αντιστρέφοντας την εικόνα της πραγματικότητας


ΠΛΑΙΣΙΟ CAMERA OBSCURA EAAK ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΦΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ 15/11/2017
November 14, 2017, 8:54 pm
Filed under: Uncategorized

ΚΑΤΩ Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΧΟΥΝΤΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ-ΕΕ-ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ
ΣΤΗ ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ ΘΑ ΒΓΟΥΜΕ ΝΙΚΗΤΕΣ

Αν και έχουν περάσει τόσα χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου το 73’, το αίτημα για ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, παραμένει επικαιρο και στο σήμερα. Σε μια περίοδο οπου η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ,ως συνέχεια των προηγούμενων κυβερνήσεων, επιτίθεται τόσο στο κομματι της εκπαιδευσης όσο και σε κάθε πτυχή της ζωής μας, αντιλαμβανομαστε ως αναγκαιοτητα η αγανακτηση των φοιτητων του 73 να συναντησει την δικια μας αγανακτηση και οργη απέναντι στη σαπίλα που βιώνουμε καθημερινά. Να πάρουμε θέση μάχης και να απαντήσουμε με τους δικούς μας συλλογικους αγώνες!

Πως όμως μας αγγίζει το αίτημα για ψωμι-παιδεια-ελευθερια;

ΨΩΜΙ

Η φράση ότι από το «δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο» έχει μείνει πλέον μόνο το “και” δε θα αποτελούσε καθόλου υπερβολή. Στη σχολή μας από την πρώτη κιόλας μέρα αρχίζουν τα έξοδα για μακέτες, εκτυπώσεις, υλικά (πχ για τα εικαστικά). Ταυτόχρονα, βασικές μας ανάγκες όπως η σίτιση και στέγαση χαρίζονται κυριολεκτικά σε ιδιώτες. Πιο συγκεκριμένα έχουμε  μια ιδιωτική λέσχη φαγητού που πετάει έξω τους φοιτητές βάζοντας εξευτελιστικά οικονομικά όρια(15,000 Ε), στέγαση για 38 άτομα μόνο για ένα έτος (λες και ξαφνικά θα βρούμε χρήματα να πληρώνουμε σπίτι τις επόμενες χρονιές) καθώς και πανάκριβες μεταφορές.

Όλα αυτά δεν είναι φαίνονται περίεργα αφού εδώ και καιρό ακούμε πως το πανεπιστήμιο δεν έχει λεφτά. Η κρατική χρηματοδότηση έχει μειωθεί  στο ελάχιστο και το ανώτατο επιτρεπτό όριό της να είναι πολύ μικρότερο από αυτό που είναι αναγκαίο για την εύρυθμη λειτουργία των ιδρυμάτων. Έτσι, τα πανεπιστήμια  καλούνται να αναζητήσουν την (περεταίρω ή ολική) χρηματοδότησή τους από άλλες πηγές. Από τη μία, οι φοιτητές και οι οικογένειές τους καλούνται να καλύψουν το κενό από την τσέπη τους, μέσω της επιβολής διδάκτρων στα μεταπτυχιακά και προσεχώς στα προπτυχιακά προγράμματα. Πέρα από αυτό, ευπρόσδεκτοι να βάλουν πλάτες στην λειτουργία των ιδρυμάτων είναι επιχειρήσεις, ερευνητικά προγράμματα ευρωπαϊκών οργανισμών ακόμα και ο στρατός.  Δεν τρέφουμε αυταπάτες ότι  το κάνουν από την καλή τους την καρδιά, προφανώς θέλουν να εξασφαλίσουν κάποιο κέρδος από την επένδυση τους. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα της ΑΓΕΤ που χρηματοδότησε μεταπτυχιακό πρόγραμμα στη Χωροταξία, η ΑΓΕΤ που καίει RDF και μολύνει την ατμόσφαιρα του Βόλου. Ενώ μας λένε ότι δεν έχουν λεφτά για τις ανάγκες μας, η σύγκλητος αποφασίζει έργα ύψους 55εκ. ευρώ (εκ των οποίων τα μισά θα πάνε σε υπόγειο πάρκινγκ) και ανέγερση νέων πανεπιστημιακών κτιρίων με τις πλάτες της κυβέρνησης, της περιφέρειας Θεσσαλίας και της αστυνομίας. Εμείς ως φοιτητικός σύλλογος δε θα επιτρέψουμε την οικοδόμηση ενός επιχειρηματικού πανεπιστημίου και θα γκρεμίσουμε το success story πρυτανείας-κυβέρνησης-κεφαλαίου.

ΠΑΙΔΕΙΑ

Το καλοκαίρι ψηφίστηκε ο Νόμος Γαβρόγλου, ο οποίος έρχεται να συνδέσει και να φέρει σε εφαρμογή όλους τους προηγούμενους σε ένα συνολικότερο πακέτο μέτρων που παρόλο που ειναι πιο αντιδραστικό παρουσίαζεται ως αναπτυξιακό σχέδιο του πανεπιστημίου. Για ποια ανάπτυξη μιλάνε ;όταν προβλέπεται η πλήρης δίασπαση του πτυχίου σε φακέλο προσόντων, όταν τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά και προσεχώς στα προπτυχιακά είναι δεδομένα, όταν η γνώση εμπορευματοποιείται και κατακερματίζεται πλήρως με βάση πάντα τις ανάγκες τις αγοράς και η κρατική χρηματοδότηση έχει μειωθεί στο ελάχιστο.Τι όμως φέρνει στις σχολές αυτός ο νόμος; Έρχεται να εδραιώσει μία κατάσταση στην εκπαίδευση που από το λύκειο μέχρι και το μεταπτυχιακό, πρόσβαση θα έχει μόνο αυτός-η που έχει να πληρώσει. Φέρνει επίσης ακόμα μεγαλύτερη εντατικοποίηση, ακόμα και στη σχολή μας που υποτίθεται ότι τα πράγματα ήταν πιο χύμα και χαλαρά, πριν λίγο καιρό ψηφίστηκε από τους καθηγητές η εισαγωγή κύκλων, δηλαδή πρέπει να έχεις περάσει όλα τα μαθήματα 1ου και 2ου έτους για να μπεις στο 5ο. Παρόλο που ζητάνε από εμάς να έχουμε περάσει όλα μας τα μαθήματα για να δηλώσουμε καινούργια, καθηγητές κόβουν μαζικά έτη, όπως με την Ιστορία ΙΙ και τον κ. Βαραλή. Εμείς , ως φοιτητικός σύλλογος, δεσμευόμαστε ότι αυτή η απόφαση για τους κύκλους και κάθε τέτοια απόφαση ή ενέργεια, που επιβάλλει την πειθάρχηση στην καθημερινότητα μας, όπως πάρθηκε ΘΑ ΠΑΡΘΕΙ ΠΙΣΩ.  Πολλοί/ες  από εμάς εργάζονται για να μπορούν να σπουδάζουν, και όπως και να ‘χει ο ελεύθερος μας χρόνος είναι ήδη ελάχιστος. Δεν αντιλαμβανόμαστε τις σπουδές μας ως έναν συνεχή αγώνα δρόμου για προλάβουμε προθεσμίες και παρουσιάσεις, διεκδικούμε χαλαρούς ρυθμούς σπουδών, θέλουμε χρόνο για να κοινωνικοποιηθούμε, να πολιτικοποιηθούμε και να διασκεδάσουμε.

Η εκπαίδευση όμως, δεν είναι το μόνο μέτωπο που έχει ανοίξει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μαζί με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μετά το κλείσιμο της 2ης αξιολόγηση που περιλαμβάνει τη γνωστή συνταγή αντιλαϊκών μέτρων (περικοπές μισθών, κουτσούρεμα συντάξεων, μείωση του αφορολόγητου, μείωση κοινωνικών δαπανών, συνέχιση των ιδιωτικοποιήσεων, κ.ά.), η κυβέρνηση κάθεται ξανά στο τραπέζι με τους θεσμούς για την 3η αξιολόγηση στρώνοντας το έδαφος για ένα 4ο μνημόνιο που θα φέρει περιστολή των συνδικαλιστικών ελευθεριών και του δικαιώματος στην απεργία, νέα επίθεση στα εργασιακά και όχι μόνο. Άλλα μέτρα αφορούν ιδιωτικοποιήσεις, αξιολογήσεις δημοσίου, κατάργηση δυνατότητας υπογραφής συλλογικών συμβάσεων, κυριακάτικη εργασία κλπ. Άλλωστε η στρατηγική που διαμορφώνει ο ΣΕΒ, που αποτελεί έναν από τους κύριους εκπροσώπους του ελληνικού κεφαλαίου, έρχεται σε πλήρη σύμπλευση με τις κατευθύνσεις αυτές και προτείνει περισσότερη ευελιξία στην εργασία (zero hour contacts, mini jobs κτλ) , ως αναγκαία για την ανάπτυξη της οικονομίας ανεξαρτήτως μνημονίων η όχι.  Τα νέα αυτά μέτρα θα επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο την εργατική τάξη και ιδιαίτερα εντός της τις γυναίκες, τους μετανάστες, τα ΛΟΑΤΚΙ υποκείμενα. Μέσα σε όλα αυτά, μόλις λίγες μέρες πριν η κυβέρνηση έκλεισε συμφωνία με τον Τραμπ για τον εκσυγχρονισμό του ελληνικού πολεμικού εξοπλισμού με προϋπολογισμό 2.4 δις, τη στιγμή που για τις κοινωνικές ανάγκες δίνονται τα ελάχιστα! Ενώ πρόκειται για εξαιρετικά επικίνδυνη εξέλιξη που μετατρέπει τη χώρα σε μια εκτεταμένη βάση ορμητήριο για τις πολεμικές επιχειρήσεις και τα ιμπεριαλιστικά σχέδια και αναπόφευκτα σε χώρα στόχο στις πολεμικές αντιπαραθέσεις και ανταγωνισμούς, με μεγάλους κινδύνους για το λαό. Ήδη η συμμετοχή της Ελλάδας σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους μέσω και της πρόσδεσής της στο ΝΑΤΟ είναι γνωστή και με τη νέα συμφωνία βαθαίνει. Ειδικά λίγο καιρό πριν τον εορτασμό της επετείου της εξέγερσης της 17 Νοέμβρη, μιας εξέγερσης που συνδέθηκε όχι μόνο με τον αντιδικτατορικό αγώνα, αλλά και με την αντιιμπεριαλιστική πάλη, τη μάχη απέναντι στον πόλεμο και την εξαθλίωση, ο λαός και η νεολαία οφείλουν να δώσουν μια μεγάλη απάντηση απέναντι στις πολεμοχαρείς κυβερνήσεις που σπέρνουν το θάνατο, την εξαθλίωση, την προσφυγιά. Η όλο και μεγαλύτερη εμπλοκή του στρατού στις εσωτερικές υποθέσεις της Ελλάδας, αλλά και η προσπάθεια να ενταθεί η εμπλοκή του ακόμη και μέσα στην εκπαίδευση, δείχνουν τον αναβαθμισμένο ρόλο που θέλουν να αποκτήσει στην καταστολή τόσο του “εξωτερικού” [πόλεμοι κλπ], όσο και του “εσωτερικού” εχθρού [αγωνιζόμενοι, μετανάστες κλπ].

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Υπό αυτό το πρίσμα, η επίθεση εντείνεται ακόμα και όσον αφορά τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ελευθερίες τόσο των φοιτητών εντός του πανεπιστημίου,όσο και ολόκληρου του λαού. Στο πανεπιστήμιο το τελευταίο δίαστημα η κατάσταση γίνεται όλοενα και πιο ασφυκτική. Οι πόρτες κλειδώνουν κάθε βράδυ και δεν μπορούν να γίνουν πολιτιστικές εκδηλώσεις (προβολές, πάρτι), πλέον ακόμα και για να καθίσεις στη σχολή ως αργά πρέπει να ζητήσεις από το φύλακα να σου ανοίξει. Θέλουν σχολές αποστειρωμένες όπου οι φοιτητές θα πηγαίνουν μόνο για τα μαθήματα τους και θα φεύγουν, για αυτό πριν από 2 χρόνια αποφάσισαν να κλείσουν το κυλικείο και αντ’ αυτού να χτίσουν μια άχρηστη. Εμείς θέλουμε σχολές ζωντανές, γεμάτες κόσμο και συλλογικές δραστηριότητες, όχι σχολές νεκροταφεία.

Προφανώς  δεν πιστεύουμε οτι αυτα τα θέματα αφορούν μόνο τον μικρόκοσμο της σχολής μας,συνολικά ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ-ΕΕ-ΚΕΦΑΛΑΙΟ προσπαθούν να καταστείλουν κάθε φωνή ανυπακοής που διαταράσσει την «τάξη και την ασφάλεια». Αυτό γίνεται ξεκάθαρό με το παράδειγμα της Ηριάννας και του Περικλή οπου φαίνεται ότι το κράτος και η αστική δικαιοσύνη μπορούν να βάζουν νέους στη φυλακή με πρόφαση τις κοινωνικές τους συναναστροφές.

Ολα αυτά δεν γινεται να μας αφήνουν αδιάφορους. Θα συνεχίσουμε να αφήνουμε να καθορίζουν τις ζωές μας αυτοί που εξόντωσαν τη νεολαία και τους εργαζόμενους με μνημόνια, απολύσεις, φτώχεια κι εξαθλίωση; Το μέλλον μας δεν είναι καλά στα δικά τους χέρια. Παίρνουμε λοιπόν την κατάσταση στα δικά μας χέρια! Ωρα να εναντιωθούμε απέναντι στην παραπάνω στρατηγική επίθεση με μικρές και μεγάλες διεκδικήσεις, σε συντονισμό με άλλους συλλόγους, αλλά και όλα τα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας (εργατικό κίνημα, μαθητές, ανέργους, μετανάστ(ρι)ες κλπ). Σε μια περίοδο που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ βαθαίνει την επίθεσή της στη νεολαία και τους εργαζόμενους προχωρώντας σε περεταίρω ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, πλειστηριασμούς και εργασιακές μεταρρυθμίσεις που καταπατούν κάθε εργατικό δικαίωμα, σε μια περίοδο που συνολικά το σύστημα κλονίζεται και αδυνατεί να ξεπεράσει τη δομική του κρίση, η ανάγκη να απαντήσουμε οργανωμένα και συλλογικά προβάλλει πιο επιτακτική από ποτέ. Από τη διεκδίκηση δωρεάν εκτυπώσεων για όλες/ους ως όρο ύπαρξής μας μέσα στη σχολή, μέχρι τη σύνδεση αυτής της διεκδίκησης με το συνολικότερο αγώνα για δημόσια, δωρεάν παιδεία, για εργασία για όλες-ους, για αξιοπρεπή ζωή, χωρίς φτώχεια, φασισμό, σεξισμό, σύνορα, καταστολή και φράχτες.

Δεν ξεχνάμε…

Η συνέλευση του συλλόγου μας αποτελεί όπλο στα χέρια μας για να μπορούμε να συζητάμε, να αποφασίζουμε, να διεκδικούμε και τελικά να επιβάλλουμε τις ανάγκες μας! 44 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, η φλόγα της ακόμη δείχνει το δρόμο για τις σύγχρονες μάχες που δίνουμε και πρέπει να δώσουμε. Τα αιτήματα “Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία” χρόνο με το χρόνο παραμένουν και γίνονται όλο και πιο επίκαιρα, καθώς η επίθεση κυβέρνησης, ΕΕ και κεφαλαίου βαθαίνει. Όλο το πλαίσιο που περιγράφηκε παραπάνω σχετικά με τη διάλυση της παιδείας, της εργασίας, το παρόν και το μέλλον της ανεργίας, της επισφάλειας, της μετανάστευσης που περιγράφεται για την πληττόμενη κοινωνική πλειοψηφία, απαντώνται μόνο με τις εξεγέρσεις της εποχής μας. Η νεολαία σήμερα απέναντι στον εργασιακό μεσαίωνα, την εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης, το φασισμό, δε μπορεί παρά να βγει στους δρόμους, να συνδεθεί με όλα τα πληττόμενα κομμάτια της κοινωνίας και να μη φοβηθεί να συγκρουστεί με τα συμφέροντά τους. Με γενικές συνελεύσεις στους χώρους δουλειάς, στα πανεπιστήμια, στα σχολεία, στις λαϊκές γειτονιές, με επιτροπές ανέργων και με το συντονισμό όλων αυτών, οφείλουμε να δράσουμε ως η κινητήρια δύναμη της ιστορίας, ως αυτοί και αυτές που θα σχεδιάσουμε τις ζωές και το μέλλον μας χωρίς σωτήρες, αλλά παίρνοντας την κατάσταση στα χέρια μας. Με ένα συνολικό αγώνα που δε θα διστάζει να θέτει στο στόχαστρο την κυβέρνηση, την ΕΕ, το κεφάλαιο και να αντιπαραθέτει στη μαυρίλα που μας περιγράφουν, την προοπτική μιας άλλης ζωής βασισμένης στις σύγχρονες δυνατότητες της εποχής μας. Αυτός είναι ένας δρόμος δύσκολος, όμως ο μόνος πραγματικά ρεαλιστικός για τις σύγχρονες ανάγκες μας! Ένας δρόμος που ανοίγεται μέσα από τον συλλογικό και ανυποχώρητο αγώνα για μόρφωση, δουλειά, ειρήνη, ελευθερίες! Για μια ζωή αλλιώτικη.

*Δικαίωμα στη μόρφωση για όλους/ες! Καμία εφαρμογή του νόμου Γαβρόγλου! Δημόσια Δωρεάν Ενιαία Πανεπιστημιακή Εκπαίδευση χωρίς ταξικούς φραγμούς. Καμία σκέψη για διαγραφές φοιτητών. Καμία σκέψη για δίδακτρα και περικοπή των συγγραμμάτων. Δωρεάν εκτυπώσεις και υλικά για όλες-ους. Ούτε ευρώ από την τσέπη μας για έξοδα της σχολής!

*Ενιαία πανεπιστημιακή εκπαίδευση. Ένα πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο, ενιαίο με όλα τα επαγγελματικά δικαιώματα σε αυτό, μόνη προϋπόθεση για δουλειά. Καμία σκέψη για διάσπαση του πτυχίου σε δύο κύκλους σπουδών (4+1, 3+2). Ανθρώπινοι ρυθμοί σπουδών.

* Δωρεάν σίτιση, στέγαση, συγγράμματα και συγκοινωνίες για όλους/ες. Αύξηση των δαπανών για όλες τις φοιτητικές παροχές.Ανέγερση ικανού αριθμού εστιών για να στεγαστούν όλοι/ες οι φοιτητές και φοιτήτριες.

*Καμία ιδιωτικοποίηση των σχολών μας! Όχι στο ξεπούλημα της περιουσίας των ιδρυμάτων, όχι στην εξαγορά εδρών από επιχειρήσεις. Φοιτητικός εργατικός έλεγχος εντός του πανεπιστημίου με βάση τις συλλογικές αποφάσεις μας!

*Πλήρη επαναφορά του ασύλου! Διεύρυνση του ασύλου σε σχολεία και χώρους εργασίας. Δημοκρατικά δικαιώματα και λαϊκές ελευθερίες για όλους. Ανοιχτοί πανεπιστημιακοί χώροι για την πολιτική, τον πολιτισμό, τους αγώνες λαού και νεολαίας και όχι για την αστυνομία και τις εταιρείες.

*Πάλη για συντριβή των φασιστικών συμμοριών και του ρατσισμού.

*Πάλη για τη συντριβή της πατριαρχίας. Καμία ανοχή στο σεξισμό και την κουλτούρα του βιασμού. Κάτω τα χέρια από τα σώματά μας και το δικαίωμα στην έκτρωση! Καμία διάκριση σε χώρους δουλειάς, εκπαίδευσης, αλλά και παντού με βάση το φύλο και τη σεξουαλικότητα. Αλληλεγγύη στην Π., αναγνώριση του δικαιώματος στην αυτοάμυνα.

* Καμία συμμετοχή στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Κανένας φαντάρος έξω από τα σύνορα. Έξω το ΝΑΤΟ. Να κλείσει η βάση της Σούδας.

*Λεφτά για την παιδεία και όχι για στρατιωτικούς εξοπλισμούς, τις τράπεζες, το χρέος.

*Δουλειά με αξιοπρέπεια! Λιγότερες ώρες δουλειάς για όλες/ους, μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους/ες , αυξήσεις στους μισθούς. Συλλογικές συμβάσεις εργασίας και κατάργηση του συμφώνου πρώτης απασχόλησης. Πτυχίο με κατοχυρωμένα επαγγελματικά δικαιώματα. Επίδομα ανεργίας σε όλους τους ανέργους/ες χωρίς περιορισμούς και αποκλεισμούς και με πλήρη ιατροφαρμακευτική δωρεάν δημόσια περίθαλψη.

*Ζωή με αξιοπρέπεια! Σύγκρουση με τις μνημονιακές πολιτικές της ΕΕ-ΔΝΤ, έξοδος από τους ολοκληρωτικούς μηχανισμούς του. Κατάργηση των μνημονιακών νόμων και όλων των αντεργατικών μέτρων. Διαγραφή του χρέους!

Στη σχολή μας:
*
Επαναπρόσληψη των απολυμένων εργαζομένων στο εργαστήριο ξύλου και τη διοίκηση.
*Άμεση λειτουργία των εργαστηρίων ξύλου και λέιζερ.
*Πρόσληψη καθηγητών για τις ανάγκες του προγράμματος σπουδών.
*Δωρεάν υλικοτεχνική υποδομή για όλους τους φοιτητές. Δωρεάν εκτυπώσεις, χαρτόνια, υλικά για μακέτες.
*Καμιά σκέψη για διαγωνισμούς, προνόμια και κλίμα ανταγωνισμού μεταξύ των φοιτητών.
*Κατάργηση του αυταρχικού καθεστώτος στις διπλωματικές εργασίες.
*Να παρθεί πίσω η απόφαση για εισαγωγή κύκλων σπουδών. Καμιά διάσπαση της γνώσης, καμία εντατικοποίηση. Ανθρώπινοι ρυθμοί σπουδών.
*Κατάργηση διδάκτρων στο μεταπτυχιακό. Καμιά σκέψη για δίδακτρα στο προπτυχιακό.
*Πρόγραμμα σπουδών προσαρμοσμένο στις ανάγκες των πόλεων της κρίσης.
*Φοιτητικός και κοινωνικός έλεγχος στη λειτουργία της σχολής. Τέλος στον αυταρχισμό της ΓΣΤ.
*Καμία εμπλοκή των επιχειρήσεων στην εκπαιδευτική διαδικασία. Πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα στην πρακτική άσκηση.

ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ ΣΕ:

-Κατάληψη της σχολής 16-17 Νοέμβρη

-Κινητοποίηση στην επόμενη ΓΣΤ. Απαιτούμε να παρθεί πίσω η απόφαση για εισαγωγή κύκλων. Διεκδικούμε την παροχή δωρεάν υλικών για τις εργασίες μας.

-Συμμετοχή στην αντιπολεμική-αντιιμπεριαλιστική-αντικυβερνητική πορεία την Παρασκευή 17 Νοέμβρη στις 6 μμ στο Θόλο, μέρα επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου

-Συντονιστική Επιτροπή Κατάληψης, αμέσως μετά τη συνέλευση για την οργάνωση δράσεων (πχ παράσταση διαμαρτυρίας στην πρυτανεία και τη λέσχη σίτισης)

– Συντονισμός με φοιτητικούς συλλόγους που κινούνται σε αντίστοιχη αγωνιστική κατεύθυνση, ώστε να δώσουμε κοινές απαντήσεις στα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε.

-Μπλοκάρουμε το επιχειρηματικό συνέδριο start-up που γίνεται στο τμήμα Χωροταξίας του ΠΘ στις 24-26 Νοεμβρίου

Advertisements


Κάτω ο νόμος Γαβρόγλου και οι επιταγές κυβέρνησης/ΕΕ για την παιδεία! Να σχεδιάσουμε την παιδεία των αναγκών και των επιθυμιών μας!
November 1, 2017, 5:42 pm
Filed under: Uncategorized

Δεν  είναι δύσκολο κοιτάζοντας γύρω σου να αντιληφθείς ότι οι ρυθμοί σπουδών στο πανεπιστήμιο γίνονται όλο και πιο απαιτητικοί και εντατικοί. Πιο συγκεκριμένα, τόσο το περιεχόμενο όσο και ο τρόπος με τον οποίο διδάσκονται τα μαθήματα, μας εντάσσουν σε μια σκληρή καθημερινότητα στην δεν έχουμε χρόνο για τίποτα πέρα από τα μαθήματα και τις εργασίες μας (βλ. κύκλοι, αλυσίδες στα μαθήματα, παρουσίες, υποχρεωτικές προόδους και τεστ). Το πτυχίο πλέον δεν είναι ενιαίο και το περιεχόμενο του εξυπηρετεί πλήρως τις ανάγκες της αγοράς και του κεφαλαίου. Την ίδια στιγμή  που δεν έχουμε καθηγητές, υποδομές και τις απαραίτητες παροχές όπως σίτιση, στέγαση πλέον και συγγράμματα, γίνονται επενδύσεις στο όνομα της «ανάπτυξης με πρότυπα εξωτερικού», χωρίς να απαντούν στις πραγματικές ανάγκες των φοιτητών/ριών και εργαζομένων του πανεπιστημίου. Αυτό έρχεται να προστεθεί σε μια λογική όξυνσης της πειθάρχησης  (βλ. σεκιούριτι, κλείδωμα σχολών και κάμερες  στους πανεπιστημιακούς χώρους), δημιουργώντας έτσι φοιτητές με σκυμμένο κεφάλι, εξάγοντάς τους ως ‘’έτοιμο’’ φθηνό εργατικό δυναμικό.

Το καλοκαίρι που μας πέρασε ψηφίστηκε το νέο νομοσχέδιο για την παιδεία ( Γαβρόγλου ), το οποίο έρχεται να προστεθεί σαν συνέχεια των προηγούμενων και να εντείνει με ακόμα πιο αντιδραστικά μέτρα την επιχειρηματική λειτουργία του πανεπιστημίου. Βέβαια, δεν είναι τυχαίο πως αυτό το νομοσχέδιο ψηφίστηκε μέσα στο καλοκαίρι, , σε μια περίοδο που οι φοιτητικοί σύλλογοι δεν είχαν τη δυνατότητα να κινητοποιηθούν.

Πιο συγκεκριμένα το νομοσχέδιο υποβαθμίζει τις προπτυχιακές σπουδές με σπάσιμο του ενιαίου πτυχίου σε 3 έτη προπτυχιακού και 2 έτη μάστερ, υποβαθμίζοντας τις σπουδές του προπτυχιακού και μεταφέροντας ύλη  από αυτό στα μάστερ και υποβαθμίζοντας τις 4ετείς σχολές. Επιπρόσθετα,  δημιουργούνται σε όλα τα τμήματα μεταπτυχιακά προγράμματα ( όλα επί  πληρωμή ). Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι το συνεχές κυνήγι προσόντων καθώς οι 4ετείς σπουδές  θεωρούνται ανεπαρκείς, δημιουργώντας έτσι αποφοίτους πολλών ταχυτήτων με διαφορετικούς φακέλους προσόντων. Αυτό το συνεχές κυνήγι σημαίνει: Α) Η μόρφωση που μας παρέχει το βασικό πτυχίο υποβαθμίζεται και δε θεωρείται η μοναδική συνθήκη για την εύρεση εργασίας. Αποτέλεσμα το εργατικό δυναμικό που βγαίνει από το πανεπιστήμιο να είναι όλο και πιο ευέλικτο. Β) Όποιος έχει χρήματα σπουδάζει και συνεχίζει να συλλέγει προσόντα για να γίνεται όλο και πιο ανταγωνιστικός. Όποιος δεν έχει με δυσκολία τελειώνει και το βασικό πτυχίο και σηκώνει στην πλάτη του όλα τα βάρη του υποτιθέμενου «δημόσιου και δωρεάν» πανεπιστημίου.

Γιατί συμβαίνει όμως το τελευταίο; Τα τελευταία χρόνια λόγω της πολύ έντονης υποχρηματοδότησης της τριτοβάθμιας τα πανεπιστήμια προσπαθώντας να επιβιώσουν αναζητούν άλλες πηγές χρηματοδότησης (όχι κρατικής). Συγκεκριμένα το ελληνικό πανεπιστήμιο σύμφωνα με μελέτη του ΙΟΒΕ* παίρνει για το διάστημα 2016-2020 δάνειο από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΤΕπ) για υποδομές, εξοπλισμό εργαστηρίων, επισκευές και μελέτες το οποίο θα ανέλθει στα 550 εκ. ευρώ ενώ η εθνική χρηματοδότηση θα ανέλθει στα 235 εκ.ευρώ. Ο δανεισμός από την ΕΤΕπ γίνεται για πρώτη φορά και γεννά τεράστια ερωτήματα για την υποθήκη του δανεισμού καθώς και τον τρόπο αποπληρωμής του. Στο όνομα των αναγκών και των προβλημάτων της εκπαίδευσης προωθείται η υποθήκευσή της στην ΕΤΕπ και στο όνομα της αποπληρωμής των δανείων πιθανότατα θα εισαχθούν τα δίδακτρα και στις προπτυχιακές σπουδές πολύ σύντομα. Παράλληλα επιχειρηματικά προγράμματα και τοπικές επιχειρήσεις  δίνουν ελεύθερα χρηματοδότηση στα τμήματα κάτι που έχει αντίκρυσμα στο ίδιο το περιεχόμενο των σπουδών, το οποίο διαμορφώνεται με βάση τις ανάγκες της αγοράς και όχι της κοινωνίας. Βλέπουμε λοιπόν πως ο νόμος (όπως και όλοι οι προηγούμενοι) αντιλαμβάνεται το πανεπιστήμιο σαν μία καλοστημένη επιχείρηση η οποία θα πρέπει να λειτουργεί ανταποδοτικά: οι θεωρητικές σχολές που δεν είναι χρήσιμες και αποδοτικές για το κεφάλαιο υποτιμώνται σε αντίθεση με οικονομικές και τεχνοκρατικές σχολές οι οποίες είναι άμεσα εκμεταλλεύσιμες από αυτό (βλ. χρηματοδότηση HORIZON 2020 στο τμήμα των ΗΜΜΥ ΠΘ).

Τέλος, όσον αφορά το άσυλο ενώ φαινομενικά το νομοσχέδιο το επαναφέρει, στην πραγματικότητα η σύνοδος πρυτάνεων μπορεί να αποφασίσει την είσοδο της αστυνομίας σε πανεπιστημιακό χώρο και όπως έχει αποδείξει και στο παρελθόν χρησιμοποιεί την καταστολή χωρίς κανένα ενδοιασμό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τόσο οι σεκιούριτι όσο και οι κάμερες που θέλουν να εγκαταστήσουν στο ΠΘ για τον πλήρη έλεγχο καθώς επίσης ρολά και κλείδωμα των σχολών. Κάτι τέτοιο πάει κόντρα στην ελεύθερη έκφραση και διάδοση ιδεών μεταξύ των φοιτητών στον χώρο του πανεπιστημίου, δημιουργώντας έτσι ένα κλίμα ομαλό και ήσυχο σαν νεκροταφείο. Οι σχολές μας δεν είναι όμως μονάχα χώροι μάθησης, είναι και οι χώροι που στεγάζουν τους αγώνες μας και τις συλλογικές μας διαδικασίες!

Εμείς από την άλλη διεκδικούμε για μια ζωή που θα κάνουμε κουμάντο εμείς για εμάς και όχι κάποιοι άλλοι. Απαιτούμε η γνώση και η μόρφωσή μας να απαντά στις κοινωνικές ανάγκες και όχι στις ανάγκες της εργοδοσίας και του κεφαλαίου, να έχουμε ενιαίο πτυχίο και όχι να διασπάται σε φακέλους προσόντων και να τρέχουμε να μαζεύουμε μπόνους και προσόντα. Θέλουμε να σπουδάζουν όλοι και όλες χωρίς οικονομικούς φραγμούς. Αυτό απαιτεί δημόσια δωρεάν παιδεία τόσο στις παροχές ( σίτιση, στέγαση, μεταφορές ,συγγράμματα κοκ) όσο και την κατάργηση των διδάκτρων στα μεταπτυχιακά. Ούτε ένα ευρώ από την τσέπη μας για τα κοινωνικά αναγκαία. Θέλουμε οι σπουδές μας να μην είναι μόνο εργασίες και μετά σπίτι, απαιτούμε χώρο και χρόνο για την έκφραση ιδεών εντός και εκτός πανεπιστημιακού χώρου χωρίς αστυνόμευση και κάμερες ‘’ ασφαλείας’’ αλλά με φοιτητικό και εργατικό έλεγχο. Είμαστε εμείς που περνάμε όλη τη μέρα μας μέσα στις σχολές , εμείς θα τις ζωντανεύσουμε και θα τις προστατεύσουμε! Για αυτό καλούμαστε να παλέψουμε για :

  • Ελεύθερη πρόσβαση στην παιδεία για όλους και όλες
  • Δημόσια χρηματοδότηση , λεφτά για να σπουδάσουμε και όχι για εταιρίες και πατέντες
  • Καμιά διάσπαση του κύκλου σπουδών
  • Ενιαία πανεπιστημιακή εκπαίδευση. Ένα πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο
  • Καμία μεταφοράς απαραίτητης γνώσης από το προπτυχιακό σε μεταπτυχιακό
  • Γνώση στραμμένη στις ανάγκες της κοινωνίας και όχι του κεφαλαίου
  • Κατάργηση τω διδάκτρων στα μεταπτυχιακά και ούτε σκέψη για δίδακτρα στα προπτυχιακά
  • Φοιτητικός εργατικός έλεγχος στη γνώση, στη λειτουργία και την έρευνα του πανεπιστημίου
  • Επανακατοχύρωση ασύλου χωρίς εξαιρέσεις
  • Καμία αστυνόμευση και περιστολή των δικαιωμάτων και των ελευθεριών μας.

ΕΑΑΚ ΒΟΛΟΥ



ΑΝΤΙ-καλωσορίσματος
October 9, 2017, 11:43 am
Filed under: Uncategorized

πρωτοετα234

Συνταγή για ένα λάιτ & νόστιμο πανεπιστήμιο!

ΥΛΙΚΑ:

ψίχουλα Εργαζομένων και μερικές χιλιάδες Εντατικοποιημένων Φοιτητών

ένα μεγάλο κομμάτι Επιχειρηματίες

1 ματσάκι Δίδακτρα

1 κουταλάκι του γλυκού Ανταγωνισμό

μια πρέζα Καταστολή, μια πρέζα Βία

Συνθήκες και Νομοσχέδια με το μάτι (της ΕΕ)

 

Μέσα σε πολλά μεγάλα και μικρά Πανεπιστημιακά Ιδρύματα, τα οποία πρώτα έχετε φροντίσει να χωριστούν σε όσα περισσότερα κομμάτια μπορείτε, αδειάζετε τους Εργαζομένους και τους Εντατικοποιημένους Φοιτητές. Στη συνέχεια ρίχνετε προσεκτικά την Αυταρχική Κυβέρνηση . Εν τω μεταξύ έχετε χτυπήσει μερικές συνθήκες και νομοσχέδια και τις έχετε αφήσει να δέσουν.

Ρίξτε το παραπάνω μίγμα στα Ιδρύματα και τοποθετείστε σε σιγανή υποβάθμιση, μέχρι οι Φοιτητές να δυσανασχετήσουν ελαφρώς και να κινητοποιηθούν. Ρίξτε αμέσως τον Ανταγωνισμό, πριν οι Φοιτητές αρχίσουν να κοχλάζουν και καταπιέστε, συνεχίζοντας την υποβάθμιση! Προσοχή! Είναι απολύτως απαραίτητο να υποβαθμίζετε έντονα και με σταθερό ρυθμό για μερικά χρόνια και κυρίως σε περίοδο εξεταστικής, ειδάλλως υπάρχει περίπτωση να σας πήξουν οι Φοιτητές και να σας επαναστατήσουν!

Ψιλοκόψτε ό,τι δημόσιο και δωρεάν έχει απομείνει και ρίξτε σιγά σιγά τα δίδακτρα, πρώτα στα μεταπτυχιακά και στη συνέχεια στα προπτυχιακά. Σπάστε τους Επιχειρηματίες και αφήστε τους να ξεχυθούν σε όλο το μείγμα, για να δώσουν γεύση στην έρευνα και τη λειτουργία του πανεπιστημίου.

Για ακόμη πιο γευστικό αποτέλεσμα, διασπάστε πτυχία, κόψτε μισθούς και απολύστε εργαζομένους.

Το πιάτο σερβίρεται ζεστό και συνοδεύεται με καταστολή σε περίπτωση  απειλής των σχεδίων .

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!

Μην αγχώνεσαι, το συγκεκριμένο κείμενο δεν έχει στόχο να σου μάθει να μαγειρεύεις. Θέλουμε απλά να σου δώσουμε μια πρώτη «πικάντικη γεύση» του τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή μέσα στο πανεπιστήμιο, πώς λειτουργεί και τι προβλήματα υπάρχουν στην καθημερινότητά μας .Επειδή,  όπως καταλαβαίνεις η σχολή δεν είναι μόνο μαθήματα για αυτό οφείλουμε να αποσαφηνίσουμε κάποιες έννοιες και γεγονότα σε πρωταρχικό επίπεδο, ώστε η άγνοιά τους να μη γίνεται αφορμή να αποστασιοποιηθείς εσύ ή ο οποιοσδήποτε απ’ τις συλλογικές διαδικασίες, μιας και αυτές συνδέονται με θέματα που επηρεάζουν τη ζωή όλων μας τόσο στα πλαίσια του Συλλόγου όσο και έξω απ’ αυτόν.

 

ΟΤΑΝ ΤΟ “ΔΗΜΟΣΙΟ & ΔΩΡΕΑΝ” ΠΑΕΙ ΠΕΡΙΠΑΤΟ

Κάπου εκεί ανάμεσα στον αγώνα δρόμου των προηγούμενων χρόνων, μεταξύ σχολείου και φροντιστηρίου σίγουρα κάτι θα είχε πάρει το αυτί σου σχετικά με τις μεταρρυθμίσεις που υλοποιούνται στο πανεπιστήμιο τα τελευταία χρόνια. Ας δούμε όμως λίγο ποια είναι η πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί μέχρι στιγμής.

Η φράση ότι από το «δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο» έχει μείνει πλέον μόνο το “και” δε θα αποτελούσε καθόλου υπερβολή. Με την κρατική χρηματοδότηση μειωμένη στο ελάχιστο και με το ανώτατο επιτρεπτό όριό της να είναι πολύ μικρότερο από αυτό που είναι αναγκαίο για την εύρυθμη λειτουργία των ιδρυμάτων, τα πανεπιστήμια  καλούνται να αναζητήσουν την (περεταίρω ή ολική) χρηματοδότησή τους από άλλες πηγές. Έτσι από τη μία, οι φοιτητές και οι οικογένειές τους καλούνται να καλύψουν το κενό από την τσέπη τους, μέσω της επιβολής διδάκτρων στα μεταπτυχιακά και προσεχώς στα προπτυχιακά προγράμματα όπως το νομιμοποιεί  και ο νέος νόμος Γαβρόγλου ο οποίος ψηφίστηκε το καλοκαίρι. Ο νόμος αυτός αφήνει ανοιχτές τις πόρτες σε επιχειρήσεις να επενδύουν στο όνομα της ανάπτυξης και βελτίωσης της ποιότητας της σχολής κρύβοντας από πίσω την υποβάθμιση της πχ. με τη διάσπαση του πτυχίου σε 3 και 2 χρόνια, μετατρέποντας το σε έναν απλό φάκελο προσόντων. Αυτό τι πραγματικά σημαίνει; Αυτό σημαίνει οτι οι σπουδές κάθε άλλο παρά πηγή απελευθέρωτικης γνώσης είναι. Να είσαι φοιτητής σήμερα σημάινει  να δουλεύεις απλήρωτος σε πρότζεκτς( βλ. Ομάδα Κένταυρος) και να παράγεις με βάση τις ανάγκες της αγοράς και οχι τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας, σημαίνει να αντιμετωπιζεις την σχολή διεκπαιρεωτικα σαν ένα σταδιο από το οποιο πρεπει να περασεις όσο πιο γρηγορα γινεται για να φτάσεις στην πολυπόθητη αγορά εργασίας. Και τι είδους εργασία είναι αυτή που μας περιμένει; Είναι κατα πάσα πιθανότητα ανασφάλιστη και μάυρη εργασία και με μισθό 400 ευρώ. Το ίδιο το πανεπιστημίο μας προετοιμάζει για να συμβιβαστούμε σ΄αυτές τις άθλιες συνθήκες. Είναι στοίχημα για μας να καθορίσουμε το μέλλον που μας αξίζει !

Την ίδια στιγμή βασικές μας ανάγκες όπως η σίτιση και στέγαση χαρίζονται κυριολεκτικά σε ιδιώτες. Πιο συγκεκριμένα έχουμε  μια ιδιωτική λέσχη φαγητού που πετάει έξω τους φοιτητές βάζοντας εξευτελιστικά οικονομικά όρια(15,000 Ε), στέγαση για 38 άτομα μόνο για ένα έτος ( την ίδια στιγμή που υπάρχουν 12 σχολές και οι φοιτητές αναγκάζονται να δουλέψουν για να τα βγάλουν πέρα) καθώς και πανάκριβες μεταφορές. Σε αυτά έρχεται να προστεθεί και η έλλειψη παροχής συγγραμμάτων και σημειώσεων από το πανεπιστήμιο. Αυτό προφανώς οδηγεί σε φοιτητές πολλών ταχυτήτων βάζοντας ταξικούς φραγμούς ολοένα και πιο έντονα! Αυτό ολοκληρώνεται με το γεγονός ότι στο πανεπιστήμιο, δεν υπάρχει χώρος για συνελεύσεις, για αμφισβήτηση στη γνώση, για πολιτική δράση. Πλέον σχολή σημαίνει μόνο μάθημα και τέλος, όχι συγνώμη, σημαίνει και εντατικοποιήση,τρέξιμο, εργασίες ,άγχος, ξενύχτια για μακέτες/εργασίες.

Όλα αυτά τα κάνουν να μοιάζουν τελείως φυσιολογικά. Αλλά είναι;

Πρυτάνεις, κυβερνήσεις και οι νόμοι τους θέλουν μας κάνουν να θεωρούμε φυσιολογικό να  κλειδώνει η πόρτα του πολυτεχνείου, να απαγορεύεται να αράξεις και να κοινωνικοποιηθείς στη σχολή εκτός ωραρίου λειτουργίας του πανεπιστημίου (βλ απαγόρευση χρησιμοποίησης χώρων μέσω των σεκιούριτι και προσεχώς κάμερες ασφαλείας), να γίνονται σεξιστικές επιθέσεις από καθηγητές σε φοιτήτριες και πρυτανικές αρχές και σύγκλητος να μην βγάζουν άχνα, να ακούγονται φωνές για δίδακτρα στη σχολή, φωνές που στο όνομα της “ησυχίας, τάξης και ασφάλειας ¨είναι κούλ με την ιδέα της αστυνομίας και του φεις κοντρόλ.

Τελικά το πανεπιστήμιο ποιανού συμφέροντα εξυπηρετεί ;

Φυσικά σε ένα τέτοιο πανεπιστήμιο δε χωράνε όλοι! Με την όλο εντεινόμενη όξυνση των ταξικών φραγμών, όλο και λιγότεροι θα καταφέρνουν να σπουδάζουν και φυσικά αυτοί δε θα προέρχονται από τις οικογένειες των χαμηλότερων οικονομικών στρωμάτων. Ήδη βλέπουμε όλο και περισσότερους συμφοιτητές μας για να μπορέσουν να  συνεχίσουν να σπουδάζουν πρέπει να δουλεύουν.

Μπορεί να σου φαίνεται ότι όλα παρουσιάζονται μαύρα, όμως δεν πρόκειται παρά για την πραγματικότητα την οποία αν δεν κατανοήσουμε δε θα μπορέσουμε να δώσουμε απαντήσεις και να προβληματιστούμε για το αύριο. Άλλωστε, είναι πράγματα που δε θα ακούσεις ποτέ να ξεστομίζουν τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης, οι καθηγητές και οι κυβερνήσεις. Παράλληλα όμως όλα αυτά δε σημαίνουν ότι “όλα χάθηκαν” ή “καλύτερα να κάτσουμε στα αυγά μας” και άλλα τέτοια… Μπορούμε να αποφασίσουμε εμείς για εμάς; ΝΑΙ!

“ΣΧΕΔΙΑΖΟΝΤΑΣ” ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΜΑΣ

Απέναντι σε μια λογική που θέλει το πανεπιστήμιο αποκλειστικά χώρο μαθημάτων και αναπαραγωγής στείρας γνώσης, που μετατρέπει τη γνώση σε εμπόρευμα και μαθαίνει στους φοιτητές να σκέφτονται επιχειρηματικά και ανταγωνιστικά, εμείς θεωρούμε ότι το πανεπιστήμιο οφείλει να είναι χώρος προόδου και κοινωνικής αλλαγής. Θεωρούμε ότι η γνώση μπορεί να έχει ένα πολύ σημαντικό απελευθερωτικό χαρακτήρα για τη φύση του ανθρώπου.

Για αυτό προβληματιζόμαστε και οραματιζόμαστε μια παιδεία απελευθερωτική και διεκδικούμε  ένα πανεπιστήμιο όχι κομμένο και ραμμένο στις ανάγκες των λίγων, αλλά ένα πανεπιστήμιο:

  • δωρεάν, που δεν αποκλείει κανέναν και καμία από το δικαίωμα στη μόρφωση, τη μόρφωση όχι ως εμπόρευμα, αλλά ως κοινωνικό αγαθό που οφείλει να είναι προσβάσιμο σε όλους. Γι’αυτό και παλεύουμε και για κοινωνικές παροχές, δωρεάν σίτιση, στέγαση, μεταφορές και περίθαλψη.
  • δημόσιο, όπου το μόνο λόγο για την έρευνα και τη λειτουργία του δεν μπορούν παρά να τον έχουν οι εργαζόμενοι και οι φοιτητές που ζουν και δρουν μέσα σε αυτό, μέσα από τις γενικές τους συνελεύσεις και το συντονισμό μεταξύ τους.

Έτσι λοιπόν, θεωρώντας το πανεπιστήμιο αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας, ορίζουμε τον αγώνα για ένα άλλο πανεπιστήμιο, ως αλληλένδετο με τον αγώνα για μια άλλη εργασία. Δε θέλουμε ανεργία ή δουλειά 10ωρη με μισθούς πείνας, θέλουμε μόνιμη και σταθερή δουλειά και δουλειά για όλους! Επιλέγουμε να θέσουμε ξανά από την αρχή τους όρους του παιχνιδιού με κριτήριο τις ανάγκες της πλατιάς πλειοψηφίας, ανάγκες για παιδεία (και όχι εκπαίδευση), για δημιουργική εργασία (και όχι δουλειά-δουλία), για ζωή (και όχι επιβίωση).

Στην αναζήτηση λοιπόν μιας άλλης προοπτικής για το μέλλον και της ζωές μας, οι συλλογικοί αγώνες αποτελούν τη μόνη επιλογή ικανή να νικήσει! Η ιστορία άλλωστε έχει αποδείξει πως οι κατακτήσεις και τα δικαιώματα μόνο με συλλογικούς αγώνες κερδίζονται, αγώνες που με το κατάλληλο πρόσημο μπορούν να καταστήσουν ικανή την ανατροπή της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων! Η λύση στα κοινωνικά προβλήματα δε θα έρθει από ψηλά, αλλά από τη συγκρότηση εκείνου του κινήματος εργαζομένων και νεολαίας, που στη βάση της αμεσοδημοκρατίας των γενικών συνελεύσεων, θα αγωνίζεται και θα έρθει να ανατρέψει τη φτώχεια, το φασισμό και την εκμετάλλευση και να επιβάλει τις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Χαρακτηριστικό είναι ότι κάθε κατάκτηση, που στο σημερινό πανεπιστήμιο μπορεί να φαντάζει δεδομένη, έχει την αναφορά της σε αγώνες του φοιτητικού κινήματος: από το “μικρό” που άπτεται στην καθημερινότητά μας, μέχρι το “μεγάλο”, όπως το μπλοκάρισμα ολόκληρων ψηφισμένων νόμων. Υπό αυτή τη σκοπιά και αναγνωρίζοντας το συλλογικό αγώνα ως το μοναδικό ικανό να ανατρέψει την υπάρχουσα κατάσταση και να διαμορφώσει μια νέα και ελπιδοφόρα, ερχόμαστε και αυτό το Σεπτέμβρη να καλέσουμε εσένα, όπως και κάθε συμφοιτητή σου, να ξαναγεμίσουμε τα αμφιθέατρα με τις Γενικές μας Συνελεύσεις, για να συζητήσουμε και να αποφασίσουμε, για να φωνάξουμε γι’ αυτό που δικαιούμαστε και μας το παίρνουν, για να σχεδιάσουμε το μέλλον μας με βάση τις ανάγκες και τα όνειρά μας!

 

Σε αυτή την εποχή δεν πρέπει να διεκδικούμε τίποτα λιγότερο…. από τον ίδιο τον κόσμο!



Ο Παύλος Φύσσας ζει! Όλοι στην αντιφασιστική συγκέντρωση 18/9
September 12, 2017, 6:33 pm
Filed under: ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ | Tags:

Τέσσερα χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα

Στις 18 Σεπτεμβρίου του 2013 ο αντιφασίστας Παύλος Φύσσας δολοφονήθηκε από τον χρυσαυγίτη Ρουπακιά. Τέσσερα χρόνια μετά το «καθήκον» μας καλεί ξανά στους δρόμους. Όχι μόνο δεν έχει αποδοθεί δικαιοσύνη για τα εγκλήματα των νεοναζιστών της ΧΑ και την συνέργεια της ελληνικής αστυνομίας, αλλά οι εγκληματίες συνεχίζουν να χαίρουν της ασυλίας του κράτους για τα πογκρόμ που διεξάγουν σε διάφορες περιοχές της χώρας ενάντια σε μετανάστες, εργάτες και αλληλέγγυους (πχ. Ασπρόπυργος, Μενίδι, Λέσβος, κτλ).

Η δολοφονία του Παύλου δεν ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός αλλά ακολούθησε την αιματηρή επίθεσης τάγματος της Χ.Α. στο Πέραμα ενάντια σε μέλη του ΠΑΜΕ και του Σωματείου της ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης στα ναυπηγεία και στην εκεί πρωτοπόρα εργατική τάξη. Λίγους μήνες νωρίτερα όμοιοι τους δολοφονούν τον πακιστανό εργάτη Σαχζάτ Λουκμάν.

Η επιβολή του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης που συνοδεύει τις επιταγές των μνημονίων και της ΕΕ έχουν σαν αναπόσπαστη πτυχή την φασιστική, εθνικιστική και ρατσιστική παρακρατική δράση και την ιδεολογική προπαγάνδα για να θωρακίσουν την εργοδοτική αυθαιρεσία και την δυνατότητα του κράτους και του κεφαλαίου να ληστεύει και να εκποιεί τον παραγόμενο κοινωνικό πλούτο. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ενορχηστρώνει την επίθεσή της προωθώντας την εθνικιστική ρητορική και την πολεμική προετοιμασία, προετοιμάζοντας ένα νέο γύρο επίθεσης στα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα. Η συμφωνία της ντροπής μεταξύ ΕΕ-Τουρκίας, οι φράχτες και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών-προσφύγων δείχνουν το πραγματικό πρόσωπο της κυβερνητικής πολιτικής.

Φοβούνται την μαχητική δράση των εργαζομένων και άλλων πληττόμενων στρωμάτων για ελευθερίες και ανατροπή του μνημονιακού καθεστώτος γι’ αυτό και καλύπτουν τη δράση της ΧΑ και άλλων ομάδων (πχ αυτόνομοι μαίανδροι). Φοβούνται την υπεροχή των απελευθερωτικών ιδεών για μία άλλη κοινωνία, γι` αυτό και η ΕΕ επιδοτεί την ιστορική αναθεώρηση ώστε να αθωώσει το ναζισμό με την ανιστόρητη εξίσωσή του με τον κομμουνισμό. Σε διεθνές επίπεδο η άνοδος της ακροδεξιάς στα κάστρα του «καπιταλιστικού» κόσμου αποκαλύπτει τη σήψη του συστήματος. Η κυβέρνηση Τράμπ στρατιωτικοποιεί την αστυνομία ενώ παράλληλα στηρίζει και ενισχύει το ξεπήδημα φασιστικών οργανώσεων τις φασιστικές οργανώσεις που οδήγησαν στο πρόσφατο περιστατικό φονικής βίας νεοναζί και μελών της Κου Κλουξ Κλαν ενάντια στη συγκέντρωση αντιρατσιστών διαδηλωτών στο Σάρλοτσβιλ.

Οι φασίστες να μπουν στη Φυλακή! Το αντιφασιστικό κίνημα πρέπει να βγει ξανά στο προσκήνιο και να συμβάλει στο κίνημα ανατροπής της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και των αντεργατικών πολιτικών που εφαρμόζει. Χρειάζεται πιο αποφασιστικά να απαιτήσουμε την καταδίκη της νεοναζιστικής αυτής οργάνωσης, να συμβάλλουμε στο κλείσιμο των γραφείων-ορμητηρίων και να τους διώξουμε από τους δρόμους και τις γειτονιές μας. Να δώσουμε αποφασιστική απάντηση ενάντια στον εθνικισμό και το μιλιταρισμό που προωθούν από κοινού ΕΕ-ΝΑΤΟ-κυβέρνηση για ένα κόσμο ειρήνης, ισότητας και χειραφέτησης.

«Ο Παύλος Φύσσας Ζει» ενάντια στην Ευρώπη Φρούριο, τα Μνημόνια, την φασιστική απειλή. Το αντιφασιστικό κίνημα δεν θα δείξει καμία ανοχή στα κροκοδείλια δάκρυα και τα επικοινωνιακά παιχνίδια των κυβερνητικών δυνάμεων για την δολοφονία του Παύλου. Δηλώνουμε ξεκάθαρα πως τα κυβερνητικά στελέχη και οι παρατρεχάμενοι τους είναι εχθρικές δυνάμεις για το αντιφασιστικό κίνημα και ως εκ τούτου είναι ανεπιθύμητοι στις συγκεντρώσεις για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και σε κάθε εκδήλωση του μαχόμενου κινήματος. Στις 18 του Σεπτέμβρη καλούμε όλες τις μαχόμενες δυνάμεις του εργατικού κινήματος, την νεολαία της πόλης, κάθε δημοκράτη πολίτη σε αντιφασιστική συγκέντρωση στην Πλατεία Ελευθερίας στις 7:00 μμ.

ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α Μαγνησίας
νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση (νΚΑ)
Λέσχη Εργαζομένων και Νεολαίας Βόλου
Attack στην ανεργία και την επισφάλεια
Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα (ΕΕΚ)
Οργάνωση Κομμουνιστών και Διεθνιστών Ελλάδας (ΟΚΔΕ Σπάρτακος)
Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα
Χώρος Κινημάτων – Στέκι Μεταναστών
Αντιφασιστική Κίνηση Μαγνησίας
Ξεκίνημα
Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση (ΕΑΑΚ Βόλου)
Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας (ΑΡΔΙΝ)
Σχήματα Αριστερής Ενότητας (ΑΡΕΝ)
Συναγωνίστριες, συναγωνιστές
ΛΑ.Ε



-Θα ρθείς να ψηφίσεις ? -Προφανως σιγά μην αφήσω τους άλλους να αποφασίζουν για μένα
May 24, 2017, 10:50 am
Filed under: Uncategorized

τρεξε !

Τις τελευταιες μερες  και καθώς πλησιάζουν οι φοιτητικές εκλογές, που γίνονται στις 24 Μαίου, όλο και αυξάνονται οι συζητήσεις γύρω από τη σημασία τους. Πολλοί/ες μιλάνε για ένα “πανηγύρι” που κρατάει μια μέρα και την επομένη επιστρέφουμε στην κανονικότητά μας. Άλλοι/ες μας καλούν να τους ψηφίσουμε γιατί είναι οι πίο ικανοί να μας “εκπροσωπήσουν”, οι πιο ικανοί να αποφασίζουν για μας. Φέτος όμως περισσότερο από κάθε χρόνο, πληθαίνουν και οι φωνές που λένε: “Αφού όλοι ίδιοι είναι, τι νόημα έχει να πάω να ψηφίσω;”, ή” Γιατί να ψηφίσω αφού δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα; “.

“Αν οι εκλογές άλλαζαν τον κόσμο, θα ήταν παράνομες”,

είχε πει κάποτε η Έμμα Γκόλντμαν. Αυτό, αν μη τι άλλο, είναι ένα πραγματικό γεγονός που ωστόσο επιδέχεται διαφορετικές ερμηνείες. Δεν είναι ότι διαφωνούμε με αυτή τη ρήση, αλλά έχει σημασία πως ερμηνεύεται από διάφορες σκοπιές. Όντως οι εκλογές από μόνες τους δεν μπορούν να αλλάξουν κάτι. Όντως οι εκλογές είναι μια διαδικασία ακίνδυνη για το σύστημα. Και ακριβώς πάνω στη βάση της έχει χτιστεί ένα επικοδόμημα υπέρ της αποχής από οποιαδήποτε εκλογική διαδικασία, που όμως διστρεβλώνει εντελώς το πραγματικό νόημά της και τονίζοντας ουσιαστικά την αίσθηση ότι είμαστε αδύναμες/οι μπροστά σε ένα σύστημα που διαλύει τις ζωές μας.

Το “απολιτίκ”ρεύμα κυριαρχεί σε μεγάλο βαθμό στη σχολή μας -αλλά και στην κοινωνία ολόκληρη- τα τελευταία χρόνια. Σαφώς έχει καλλιεργηθεί από μια διάχυτη απογοήτευση που επικρατεί και έχει καταλήξει να απαξιώνει οτιδήποτε φέρει πολιτικό πρόσημο. Πρόκειται για μια στάση ζωής που ενισχύεται από το ίδιο το σύστημα και τον ατομικό δρόμο που το ίδιο προωθεί ως το μέσο για την κοινωνική ανέλιξη και έχει ενσωματωθεί ακόμη και από τις ίδιες τις καθεστωτικές δυνάμεις. Μία τέτοια λογική, που απαξιώνει τη συμμετοχή σε κάθε τι συλλογικό, το μόνο που καταφέρνει είναι να συναινεί στην ίδια την πολιτική που επιβάλλει την καταστροφή των ζωών μας. Ακόμη και η επιλογή του «να μην ψηφίσω τίποτα και κανέναν», «να το ρίξω λευκό ή άκυρο», «να απέχω επειδή όλοι είναι σκατά», είναι από μόνη της μία πολιτική τοποθέτηση και ισοδυναμεί με την απάθεια και την παθητική αποδοχή της υπάρχουσας κατάστασης.

Υπάρχει βέβαια και μια ακόμη επιχειρηματολογία που αφ’ ενός στηρίζεται εξ’ ολοκλήρου στην πρώτη πρόταση και εφ’ ετέρου καλεί σε αποχή από τις φοιτητικές εκλογές πηγαίνοντας κόντρα στη λογική της ανάθεσης και της αντιπροσώπευσης. Σαφώς, αυτό το σκεπτικό έχει  διαφορετική αφετηρία και μπορούμε εν μέρει να το κατανοήσουμε, ωστόσο δε συγκροτεί σαφή πολιτική τοποθέτηση και μάλλον καταλήγει να έχει το ίδιο αποτέλεσμα με την παραπάνω περίπτωση. Ως ΕΑΑΚ πιστεύουμε ότι είναι αναγκαία η παρέμβαση σε όλες της πολιτικές μάχες ειδικά σε αυτή την περίοδο που δεν υπάρχει η πολυτέλεια  να «διαλέγουμε» μάχες και να απέχουμε επιλεκτικά. Ναι, τα αντιπροσωπευτικά όργανα δεν είναι ο τρόπος μέσα από τον οποίο θέλουμε να εκφράζεται το κίνημα, αλλά οι γενικές μας συνελεύσεις. Ωστόσο οφείλουμε να κρίνουμε κατάλληλα και να εκμεταλλευόμαστε τα εργαλεία που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και να μην τα παραχωρούμε στα χέρια των καθεστωτικών δυνάμεων. Όλα αυτά προφανώς υπό το κριτήριο ότι η συμμετοχή στα όργανα αυτά δε θα δρα αντιπαραθετικά προς το κίνημα και δε θα το υποκαθιστά.

Χαρακτηριστικά είναι τα άπειρα παραδείγματα, όπου η μη ύπαρξη μιας άλλης φωνής, έστω και στην κάλπη, έχει κάνει διάφορες σχολές «κάστρα» των μπράβων της ΔΑΠ, της μαφίας και των «στημένων» πολιτικών παιχνιδιών, όπου ο σύλλογος δε συνεδριάζει ούτε για πλάκα και η κατάσταση πλέον φαντάζει ανεπανόρθωτη και ασφυκτική για κάθε αγωνιστή, για καθέναν και καθεμία από μας που τολμά να σηκώσει κεφάλι. Και αν για κάποιες ή κάποιους, μια τέτοια κατάσταση μοιάζει μακρινή από τη δική μας σχολή, τα δεδομένα το μόνο σίγουρο είναι ότι μπορούν να αλλάξουν αν δεν τα επηρεάζουμε εμείς οι ίδιοι. Εν τέλει, μια τέτοια λογική, όσο και αν θέλει να σπάει την κανονικότητα και να υπερασπίζεται τη συλλογικότητα, καταλήγει πράξη που δεν αποτυπώνει τίποτα το συλλογικό, ίσα ίσα που παραγνωρίζει την ανάγκη για συλλογική ανατρεπτική έκφραση. Ειδικά όταν επιχειρείται η απαξίωση των φοιτητικών συλλόγων και των συλλογικών διαδικασιών και ποινικοποιείται ακόμη η ίδια η συνδικαλιστική δράση, η αποχή τροφοδοτεί και δυναμώνει αυτές τις επιδιώξεις από πλευράς Κυβέρνησης και Υπουργείου. Αυτό που πρέπει να αντιληφθούμε εν τέλει, είναι ότι κανένα πρόβλημα δεν έχουν με την αδιαφορία και την απαξίωση γενικά της πολιτικής. Αυτό που τους πονά είναι η ενεργή παρέμβαση στα κοινωνικά γεγονότα και αν θέλουμε να εκφράζουμε μια κίνηση που κινείται αντίρροπα στην κίνηση του συστήματος, αυτό θα το κάνουμε όχι με την αποχή μας, αλλά με τη συνειδητή και κριτική συμμετοχή μας στις συλλογικές διαδικασίες του συλλόγου μας. Δεν πρέπει να αφήσουμε κανένα εργαλείο στα χέρια του συστήματος και τις δυνάμεις που το εκπροσωπούν και μέσα στα πανεπιστήμια, άρα ούτε και τις εκλογές!
να ζωντανέψουμε όλες τις συλλογικές μας διαδικασίες να μην αποδεχτούμε την ήττα

Φέτος θα μπορούσε να πεί κάποιος ότι ήταν μια πεσμένη χρονιά οσον αφορά το φοιτητικό κίνημα και τις συλλογικές του διαδικασίες. Στον συλλογό μας δεν έγινε φέτος καμία γενική συνέλευση και μάλλον κανένας/μία από το πρώτο έτος δεν ξέρει τη σημασία αυτών των λέξεων. Δεν ξέρει τι σημαίνει να αποφασίζεις συλλογικά, να διεκδικείς και να κερδίζεις πράγματα μέσα και έξω απ΄ τη σχολή.Για τους περισσότερους πλέον σχολή σημαίνει μόνο μάθημα και τέλος, όχι συγνώμη σημαίνει και τρέξιμο,εργασίες,άγχος,ξενύχτια για μακέτες και όλα αυτά να μοίαζουν τελείως φυσιολογικά. Πρυτάνεις, κυβερνήσεις και οι νόμοι τους θέλουν μας κάνουν να θεωρούμε φυσιολογικό να  κλειδώνει η πόρτα του πολυτεχνείου, να απαγορεύεται να αράξεις και να κοινωνικοποιηθεις στη σχολη να γίνονται παρτυ και πολιτικες/πολιτιστικες εκδηλωσεις, να γίνονται σεξιστικές επιθέσεις απο καθηγητές σε φοιτήτριες, να ακουγονται φωνές για διδακτρα στη σχολή, φώνες που στό ονομα της “ησυχίας, τάξης και ασφάλειας ¨είναι κούλ με την ιδέα της αστυνομίας και του φεις κοντρόλ στις σχολες.

Ε οχι!  Τιποτα απ αυτά δεν είναι φυσιολογικο ! Σ’ολους οσους θέλουν καθαρες σχολές θα είμαστε εκεί να τους τις βρωμίζουμε με τις ιδέες μας, τα συνθήματά μας, τις αφίσες μας και τις συλλογικές μας δράσεις. Ενάντια σε όλα αυτά επανοικειωποιούμαστε στην πράξη τον κοινωνικό μας χώρο, φτίαχνουμε τον δικό μας πολιτισμό κόντρα στην εμπορευματοποίηση και την μαζική κουλτούρα. Το σύστημα κερδίζει από την αδράνειά μας και τους νεκρούς φοιτητικούς συλλόγους. Ενάντια σε αυτό πολιτικοποιούμαστε στις σχολές μας και διεκδικούμε αυτά που μας ανήκουν. Φωνάζουμε πως στο πανεπιστήμιο κάνουμε κουμάντο εμείς και όχι τα ματ και οι εταιρίες τους !

Δεν πέτυχε παντού όμως η συνταγή τους! Υπήρχαν και φέτος φωνές αμφισβισβήτησης της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης όπως οι καταλήψεις της νομικής ενάντια στην επιβολή διδάκτρων στα μεταπτυχιακά, η καταλήψεις του φσ πολ.μηχ Αθήνας ενάντια στη διάλυση του προγράμματος σπουδών, ο αγώνας των συλλόγων της Θεσσαλονίκης ενάντια στην εισβολή των ΜΑΤ στο ΠΑΜΑΚ. Και στην πόλη μας, ο ΦΣ ΠΤΕΑ αντιστέκεται στην κατάργηση των επαγγελματικών δικαιωμάτων. Όλα τα παραπάνω μας δείχνουν το παράδειγμα ότι δεν τελειώσαν όλα. Αν κοιτάξουμε κιόλας έξω από τους τοίχους της σχολής μας, στην πόλη μας δε λείπει η κινηματική δράση, είτε αυτό αφορά τον αγώνα των κατοίκων ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού, ή την πραγματική και ταξική αλληλεγγύη που έδειξαν φοιτητές, μαθητές, γονείς όσον αφορά την ένταξη των προσφυγόπουλων στα σχολεία. Το κίνημα δεν ήταν πάντοτε σε ύφεση. Με αγώνες έχουμε κατακτήσεις τις οποίες θέλουν να πάρουν πίσω. Εν τέλει οι μονοι χαμενοι αγωνες ειναι αυτοι που δε δωθηκαν ποτε και ακομα κι αν οι συσχετισμοι μοιαζουν αρνητικοι  για το κινημα , ειναι στοιχημα να τους αντιστρεψουμε , αν δεν θελουμε να γινουμε χαμενη γενια !

Για εμάς η ελπίδα βρίσκεται μονάχα στους συλλογικούς αγώνες. Εκεί γεννιέται και αναπνέει. Η αλλαγή δεν έρχεται μέσα από κοινοβουλευτικές και εκλογικές διεξόδους και συμβιβασμούς, ούτε μέσα από τη συναίνεση, την υποταγή και την αναμονή, όπως προβάλλεται από την κυβέρνηση. Το θέμα δεν είναι να συρθούμε πίσω από τις επιλογές κάποιας κυβέρνησης, αναμένοντας και ελπίζοντας σε μία καλύτερη μιζέρια, μια καθημερινότητα με εκμετάλλευση με κάπως καλύτερους όρους, αλλά πως θα σχεδιάσουμε εμείς για εμάς το πανεπιστήμιο, την εργασία και το μέλλον των αναγκών και των ονείρων μας.

δε θα ορίζει κανείς 

τα πράγματα για εμάς, 

ούτε στις εκλογές ούτε πουθενά!

Την επόμενη μέρα των εκλογών θα αλλάξει κάτι από την καθημερινότητά μας?

Για εμάς οι φοιτητικές εκλογές δεν είναι μια μάχη για εδρες στα ΔΣ αλλά  είναι άλλη μια μάχη απ την οποία δεν πρέπει να απέχουμε. Δεν τρέφουμε αυταπάτες ότι μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα μέσα από αυτές, συμμετέχουμε ωστόσο συνειδητά για να αποτυπωθεί και σε εκλογικό επίπεδο ένα ρεύμα αμφισβήτησης κόντρα στο κυρίαρχο ρεύμα. Ταυτόχρονα  για εμάς οι φοιτητικές εκλογές αποτελούν κάλεσμα για τους αγώνες από εδώ και πέρα.

Με ποια λογική συμμετέχουμε λοιπόν?

Συμμετέχουμε λοιπόν στις εκλογές, όχι με τον καθιερωμένο τρόπο, αλλά με μια άλλη λογική που εκφράζεται με το γνωστό μότο «εντός – εκτός κι ενάντια» και ενέχει μέσα της τόσο τη συμμετοχή σε διαδικασίες που αφορούν όργανα του συλλόγου, όσο και την αμφισβήτηση του ίδιου του θεσμού των εκλογών.

ΕΝΤΟΣ… γιατί αντιλαμβανόμαστε τις φοιτητικές εκλογές όχι μόνο σαν μια ακόμα πολιτική μάχη που πρέπει να δοθεί, αλλά και σαν τη διαδικασία που καθορίζει τους ”αντιπροσώπους των φοιτητών” σε αντιπροσωπευτικά όργανα, όπως τα Δ.Σ. Θεωρούμε ότι οι ριζοσπαστικές αντιλήψεις οφείλουν να συμμετέχουν σε τέτοια όργανα, όχι με όρους συνδιαλλαγής και διαπραγμάτευσης, αλλά μην αναγνωρίζοντας τους  αντιπροσώπους του ΔΣ ως αρμόδιους να λαμβάνουν αποφάσεις ερήμην των φοιτητών, αλλά την ίδια τη γενική συνέλευση ως το ανώτατο αποφασιστικό όργανο του συλλόγου. Επιλέγουμε να συμμετέχουμε στο ΔΣ ακριβώς για να διασφαλίσουμε ότι οι αποφάσεις θα λαμβάνονται μέσα στη γενική συνέλευση.

ΕΚΤΟΣ… γιατί είμαστε ενάντια σε λογικές αντιπροσώπευσης που μας θέτουν παθητικούς δέκτες μιας πραγματικότητας που μας επιβάλλεται.

ΕΝΑΝΤΙΑ… γιατί πιστεύουμε ότι ο μόνος τρόπος να επιβάλλουμε πράγματα είναι μέσα από τις συλλογικές μας διαδικασίες και είμαστε η μοναδική δύναμη που τίθεται ενάντια σε αντιπροσωπευτικά όργανα όπως το ΔΣ και η ΕΦΕΕ.

 

Η λογική του ανοιχτού ψηφοδελτίου

Η camera obscura ΕΑΑΚ κατεβαίνει στις φοιτητικές εκλογές με ανοιχτό ενωτικό ψηφοδέλτιο. Καλούμε κάθε φοιτητή και φοιτήτρια ενάντια στη λογική της αντιπροσώπευσης και της ανάθεσης να συμμετάσχει σε αυτό, στηρίζοντας την πολιτική αντίληψη και όχι τα πρόσωπα. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο, για εμάς το βέλτιστο θα ήταν καθένας και καθεμία που θέλει να στηρίξει-ψηφίσει τη λογική του σχήματος, να συμμετέχει και ο ίδιος, η ίδια στο ψηφοδέλτιο, να γίνει δηλαδή εκπρόσωπος του εαυτού του, να μη σταυρώσει κανέναν, στη βάση του πολιτικού πλαισίου αλλά και της ενότητας στη δράση. Η συμμετοχή στο ανοιχτό ψηφοδέλτιο δεν αντανακλά καθολική πολιτική συμφωνία με το σχήμα, συμμετοχή σε αυτό ή κάποια άλλη δέσμευση. Είναι δημόσια στήριξη στη παρέμβαση του σχήματος και στα αποτελέσματα αυτής. Επειδή δεν αντιλαμβανόμαστε το ανοιχτό ψηφοδέλτιο σαν ένα άθροισμα ονομάτων, ούτε σαν αποτέλεσμα πρόχειρων εκλογικών συγκολλήσεων θεωρούμε ότι αυτό πρέπει να προκύπτει μέσα από πραγματικά ενωτικές πρωτοβουλίες. Άλλωστε η ΕΑΑΚ είναι ενωτικό εγχείρημα από την ίδια την πολιτική της συγκρότηση. Έχουμε επιλέξει μέσα από τις ανοιχτές, αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες των σχημάτων αντιιεραρχικά και μακριά από έτοιμες γραμμές να συζητάμε και να συνδιαμορφώνουμε. Απευθυνόμαστε σε κάθε άνθρωπο της σχολής με τον οποίο μοιραζόμαστε κοινές ανάγκες και όνειρα, σήμερα ως φοιτήτριες-ές, αύριο ως εργαζόμενες-οι ή άνεργες-οι. Έτσι αντιλαμβανόμαστε την ενότητα στη βάση.

Και τελικά, τι είναι αυτό που θέλουμε να εκφράσουμε ως ΕΑΑΚ?

«Μια αντίρροπη κίνηση», θα ήταν μια πιθανή και σύντομη απάντηση στην παραπάνω ερώτηση.  Αντίρροπη κίνηση σε ό,τι υποτιμά τις ζωές μας, σε ό,τι και όποιον επιβάλλει την ευημερία του πάνω στις ανάγκες μας, σε ό,τι θρέφει αυτό το σάπιο σύστημα που βασίζει την ύπαρξή του στην «εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο». «Αντίρροπη», γιατί όχι απλά δε συμβαδίζει με τους νόμους αυτής της πραγματικότητας, αλλά γιατί επιλέγει να στραφεί προς την άλλη πλευρά του γυαλού, εκεί που δείχνουν οι ανάγκες και τα όνειρα της κοινωνικής πλειοψηφίας. «Κίνηση» τελικά, γιατί δεν της αρκεί να στέκει απλά δείχνοντας αδρανής προς αυτή την άλλη πλευρά, αλλά γιατί προσπαθεί κάθε μέρα δίνοντας μικρούς και μεγάλους αγώνες να τη φτάσει.

Θέλουμε με άλλα λόγια, να εκφράσουμε την αντικαπιταλιστική αριστερά μέσα στα πανεπιστήμια. Την αριστερά που δε χωρά σε λογικές διαχείρισης του συστήματος και καλυτέρευσης του, αλλά συγκρούεται με αυτό με στόχο να το ανατρέψει. Δεν πρεσβεύουμε την αριστερά που κάθεται στη γωνιά της απαγγέλλοντας ξύλινους λόγους και επιδιώκει την οργανωτική της αναβάθμιση, αλλά αυτή που βρίσκεται σε κάθε μάχη ενάντια στο κεφάλαιο και στους εκφραστές του. Δεν πρεσβεύουμε μια αριστερά που πιστεύει ότι την αλλαγή θα την φέρει μια μέρα μπροστά απ’ τις κάλπες, ξεχνώντας στα χρονοντούλαπα της ιστορίας τις μάχες για ένα καλύτερο σήμερα και αύριο. Και γι’ αυτό για εμάς στήριξη της ΕΑΑΚ σημαίνει στήριξη στις καθημερινές συλλογικές μας μάχες, στήριξη ενός σχεδίου για την ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος και τη σύνδεση του με το εργατικό κίνημα και την κοινωνία εν γένει. Στήριξη των ίδιων των κοινωνικών αγώνων που ορίζουν από την αρχή τους όρους του παιχνιδιού με κριτήριο τις ανάγκες της πλατιάς πλειοψηφίας, ανάγκες για παιδεία (και όχι εκπαίδευση), για δημιουργική εργασία (και όχι δουλειά-δουλία), για ζωή (και όχι επιβίωση).

Μια τελευταία σκέψη,

λίγες μέρες πριν τις εκλογές,

πολλές μέρες μετά από τους αγώνες τόσων χρόνων

και λίγες πάλι πριν από αυτούς που έρχονται…

Τόσα χρόνια συμμετείχαμε σε αγώνες, συνελεύσεις, καταλήψεις. Συγκρουστήκαμε με πρυτάνεις και καθηγητικό κατεστημένο. Έχοντας υπάρξει κομμάτι των κινημάτων τόσων χρόνων είδαμε γεμάτα αμφιθέατρα και πορείες να ξεχύνονται στους δρόμους κάνοντας την ανάγκη σύνθημα και την ελπίδα φωνή. Όλα αυτά όμως είναι το ένα κομμάτι της αλήθειας. Η άλλη μισή αλήθεια είναι ότι απογοητευτήκαμε αρκετές φορές. Είδαμε τα σχέδιά μας να σβήνουν σε μια άμαζη κινητοποίηση και να γκρεμίζονται σε μια χαμένη συνέλευση. Τίποτα όμως δε θα ‘μενε ίδιο, αν την επόμενη μέρα δεν ξαναβρισκόμασταν για να τα χτίσουμε ξανά, αυτή τη φορά όχι από την αρχή, αλλά από πιο ψηλά, από εκεί που μας οδήγησαν οι αγώνες μας. Μάθαμε τους εαυτούς μας και τους διπλανούς μας και εμπιστευτήκαμε κάθε τι μικρό ή μεγάλο γεννιόταν μέσα από τη συλλογική δράση. Από πολλά μικρά «εγώ» γίναμε ένα μεγάλο «εμείς», πλάθοντας τα όνειρά μας για τη δική μας ουτοπία…

 

 



Αγωνιστικό ψηφοδέλτιο camera obscura ΕΑΑΚ
May 23, 2017, 2:25 pm
Filed under: Uncategorized

ψηφοδέλτιο1



ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ 2017, ε και ?
May 16, 2017, 10:59 am
Filed under: ΚΕΙΜΕΝΑ

βανδαλουπΜια ακόμα ακαδημαϊκή χρονιά κοντεύει στο τέλος της. Ρίχνοντας μια ματιά προς τα πίσω διαπιστώνουμε ότι οι φετινές φοιτητικές εκλογές βρίσκουν την νεολαία απογοητευμένη και ανέτοιμη να απαντήσει στα προβλήματα της καθημερινότητας της. Κυβέρνηση και ΕΕ συνεχίζουν με σκληρά μέτρα ενάντια στο λαό και τη νεολαία. Ήδη έχουν περάσει 7 χρόνια από το πρώτο μνημόνιο και τώρα μέσω της περιβόητης «αξιολόγησης» και της «διαπραγμάτευσης», κυβέρνηση και ΕΕ κανονίζουν την επιβολή του 4ου μνημονίου που θα φέρει ακόμα πιο αντιδραστικά μέτρα. Αυτό που σχεδιάζουν είναι μισθοί των 400 ευρώ (στην καλύτερη περίπτωση), ξεπούλημα κάθε δημόσιου αγαθού (ρεύμα, νερό), σχολεία και πανεπιστήμια διαλυμένα και παράλληλα καταστολή και τόνους χημικά σε όποια φωνή αντίστασης. Και όλα αυτά για να κερδοφορίσει το μεγάλο κεφάλαιο στις δικές μας πλάτες. Δεν μιλάμε πλέον για ένα μαύρο και δυσοίωνο μέλλον, αλλά για ένα βίαιο παρόν.  Είμαστε μια γενιά που οι από πάνω την αποκαλούν χαμένη γενιά, μια γενιά που την καλούν να θυσιαστεί στο βωμό του κέρδους των λίγων.

ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΟΤΑΧΤΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ
ΤΟΝ ΣΑΠΙΟ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥΣ ΘΑ ΤΟΝ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ!

Στις φετινές φοιτητικές εκλογές λοιπόν καλούμε τη νεολαία στα πανεπιστήμια να πάρει θέση στο εξής ερώτημα: θα συνεχίσει να βιώνει υποταγμένη την εργασιακή περιπλάνηση, την επισφάλεια, τη διάλυση των σπουδών της, την καθημερινότητα της κατάθλιψης ή θα δείξει ανυπακοή, θα αγωνιστεί συλλογικά όπως έκανε πολλές φορές τα προηγούμενα χρόνια για να επιβάλει στο σήμερα τις ανάγκες της σε παιδεία, εργασία και ελευθερίες;  Γιατί υπάρχουν φωνές πανελλαδικά που δείχνουν ότι ο αγώνας δε σταμάτησε με την εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά τώρα είναι που θα γίνει πιο δυνατός ενάντια στην πιο βάρβαρη και αντιλαϊκή κυβέρνηση των τελευταίων χρόνων.

ΣΑΜΠΟΤΑΖ ΣΤΗΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ
ΠΑΙΔΕΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ, ΟΧΙ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ

Το όραμα κυβέρνησης και ΕΕ για την παιδεία, είναι ένα πανεπιστήμιο για λίγους κι εκλεκτούς, που θα παράγει φθηνούς και υποταγμένους εργαζόμενους. Αυτό το επιτυγχάνει μέσω ενός πανεπιστημίου πλήρως εναρμονισμένου με τις ανάγκες των επιχειρήσεων που συμμετέχουν σε αυτό και κερδοφορούν στις πλάτες των φοιτητών. Προσπαθούν μέσα σε αυτό να καταπνίξουν την όποια φωνή αντίστασης και συλλογικής έκφρασης ή πολιτικοποίησης μέσω της τρομερής εντατικοποίησης της καθημερινότητας του φοιτητή ή μέσω της καταστολής των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων κι ελευθεριών.

ΘΕΛΟΥΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΙΤ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ.
ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΓΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ-ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

Η τελευταία σύνοδος πρυτάνεων προτείνει στο υπουργείο να γίνει μείωση 50% των εισακτέων στα πανεπιστήμια. Δεν είναι τυχαίο, είναι η λύση που προτείνουν για να μειωθούν ακόμα περισσότερο οι δημόσιες δαπάνες για την παιδεία. Γιατί μείωση των εισακτέων σημαίνει μείωση του διδακτικού και διοικητικού προσωπικού. Για εμάς όμως αυτό σημαίνει ένταση των ταξικών φραγμών στην εκπαίδευση. Σημαίνει ότι θα έχουν πρόσβαση στο πανεπιστήμιο μόνο όσοι έχουν την οικονομική δυνατότητα να το κάνουν (φροντιστήρια, ιδιαίτερα κλπ) και μόνο όσοι έχουν την δυνατότητα να μείνουν σε άλλη πόλη. Γιατί πέρα από αυτό, έχουν σχεδόν μηδενιστεί και οι παροχές στη φοιτητική μέριμνα των φοιτητών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το ΠΘ όπου στο Βόλο λειτουργεί εστία για 30 μόνο (!) πρωτοετείς φοιτητές (ανάμεσα στις χιλιάδες), και παράλληλα η σίτιση δεν είναι δωρεάν για όλους, αλλά μόνο για φοιτητές με εξαιρετικά χαμηλό εισόδημα. Ως ΕΑΑΚ Παλεύουμε για δωρεάν σίτιση και στέγαση για όλους γι’ αυτό και συμμετέχουμε φέτος στην ανοιχτή συνέλευση για τη σίτιση που έχει στηθεί στις σχολές του Βόλου. Σε όλα αυτά καλούμε τη νεολαία να στείλει μήνυμα καταδίκης και μέσα από συλλογικούς αγώνες, με όπλο τις γενικές μας συνελεύσεις να απαιτήσουμε ένα πανεπιστήμιο στο οποίο θα έχουν ελεύθερη πρόσβαση όλοι και κυρίως τα πιο πληττόμενα κομμάτια της κοινωνίας.

ΠΟΥ ΠΑΝΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ; ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΠΟΥΔΕΣ ΜΑΣ!

Παράλληλα με όλα αυτά, το ίδιο το κόστος σπουδών είναι δυσβάσταχτο, ειδικά στη σχολή μας όπου μας αναγκάζουν να αγοράζουμε οι ίδιοι τα υλικά για τις μακέτες και τις παρουσιάσεις μας. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΜΑΣ, ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΝΑ ΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΑ ΕΞΟΔΑ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΜΑΣ. Όσες φορές και να έχουμε πιέσει για τη διάθεση δωρεάν υλικών στους φοιτητές παίρνουμε την ίδια απάντηση: Το τμήμα δεν έχει λεφτά. Γιατί όλες οι κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων, όπως και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, επιλέγουν (σύμφωνα πάντα με τις επιταγές της ΕΕ) να διαθέτουν χρήματα σε πολεμικούς εξοπλισμούς, σε δυνάμεις καταστολής, στο χρέος και στις τράπεζες και όχι για την κάλυψη των βασικών αναγκών της κοινωνίας: την παιδεία, την υγεία, την ασφάλιση και την εργασία. Παρόλα αυτά, το τμήμα λεφτά έχει, το θέμα είναι …πού αυτά πηγαίνουν;; Και σίγουρα δεν πηγαίνουν στην κάλυψη των αναγκών των φοιτητών. Πηγαίνουν σε χτίσιμο αιθουσών, πηγαίνουν σε επαγγελματικά ταξίδια καθηγητών, στη χρηματοδότηση επιχειρηματικών συνεδρίων, κλπ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, το χτίσιμο της (άχρηστης) αίθουσας στη μέση του κυλικείου (που έγινε με μόνο στόχο τη διακοπή της κοινωνικής δραστηριότητας των φοιτητών) κόστισε 11.000ευρώ, ποσό που θα μπορούσε να διατεθεί για να εξασφαλιστεί υλικοτεχνική υποδομή που θα κάλυπτε τις ανάγκες του κάθε φοιτητή στη σχολή τουλάχιστον για ένα χρόνο…

Ήρθε η ώρα λοιπόν να θέσουμε τις ανάγκες μας μπροστά! Παλεύουμε ενάντια στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που φέρνει όλο και πιο αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις στην παιδεία μας. Αυτό δεν το κάνει φέρνοντας έναν συνολικό νόμο γιατί ξέρει ότι τότε θα έχει να αντιμετωπίσει σύσσωμο το μαχητικό φοιτητικό κίνημα. Σιγά σιγά, ίδρυμα το ίδρυμα, προσπαθεί να τα περάσει όλα.

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΥ ΑΣΥΛΟΥ! ΣΠΕΡΝΕΤΕ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ, ΘΑ ΘΕΡΙΣΕΤΕ ΟΡΓΗ!

Παραδείγματα όπως το lock-out στην Νομική Αθήνας και η πρόσφατη εισβολή των ΜΑΤ στο ΠΑΜΑΚ έπειτα από εντολή του πρύτανη, αποδεικνύουν με τον πιο σκληρό τρόπο ότι βιώνουμε μια από τις χειρότερες περιόδους ανελευθερίας μέσα και έξω από το πανεπιστήμιο. Η καταστολή και η παρέμβαση της αστυνομίας άλλωστε είναι δεδομένη κατάσταση σε πανεπιστήμια του εξωτερικού που το επιχειρηματικό πανεπιστήμιο είναι σε πιο ώριμο στάδιο. Δεν είναι τυχαία όλα αυτά, αν πάρουμε υπόψη μας την εικόνα που θέλουν για το πανεπιστήμιο, ένα ίδρυμα ανταγωνιστικό, για λίγους, ανοιχτό για τις εταιρίες και το ιδιωτικό κέδρος και κλειστό για τους αγώνες, τις αναζητήσεις και τις ανάγκες των πληττόμενων φοιτητών. Θέλουν ένα πανεπιστήμιο αποστειρωμένο και μίζερο και θέλουν εμάς τους φοιτητές πειθαρχημένους και υπάκουους σε ότι μας επιβάλλεται από τη σχολή, τους καθηγητές και σε λίγα χρόνια από τα αφεντικά μας. Προσπαθούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε τι σημαίνει πανεπιστήμιο ζωντανό και πλούσιο σε πολιτικές και πολιτιστικές δραστηριότητες (πχ κλείδωμα της πόρτας του πολυτεχνείου, απαγόρευση αφισοκολλήσεων). Εμείς θυμόμαστε όμως ότι το άσυλο δεν το διασφαλίζει πότε η κοσμητεία ή ο εισαγγελέας αλλά μόνο οι φοιτητές μέσα από τις συλλογικές αποφάσεις και τους αγώνες τους. Και ξέρουμε πως ο μόνος λόγος που οι πόρτες κλειδώνουν είναι γιατί φοβούνται πως όταν οι φοιτητές κοινωνικοποιούνται, ριζοσπαστικοποιούνται και οργανώνονται, τότε μπορούν να γίνουν επικίνδυνοι! Επικίνδυνοι γι’ αυτούς, το πανεπιστήμιο, το κράτος, τις εταιρίες τους, και ικανοί να φέρουν τον κόσμο ανάποδα!

ΔΕ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ Η ΓΕΝΙΑ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΠΙΣΦΑΛΕΙΑΣ! ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!

Το σημαντικότερο όλων όμως είναι ότι η νεολαία σήμερα με τις νέες συνθήκες που επικρατούν νιώθει το εργασιακό της μέλλον όλο και πιο αβέβαιο. Παίρνουμε το πτυχίο μας και μετά τι; Θα μπορέσουμε να βρούμε δουλειά; Ή θα στέλνουμε για χρόνια βιογραφικά από τα παιδικά μας δωμάτια και θα δουλεύουμε περιστασιακά με εξαιρετικά χαμηλούς μισθούς; Θα μπορέσουμε να ζήσουμε στη χώρα μας ή θα αναγκαστούμε να μεταναστεύσουμε για ένα καλύτερο μέλλον;

Σε αυτά τα ερωτήματα λοιπόν, καλούμε τη νεολαία να δώσει την εξής απάντηση: ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΣΠΟΥΔΑΣΟΥΜΕ, ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΟΡΟΥΣ! Δε θα γίνουμε η γενιά της φτώχιας και της μετανάστευσης. Η φοιτητιώσα νεολαία να στείλει μήνυμα καταδίκης στα όλο και πιο αντιεργατικά νομοσχέδια της κυβέρνησης που προάγουν τη μείωση των μισθών και των συντάξεων, τα προγράμματα ανακύκλωσης της ανεργίας, την κατάργηση του δικαιώματος στην απεργία. Στηρίζουμε το ανεξάρτητο ταξικό εργατικό κίνημα που παλεύει ενάντια στην κυβέρνηση και την εργοδοσία κόντρα στη σαπίλα του επίσημου γραφειοκρατικού συνδικαλισμού που βάζει πλάτες στα νομοσχέδια και τις επιλογές της κυβέρνησης. Στηρίζουμε συλλογικότητες στην ανεργία και την επισφάλεια όπως η Attack και η Λάντζα, στηρίζουμε τις εργατικές λέσχες όπως η Λέσχη Εργαζομένων και Νεολαίας Βόλου. Ως camera obscura και ως ΕΑΑΚ γενικότερα θέλουμε να συγκροτήσουμε ένα φοιτητικό κίνημα εργατικής κατεύθυνσης μέσα στις σχολές. Ο φοιτητής δεν είναι μόνο φοιτητής είναι και ο μελλοντικός εργαζόμενος, αλλά και ο τωρινός εργαζόμενος καθώς δεν είναι λίγοι οι φοιτητές που εργάζονται για να μπορέσουν να καλύψουν τα έξοδα σπουδών τους. Παλεύουμε για συλλόγους-σωματεία που θα υπερασπίζονται τα δικαιώματα των εργαζόμενων φοιτητών μέσα από συλλογικές διεκδικήσεις. Παλεύουμε από τώρα για να μπορέσουμε να δουλέψουμε με όλα τα εργασιακά και επαγγελματικά μας δικαιώματα να κατοχυρώνονται από το πτυχίο μας, όχι από σεμινάρια, μεταπτυχιακά ή διδακτορικά. ΝΑ ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΜΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ!

ΤΙ ΛΕΝΕ ΟΜΩΣ ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΣΧΟΛΗ ΜΑΣ;

Αγωνιστικό Φοιτητικό Ρεύμα: Προέρχεται από τη διάσπαση της ΠΑΣΠ στο Βόλο. Εκφράζει τον κυβερνητικό συνδικαλισμό στις σχολές καθώς έχει άμεση οργανωτική σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ και γι’ αυτό πρέπει να μαυριστεί. Ανέκαθεν μεθόδευε την εκτόνωση του κινήματος και τη συνδιαλλαγή με το καθηγητικό μπλοκ και τους πρυτάνεις (μην ξεχνάμε και τον ρόλο που έπαιξε στο γεγονός της σεξιστικής επίθεσης του Ν.Γκιτσάκη σε συμφοιτήτρια μας όπου έκανε τα πάντα για να το βάλει κάτω από το χαλί). Είναι μία δύναμη διαχείρισης και ευθύνεται για την απονέκρωση των συλλόγων και του πρωτοπόρου φοιτητικού κινήματος συγκρουσιακής, διεκδικητικής και ανατρεπτικής κατεύθυνσης. Παρεμβαίνει στο φοιτητικό κόσμο με παρόμοιο μηχανισμό με τη ΔΑΠ (κεράσματα, μαγαζιά μπουκάλια). Προσπαθεί να δείξει ένα δήθεν φιλολαϊκό και ευαίσθητο προσωπείο μέσω εθελοντικών δράσεων και διοργανώνει εκδηλώσεις που στόχο έχουν την προπαγάνδα υπέρ των νέων νόμων για την εκπαίδευση. Ως πρώτη δύναμη στο Βόλο εδώ και αρκετό καιρό, φέρει στις πλάτες της την επέλαση της επιχειρηματικοποίησης του πανεπιστήμιου Θεσσαλίας καθώς και την προσπάθεια εμπέδωσης εντός αυτού του «μνημονιακού κεκτημένου». Στη σχολή μας συγκεκριμένα δεν εμφανίζεται, παρά μόνο στις εκλογές. Ψήφος στην ΑΦΡ σημαίνει ψήφος στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, σημαίνει αποδοχή του μνημονίου και της διάλυσης των σπουδών μας. Καλούμε φοιτητές και φοιτήτριες να μαυρίσουν και να καταδικάσουν φέτος στις εκλογές την κυβερνητική παράταξη.

ΠΚΣ/ΜΑΣ/ΚΝΕ: Ο εγγυητής της σταθερότητας μέσα στα πανεπιστήμια. Υποστηρίζει ότι δεν μπορούν να γίνουν αγώνες που να αποσταθεροποιήσουν την αστική κυριαρχία στο σήμερα και να καταφέρουν νίκες και ανατροπές. Το μόνο που κάνει είναι η διοργάνωση δράσεων διαμαρτυρίας και όχι συνολικό ανατρεπτικό, πολιτικό αγώνα. Επίσης προσπαθεί να αποτρέψει αποφάσεις από μαζικές γενικές συνελεύσεις και εναντιώνεται σε αυτές όπως και στις ριζοσπαστικές μορφές πάλης όπως οι καταλήψεις. Υποστηρίζει τον γραφειοκρατικό τρόπο λειτουργίας των συλλόγων και τη λήψη όλων των αποφάσεων μέσα από ΔΣ. Επί τις ουσίας ενισχύει τις λογικές ανάθεσης και μοιρολατρίας και ενισχύει αντί να αποκρούει τις κυβερνητικές επιδιώξεις. Στρέφεται ενάντια στην αντικαπιταλιστική αριστερά, και λογικό αφού είναι ο μόνος εκφραστής της συλλογικής δράσης και της αντικυβερνητικής πάλης μέσα στα πανεπιστήμια. Πριν το Πάσχα επιτέθηκε με τραμπούκικο και ασφαλίτικο τρόπο στην ΕΑΑΚ στην Αθήνα, μιλώντας σεξιστικά σε αγωνίστριες-μέλη της ΕΑΑΚ, κλέβοντας πορτοφόλια και στρατεύοντας μέλη του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ για ξύλο.

ΑΡΕΝ: Μία δύναμη που πλέον έχει συρρικνωθεί στις περισσότερες σχολές πανελλαδικά. Αδυνατούν να εκφράσουν ένα ριζοσπαστικό ρεύμα αμφισβήτησης μέσα στις σχολή μας και προσπαθούν να εκφράσουν ένα πιο συμβιβαστικό ρεύμα με την έννοια του όσο λιγότερα ζητάμε, τόσο πιο εύκολα θα τα πετύχουμε. Παρόλο που υιοθετούν ένα πιο ριζοσπαστικό τρόπο σκέψης από παλαιότερα, δεν έχουν ενιαίο σχέδιο για το φοιτητικό κίνημα.

ΓΙΑΤΙ ΛΟΙΠΟΝ CAMERA OBSCURA; ΓΙΑΤΙ ΕΑΑΚ;

Ως σχήμα της Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής κίνησης, της αντικαπιταλιστικής αριστεράς μέσα στα πανεπιστήμια παλεύουμε να αντιστρέψουμε το κλίμα της νηνεμίας και της απάθειας που κυριαρχεί στους φοιτητικούς συλλόγους. Παλεύουμε να σπάσουμε το κλίμα της ανάθεσης και της αναμονής και να ανοίξουμε την πολιτική κουβέντα μέσα στο σύλλογο. Γιατί στόχος μας είναι ένα φοιτητικό κίνημα στο οποίο ο κόσμος των σχολών θα είναι αυτός που θα κάνει πολιτική, όχι οι από πάνω. Ο κόσμος των σχολών είναι αυτός που μέσα από τις γενικές συνελεύσεις και τις συλλογικές διαδικασίες των συλλόγων θα βγάζει γραμμή για το ποιό θα είναι εν τέλει το μέλλον των σχολών και των ζωών μας.

Ερχόμαστε σε σύγκρουση με το καθηγητικό κατεστημένο στις σχολές μας παρεμβαίνοντας στις ΓΣΤ (συνελεύσεις των καθηγητών) σαν μέλη του μαχόμενου και ανατρεπτικού φοιτητικού κινήματος για να συμβάλλουμε στην επιβολή των αποφάσεων των Γενικών Συνελεύσεων του συλλόγου μας. Για την ανατροπή της κυρίαρχης πολιτικής στην εκπαίδευση και το μπλοκάρισμα στην πράξη της μεταρρύθμισης στην σχολή μας και γενικά ενάντια σε κάθε εκφραστή της. Σε καμιά περίπτωση δεν αναγνωρίζουμε ούτε νομιμοποιούμε τους πλαστούς συσχετισμούς των αυταρχικών αυτών οργάνων του επιχειρηματικού πανεπιστημίου ούτε θα μπούμε ποτέ σε παζάρεμα των αιτημάτων μας.

Ανοίξαμε φέτος στις σχολές του ΠΘ τη μάχη ενάντια στο σεξισμό και την πατριαρχία απαιτώντας να απολυθεί ο Ν. Γκιτσάκης από το τμήμα της χωροταξίας, όντας υπεύθυνος για τον σεξιστικό ξυλοδαρμό φοιτήτριας του τμήματος. Στοχοποιήσαμε την κοσμητεία και το καθηγητικό κατεστημένο του ΠΘ για κάλυψη του γεγονότος. Δώσαμε αυτή τη μάχη ενιαία με την πάλη για να κατοχυρώσουμε το άσυλο στο δημόσιο πανεπιστημιακό χώρο πηγαίνοντας κόντρα στην κοσμητεία και τη διοίκηση του ΠΘ που αφήνουν το χώρο μας ελεύθερο για τέτοιους ανθρώπους και παράλληλα τον κλείνουν για τους φοιτητές και τις ανάγκες τους. Στηρίξαμε τον αντιεργοδοτικό αγώνα μαζί με την Attack στην ανεργία και την επισφάλεια (π.χ αγώνας ενάντια στα Mikel), και συμβάλλαμε στη συγκρότηση ενός ανεξάρτητου από την αστική πολιτική κέντρου αγώνα του εργατικού κινήματος (πχ διοργάνωση ανεξάρτητων απεργιακών συγκεντρώσεων).

ΓΙΑ ΤΙ ΠΑΛΕΥΕΙ Η ΕΑΑΚ;

Κατάργηση όλων των αντιεκπαιδευτικών νόμων.
Απεμπλοκή της εκπαίδευσης από τις επιταγές της Μπολόνια. Καμία αξιολόγηση.
Αποδέσμευση από την ιμπεριαλιστική συμμαχία του κεφαλαίου και την ΕΕ.
Ενιαία δημόσια και δωρεάν πανεπιστημιακή εκπαίδευση για όλους. Ένα πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο.
Δωρεάν σίτιση-στέγαση-μεταφορές για όλους.
Πλήρη εργασιακά και μορφωτικά δικαιώματα στο πτυχίο.
Κατάργηση ελαστικών σχέσεων εργασίας, προγραμμάτων voucher, πεντάμηνων κλπ, απαγόρευση απολύσεων.
Κρατική χρηματοδότηση για τις ανάγκες των πανεπιστημίων. Διαγραφή του χρέους τώρα.
Ελεύθερη πρόσβαση στο πανεπιστήμιο χωρίς ταξικούς ή εξεταστικούς φραγμούς.
Άσυλο στο πανεπιστήμιο. Πανεπιστήμιο ανοιχτό για τις ανάγκες των φοιτητών και της κοινωνίας.
Πλήρη δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες στις σχολές. Κατάργηση δυνάμεων ΜΑΤ-ΔΙΑΣ-ΔΕΛΤΑ-ΟΠΚΕ.
Να σταματήσει ο πόλεμος! Δεν πολεμάμε για την ολιγαρχία.
Άσυλο και δικαιώματα σε πρόσφυγες και μετανάστες.

Για τη σχολή μας:
Όχι στην προσωπική ανέλιξη καθηγητών εις βάρος του τμήματος και της λειτουργίας του
Επαναπρόσληψη των απολυμένων εργαζομένων σε διοίκηση και εργαστήριο ξύλου. Άμεση επαναλειτουργία των εργαστηρίων ξύλου και λέιζερ.
Πρόσληψη καθηγητών για τις ανάγκες του προγράμματος σπουδών.
Δωρεάν υλικοτεχνική υποδομή για όλους τους φοιτητές.
Καμιά σκέψη για διαγωνισμούς, προνόμια και κλίμα ανταγωνισμού μεταξύ των φοιτητών.
Κατάργηση του αυταρχικού καθεστώτος στις διπλωματικές.
Ανθρώπινοι ρυθμοί σπουδών.
Κατάργηση διδάκτρων στο μεταπτυχιακό.
Πρόγραμμα σπουδών προσαρμοσμένο στις ανάγκες των σύγχρονων πόλεων της κρίσης.
Φοιτητικός και κοινωνικός έλεγχος της λειτουργίας της σχολής. Τέλος στον αυταρχισμό της ΓΣΤ
Καμία εμπλοκή των επιχειρήσεων στην εκπαιδευτική διαδικασία. Πλήρη δικαιώματα στην πρακτική άσκηση.

Ως συλλογικότητα επιλέγουμε να βάζουμε τις ανάγκες μας μπροστά και να μην τις διαπραγματευόμαστε. Και αυτές είναι οι ανάγκες των πιο πληττόμενων φοιτητών των σχολών μας, των φοιτητών που εργάζονται, που δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα στην καθημερινότητά τους, που εξοργίζονται από όλες αυτές τις δυσκολίες και θέλουν να αλλάξουν την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων. Όλο αυτό το κομμάτι της πληττόμενης πλειοψηφίας καλούμε να επιλέξει το δύσκολο δρόμο: το δρόμο του αγώνα, του ξεσηκωμού, όπου δε θα αποφασίζουν άλλοι, αλλά εμείς για εμάς.

Εμείς στη σαπίλα του καπιταλισμού που καταστρέφει την παιδεία μας, τη μόρφωσή μας και τις ζωές μας, δεν καθόμαστε με σταυρωμένα τα χέρια. Στρεφόμαστε ενάντια στον ατομικό δρόμο που θρέφει και τονώνει η εποχή της κρίσης και απαντάμε: με συλλογικούς, νεολαιίστικους αγώνες ενάντια στη σύγχρονη χούντα κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ-κεφαλαίου. Ενάντια στην ξενοφοβία και το ρατσισμό, βρισκόμαστε σθεναρά στο πλευρό των προσφύγων και των μεταναστών. Για ένα αντιπολεμικό κίνημα ενάντια στο ΝΑΤΟ, και τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς! Έχουμε στόχο την ανασυγκρότηση ενός πανελλαδικού νεολαιίστικου κινήματος, που σε συντονισμό με τους εργατικούς αγώνες θα ανατρέψει τη βαρβαρότητα της κρίσης και θα διεκδικήσει με κάθε κόστος την απελευθερωτική παιδεία των αναγκών μας, τα εργατικά μας δικαιώματα και την ελευθερία μας! Θα παλέψουμε ενάντια στα συμφέροντα που μας πολεμάνε και σε κάθε λογική διαπραγμάτευσης και συμβιβασμού με αυτά. Να πάρουμε τον πλήρη έλεγχο από πρυτάνεις και συμβούλια διοίκησης, να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας και την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών μας μέχρι την τελική νίκη!

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ!

24 ΜΑΙΟΥ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ-ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ CAMERA OBSCURA EAAK