την Νιγηρία, που δολοφονήθηκε στο ΑΤ της Ομόνοιας από την αστυνομία του ΣΥΡΙΖΑ, λίγο πρίν ήταν ο Petrit, που τόλμησε να μιλήσει για την Μακεδονία σε ένα καφενείο της Κέρκυρας και δολοφονήθηκε από φασίστα, ήταν η Ζackie, η Ελένη, οι ανώνυμοι/ες μετανάστ(ρι)ες που δολοφονήθηκαν από τα αφεντικά τους, τους φασίστες ή από το ελληνικό κράτος, οι εργαζόμενοι/ες που σκοτώθηκαν σε εργατικά “ατυχήματα” και καταγράφτηκαν απλά σαν απώλειες κερδών ή ανθρώπινου κεφαλαίου, οι γυναίκες που βιάστηκαν από καθημερινούς άντρες, επειδή “τα ήθελε ο κώλος τους”, οι ράπερ που καρφώθηκαν στην καρδιά από τους φασίστες και καλά “για το ποδόσφαιρο”, τα παιδιά στα Εξάρχεια που δέχτηκαν μια “εξοστρακισμένη” σφαίρα από το όπλο ενός μπάτσου και η λίστα όλο μεγαλώνει.

//ΑΓΕΤ-LaFarge

Το ζήτημα της καύσης σκουπιδιών δεν είναι ένα τοπικό – και μόνο- πρόβλημα, αποτέλεσμα και απαραίτητη συνθήκη για την κερδοφορία του ελληνικού και ξένου κεφαλαίου υπό τις διαταγές της ΕΕ, της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και του τοπικού κράτους. Η καύση σκουπιδιών εμφανίστηκε ως μια «καινοτομία» που λίγο πολύ θα συνέβαλε θετικά στη λύση όλων των περιβαλλοντικών προβλημάτων, από το φαινόμενο του θερμοκηπίου, μέχρι την εξοικονόμηση χώρου στους ΧΥΤΑ και την εξοικονόμηση φυσικών πόρων. Έχει στο πλάι της όλο το συμφερτό της αστικής τάξης και για αυτό της παρέχονται όλων των ειδών διευκολύνσεις προκειμένου να συνεχίζει να λειτουργεί ανενόχλητη. Η ΑΓΕΤ συγκεκριμένα δεν είναι ένα τυχαίο εργοστάσιο αλλά μια εταιρία κολοσσός που μπρος στα κέρδη της συνεργάζεται και με τον ISIS. Οι εργαζόμενοι της είναι εργολαβικοί, απολύει τον οποιοδήποτε πάει να σηκώσει λίγο το βλέφαρο του και δεν διστάζει προφανώς να κάνει και ασκήσεις καταστολής μιας πιθανής «ασύμμετρης απειλής»  (πχ. τι κάνει το εργοστάσιο σε περίπτωση απεργίας, κατάληψης εργοστασίου κοκ). Ένα πλαίσιο λειτουργίας λοιπόν,  πλήρης εργασιακής εξαθλίωσης, ανασφάλειας και τρομοκρατίας, με «άκρες» και στήριγμα  απ’ όλες τις αστικές δυνάμεις στο όνομα μιας υποτιθέμενης «οικονομικής ανάπτυξης» . Παρόμοια παραδείγματα έχουμε και στην Ήπειρο με την εξόρυξη υδρογονανθράκων, στα Άγραφα με την εγκατάσταση ανεμογεννητριών, στις Σκουριές με την El Dorado κτλ. Το πανεπιστήμιο και οι φοιτητές/τριες δεν μπορούν να μην έχουν λόγο για το συγκεκριμένο θέμα. Είμαστε κομμάτια αυτής της πόλης εδώ ζούμε, θέλουμε να μπορούμε να αναπνεύσουμε. Δεν χωράει καμία διαχείριση για το μικρότερο κακό, να  σταματήσει η καύση σκουπιδιών τώρα, να αποζημιωθούν οι εργαζόμενοι και να φύγει το εργοστάσιο εκτός αστικού ιστού. Πέρα από τα άλλα το ζήτημα της ΑΓΕΤ μας αφορά όταν αυτή καθορίζει τη γνώση που παράγεται στο ΠΘ.Γιατί  όταν επιχειρηματοποιείται το πανεπιστήμιο, χρηματοδοτείται από επιχειρήσεις, αλλάζει το πρόγραμμα σπουδών με σκοπό να συμβάλει στην οικονομία και τις ανάγκες της αγοράς. Αυτό σημαίνει γνώση μονόπλευρη, γνώση και έρευνα για τα κέρδη του κεφαλαίου, θυσιάζοντας τις κοινωνικές ανάγκες, την πολύπλευρη και σφαιρική γνώση ανά γνωστικό αντικείμενο, τους ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών και βάζει στο στόχαστρο το περιβάλλον και τις ίδιες τις ανθρώπινες ανάγκες και σχέσεις. Η ΑΓΕΤ σε συνεργασία με το ΠΘ είναι ένα τέτοιο χαρακτηριστικό παράδειγμα καθώς έχει χρηματοδοτήσει (υποτροφία) φοιτήτρια  της αρχιτεκτονικής για μεταπτυχιακό στο Τμήμα της Χωροταξίας, Πολεοδομίας και Περιφερειακής Ανάπτυξης. Δηλαδή, γνώση και παραγωγή ερευνάς με μόνο στόχο τις ανάγκες της και την αύξηση των κερδών της.

Απάντηση

Δεν μπορούμε να βλέπουμε όλη αυτή τη κατάσταση και να καθόμαστε με σταυρωμένα τα χέρια. Είναι σημαντικό να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε εμείς για όλα αυτά. Ο μόνος δρόμος που μπορεί να είναι νικηφόρος και να επιβάλλει κατακτήσεις στο τώρα είναι ο συλλογικός. Κόντρα στις ατομικές λύσεις, μέσα από γενικές συνελεύσεις, μπορούμε να διεκδικήσουμε το παρόν και το μέλλον που μας στερούν. Αντιλαμβανόμαστε ότι αυτά τα «προβλήματα» δεν αφορούν μόνο τη σχολή μας, είναι κομμάτι της συνολικής επίθεσης που δεχόμαστε σε κάθε πτυχή της ζωής μας για αυτό δεν αρκεί μόνο μια κλειστή συντεχνιακή συζήτηση, είναι ανάγκη να συνδεθούμε τόσο με συμφοιτητές μας από άλλες σχολές, με εργαζόμενους/ες αλλά και ευρύτερα τον κόσμο που αγωνίζεται και διεκδικεί για να ανατρέψει τη φτώχεια, το φασισμό και την εκμετάλλευση και να επιβάλει τις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας. Όσον αφορά το ζήτημα της εκπαίδευσης εμείς προβληματιζόμαστε και οραματιζόμαστε για μια άλλη παιδεία. Μια παιδεία απελευθερωτική, και διεκδικούμε  ένα πανεπιστήμιο όχι κομμένο και ραμμένο στις ανάγκες των λίγων, αλλά ένα πανεπιστήμιο δωρεάν για όλες/ους χωρίς ταξικούς φραγμούς με δωρεάν παροχές (υλικά, σίτιση στέγαση, μεταφορές κλπ), που θα προσφέρει ολόπλευρη μόρφωση, για τις κοινωνικές ανάγκες και επιθυμίες όχι για τα κέρδη του κεφαλαίου. Και επειδή θεωρούμε το πανεπιστήμιο αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας ορίζουμε τον αγώνα για ένα άλλο πανεπιστήμιο, ως αλληλένδετο με τον αγώνα για μια άλλη εργασία. Θέλουμε μόνιμη και σταθερή δουλειά και τη θέλουμε για όλους! Ας πάρουμε παράδειγμα από τους αγώνες των φοιτητών στην Αλβανία, στη Μακεδονία γιατί για εμάς η μόνη λύση είναι η έμπρακτη διεθνιστική αντιπατριαρχική αλληλεγγύη και 8 Μάρτη και κάθε μέρα.  Δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε με τους γείτονες λαούς, βιώνουμε την ίδια καταπίεση  και από τις δυο μεριές των συνόρων. Να γίνουμε κομμάτι ενός ευρύτερου αντιπολεμικού κινήματος που να μπλοκάρει τον πόλεμο εντός και εκτός συνόρων, για να μη μετρήσουμε άλλους νεκρούς/ες. Ο μόνος πόλεμος που χρειάζεται είναι αυτός ενάντια στην εργοδοσία, την κυβέρνηση και τους τοπικούς πολιτικούς παράγοντες.

 



ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΗ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ. ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΠΤΥΧΙΩΝ. ΜΟΝΙΜΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ
January 14, 2019, 9:46 pm
Filed under: ΚΕΙΜΕΝΑ

Αυτές τις μέρες θα ψηφιστεί στην Βουλή το νομοσχέδιο για την Συγχώνευση του Πανεπιστήμιου Θεσσαλίας και το νέο Σύστημα Διορισμών των εκπαιδευτικών. Πρόκειται για ένα σχέδιο νομού που φέρνει ολική αναδιάρθρωση στην εκπαίδευση σε όλες τις βαθμίδες της ικανοποιώντας τις επιταγές της Ε.Ε και του ΟΟΣΑ για την υιοθέτηση του  αγγλοσαξονικού μοντέλου με τον καλύτερο τρόπο. Έτσι υποβαθμίζεται και άλλο η δημόσια και δωρεάν παιδεία , το ενιαίο ισχυρό πτυχίο ενώ η εύρεση εργασίας για φοιτητές και εκπαιδευτικούς μετατρέπεται σε ένα συνεχές κυνήγι προσόντων και πιστοποιήσεων .

Πιο συγκεκριμένα για την συγχώνευση του ΠΘ, καταργούνται όλα τα τμήματα του ΤΕΙ Θεσσαλίας και Στερεάς Ελλάδας τα όποια εντάσσονται στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας , στο ΕΚΠΑ και στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Η ένταξη αυτή θα γίνει και μέσα από την δημιουργία νέων σχολών και τμημάτων στα υπάρχοντα ιδρύματα . Σε πολλές περιπτώσεις 2 και 3 τμήματα ΤΕΙ θα συγχωνευτούν σε ένα τμήμα . Για παράδειγμα οι σχόλες Μηχανικών Πληροφορικής του ΤΕΙ Θεσσαλίας με έδρα τη Λάρισα  και του ΤΕΙ Στερεάς Ελλάδας  με έδρα τη Λάμια , μαζί με την σχολή Ηλεκτρονικών Μηχανικών του ΤΕΙ Στερεάς Ελλάδας θα συγχωνευτούν στο Τμήμα Ψηφιακών  Συστημάτων της νέας Σχολής Τεχνολογίας με έδρα την Λάρισα . Επίσης σχόλες όπως οι Μηχανολόγοι, Ηλεκτρολόγοι και Πολιτικοί Μηχανικοί του ΤΕΙ Θεσσαλίας θα ενταθούν στο Τμήμα Συστημάτων Ενεργείας ή στο Τμήμα Περιβάλλοντος.

Αυτό το σχέδιο της υποτιθεμένης  «αναβάθμισης» θα έχει σοβαρές συνέπειες τόσο στην καθημερινότητα των φοιτητών όσο και στην εργασιακή τους προοπτική.  Με σκοπό τη διάλυση των ενιαίων πτυχίων, τη διάσπαση των γνωστικών αντικειμένων και τη δημιουργία εκμεταλλεύσιμων και πειθήνιων εργαζομένων ιδρύονται παρεμφερή τμήματα  πάνω στο ίδιο αντικείμενο σπουδών και υπερτμήματα που συνδυάζουν γνωστικά αντικείμενα άσχετα μεταξύ τους (Πολιτισμού  και  Δημιουργικών  Μέσων  και  Βιομηχανιών στο Βόλο). Έτσι οι απόφοιτοι αυτών των τμημάτων θα μπουν στη διαδικασία απόκτησης επιπλέον πιστοποιήσεων όπως μεταπτυχιακά, διδακτορικά, σεμινάρια κλπ φυσικά επί πληρωμή, έτσι ώστε να γίνουν ανταγωνιστικοί για την αγορά εργασίας.

Επίσης η συγκρότηση αυτών των τμημάτων θα βασιστεί στα ασφυκτικά και εντατικοποιημένα προγράμματα σπουδών έτσι ώστε οι φοιτητές και μελλοντικοί εργαζόμενοι να είναι ευέλικτοι και υπάκουοι στις ανάγκες του εκάστου εργοδότη και ταυτόχρονα να ξεμπερδέψουν με το φοιτητικό κίνημα . Επιθυμούν την δημιουργία ενός αποστειρωμένου Πανεπιστήμιου αποξενωμένο από τις ανάγκες και τις διεκδικήσεις της κοινωνίας, και ενός ανταγωνιστικού φοιτητή που για να ανταποκριθεί στις νέες απαιτήσεις δεν θα έχει χρόνο για την δημιουργική ανάπτυξη του όπως και την συμμέτοχη του σε διαδικασίες ώστε να αντιστέκεται στις πολιτικές που καταστρέφουν το παρόν και το μέλλον του. Τρανταχτό παράδειγμα το Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής με το καινούργιο πρόγραμμα σπουδών του με την εισαγωγή κύκλων, αλυσίδων, αύξηση των υποχρεωτικών μαθημάτων, εργαστηρίων και εργασιών αλλά και τις απολύσεις που έγιναν σε εκπαιδευτικούς παρά τα όσα υποσχόταν το 7νΥπουργείο Παιδείας.

Επιπλέον, ιδρύονται εντός των πανεπιστημίων τα «πολλά υποσχόμενα» Kέντρα επαγγελματικής εκπαίδευσης (ΚΕΕ). Πρόκειται για διετή προγράμματα εντός των ΑΕΙ στα οποία θα εισάγονται απόφοιτοι των ΕΠΑΛ με το βαθμό του απολυτηρίου τους. Στα ΚΕΕ θα φοιτούν παιδιά των οικογενειών, που η τσέπη τους δεν επιτρέπει την είσοδο σε ΑΕΙ. Θα είναι προγράμματα επαγγελματικής εξειδίκευσης που αυτόματα σημαίνει ότι η γνώση που θα παρέχεται σε αυτά δε θα είναι ολόπλευρη. Η κίνηση αυτή έρχεται να δημιουργήσει μία σειρά από εργαζόμενους που θα ξέρουν «τα βασικά» για να στελεχώσουν τα κενά των επιχειρήσεων. Θα είναι δηλαδή φθηνοί και ευέλικτοι εργαζόμενοι που θα τα κάνουν όλα και θα συμφέρουν. Αυτή θα είναι η προοπτική για μία σειρά μαθητών που γεννήθηκαν με «την ατυχία» να μην έχουν χρήματα για να μπουν στο Πανεπιστήμιο. Να ποιος είναι ο στόχος της κατάργησης 20 τμημάτων ΤΕΙ και ίδρυσης νέων σχολών με ρευστό και ευέλικτο περιεχόμενο και κατευθύνσεις.

Την παραπάνω κατάσταση έρχεται να συμπληρώσει ο νέος νομός για τους διορισμους των εκπαιδευτικων μεσω του προσοντολογιου και της αξιολογησης. Με τον πιο αντιδραστικο και νεοφιλελευθερο τροπο η κυβερνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ερχεται να αλλαξει τον τροπο διορισμων. Ατομικος φακελος προσοντων μονιμων και αναπληρωτων και αξιολογικη καταταξη αυτων θα είναι ο νεος τροπος απολυσης οσων πλεον δεν πληρουν τα κριτηρια που θετουν.  Αφαιρουν επισης την παιδαγωγικη επαρκεια από τις καθηγητικες σχολες και την μεταφερουν σε επιπλεον κυκλους σπουδων (μεταπτυχιακα , διετη κ.α)  και σε πολλες περιπτωσεις εξισωσουν  σεμιναρια και πιστοποιήσεις με πτυχία αποφοίτων αντιστοιχών σχολών , όπως έγινε στο Τμήμα Ειδικής Αγωγής στο Βόλο. Προάγουν δηλαδή ένα ανταγωνιστικό μοντέλο διορισμών, ενώ ακόμα και όσοι εργάζονται θα χρειάζεται κάθε 2 χρόνια να επαναξιολογούνται και να κατατάσσονται σε πινάκες. Με αυτόν τον τρόπο ενισχύονται οι ελαστικές μορφές εργασίας όπως είναι οι αναπληρωτές , και ο ο εργαζόμενος θα βρίσκεται σε μια κατάσταση επισφάλειας ζώντας κάτω από την απειλή της απόλυσης , ενώ οι απόφοιτοι θα μπουν σε μια διαδικασία δια βίου μάθησης με την ελπίδα ότι κάποτε θα προσληφθούν.

Η απάντηση μας στην επιθεση που δέχεται η εκπαίδευση μέσω τέτοιων νομοσχεδίων αναδιάρθρωσης θα δοθεί μόνο με κοινούς πανεκπαιδευτικούς αγώνες και μαχητικές διεκδικήσεις. Σαν φοιτητές ,στεκόμαστε αλληλέγγυοι στους εκπαιδευτικούς διεκδικώντας μαζικούς και μόνιμους διορισμούς με μόνη προϋπόθεση πτυχίο και προϋπηρεσία. Παλεύουμε για να εξασφαλίσουμε αξιοπρεπείς σπουδές και εργασιακή προοπτική, για την υπεράσπιση των πτυχίων μας ως μονή προϋπόθεση για δουλεία, εναντία στις ελαστικές σχέσεις εργασίας, για ανθρωπίνους ρυθμούς σπουδών , για λεφτά για την παιδεία και όχι για τα εξοπλιστικά προγράμματα, για μαζικές προσλήψεις. Το φοιτητικό κίνημα έχει δείξει πως μπορεί να μπλοκάρει τέτοιου είδους νομοσχέδια που επιτίθενται στις κατακτήσεις, τα δικαιώματα και τις ανάγκες φοιτητών  και εργαζομένων. Με αναφορά στα κινήματα των προηγούμενων χρονών, να σπάσουμε το δόγμα του ΤΙΝΑ και του συμβιβασμού, και  μέσα από τους μαζικούς αγώνες μας , να διασφαλίσουμε το παρόν και το μέλλον μας.

ΕΑΑΚ ΒΟΛΟΥ

 



Για την ώρα της δικς μας ερώτησης!
December 4, 2018, 1:02 pm
Filed under: Uncategorized

10 πλέον χρόνια πριν, τη νύχτα της 6ης Δεκέμβρη του 2008, ο 15χρονος Αλέξης Γρηγορόπουλος δολοφονείται από τον μπάτσο Επαμεινώνδα Κορκονέα. Την ίδια στιγμή τα ΜΜΕ και η κυβέρνηση μιλούσαν για «μεμονωμένο περιστατικό», ενώ τα πρώτα δελτία τύπου μιλούσανε για «συμπλοκές στα Εξάρχεια» και για «σφαίρα που εξοστρακίστηκε». Παρ’ όλα αυτά αυτόπτες μάρτυρες τους διαψεύδουν. Μετά την εν ψυχρώ δολοφονία, ξέσπασε ένα κύμα εξέγερσης στη νεολαία. Τα σχολεία και τα πανεπιστήμια κλείνουν το ένα μετά το άλλο και μαζικά  κατεβαίνουν στο δρόμο. Η τότε κυβέρνηση ΝΔ είναι πλήρως ανίκανη να αντιμετωπίσει το πρωτοφανές σε διάρκεια και μαζικότητα κύμα της οργής και χρησιμοποιεί ωμή βία και σκληρή καταστολή.

 

Ο Δεκέμβρης του 2008 ήταν η ερώτηση..

Τα «Δεκεμβριανά του 2008» αποτελούν το σοβαρότερο εξεγερτικό γεγονός μετά τη μεταπολίτευση. Για πρώτη φορά προκλήθηκε μια τόσο σοβαρή πολιτική κρίση πραγματικά «από τα κάτω», που απείλησε με ανατροπή την κυβέρνηση και κλυδώνισε συνολικά το πολιτικό σύστημα. Βρισκόμαστε στις αρχές της κρίσης και οι φοιτητές βάζουν συνολικότερα αιτήματα για μπλοκάρισμα της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης  και ανατροπής του συστήματος. Η εξέγερση έφερε στο προσκήνιο ένα ορμητικό κύμα πολιτικοποίησης με νέα ποιοτικά κοινωνικά, πολιτικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά. Η νέα εργατική βάρδια, η νεολαία της εκπαίδευσης, οι εργαζόμενοι, οι μετανάστες, όλοι αυτοί που δίνουν μάχη για την επιβίωση ,ανέτρεψαν το φόβο, τη σιωπή, την εκλογική αναμονή και τα προγραμματισμένα σχέδια όλου του πολιτικού σκηνικού.

 

Η βάση της εξέγερσης είχε βαθιές κοινωνικές ρίζες μέσα στην πολύπλευρη κρίση του σύγχρονου καπιταλισμού και στις συνθήκες της συνολικής αστικής επίθεσης σε παιδεία-εργασία-λαϊκές ελευθερίες, που δημιούργησαν ένα εκρηκτικό μείγμα εργασιακής ανασφάλειας-υποβάθμισης όλων των συνθηκών ζωής-αντιδημοκρατικής ασφυξίας, ταυτόχρονα με ένα τεράστιο έλλειμμα «εκπροσώπησης» από το υπάρχον πολιτικό σύστημα και πολιτικής προοπτικής. Μέσα από την εξέγερση εκφράστηκε ένα συνολικό «μπούχτισμα» και αντιπαράθεση με την αστική τάξη πραγμάτων, και όχι μόνο μια αντικατασταλτική καταγγελία ή μια δημοκρατική διαμαρτυρία. Ήρθε στο προσκήνιο ένα βαθύ αντικαπιταλιστικό φορτίο που άγγιζε όλες τις πλευρές της ζωής, μια ευρύτερη προσπάθεια νοηματοδότησης της καθημερινής ζωής, με σπάσιμο του καπιταλιστικού προτύπου (στο σχολείο, στην εργασία, στην κατανάλωση, στις γιορτές κλπ.), η άρνηση του «κανονικού», του «ομαλού», του «συνηθισμένου», αναζήτηση ενός άλλου τρόπου ζωής έξω από τα κυρίαρχα πρότυπα (κάτι που εκφράσθηκε και με την πληθώρα επιθετικών ενεργειών ενάντια στα σύμβολα του συστήματος, αλλά και με ένα πλούτο πρωτοβουλιών εναντίωσης στον κυρίαρχο πολιτισμό). Σε όλη αυτή την κατάσταση, όλο το αστικό μπλοκ εξουσίας συσπειρώνεται ενάντια στον «εσωτερικό εχθρό» που δεν είναι άλλος από μια νεολαία και ένα πανκοινωνικό κίνημα που δε συμβιβάζεται με τα ψίχουλα, αλλά ΤΑ ΘΕΛΕΙ ΟΛΑ!

10 χρόνια μετά

 

Η δική μας γενιά, ίσως είναι αρκετά μικρή για να έχει μνήμες από αυτόν τον Δεκέμβρη. Ωστόσο, ένα πράγμα είναι σίγουρο: εκτός από την ιστορική μνήμη και τη σημασία της για να αντιλαμβανόμαστε πώς προχωράει η ιστορία, όλες οι κοινωνικές αντιστάσεις και τα κινήματα του λαού και της νεολαίας, αποτελούν παρακαταθήκες για τη δημιουργία των δικών μας αντιστάσεων στα δικά μας πλαίσια και με βάση τις ανάγκες κάθε ανθρώπου που βιώνει την εκμετάλλευση και την καταπίεση. Γι’ αυτό λοιπόν, ο αγώνας ενάντια στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό και την κρατική καταστολή, αλλά και σε όλο το ασφυκτικό πλαίσιο που έχει δημιουργηθεί γύρω από τις ζωές μας, αποτελεί επίδικο της δικής μας γενιάς.

Η αυταρχική θωράκιση του κράτους δεν αποτελεί επιλογή μιας αντιδραστικής κυβέρνησης, αλλά στρατηγική κίνηση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού και των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων. Γι’ αυτό επιχειρείται μια άνευ προηγουμένου επίθεση στα δικαιώματα και τις ελευθερίες της νεολαίας και του λαού. Η εξέγερση του ’08, κατόρθωσε να αφήσει μια πλούσια παρακαταθήκη οργάνωσης αγώνων επιβολής, να ανοίξει το ζήτημα της κρατικής καταστολής, αλλά και να δημιουργήσει ένα ρεύμα αμφισβήτησης της υπάρχουσας κατάστασης στην κοινωνία. Ύστερα από τόσα χρόνια, οι εμπειρίες που αποκομίστηκαν από τον Δεκέμβρη, καλούνται να πάρουν ξανά σάρκα και οστά, τροφοδοτώντας τους αγώνες του σήμερα.

ΓΙΑΤΙ :

  • Η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ακόμη και αν μιλάει για μια περίοδο «μεταμνημονιακού» χαρακτήρα, εμείς συνεχίζουμε να βιώνουμε την ανασφάλεια και την τρομοκρατία. Είτε μέσω των εκπαιδευτικών αναδιαρθρώσεων είτε μέσω των αντεργατικών νόμων .
  • Η κυβέρνηση χέρι-χέρι με ΕΕ και  ΝΑΤΟ συνεχίζει να δολοφονεί πρόσφυγες στο Αιγαίο και να τους στοιβάζει στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, εξωθώντας τους σε απεργίες πείνας για να διεκδικήσουν τα αυτονόητα. Συνέχεια σε αυτή την απαράδεκτη κατάσταση έδωσε η πρόσφατη δολοφονία τριών απροστάτευτων προσφυγόπουλων στον Έβρο από τον λαθροδιακινητή τους.
  • Οι πολεμικές επιχειρήσεις αυξάνονται και η συμμετοχή της Ελλάδας σε αυτές είναι ακόμα πιο έντονη. Δημιουργώντας ένα κλίμα όξυνσης των σχέσεων στην ευρύτερη περιοχή και στη δημιουργία κλίματος εθνοϋστερίας, με τους Μακεδονομάχους να βγαίνουν στους δρόμους.
  • Κράτος και τράπεζες καταργούν το δικαίωμα στην κατοικία, αφού συνεχίζουν να εφαρμόζουν τους –ηλεκτρονικούς μάλιστα- πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας.
  • Κράτος και φασίστες δολοφονούν. Πρόσφατο παράδειγμα η δολοφονία του Αλβανού εργάτη γης στην Λευκίμμη.
  • Η αστική δικαιοσύνη συνεχίζει να δείχνει το πιο σκληρό της πρόσωπο και επιβεβαιώνει πως το μόνο που μπορεί να αποδώσει είναι η αδικία. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι η 10ετης κάθειρξη της καθαρίστριας από τον Βόλο επειδή πλαστογράφησε το απολυτήριο του δημοτικού προκειμένου να εργαστεί και να αναθρέψει την οικογένειά της.
  • Η νεολαία συνεχίζει να έχει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της ανεργίας, της κατάθλιψης και της μετανάστευσης, ενώ η επιλογή της είναι να εργαστεί ανασφάλιστα για 400 ευρώ.
  • Η κοινωνία εκφασίζεται. Δεν είναι μόνο οι εθνικιστές που βγαίνουν στις γειτονιές μας και προσπαθούν να βρουν χώρο στα σχολεία μας (χαρακτηριστική η φιέστα που προσπάθησαν να οργανώσουν στις 29/11, με τις «Πανελλαδικές καταλήψεις για τη Μακεδονία» αλλά δεν τους βγήκε)· είναι οι νοικοκυραίοι μικροαστοί που σκότωσαν το Ζακ, με την ανοχή και τη συνενοχή των μπάτσων και των περαστικών που δε μίλησαν· είναι η στοχοποίηση των τοξικοεξαρτημένων ατόμων, ώστε να καλλιεργηθεί κλίμα τοξικοφοβίας και να περιθωριοποιούνται οι αδύναμοι.
  • Μέσα στις σχολές μας πάει να μονιμοποιηθεί μια κατάσταση αποξένωσης. Οι φοιτητές παρακολουθούν τα μαθήματά τους και φεύγουν. Ως πηγή όλων των δεινών παρουσιάζεται το άσυλο και αυτό στοχοποιείται ευθέως και από το πρόσφατο πόρισμα Παρασκευόπουλου. Θέλουν τις σχολές μας αποστειρωμένες από συλλογικές διαδικασίες, για να περνάνε πανεύκολα τις αναδιαρθρώσεις, τις ιδιωτικοποιήσεις, όλα τα μέτρα που χειροτερεύουν το παρόν μας ως φοιτητές-εργαζόμενοι και το μέλλον μας στην επισφάλεια και την εργασιακή περιπλάνηση.

Ο κατάλογος είναι μακρύς και τα παραδείγματα από τις ζωές μας άπειρα. Για τα παραπάνω λοιπόν αλλά και για άλλα τόσα θεωρούμε πως ο Δεκέμβρης του 2018 έχει νόημα.

ΓΙΑΤΙ Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΠΟΥ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΜΕΤΩΠΗ-ΔΙΑΡΚΗΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΘΡΩΠΗ.

Έτσι λοιπόν, έχοντας την πεποίθηση ότι οι αγώνες για να’ ναι νικηφόροι πρέπει να βγούνε έξω από τα όρια της αστικής νομιμότητας και να έρθουν σε σύγκρουση με αυτά, να τσακίσουμε τη πολιτική της εξαθλίωσης, της φτώχειας, των πολέμων, του φασισμού και τους όποιους εκφραστές της, και να φτιάξουμε τη δικιά μας κοινωνία. Μια κοινωνία στο ύψος των αναγκών και των επιθυμιών μας.