αντιστρέφοντας την εικόνα της πραγματικότητας


ΑΝΤΙ-καλωσορίσματος
October 9, 2017, 11:43 am
Filed under: Uncategorized

πρωτοετα234

Συνταγή για ένα λάιτ & νόστιμο πανεπιστήμιο!

ΥΛΙΚΑ:

ψίχουλα Εργαζομένων και μερικές χιλιάδες Εντατικοποιημένων Φοιτητών

ένα μεγάλο κομμάτι Επιχειρηματίες

1 ματσάκι Δίδακτρα

1 κουταλάκι του γλυκού Ανταγωνισμό

μια πρέζα Καταστολή, μια πρέζα Βία

Συνθήκες και Νομοσχέδια με το μάτι (της ΕΕ)

 

Μέσα σε πολλά μεγάλα και μικρά Πανεπιστημιακά Ιδρύματα, τα οποία πρώτα έχετε φροντίσει να χωριστούν σε όσα περισσότερα κομμάτια μπορείτε, αδειάζετε τους Εργαζομένους και τους Εντατικοποιημένους Φοιτητές. Στη συνέχεια ρίχνετε προσεκτικά την Αυταρχική Κυβέρνηση . Εν τω μεταξύ έχετε χτυπήσει μερικές συνθήκες και νομοσχέδια και τις έχετε αφήσει να δέσουν.

Ρίξτε το παραπάνω μίγμα στα Ιδρύματα και τοποθετείστε σε σιγανή υποβάθμιση, μέχρι οι Φοιτητές να δυσανασχετήσουν ελαφρώς και να κινητοποιηθούν. Ρίξτε αμέσως τον Ανταγωνισμό, πριν οι Φοιτητές αρχίσουν να κοχλάζουν και καταπιέστε, συνεχίζοντας την υποβάθμιση! Προσοχή! Είναι απολύτως απαραίτητο να υποβαθμίζετε έντονα και με σταθερό ρυθμό για μερικά χρόνια και κυρίως σε περίοδο εξεταστικής, ειδάλλως υπάρχει περίπτωση να σας πήξουν οι Φοιτητές και να σας επαναστατήσουν!

Ψιλοκόψτε ό,τι δημόσιο και δωρεάν έχει απομείνει και ρίξτε σιγά σιγά τα δίδακτρα, πρώτα στα μεταπτυχιακά και στη συνέχεια στα προπτυχιακά. Σπάστε τους Επιχειρηματίες και αφήστε τους να ξεχυθούν σε όλο το μείγμα, για να δώσουν γεύση στην έρευνα και τη λειτουργία του πανεπιστημίου.

Για ακόμη πιο γευστικό αποτέλεσμα, διασπάστε πτυχία, κόψτε μισθούς και απολύστε εργαζομένους.

Το πιάτο σερβίρεται ζεστό και συνοδεύεται με καταστολή σε περίπτωση  απειλής των σχεδίων .

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!

Μην αγχώνεσαι, το συγκεκριμένο κείμενο δεν έχει στόχο να σου μάθει να μαγειρεύεις. Θέλουμε απλά να σου δώσουμε μια πρώτη «πικάντικη γεύση» του τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή μέσα στο πανεπιστήμιο, πώς λειτουργεί και τι προβλήματα υπάρχουν στην καθημερινότητά μας .Επειδή,  όπως καταλαβαίνεις η σχολή δεν είναι μόνο μαθήματα για αυτό οφείλουμε να αποσαφηνίσουμε κάποιες έννοιες και γεγονότα σε πρωταρχικό επίπεδο, ώστε η άγνοιά τους να μη γίνεται αφορμή να αποστασιοποιηθείς εσύ ή ο οποιοσδήποτε απ’ τις συλλογικές διαδικασίες, μιας και αυτές συνδέονται με θέματα που επηρεάζουν τη ζωή όλων μας τόσο στα πλαίσια του Συλλόγου όσο και έξω απ’ αυτόν.

 

ΟΤΑΝ ΤΟ “ΔΗΜΟΣΙΟ & ΔΩΡΕΑΝ” ΠΑΕΙ ΠΕΡΙΠΑΤΟ

Κάπου εκεί ανάμεσα στον αγώνα δρόμου των προηγούμενων χρόνων, μεταξύ σχολείου και φροντιστηρίου σίγουρα κάτι θα είχε πάρει το αυτί σου σχετικά με τις μεταρρυθμίσεις που υλοποιούνται στο πανεπιστήμιο τα τελευταία χρόνια. Ας δούμε όμως λίγο ποια είναι η πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί μέχρι στιγμής.

Η φράση ότι από το «δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο» έχει μείνει πλέον μόνο το “και” δε θα αποτελούσε καθόλου υπερβολή. Με την κρατική χρηματοδότηση μειωμένη στο ελάχιστο και με το ανώτατο επιτρεπτό όριό της να είναι πολύ μικρότερο από αυτό που είναι αναγκαίο για την εύρυθμη λειτουργία των ιδρυμάτων, τα πανεπιστήμια  καλούνται να αναζητήσουν την (περεταίρω ή ολική) χρηματοδότησή τους από άλλες πηγές. Έτσι από τη μία, οι φοιτητές και οι οικογένειές τους καλούνται να καλύψουν το κενό από την τσέπη τους, μέσω της επιβολής διδάκτρων στα μεταπτυχιακά και προσεχώς στα προπτυχιακά προγράμματα όπως το νομιμοποιεί  και ο νέος νόμος Γαβρόγλου ο οποίος ψηφίστηκε το καλοκαίρι. Ο νόμος αυτός αφήνει ανοιχτές τις πόρτες σε επιχειρήσεις να επενδύουν στο όνομα της ανάπτυξης και βελτίωσης της ποιότητας της σχολής κρύβοντας από πίσω την υποβάθμιση της πχ. με τη διάσπαση του πτυχίου σε 3 και 2 χρόνια, μετατρέποντας το σε έναν απλό φάκελο προσόντων. Αυτό τι πραγματικά σημαίνει; Αυτό σημαίνει οτι οι σπουδές κάθε άλλο παρά πηγή απελευθέρωτικης γνώσης είναι. Να είσαι φοιτητής σήμερα σημάινει  να δουλεύεις απλήρωτος σε πρότζεκτς( βλ. Ομάδα Κένταυρος) και να παράγεις με βάση τις ανάγκες της αγοράς και οχι τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας, σημαίνει να αντιμετωπιζεις την σχολή διεκπαιρεωτικα σαν ένα σταδιο από το οποιο πρεπει να περασεις όσο πιο γρηγορα γινεται για να φτάσεις στην πολυπόθητη αγορά εργασίας. Και τι είδους εργασία είναι αυτή που μας περιμένει; Είναι κατα πάσα πιθανότητα ανασφάλιστη και μάυρη εργασία και με μισθό 400 ευρώ. Το ίδιο το πανεπιστημίο μας προετοιμάζει για να συμβιβαστούμε σ΄αυτές τις άθλιες συνθήκες. Είναι στοίχημα για μας να καθορίσουμε το μέλλον που μας αξίζει !

Την ίδια στιγμή βασικές μας ανάγκες όπως η σίτιση και στέγαση χαρίζονται κυριολεκτικά σε ιδιώτες. Πιο συγκεκριμένα έχουμε  μια ιδιωτική λέσχη φαγητού που πετάει έξω τους φοιτητές βάζοντας εξευτελιστικά οικονομικά όρια(15,000 Ε), στέγαση για 38 άτομα μόνο για ένα έτος ( την ίδια στιγμή που υπάρχουν 12 σχολές και οι φοιτητές αναγκάζονται να δουλέψουν για να τα βγάλουν πέρα) καθώς και πανάκριβες μεταφορές. Σε αυτά έρχεται να προστεθεί και η έλλειψη παροχής συγγραμμάτων και σημειώσεων από το πανεπιστήμιο. Αυτό προφανώς οδηγεί σε φοιτητές πολλών ταχυτήτων βάζοντας ταξικούς φραγμούς ολοένα και πιο έντονα! Αυτό ολοκληρώνεται με το γεγονός ότι στο πανεπιστήμιο, δεν υπάρχει χώρος για συνελεύσεις, για αμφισβήτηση στη γνώση, για πολιτική δράση. Πλέον σχολή σημαίνει μόνο μάθημα και τέλος, όχι συγνώμη, σημαίνει και εντατικοποιήση,τρέξιμο, εργασίες ,άγχος, ξενύχτια για μακέτες/εργασίες.

Όλα αυτά τα κάνουν να μοιάζουν τελείως φυσιολογικά. Αλλά είναι;

Πρυτάνεις, κυβερνήσεις και οι νόμοι τους θέλουν μας κάνουν να θεωρούμε φυσιολογικό να  κλειδώνει η πόρτα του πολυτεχνείου, να απαγορεύεται να αράξεις και να κοινωνικοποιηθείς στη σχολή εκτός ωραρίου λειτουργίας του πανεπιστημίου (βλ απαγόρευση χρησιμοποίησης χώρων μέσω των σεκιούριτι και προσεχώς κάμερες ασφαλείας), να γίνονται σεξιστικές επιθέσεις από καθηγητές σε φοιτήτριες και πρυτανικές αρχές και σύγκλητος να μην βγάζουν άχνα, να ακούγονται φωνές για δίδακτρα στη σχολή, φωνές που στο όνομα της “ησυχίας, τάξης και ασφάλειας ¨είναι κούλ με την ιδέα της αστυνομίας και του φεις κοντρόλ.

Τελικά το πανεπιστήμιο ποιανού συμφέροντα εξυπηρετεί ;

Φυσικά σε ένα τέτοιο πανεπιστήμιο δε χωράνε όλοι! Με την όλο εντεινόμενη όξυνση των ταξικών φραγμών, όλο και λιγότεροι θα καταφέρνουν να σπουδάζουν και φυσικά αυτοί δε θα προέρχονται από τις οικογένειες των χαμηλότερων οικονομικών στρωμάτων. Ήδη βλέπουμε όλο και περισσότερους συμφοιτητές μας για να μπορέσουν να  συνεχίσουν να σπουδάζουν πρέπει να δουλεύουν.

Μπορεί να σου φαίνεται ότι όλα παρουσιάζονται μαύρα, όμως δεν πρόκειται παρά για την πραγματικότητα την οποία αν δεν κατανοήσουμε δε θα μπορέσουμε να δώσουμε απαντήσεις και να προβληματιστούμε για το αύριο. Άλλωστε, είναι πράγματα που δε θα ακούσεις ποτέ να ξεστομίζουν τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης, οι καθηγητές και οι κυβερνήσεις. Παράλληλα όμως όλα αυτά δε σημαίνουν ότι “όλα χάθηκαν” ή “καλύτερα να κάτσουμε στα αυγά μας” και άλλα τέτοια… Μπορούμε να αποφασίσουμε εμείς για εμάς; ΝΑΙ!

“ΣΧΕΔΙΑΖΟΝΤΑΣ” ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΜΑΣ

Απέναντι σε μια λογική που θέλει το πανεπιστήμιο αποκλειστικά χώρο μαθημάτων και αναπαραγωγής στείρας γνώσης, που μετατρέπει τη γνώση σε εμπόρευμα και μαθαίνει στους φοιτητές να σκέφτονται επιχειρηματικά και ανταγωνιστικά, εμείς θεωρούμε ότι το πανεπιστήμιο οφείλει να είναι χώρος προόδου και κοινωνικής αλλαγής. Θεωρούμε ότι η γνώση μπορεί να έχει ένα πολύ σημαντικό απελευθερωτικό χαρακτήρα για τη φύση του ανθρώπου.

Για αυτό προβληματιζόμαστε και οραματιζόμαστε μια παιδεία απελευθερωτική και διεκδικούμε  ένα πανεπιστήμιο όχι κομμένο και ραμμένο στις ανάγκες των λίγων, αλλά ένα πανεπιστήμιο:

  • δωρεάν, που δεν αποκλείει κανέναν και καμία από το δικαίωμα στη μόρφωση, τη μόρφωση όχι ως εμπόρευμα, αλλά ως κοινωνικό αγαθό που οφείλει να είναι προσβάσιμο σε όλους. Γι’αυτό και παλεύουμε και για κοινωνικές παροχές, δωρεάν σίτιση, στέγαση, μεταφορές και περίθαλψη.
  • δημόσιο, όπου το μόνο λόγο για την έρευνα και τη λειτουργία του δεν μπορούν παρά να τον έχουν οι εργαζόμενοι και οι φοιτητές που ζουν και δρουν μέσα σε αυτό, μέσα από τις γενικές τους συνελεύσεις και το συντονισμό μεταξύ τους.

Έτσι λοιπόν, θεωρώντας το πανεπιστήμιο αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας, ορίζουμε τον αγώνα για ένα άλλο πανεπιστήμιο, ως αλληλένδετο με τον αγώνα για μια άλλη εργασία. Δε θέλουμε ανεργία ή δουλειά 10ωρη με μισθούς πείνας, θέλουμε μόνιμη και σταθερή δουλειά και δουλειά για όλους! Επιλέγουμε να θέσουμε ξανά από την αρχή τους όρους του παιχνιδιού με κριτήριο τις ανάγκες της πλατιάς πλειοψηφίας, ανάγκες για παιδεία (και όχι εκπαίδευση), για δημιουργική εργασία (και όχι δουλειά-δουλία), για ζωή (και όχι επιβίωση).

Στην αναζήτηση λοιπόν μιας άλλης προοπτικής για το μέλλον και της ζωές μας, οι συλλογικοί αγώνες αποτελούν τη μόνη επιλογή ικανή να νικήσει! Η ιστορία άλλωστε έχει αποδείξει πως οι κατακτήσεις και τα δικαιώματα μόνο με συλλογικούς αγώνες κερδίζονται, αγώνες που με το κατάλληλο πρόσημο μπορούν να καταστήσουν ικανή την ανατροπή της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων! Η λύση στα κοινωνικά προβλήματα δε θα έρθει από ψηλά, αλλά από τη συγκρότηση εκείνου του κινήματος εργαζομένων και νεολαίας, που στη βάση της αμεσοδημοκρατίας των γενικών συνελεύσεων, θα αγωνίζεται και θα έρθει να ανατρέψει τη φτώχεια, το φασισμό και την εκμετάλλευση και να επιβάλει τις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Χαρακτηριστικό είναι ότι κάθε κατάκτηση, που στο σημερινό πανεπιστήμιο μπορεί να φαντάζει δεδομένη, έχει την αναφορά της σε αγώνες του φοιτητικού κινήματος: από το “μικρό” που άπτεται στην καθημερινότητά μας, μέχρι το “μεγάλο”, όπως το μπλοκάρισμα ολόκληρων ψηφισμένων νόμων. Υπό αυτή τη σκοπιά και αναγνωρίζοντας το συλλογικό αγώνα ως το μοναδικό ικανό να ανατρέψει την υπάρχουσα κατάσταση και να διαμορφώσει μια νέα και ελπιδοφόρα, ερχόμαστε και αυτό το Σεπτέμβρη να καλέσουμε εσένα, όπως και κάθε συμφοιτητή σου, να ξαναγεμίσουμε τα αμφιθέατρα με τις Γενικές μας Συνελεύσεις, για να συζητήσουμε και να αποφασίσουμε, για να φωνάξουμε γι’ αυτό που δικαιούμαστε και μας το παίρνουν, για να σχεδιάσουμε το μέλλον μας με βάση τις ανάγκες και τα όνειρά μας!

 

Σε αυτή την εποχή δεν πρέπει να διεκδικούμε τίποτα λιγότερο…. από τον ίδιο τον κόσμο!

Advertisements


Ο Παύλος Φύσσας ζει! Όλοι στην αντιφασιστική συγκέντρωση 18/9
September 12, 2017, 6:33 pm
Filed under: ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ | Tags:

Τέσσερα χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα

Στις 18 Σεπτεμβρίου του 2013 ο αντιφασίστας Παύλος Φύσσας δολοφονήθηκε από τον χρυσαυγίτη Ρουπακιά. Τέσσερα χρόνια μετά το «καθήκον» μας καλεί ξανά στους δρόμους. Όχι μόνο δεν έχει αποδοθεί δικαιοσύνη για τα εγκλήματα των νεοναζιστών της ΧΑ και την συνέργεια της ελληνικής αστυνομίας, αλλά οι εγκληματίες συνεχίζουν να χαίρουν της ασυλίας του κράτους για τα πογκρόμ που διεξάγουν σε διάφορες περιοχές της χώρας ενάντια σε μετανάστες, εργάτες και αλληλέγγυους (πχ. Ασπρόπυργος, Μενίδι, Λέσβος, κτλ).

Η δολοφονία του Παύλου δεν ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός αλλά ακολούθησε την αιματηρή επίθεσης τάγματος της Χ.Α. στο Πέραμα ενάντια σε μέλη του ΠΑΜΕ και του Σωματείου της ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης στα ναυπηγεία και στην εκεί πρωτοπόρα εργατική τάξη. Λίγους μήνες νωρίτερα όμοιοι τους δολοφονούν τον πακιστανό εργάτη Σαχζάτ Λουκμάν.

Η επιβολή του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης που συνοδεύει τις επιταγές των μνημονίων και της ΕΕ έχουν σαν αναπόσπαστη πτυχή την φασιστική, εθνικιστική και ρατσιστική παρακρατική δράση και την ιδεολογική προπαγάνδα για να θωρακίσουν την εργοδοτική αυθαιρεσία και την δυνατότητα του κράτους και του κεφαλαίου να ληστεύει και να εκποιεί τον παραγόμενο κοινωνικό πλούτο. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ενορχηστρώνει την επίθεσή της προωθώντας την εθνικιστική ρητορική και την πολεμική προετοιμασία, προετοιμάζοντας ένα νέο γύρο επίθεσης στα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα. Η συμφωνία της ντροπής μεταξύ ΕΕ-Τουρκίας, οι φράχτες και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών-προσφύγων δείχνουν το πραγματικό πρόσωπο της κυβερνητικής πολιτικής.

Φοβούνται την μαχητική δράση των εργαζομένων και άλλων πληττόμενων στρωμάτων για ελευθερίες και ανατροπή του μνημονιακού καθεστώτος γι’ αυτό και καλύπτουν τη δράση της ΧΑ και άλλων ομάδων (πχ αυτόνομοι μαίανδροι). Φοβούνται την υπεροχή των απελευθερωτικών ιδεών για μία άλλη κοινωνία, γι` αυτό και η ΕΕ επιδοτεί την ιστορική αναθεώρηση ώστε να αθωώσει το ναζισμό με την ανιστόρητη εξίσωσή του με τον κομμουνισμό. Σε διεθνές επίπεδο η άνοδος της ακροδεξιάς στα κάστρα του «καπιταλιστικού» κόσμου αποκαλύπτει τη σήψη του συστήματος. Η κυβέρνηση Τράμπ στρατιωτικοποιεί την αστυνομία ενώ παράλληλα στηρίζει και ενισχύει το ξεπήδημα φασιστικών οργανώσεων τις φασιστικές οργανώσεις που οδήγησαν στο πρόσφατο περιστατικό φονικής βίας νεοναζί και μελών της Κου Κλουξ Κλαν ενάντια στη συγκέντρωση αντιρατσιστών διαδηλωτών στο Σάρλοτσβιλ.

Οι φασίστες να μπουν στη Φυλακή! Το αντιφασιστικό κίνημα πρέπει να βγει ξανά στο προσκήνιο και να συμβάλει στο κίνημα ανατροπής της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και των αντεργατικών πολιτικών που εφαρμόζει. Χρειάζεται πιο αποφασιστικά να απαιτήσουμε την καταδίκη της νεοναζιστικής αυτής οργάνωσης, να συμβάλλουμε στο κλείσιμο των γραφείων-ορμητηρίων και να τους διώξουμε από τους δρόμους και τις γειτονιές μας. Να δώσουμε αποφασιστική απάντηση ενάντια στον εθνικισμό και το μιλιταρισμό που προωθούν από κοινού ΕΕ-ΝΑΤΟ-κυβέρνηση για ένα κόσμο ειρήνης, ισότητας και χειραφέτησης.

«Ο Παύλος Φύσσας Ζει» ενάντια στην Ευρώπη Φρούριο, τα Μνημόνια, την φασιστική απειλή. Το αντιφασιστικό κίνημα δεν θα δείξει καμία ανοχή στα κροκοδείλια δάκρυα και τα επικοινωνιακά παιχνίδια των κυβερνητικών δυνάμεων για την δολοφονία του Παύλου. Δηλώνουμε ξεκάθαρα πως τα κυβερνητικά στελέχη και οι παρατρεχάμενοι τους είναι εχθρικές δυνάμεις για το αντιφασιστικό κίνημα και ως εκ τούτου είναι ανεπιθύμητοι στις συγκεντρώσεις για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και σε κάθε εκδήλωση του μαχόμενου κινήματος. Στις 18 του Σεπτέμβρη καλούμε όλες τις μαχόμενες δυνάμεις του εργατικού κινήματος, την νεολαία της πόλης, κάθε δημοκράτη πολίτη σε αντιφασιστική συγκέντρωση στην Πλατεία Ελευθερίας στις 7:00 μμ.

ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α Μαγνησίας
νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση (νΚΑ)
Λέσχη Εργαζομένων και Νεολαίας Βόλου
Attack στην ανεργία και την επισφάλεια
Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα (ΕΕΚ)
Οργάνωση Κομμουνιστών και Διεθνιστών Ελλάδας (ΟΚΔΕ Σπάρτακος)
Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα
Χώρος Κινημάτων – Στέκι Μεταναστών
Αντιφασιστική Κίνηση Μαγνησίας
Ξεκίνημα
Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση (ΕΑΑΚ Βόλου)
Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας (ΑΡΔΙΝ)
Σχήματα Αριστερής Ενότητας (ΑΡΕΝ)
Συναγωνίστριες, συναγωνιστές
ΛΑ.Ε



-Θα ρθείς να ψηφίσεις ? -Προφανως σιγά μην αφήσω τους άλλους να αποφασίζουν για μένα
May 24, 2017, 10:50 am
Filed under: Uncategorized

τρεξε !

Τις τελευταιες μερες  και καθώς πλησιάζουν οι φοιτητικές εκλογές, που γίνονται στις 24 Μαίου, όλο και αυξάνονται οι συζητήσεις γύρω από τη σημασία τους. Πολλοί/ες μιλάνε για ένα “πανηγύρι” που κρατάει μια μέρα και την επομένη επιστρέφουμε στην κανονικότητά μας. Άλλοι/ες μας καλούν να τους ψηφίσουμε γιατί είναι οι πίο ικανοί να μας “εκπροσωπήσουν”, οι πιο ικανοί να αποφασίζουν για μας. Φέτος όμως περισσότερο από κάθε χρόνο, πληθαίνουν και οι φωνές που λένε: “Αφού όλοι ίδιοι είναι, τι νόημα έχει να πάω να ψηφίσω;”, ή” Γιατί να ψηφίσω αφού δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα; “.

“Αν οι εκλογές άλλαζαν τον κόσμο, θα ήταν παράνομες”,

είχε πει κάποτε η Έμμα Γκόλντμαν. Αυτό, αν μη τι άλλο, είναι ένα πραγματικό γεγονός που ωστόσο επιδέχεται διαφορετικές ερμηνείες. Δεν είναι ότι διαφωνούμε με αυτή τη ρήση, αλλά έχει σημασία πως ερμηνεύεται από διάφορες σκοπιές. Όντως οι εκλογές από μόνες τους δεν μπορούν να αλλάξουν κάτι. Όντως οι εκλογές είναι μια διαδικασία ακίνδυνη για το σύστημα. Και ακριβώς πάνω στη βάση της έχει χτιστεί ένα επικοδόμημα υπέρ της αποχής από οποιαδήποτε εκλογική διαδικασία, που όμως διστρεβλώνει εντελώς το πραγματικό νόημά της και τονίζοντας ουσιαστικά την αίσθηση ότι είμαστε αδύναμες/οι μπροστά σε ένα σύστημα που διαλύει τις ζωές μας.

Το “απολιτίκ”ρεύμα κυριαρχεί σε μεγάλο βαθμό στη σχολή μας -αλλά και στην κοινωνία ολόκληρη- τα τελευταία χρόνια. Σαφώς έχει καλλιεργηθεί από μια διάχυτη απογοήτευση που επικρατεί και έχει καταλήξει να απαξιώνει οτιδήποτε φέρει πολιτικό πρόσημο. Πρόκειται για μια στάση ζωής που ενισχύεται από το ίδιο το σύστημα και τον ατομικό δρόμο που το ίδιο προωθεί ως το μέσο για την κοινωνική ανέλιξη και έχει ενσωματωθεί ακόμη και από τις ίδιες τις καθεστωτικές δυνάμεις. Μία τέτοια λογική, που απαξιώνει τη συμμετοχή σε κάθε τι συλλογικό, το μόνο που καταφέρνει είναι να συναινεί στην ίδια την πολιτική που επιβάλλει την καταστροφή των ζωών μας. Ακόμη και η επιλογή του «να μην ψηφίσω τίποτα και κανέναν», «να το ρίξω λευκό ή άκυρο», «να απέχω επειδή όλοι είναι σκατά», είναι από μόνη της μία πολιτική τοποθέτηση και ισοδυναμεί με την απάθεια και την παθητική αποδοχή της υπάρχουσας κατάστασης.

Υπάρχει βέβαια και μια ακόμη επιχειρηματολογία που αφ’ ενός στηρίζεται εξ’ ολοκλήρου στην πρώτη πρόταση και εφ’ ετέρου καλεί σε αποχή από τις φοιτητικές εκλογές πηγαίνοντας κόντρα στη λογική της ανάθεσης και της αντιπροσώπευσης. Σαφώς, αυτό το σκεπτικό έχει  διαφορετική αφετηρία και μπορούμε εν μέρει να το κατανοήσουμε, ωστόσο δε συγκροτεί σαφή πολιτική τοποθέτηση και μάλλον καταλήγει να έχει το ίδιο αποτέλεσμα με την παραπάνω περίπτωση. Ως ΕΑΑΚ πιστεύουμε ότι είναι αναγκαία η παρέμβαση σε όλες της πολιτικές μάχες ειδικά σε αυτή την περίοδο που δεν υπάρχει η πολυτέλεια  να «διαλέγουμε» μάχες και να απέχουμε επιλεκτικά. Ναι, τα αντιπροσωπευτικά όργανα δεν είναι ο τρόπος μέσα από τον οποίο θέλουμε να εκφράζεται το κίνημα, αλλά οι γενικές μας συνελεύσεις. Ωστόσο οφείλουμε να κρίνουμε κατάλληλα και να εκμεταλλευόμαστε τα εργαλεία που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και να μην τα παραχωρούμε στα χέρια των καθεστωτικών δυνάμεων. Όλα αυτά προφανώς υπό το κριτήριο ότι η συμμετοχή στα όργανα αυτά δε θα δρα αντιπαραθετικά προς το κίνημα και δε θα το υποκαθιστά.

Χαρακτηριστικά είναι τα άπειρα παραδείγματα, όπου η μη ύπαρξη μιας άλλης φωνής, έστω και στην κάλπη, έχει κάνει διάφορες σχολές «κάστρα» των μπράβων της ΔΑΠ, της μαφίας και των «στημένων» πολιτικών παιχνιδιών, όπου ο σύλλογος δε συνεδριάζει ούτε για πλάκα και η κατάσταση πλέον φαντάζει ανεπανόρθωτη και ασφυκτική για κάθε αγωνιστή, για καθέναν και καθεμία από μας που τολμά να σηκώσει κεφάλι. Και αν για κάποιες ή κάποιους, μια τέτοια κατάσταση μοιάζει μακρινή από τη δική μας σχολή, τα δεδομένα το μόνο σίγουρο είναι ότι μπορούν να αλλάξουν αν δεν τα επηρεάζουμε εμείς οι ίδιοι. Εν τέλει, μια τέτοια λογική, όσο και αν θέλει να σπάει την κανονικότητα και να υπερασπίζεται τη συλλογικότητα, καταλήγει πράξη που δεν αποτυπώνει τίποτα το συλλογικό, ίσα ίσα που παραγνωρίζει την ανάγκη για συλλογική ανατρεπτική έκφραση. Ειδικά όταν επιχειρείται η απαξίωση των φοιτητικών συλλόγων και των συλλογικών διαδικασιών και ποινικοποιείται ακόμη η ίδια η συνδικαλιστική δράση, η αποχή τροφοδοτεί και δυναμώνει αυτές τις επιδιώξεις από πλευράς Κυβέρνησης και Υπουργείου. Αυτό που πρέπει να αντιληφθούμε εν τέλει, είναι ότι κανένα πρόβλημα δεν έχουν με την αδιαφορία και την απαξίωση γενικά της πολιτικής. Αυτό που τους πονά είναι η ενεργή παρέμβαση στα κοινωνικά γεγονότα και αν θέλουμε να εκφράζουμε μια κίνηση που κινείται αντίρροπα στην κίνηση του συστήματος, αυτό θα το κάνουμε όχι με την αποχή μας, αλλά με τη συνειδητή και κριτική συμμετοχή μας στις συλλογικές διαδικασίες του συλλόγου μας. Δεν πρέπει να αφήσουμε κανένα εργαλείο στα χέρια του συστήματος και τις δυνάμεις που το εκπροσωπούν και μέσα στα πανεπιστήμια, άρα ούτε και τις εκλογές!
να ζωντανέψουμε όλες τις συλλογικές μας διαδικασίες να μην αποδεχτούμε την ήττα

Φέτος θα μπορούσε να πεί κάποιος ότι ήταν μια πεσμένη χρονιά οσον αφορά το φοιτητικό κίνημα και τις συλλογικές του διαδικασίες. Στον συλλογό μας δεν έγινε φέτος καμία γενική συνέλευση και μάλλον κανένας/μία από το πρώτο έτος δεν ξέρει τη σημασία αυτών των λέξεων. Δεν ξέρει τι σημαίνει να αποφασίζεις συλλογικά, να διεκδικείς και να κερδίζεις πράγματα μέσα και έξω απ΄ τη σχολή.Για τους περισσότερους πλέον σχολή σημαίνει μόνο μάθημα και τέλος, όχι συγνώμη σημαίνει και τρέξιμο,εργασίες,άγχος,ξενύχτια για μακέτες και όλα αυτά να μοίαζουν τελείως φυσιολογικά. Πρυτάνεις, κυβερνήσεις και οι νόμοι τους θέλουν μας κάνουν να θεωρούμε φυσιολογικό να  κλειδώνει η πόρτα του πολυτεχνείου, να απαγορεύεται να αράξεις και να κοινωνικοποιηθεις στη σχολη να γίνονται παρτυ και πολιτικες/πολιτιστικες εκδηλωσεις, να γίνονται σεξιστικές επιθέσεις απο καθηγητές σε φοιτήτριες, να ακουγονται φωνές για διδακτρα στη σχολή, φώνες που στό ονομα της “ησυχίας, τάξης και ασφάλειας ¨είναι κούλ με την ιδέα της αστυνομίας και του φεις κοντρόλ στις σχολες.

Ε οχι!  Τιποτα απ αυτά δεν είναι φυσιολογικο ! Σ’ολους οσους θέλουν καθαρες σχολές θα είμαστε εκεί να τους τις βρωμίζουμε με τις ιδέες μας, τα συνθήματά μας, τις αφίσες μας και τις συλλογικές μας δράσεις. Ενάντια σε όλα αυτά επανοικειωποιούμαστε στην πράξη τον κοινωνικό μας χώρο, φτίαχνουμε τον δικό μας πολιτισμό κόντρα στην εμπορευματοποίηση και την μαζική κουλτούρα. Το σύστημα κερδίζει από την αδράνειά μας και τους νεκρούς φοιτητικούς συλλόγους. Ενάντια σε αυτό πολιτικοποιούμαστε στις σχολές μας και διεκδικούμε αυτά που μας ανήκουν. Φωνάζουμε πως στο πανεπιστήμιο κάνουμε κουμάντο εμείς και όχι τα ματ και οι εταιρίες τους !

Δεν πέτυχε παντού όμως η συνταγή τους! Υπήρχαν και φέτος φωνές αμφισβισβήτησης της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης όπως οι καταλήψεις της νομικής ενάντια στην επιβολή διδάκτρων στα μεταπτυχιακά, η καταλήψεις του φσ πολ.μηχ Αθήνας ενάντια στη διάλυση του προγράμματος σπουδών, ο αγώνας των συλλόγων της Θεσσαλονίκης ενάντια στην εισβολή των ΜΑΤ στο ΠΑΜΑΚ. Και στην πόλη μας, ο ΦΣ ΠΤΕΑ αντιστέκεται στην κατάργηση των επαγγελματικών δικαιωμάτων. Όλα τα παραπάνω μας δείχνουν το παράδειγμα ότι δεν τελειώσαν όλα. Αν κοιτάξουμε κιόλας έξω από τους τοίχους της σχολής μας, στην πόλη μας δε λείπει η κινηματική δράση, είτε αυτό αφορά τον αγώνα των κατοίκων ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού, ή την πραγματική και ταξική αλληλεγγύη που έδειξαν φοιτητές, μαθητές, γονείς όσον αφορά την ένταξη των προσφυγόπουλων στα σχολεία. Το κίνημα δεν ήταν πάντοτε σε ύφεση. Με αγώνες έχουμε κατακτήσεις τις οποίες θέλουν να πάρουν πίσω. Εν τέλει οι μονοι χαμενοι αγωνες ειναι αυτοι που δε δωθηκαν ποτε και ακομα κι αν οι συσχετισμοι μοιαζουν αρνητικοι  για το κινημα , ειναι στοιχημα να τους αντιστρεψουμε , αν δεν θελουμε να γινουμε χαμενη γενια !

Για εμάς η ελπίδα βρίσκεται μονάχα στους συλλογικούς αγώνες. Εκεί γεννιέται και αναπνέει. Η αλλαγή δεν έρχεται μέσα από κοινοβουλευτικές και εκλογικές διεξόδους και συμβιβασμούς, ούτε μέσα από τη συναίνεση, την υποταγή και την αναμονή, όπως προβάλλεται από την κυβέρνηση. Το θέμα δεν είναι να συρθούμε πίσω από τις επιλογές κάποιας κυβέρνησης, αναμένοντας και ελπίζοντας σε μία καλύτερη μιζέρια, μια καθημερινότητα με εκμετάλλευση με κάπως καλύτερους όρους, αλλά πως θα σχεδιάσουμε εμείς για εμάς το πανεπιστήμιο, την εργασία και το μέλλον των αναγκών και των ονείρων μας.

δε θα ορίζει κανείς 

τα πράγματα για εμάς, 

ούτε στις εκλογές ούτε πουθενά!

Την επόμενη μέρα των εκλογών θα αλλάξει κάτι από την καθημερινότητά μας?

Για εμάς οι φοιτητικές εκλογές δεν είναι μια μάχη για εδρες στα ΔΣ αλλά  είναι άλλη μια μάχη απ την οποία δεν πρέπει να απέχουμε. Δεν τρέφουμε αυταπάτες ότι μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα μέσα από αυτές, συμμετέχουμε ωστόσο συνειδητά για να αποτυπωθεί και σε εκλογικό επίπεδο ένα ρεύμα αμφισβήτησης κόντρα στο κυρίαρχο ρεύμα. Ταυτόχρονα  για εμάς οι φοιτητικές εκλογές αποτελούν κάλεσμα για τους αγώνες από εδώ και πέρα.

Με ποια λογική συμμετέχουμε λοιπόν?

Συμμετέχουμε λοιπόν στις εκλογές, όχι με τον καθιερωμένο τρόπο, αλλά με μια άλλη λογική που εκφράζεται με το γνωστό μότο «εντός – εκτός κι ενάντια» και ενέχει μέσα της τόσο τη συμμετοχή σε διαδικασίες που αφορούν όργανα του συλλόγου, όσο και την αμφισβήτηση του ίδιου του θεσμού των εκλογών.

ΕΝΤΟΣ… γιατί αντιλαμβανόμαστε τις φοιτητικές εκλογές όχι μόνο σαν μια ακόμα πολιτική μάχη που πρέπει να δοθεί, αλλά και σαν τη διαδικασία που καθορίζει τους ”αντιπροσώπους των φοιτητών” σε αντιπροσωπευτικά όργανα, όπως τα Δ.Σ. Θεωρούμε ότι οι ριζοσπαστικές αντιλήψεις οφείλουν να συμμετέχουν σε τέτοια όργανα, όχι με όρους συνδιαλλαγής και διαπραγμάτευσης, αλλά μην αναγνωρίζοντας τους  αντιπροσώπους του ΔΣ ως αρμόδιους να λαμβάνουν αποφάσεις ερήμην των φοιτητών, αλλά την ίδια τη γενική συνέλευση ως το ανώτατο αποφασιστικό όργανο του συλλόγου. Επιλέγουμε να συμμετέχουμε στο ΔΣ ακριβώς για να διασφαλίσουμε ότι οι αποφάσεις θα λαμβάνονται μέσα στη γενική συνέλευση.

ΕΚΤΟΣ… γιατί είμαστε ενάντια σε λογικές αντιπροσώπευσης που μας θέτουν παθητικούς δέκτες μιας πραγματικότητας που μας επιβάλλεται.

ΕΝΑΝΤΙΑ… γιατί πιστεύουμε ότι ο μόνος τρόπος να επιβάλλουμε πράγματα είναι μέσα από τις συλλογικές μας διαδικασίες και είμαστε η μοναδική δύναμη που τίθεται ενάντια σε αντιπροσωπευτικά όργανα όπως το ΔΣ και η ΕΦΕΕ.

 

Η λογική του ανοιχτού ψηφοδελτίου

Η camera obscura ΕΑΑΚ κατεβαίνει στις φοιτητικές εκλογές με ανοιχτό ενωτικό ψηφοδέλτιο. Καλούμε κάθε φοιτητή και φοιτήτρια ενάντια στη λογική της αντιπροσώπευσης και της ανάθεσης να συμμετάσχει σε αυτό, στηρίζοντας την πολιτική αντίληψη και όχι τα πρόσωπα. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο, για εμάς το βέλτιστο θα ήταν καθένας και καθεμία που θέλει να στηρίξει-ψηφίσει τη λογική του σχήματος, να συμμετέχει και ο ίδιος, η ίδια στο ψηφοδέλτιο, να γίνει δηλαδή εκπρόσωπος του εαυτού του, να μη σταυρώσει κανέναν, στη βάση του πολιτικού πλαισίου αλλά και της ενότητας στη δράση. Η συμμετοχή στο ανοιχτό ψηφοδέλτιο δεν αντανακλά καθολική πολιτική συμφωνία με το σχήμα, συμμετοχή σε αυτό ή κάποια άλλη δέσμευση. Είναι δημόσια στήριξη στη παρέμβαση του σχήματος και στα αποτελέσματα αυτής. Επειδή δεν αντιλαμβανόμαστε το ανοιχτό ψηφοδέλτιο σαν ένα άθροισμα ονομάτων, ούτε σαν αποτέλεσμα πρόχειρων εκλογικών συγκολλήσεων θεωρούμε ότι αυτό πρέπει να προκύπτει μέσα από πραγματικά ενωτικές πρωτοβουλίες. Άλλωστε η ΕΑΑΚ είναι ενωτικό εγχείρημα από την ίδια την πολιτική της συγκρότηση. Έχουμε επιλέξει μέσα από τις ανοιχτές, αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες των σχημάτων αντιιεραρχικά και μακριά από έτοιμες γραμμές να συζητάμε και να συνδιαμορφώνουμε. Απευθυνόμαστε σε κάθε άνθρωπο της σχολής με τον οποίο μοιραζόμαστε κοινές ανάγκες και όνειρα, σήμερα ως φοιτήτριες-ές, αύριο ως εργαζόμενες-οι ή άνεργες-οι. Έτσι αντιλαμβανόμαστε την ενότητα στη βάση.

Και τελικά, τι είναι αυτό που θέλουμε να εκφράσουμε ως ΕΑΑΚ?

«Μια αντίρροπη κίνηση», θα ήταν μια πιθανή και σύντομη απάντηση στην παραπάνω ερώτηση.  Αντίρροπη κίνηση σε ό,τι υποτιμά τις ζωές μας, σε ό,τι και όποιον επιβάλλει την ευημερία του πάνω στις ανάγκες μας, σε ό,τι θρέφει αυτό το σάπιο σύστημα που βασίζει την ύπαρξή του στην «εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο». «Αντίρροπη», γιατί όχι απλά δε συμβαδίζει με τους νόμους αυτής της πραγματικότητας, αλλά γιατί επιλέγει να στραφεί προς την άλλη πλευρά του γυαλού, εκεί που δείχνουν οι ανάγκες και τα όνειρα της κοινωνικής πλειοψηφίας. «Κίνηση» τελικά, γιατί δεν της αρκεί να στέκει απλά δείχνοντας αδρανής προς αυτή την άλλη πλευρά, αλλά γιατί προσπαθεί κάθε μέρα δίνοντας μικρούς και μεγάλους αγώνες να τη φτάσει.

Θέλουμε με άλλα λόγια, να εκφράσουμε την αντικαπιταλιστική αριστερά μέσα στα πανεπιστήμια. Την αριστερά που δε χωρά σε λογικές διαχείρισης του συστήματος και καλυτέρευσης του, αλλά συγκρούεται με αυτό με στόχο να το ανατρέψει. Δεν πρεσβεύουμε την αριστερά που κάθεται στη γωνιά της απαγγέλλοντας ξύλινους λόγους και επιδιώκει την οργανωτική της αναβάθμιση, αλλά αυτή που βρίσκεται σε κάθε μάχη ενάντια στο κεφάλαιο και στους εκφραστές του. Δεν πρεσβεύουμε μια αριστερά που πιστεύει ότι την αλλαγή θα την φέρει μια μέρα μπροστά απ’ τις κάλπες, ξεχνώντας στα χρονοντούλαπα της ιστορίας τις μάχες για ένα καλύτερο σήμερα και αύριο. Και γι’ αυτό για εμάς στήριξη της ΕΑΑΚ σημαίνει στήριξη στις καθημερινές συλλογικές μας μάχες, στήριξη ενός σχεδίου για την ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος και τη σύνδεση του με το εργατικό κίνημα και την κοινωνία εν γένει. Στήριξη των ίδιων των κοινωνικών αγώνων που ορίζουν από την αρχή τους όρους του παιχνιδιού με κριτήριο τις ανάγκες της πλατιάς πλειοψηφίας, ανάγκες για παιδεία (και όχι εκπαίδευση), για δημιουργική εργασία (και όχι δουλειά-δουλία), για ζωή (και όχι επιβίωση).

Μια τελευταία σκέψη,

λίγες μέρες πριν τις εκλογές,

πολλές μέρες μετά από τους αγώνες τόσων χρόνων

και λίγες πάλι πριν από αυτούς που έρχονται…

Τόσα χρόνια συμμετείχαμε σε αγώνες, συνελεύσεις, καταλήψεις. Συγκρουστήκαμε με πρυτάνεις και καθηγητικό κατεστημένο. Έχοντας υπάρξει κομμάτι των κινημάτων τόσων χρόνων είδαμε γεμάτα αμφιθέατρα και πορείες να ξεχύνονται στους δρόμους κάνοντας την ανάγκη σύνθημα και την ελπίδα φωνή. Όλα αυτά όμως είναι το ένα κομμάτι της αλήθειας. Η άλλη μισή αλήθεια είναι ότι απογοητευτήκαμε αρκετές φορές. Είδαμε τα σχέδιά μας να σβήνουν σε μια άμαζη κινητοποίηση και να γκρεμίζονται σε μια χαμένη συνέλευση. Τίποτα όμως δε θα ‘μενε ίδιο, αν την επόμενη μέρα δεν ξαναβρισκόμασταν για να τα χτίσουμε ξανά, αυτή τη φορά όχι από την αρχή, αλλά από πιο ψηλά, από εκεί που μας οδήγησαν οι αγώνες μας. Μάθαμε τους εαυτούς μας και τους διπλανούς μας και εμπιστευτήκαμε κάθε τι μικρό ή μεγάλο γεννιόταν μέσα από τη συλλογική δράση. Από πολλά μικρά «εγώ» γίναμε ένα μεγάλο «εμείς», πλάθοντας τα όνειρά μας για τη δική μας ουτοπία…

 

 



Αγωνιστικό ψηφοδέλτιο camera obscura ΕΑΑΚ
May 23, 2017, 2:25 pm
Filed under: Uncategorized

ψηφοδέλτιο1



ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ 2017, ε και ?
May 16, 2017, 10:59 am
Filed under: ΚΕΙΜΕΝΑ

βανδαλουπΜια ακόμα ακαδημαϊκή χρονιά κοντεύει στο τέλος της. Ρίχνοντας μια ματιά προς τα πίσω διαπιστώνουμε ότι οι φετινές φοιτητικές εκλογές βρίσκουν την νεολαία απογοητευμένη και ανέτοιμη να απαντήσει στα προβλήματα της καθημερινότητας της. Κυβέρνηση και ΕΕ συνεχίζουν με σκληρά μέτρα ενάντια στο λαό και τη νεολαία. Ήδη έχουν περάσει 7 χρόνια από το πρώτο μνημόνιο και τώρα μέσω της περιβόητης «αξιολόγησης» και της «διαπραγμάτευσης», κυβέρνηση και ΕΕ κανονίζουν την επιβολή του 4ου μνημονίου που θα φέρει ακόμα πιο αντιδραστικά μέτρα. Αυτό που σχεδιάζουν είναι μισθοί των 400 ευρώ (στην καλύτερη περίπτωση), ξεπούλημα κάθε δημόσιου αγαθού (ρεύμα, νερό), σχολεία και πανεπιστήμια διαλυμένα και παράλληλα καταστολή και τόνους χημικά σε όποια φωνή αντίστασης. Και όλα αυτά για να κερδοφορίσει το μεγάλο κεφάλαιο στις δικές μας πλάτες. Δεν μιλάμε πλέον για ένα μαύρο και δυσοίωνο μέλλον, αλλά για ένα βίαιο παρόν.  Είμαστε μια γενιά που οι από πάνω την αποκαλούν χαμένη γενιά, μια γενιά που την καλούν να θυσιαστεί στο βωμό του κέρδους των λίγων.

ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΟΤΑΧΤΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ
ΤΟΝ ΣΑΠΙΟ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥΣ ΘΑ ΤΟΝ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ!

Στις φετινές φοιτητικές εκλογές λοιπόν καλούμε τη νεολαία στα πανεπιστήμια να πάρει θέση στο εξής ερώτημα: θα συνεχίσει να βιώνει υποταγμένη την εργασιακή περιπλάνηση, την επισφάλεια, τη διάλυση των σπουδών της, την καθημερινότητα της κατάθλιψης ή θα δείξει ανυπακοή, θα αγωνιστεί συλλογικά όπως έκανε πολλές φορές τα προηγούμενα χρόνια για να επιβάλει στο σήμερα τις ανάγκες της σε παιδεία, εργασία και ελευθερίες;  Γιατί υπάρχουν φωνές πανελλαδικά που δείχνουν ότι ο αγώνας δε σταμάτησε με την εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά τώρα είναι που θα γίνει πιο δυνατός ενάντια στην πιο βάρβαρη και αντιλαϊκή κυβέρνηση των τελευταίων χρόνων.

ΣΑΜΠΟΤΑΖ ΣΤΗΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ
ΠΑΙΔΕΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ, ΟΧΙ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ

Το όραμα κυβέρνησης και ΕΕ για την παιδεία, είναι ένα πανεπιστήμιο για λίγους κι εκλεκτούς, που θα παράγει φθηνούς και υποταγμένους εργαζόμενους. Αυτό το επιτυγχάνει μέσω ενός πανεπιστημίου πλήρως εναρμονισμένου με τις ανάγκες των επιχειρήσεων που συμμετέχουν σε αυτό και κερδοφορούν στις πλάτες των φοιτητών. Προσπαθούν μέσα σε αυτό να καταπνίξουν την όποια φωνή αντίστασης και συλλογικής έκφρασης ή πολιτικοποίησης μέσω της τρομερής εντατικοποίησης της καθημερινότητας του φοιτητή ή μέσω της καταστολής των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων κι ελευθεριών.

ΘΕΛΟΥΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΙΤ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ.
ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΓΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ-ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

Η τελευταία σύνοδος πρυτάνεων προτείνει στο υπουργείο να γίνει μείωση 50% των εισακτέων στα πανεπιστήμια. Δεν είναι τυχαίο, είναι η λύση που προτείνουν για να μειωθούν ακόμα περισσότερο οι δημόσιες δαπάνες για την παιδεία. Γιατί μείωση των εισακτέων σημαίνει μείωση του διδακτικού και διοικητικού προσωπικού. Για εμάς όμως αυτό σημαίνει ένταση των ταξικών φραγμών στην εκπαίδευση. Σημαίνει ότι θα έχουν πρόσβαση στο πανεπιστήμιο μόνο όσοι έχουν την οικονομική δυνατότητα να το κάνουν (φροντιστήρια, ιδιαίτερα κλπ) και μόνο όσοι έχουν την δυνατότητα να μείνουν σε άλλη πόλη. Γιατί πέρα από αυτό, έχουν σχεδόν μηδενιστεί και οι παροχές στη φοιτητική μέριμνα των φοιτητών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το ΠΘ όπου στο Βόλο λειτουργεί εστία για 30 μόνο (!) πρωτοετείς φοιτητές (ανάμεσα στις χιλιάδες), και παράλληλα η σίτιση δεν είναι δωρεάν για όλους, αλλά μόνο για φοιτητές με εξαιρετικά χαμηλό εισόδημα. Ως ΕΑΑΚ Παλεύουμε για δωρεάν σίτιση και στέγαση για όλους γι’ αυτό και συμμετέχουμε φέτος στην ανοιχτή συνέλευση για τη σίτιση που έχει στηθεί στις σχολές του Βόλου. Σε όλα αυτά καλούμε τη νεολαία να στείλει μήνυμα καταδίκης και μέσα από συλλογικούς αγώνες, με όπλο τις γενικές μας συνελεύσεις να απαιτήσουμε ένα πανεπιστήμιο στο οποίο θα έχουν ελεύθερη πρόσβαση όλοι και κυρίως τα πιο πληττόμενα κομμάτια της κοινωνίας.

ΠΟΥ ΠΑΝΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ; ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΠΟΥΔΕΣ ΜΑΣ!

Παράλληλα με όλα αυτά, το ίδιο το κόστος σπουδών είναι δυσβάσταχτο, ειδικά στη σχολή μας όπου μας αναγκάζουν να αγοράζουμε οι ίδιοι τα υλικά για τις μακέτες και τις παρουσιάσεις μας. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΜΑΣ, ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΝΑ ΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΑ ΕΞΟΔΑ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΜΑΣ. Όσες φορές και να έχουμε πιέσει για τη διάθεση δωρεάν υλικών στους φοιτητές παίρνουμε την ίδια απάντηση: Το τμήμα δεν έχει λεφτά. Γιατί όλες οι κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων, όπως και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, επιλέγουν (σύμφωνα πάντα με τις επιταγές της ΕΕ) να διαθέτουν χρήματα σε πολεμικούς εξοπλισμούς, σε δυνάμεις καταστολής, στο χρέος και στις τράπεζες και όχι για την κάλυψη των βασικών αναγκών της κοινωνίας: την παιδεία, την υγεία, την ασφάλιση και την εργασία. Παρόλα αυτά, το τμήμα λεφτά έχει, το θέμα είναι …πού αυτά πηγαίνουν;; Και σίγουρα δεν πηγαίνουν στην κάλυψη των αναγκών των φοιτητών. Πηγαίνουν σε χτίσιμο αιθουσών, πηγαίνουν σε επαγγελματικά ταξίδια καθηγητών, στη χρηματοδότηση επιχειρηματικών συνεδρίων, κλπ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, το χτίσιμο της (άχρηστης) αίθουσας στη μέση του κυλικείου (που έγινε με μόνο στόχο τη διακοπή της κοινωνικής δραστηριότητας των φοιτητών) κόστισε 11.000ευρώ, ποσό που θα μπορούσε να διατεθεί για να εξασφαλιστεί υλικοτεχνική υποδομή που θα κάλυπτε τις ανάγκες του κάθε φοιτητή στη σχολή τουλάχιστον για ένα χρόνο…

Ήρθε η ώρα λοιπόν να θέσουμε τις ανάγκες μας μπροστά! Παλεύουμε ενάντια στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που φέρνει όλο και πιο αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις στην παιδεία μας. Αυτό δεν το κάνει φέρνοντας έναν συνολικό νόμο γιατί ξέρει ότι τότε θα έχει να αντιμετωπίσει σύσσωμο το μαχητικό φοιτητικό κίνημα. Σιγά σιγά, ίδρυμα το ίδρυμα, προσπαθεί να τα περάσει όλα.

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΥ ΑΣΥΛΟΥ! ΣΠΕΡΝΕΤΕ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ, ΘΑ ΘΕΡΙΣΕΤΕ ΟΡΓΗ!

Παραδείγματα όπως το lock-out στην Νομική Αθήνας και η πρόσφατη εισβολή των ΜΑΤ στο ΠΑΜΑΚ έπειτα από εντολή του πρύτανη, αποδεικνύουν με τον πιο σκληρό τρόπο ότι βιώνουμε μια από τις χειρότερες περιόδους ανελευθερίας μέσα και έξω από το πανεπιστήμιο. Η καταστολή και η παρέμβαση της αστυνομίας άλλωστε είναι δεδομένη κατάσταση σε πανεπιστήμια του εξωτερικού που το επιχειρηματικό πανεπιστήμιο είναι σε πιο ώριμο στάδιο. Δεν είναι τυχαία όλα αυτά, αν πάρουμε υπόψη μας την εικόνα που θέλουν για το πανεπιστήμιο, ένα ίδρυμα ανταγωνιστικό, για λίγους, ανοιχτό για τις εταιρίες και το ιδιωτικό κέδρος και κλειστό για τους αγώνες, τις αναζητήσεις και τις ανάγκες των πληττόμενων φοιτητών. Θέλουν ένα πανεπιστήμιο αποστειρωμένο και μίζερο και θέλουν εμάς τους φοιτητές πειθαρχημένους και υπάκουους σε ότι μας επιβάλλεται από τη σχολή, τους καθηγητές και σε λίγα χρόνια από τα αφεντικά μας. Προσπαθούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε τι σημαίνει πανεπιστήμιο ζωντανό και πλούσιο σε πολιτικές και πολιτιστικές δραστηριότητες (πχ κλείδωμα της πόρτας του πολυτεχνείου, απαγόρευση αφισοκολλήσεων). Εμείς θυμόμαστε όμως ότι το άσυλο δεν το διασφαλίζει πότε η κοσμητεία ή ο εισαγγελέας αλλά μόνο οι φοιτητές μέσα από τις συλλογικές αποφάσεις και τους αγώνες τους. Και ξέρουμε πως ο μόνος λόγος που οι πόρτες κλειδώνουν είναι γιατί φοβούνται πως όταν οι φοιτητές κοινωνικοποιούνται, ριζοσπαστικοποιούνται και οργανώνονται, τότε μπορούν να γίνουν επικίνδυνοι! Επικίνδυνοι γι’ αυτούς, το πανεπιστήμιο, το κράτος, τις εταιρίες τους, και ικανοί να φέρουν τον κόσμο ανάποδα!

ΔΕ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ Η ΓΕΝΙΑ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΠΙΣΦΑΛΕΙΑΣ! ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!

Το σημαντικότερο όλων όμως είναι ότι η νεολαία σήμερα με τις νέες συνθήκες που επικρατούν νιώθει το εργασιακό της μέλλον όλο και πιο αβέβαιο. Παίρνουμε το πτυχίο μας και μετά τι; Θα μπορέσουμε να βρούμε δουλειά; Ή θα στέλνουμε για χρόνια βιογραφικά από τα παιδικά μας δωμάτια και θα δουλεύουμε περιστασιακά με εξαιρετικά χαμηλούς μισθούς; Θα μπορέσουμε να ζήσουμε στη χώρα μας ή θα αναγκαστούμε να μεταναστεύσουμε για ένα καλύτερο μέλλον;

Σε αυτά τα ερωτήματα λοιπόν, καλούμε τη νεολαία να δώσει την εξής απάντηση: ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΣΠΟΥΔΑΣΟΥΜΕ, ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΟΡΟΥΣ! Δε θα γίνουμε η γενιά της φτώχιας και της μετανάστευσης. Η φοιτητιώσα νεολαία να στείλει μήνυμα καταδίκης στα όλο και πιο αντιεργατικά νομοσχέδια της κυβέρνησης που προάγουν τη μείωση των μισθών και των συντάξεων, τα προγράμματα ανακύκλωσης της ανεργίας, την κατάργηση του δικαιώματος στην απεργία. Στηρίζουμε το ανεξάρτητο ταξικό εργατικό κίνημα που παλεύει ενάντια στην κυβέρνηση και την εργοδοσία κόντρα στη σαπίλα του επίσημου γραφειοκρατικού συνδικαλισμού που βάζει πλάτες στα νομοσχέδια και τις επιλογές της κυβέρνησης. Στηρίζουμε συλλογικότητες στην ανεργία και την επισφάλεια όπως η Attack και η Λάντζα, στηρίζουμε τις εργατικές λέσχες όπως η Λέσχη Εργαζομένων και Νεολαίας Βόλου. Ως camera obscura και ως ΕΑΑΚ γενικότερα θέλουμε να συγκροτήσουμε ένα φοιτητικό κίνημα εργατικής κατεύθυνσης μέσα στις σχολές. Ο φοιτητής δεν είναι μόνο φοιτητής είναι και ο μελλοντικός εργαζόμενος, αλλά και ο τωρινός εργαζόμενος καθώς δεν είναι λίγοι οι φοιτητές που εργάζονται για να μπορέσουν να καλύψουν τα έξοδα σπουδών τους. Παλεύουμε για συλλόγους-σωματεία που θα υπερασπίζονται τα δικαιώματα των εργαζόμενων φοιτητών μέσα από συλλογικές διεκδικήσεις. Παλεύουμε από τώρα για να μπορέσουμε να δουλέψουμε με όλα τα εργασιακά και επαγγελματικά μας δικαιώματα να κατοχυρώνονται από το πτυχίο μας, όχι από σεμινάρια, μεταπτυχιακά ή διδακτορικά. ΝΑ ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΜΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ!

ΤΙ ΛΕΝΕ ΟΜΩΣ ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΣΧΟΛΗ ΜΑΣ;

Αγωνιστικό Φοιτητικό Ρεύμα: Προέρχεται από τη διάσπαση της ΠΑΣΠ στο Βόλο. Εκφράζει τον κυβερνητικό συνδικαλισμό στις σχολές καθώς έχει άμεση οργανωτική σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ και γι’ αυτό πρέπει να μαυριστεί. Ανέκαθεν μεθόδευε την εκτόνωση του κινήματος και τη συνδιαλλαγή με το καθηγητικό μπλοκ και τους πρυτάνεις (μην ξεχνάμε και τον ρόλο που έπαιξε στο γεγονός της σεξιστικής επίθεσης του Ν.Γκιτσάκη σε συμφοιτήτρια μας όπου έκανε τα πάντα για να το βάλει κάτω από το χαλί). Είναι μία δύναμη διαχείρισης και ευθύνεται για την απονέκρωση των συλλόγων και του πρωτοπόρου φοιτητικού κινήματος συγκρουσιακής, διεκδικητικής και ανατρεπτικής κατεύθυνσης. Παρεμβαίνει στο φοιτητικό κόσμο με παρόμοιο μηχανισμό με τη ΔΑΠ (κεράσματα, μαγαζιά μπουκάλια). Προσπαθεί να δείξει ένα δήθεν φιλολαϊκό και ευαίσθητο προσωπείο μέσω εθελοντικών δράσεων και διοργανώνει εκδηλώσεις που στόχο έχουν την προπαγάνδα υπέρ των νέων νόμων για την εκπαίδευση. Ως πρώτη δύναμη στο Βόλο εδώ και αρκετό καιρό, φέρει στις πλάτες της την επέλαση της επιχειρηματικοποίησης του πανεπιστήμιου Θεσσαλίας καθώς και την προσπάθεια εμπέδωσης εντός αυτού του «μνημονιακού κεκτημένου». Στη σχολή μας συγκεκριμένα δεν εμφανίζεται, παρά μόνο στις εκλογές. Ψήφος στην ΑΦΡ σημαίνει ψήφος στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, σημαίνει αποδοχή του μνημονίου και της διάλυσης των σπουδών μας. Καλούμε φοιτητές και φοιτήτριες να μαυρίσουν και να καταδικάσουν φέτος στις εκλογές την κυβερνητική παράταξη.

ΠΚΣ/ΜΑΣ/ΚΝΕ: Ο εγγυητής της σταθερότητας μέσα στα πανεπιστήμια. Υποστηρίζει ότι δεν μπορούν να γίνουν αγώνες που να αποσταθεροποιήσουν την αστική κυριαρχία στο σήμερα και να καταφέρουν νίκες και ανατροπές. Το μόνο που κάνει είναι η διοργάνωση δράσεων διαμαρτυρίας και όχι συνολικό ανατρεπτικό, πολιτικό αγώνα. Επίσης προσπαθεί να αποτρέψει αποφάσεις από μαζικές γενικές συνελεύσεις και εναντιώνεται σε αυτές όπως και στις ριζοσπαστικές μορφές πάλης όπως οι καταλήψεις. Υποστηρίζει τον γραφειοκρατικό τρόπο λειτουργίας των συλλόγων και τη λήψη όλων των αποφάσεων μέσα από ΔΣ. Επί τις ουσίας ενισχύει τις λογικές ανάθεσης και μοιρολατρίας και ενισχύει αντί να αποκρούει τις κυβερνητικές επιδιώξεις. Στρέφεται ενάντια στην αντικαπιταλιστική αριστερά, και λογικό αφού είναι ο μόνος εκφραστής της συλλογικής δράσης και της αντικυβερνητικής πάλης μέσα στα πανεπιστήμια. Πριν το Πάσχα επιτέθηκε με τραμπούκικο και ασφαλίτικο τρόπο στην ΕΑΑΚ στην Αθήνα, μιλώντας σεξιστικά σε αγωνίστριες-μέλη της ΕΑΑΚ, κλέβοντας πορτοφόλια και στρατεύοντας μέλη του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ για ξύλο.

ΑΡΕΝ: Μία δύναμη που πλέον έχει συρρικνωθεί στις περισσότερες σχολές πανελλαδικά. Αδυνατούν να εκφράσουν ένα ριζοσπαστικό ρεύμα αμφισβήτησης μέσα στις σχολή μας και προσπαθούν να εκφράσουν ένα πιο συμβιβαστικό ρεύμα με την έννοια του όσο λιγότερα ζητάμε, τόσο πιο εύκολα θα τα πετύχουμε. Παρόλο που υιοθετούν ένα πιο ριζοσπαστικό τρόπο σκέψης από παλαιότερα, δεν έχουν ενιαίο σχέδιο για το φοιτητικό κίνημα.

ΓΙΑΤΙ ΛΟΙΠΟΝ CAMERA OBSCURA; ΓΙΑΤΙ ΕΑΑΚ;

Ως σχήμα της Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής κίνησης, της αντικαπιταλιστικής αριστεράς μέσα στα πανεπιστήμια παλεύουμε να αντιστρέψουμε το κλίμα της νηνεμίας και της απάθειας που κυριαρχεί στους φοιτητικούς συλλόγους. Παλεύουμε να σπάσουμε το κλίμα της ανάθεσης και της αναμονής και να ανοίξουμε την πολιτική κουβέντα μέσα στο σύλλογο. Γιατί στόχος μας είναι ένα φοιτητικό κίνημα στο οποίο ο κόσμος των σχολών θα είναι αυτός που θα κάνει πολιτική, όχι οι από πάνω. Ο κόσμος των σχολών είναι αυτός που μέσα από τις γενικές συνελεύσεις και τις συλλογικές διαδικασίες των συλλόγων θα βγάζει γραμμή για το ποιό θα είναι εν τέλει το μέλλον των σχολών και των ζωών μας.

Ερχόμαστε σε σύγκρουση με το καθηγητικό κατεστημένο στις σχολές μας παρεμβαίνοντας στις ΓΣΤ (συνελεύσεις των καθηγητών) σαν μέλη του μαχόμενου και ανατρεπτικού φοιτητικού κινήματος για να συμβάλλουμε στην επιβολή των αποφάσεων των Γενικών Συνελεύσεων του συλλόγου μας. Για την ανατροπή της κυρίαρχης πολιτικής στην εκπαίδευση και το μπλοκάρισμα στην πράξη της μεταρρύθμισης στην σχολή μας και γενικά ενάντια σε κάθε εκφραστή της. Σε καμιά περίπτωση δεν αναγνωρίζουμε ούτε νομιμοποιούμε τους πλαστούς συσχετισμούς των αυταρχικών αυτών οργάνων του επιχειρηματικού πανεπιστημίου ούτε θα μπούμε ποτέ σε παζάρεμα των αιτημάτων μας.

Ανοίξαμε φέτος στις σχολές του ΠΘ τη μάχη ενάντια στο σεξισμό και την πατριαρχία απαιτώντας να απολυθεί ο Ν. Γκιτσάκης από το τμήμα της χωροταξίας, όντας υπεύθυνος για τον σεξιστικό ξυλοδαρμό φοιτήτριας του τμήματος. Στοχοποιήσαμε την κοσμητεία και το καθηγητικό κατεστημένο του ΠΘ για κάλυψη του γεγονότος. Δώσαμε αυτή τη μάχη ενιαία με την πάλη για να κατοχυρώσουμε το άσυλο στο δημόσιο πανεπιστημιακό χώρο πηγαίνοντας κόντρα στην κοσμητεία και τη διοίκηση του ΠΘ που αφήνουν το χώρο μας ελεύθερο για τέτοιους ανθρώπους και παράλληλα τον κλείνουν για τους φοιτητές και τις ανάγκες τους. Στηρίξαμε τον αντιεργοδοτικό αγώνα μαζί με την Attack στην ανεργία και την επισφάλεια (π.χ αγώνας ενάντια στα Mikel), και συμβάλλαμε στη συγκρότηση ενός ανεξάρτητου από την αστική πολιτική κέντρου αγώνα του εργατικού κινήματος (πχ διοργάνωση ανεξάρτητων απεργιακών συγκεντρώσεων).

ΓΙΑ ΤΙ ΠΑΛΕΥΕΙ Η ΕΑΑΚ;

Κατάργηση όλων των αντιεκπαιδευτικών νόμων.
Απεμπλοκή της εκπαίδευσης από τις επιταγές της Μπολόνια. Καμία αξιολόγηση.
Αποδέσμευση από την ιμπεριαλιστική συμμαχία του κεφαλαίου και την ΕΕ.
Ενιαία δημόσια και δωρεάν πανεπιστημιακή εκπαίδευση για όλους. Ένα πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο.
Δωρεάν σίτιση-στέγαση-μεταφορές για όλους.
Πλήρη εργασιακά και μορφωτικά δικαιώματα στο πτυχίο.
Κατάργηση ελαστικών σχέσεων εργασίας, προγραμμάτων voucher, πεντάμηνων κλπ, απαγόρευση απολύσεων.
Κρατική χρηματοδότηση για τις ανάγκες των πανεπιστημίων. Διαγραφή του χρέους τώρα.
Ελεύθερη πρόσβαση στο πανεπιστήμιο χωρίς ταξικούς ή εξεταστικούς φραγμούς.
Άσυλο στο πανεπιστήμιο. Πανεπιστήμιο ανοιχτό για τις ανάγκες των φοιτητών και της κοινωνίας.
Πλήρη δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες στις σχολές. Κατάργηση δυνάμεων ΜΑΤ-ΔΙΑΣ-ΔΕΛΤΑ-ΟΠΚΕ.
Να σταματήσει ο πόλεμος! Δεν πολεμάμε για την ολιγαρχία.
Άσυλο και δικαιώματα σε πρόσφυγες και μετανάστες.

Για τη σχολή μας:
Όχι στην προσωπική ανέλιξη καθηγητών εις βάρος του τμήματος και της λειτουργίας του
Επαναπρόσληψη των απολυμένων εργαζομένων σε διοίκηση και εργαστήριο ξύλου. Άμεση επαναλειτουργία των εργαστηρίων ξύλου και λέιζερ.
Πρόσληψη καθηγητών για τις ανάγκες του προγράμματος σπουδών.
Δωρεάν υλικοτεχνική υποδομή για όλους τους φοιτητές.
Καμιά σκέψη για διαγωνισμούς, προνόμια και κλίμα ανταγωνισμού μεταξύ των φοιτητών.
Κατάργηση του αυταρχικού καθεστώτος στις διπλωματικές.
Ανθρώπινοι ρυθμοί σπουδών.
Κατάργηση διδάκτρων στο μεταπτυχιακό.
Πρόγραμμα σπουδών προσαρμοσμένο στις ανάγκες των σύγχρονων πόλεων της κρίσης.
Φοιτητικός και κοινωνικός έλεγχος της λειτουργίας της σχολής. Τέλος στον αυταρχισμό της ΓΣΤ
Καμία εμπλοκή των επιχειρήσεων στην εκπαιδευτική διαδικασία. Πλήρη δικαιώματα στην πρακτική άσκηση.

Ως συλλογικότητα επιλέγουμε να βάζουμε τις ανάγκες μας μπροστά και να μην τις διαπραγματευόμαστε. Και αυτές είναι οι ανάγκες των πιο πληττόμενων φοιτητών των σχολών μας, των φοιτητών που εργάζονται, που δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα στην καθημερινότητά τους, που εξοργίζονται από όλες αυτές τις δυσκολίες και θέλουν να αλλάξουν την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων. Όλο αυτό το κομμάτι της πληττόμενης πλειοψηφίας καλούμε να επιλέξει το δύσκολο δρόμο: το δρόμο του αγώνα, του ξεσηκωμού, όπου δε θα αποφασίζουν άλλοι, αλλά εμείς για εμάς.

Εμείς στη σαπίλα του καπιταλισμού που καταστρέφει την παιδεία μας, τη μόρφωσή μας και τις ζωές μας, δεν καθόμαστε με σταυρωμένα τα χέρια. Στρεφόμαστε ενάντια στον ατομικό δρόμο που θρέφει και τονώνει η εποχή της κρίσης και απαντάμε: με συλλογικούς, νεολαιίστικους αγώνες ενάντια στη σύγχρονη χούντα κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ-κεφαλαίου. Ενάντια στην ξενοφοβία και το ρατσισμό, βρισκόμαστε σθεναρά στο πλευρό των προσφύγων και των μεταναστών. Για ένα αντιπολεμικό κίνημα ενάντια στο ΝΑΤΟ, και τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς! Έχουμε στόχο την ανασυγκρότηση ενός πανελλαδικού νεολαιίστικου κινήματος, που σε συντονισμό με τους εργατικούς αγώνες θα ανατρέψει τη βαρβαρότητα της κρίσης και θα διεκδικήσει με κάθε κόστος την απελευθερωτική παιδεία των αναγκών μας, τα εργατικά μας δικαιώματα και την ελευθερία μας! Θα παλέψουμε ενάντια στα συμφέροντα που μας πολεμάνε και σε κάθε λογική διαπραγμάτευσης και συμβιβασμού με αυτά. Να πάρουμε τον πλήρη έλεγχο από πρυτάνεις και συμβούλια διοίκησης, να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας και την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών μας μέχρι την τελική νίκη!

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ!

24 ΜΑΙΟΥ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ-ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ CAMERA OBSCURA EAAK



Κλειδωμένες πόρτες και καταστολή Ποιος κάνει τελικά κουμάντο στη σχολή;
May 8, 2017, 8:37 pm
Filed under: Uncategorized

Για άλλη μια φορά η διοίκηση του ΠΘ είχε μια τρομερή ιδέα! Αποφάσισε ότι για την «ασφάλεια» του Πανεπιστημίου, οι εξωτερικές πόρτες  του Πολυτεχνείου θα κλειδώνουν καθημερινά από τις  11:30 το βράδυ. Όσοι και όσες  μέχρι σήμερα παρέμεναν μέχρι ότι ώρα ήθελαν στη σχολή για να διαβάσουν, να αράξουν ή να διασκεδάσουν, τώρα αναγκαστικά πρέπει να  πάνε σπίτια τους.

Μια τέτοια απόφαση, όσο ακραία κι αν είναι, δεν πρέπει να μας ξαφνιάζει, καθώς αποτελεί επόμενο των αυταρχικών αποφάσεων των τελευταίο χρόνων. Άλλωστε τα ρολά στο Θόλο και οι κλειδωμένες αίθουσες σε όλα τα Τμήματα μας απέκλειαν έτσι κι αλλιώς από τους περισσότερους χώρους των σχολών μας.

Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι λίγο καιρό πριν, με αφορμή κάποια γεγονότα σε πάρτυ στο Θόλο, αποφασίστηκε από τη Σύγκλητο να απαγορευτούν εντελώς τα πάρτυ στο Πανεπιστήμιο. Καλέστηκε μάλιστα εισαγγελική παρέμβαση για την προστασία του, στο όνομα του πανεπιστημιακού ασύλου και της δημοκρατικής λειτουργίας. Κατήγγειλαν ακόμα το συγκεκριμένο πάρτυ για παράνομη οικονομική δραστηριότητα, καθώς ήταν από αυτά τα πάρτυ που γίνονται για οικονομική ενίσχυση κοινωνικών χώρων και όχι από αυτά με τους χορηγούς και τους μπράβους.

Το ότι το Πανεπιστήμιο δεν θέλει τα πάρτυ το ξέρουμε από τότε που ο χώρος του κυλικείου της Αρχιτεκτονικής έκλεισε ακριβώς γι’ αυτό το λόγο. Δεν τα θέλει όπως δεν θέλει και οποιαδήποτε άλλη πολιτική, πολιτιστική και κοινωνική δραστηριότητα και κάνει οτιδήποτε περνά από το χέρι του για να τις σταματήσει. Ο σημερινός φοιτητής πρέπει να έρχεται στη σχολή μόνο για το μάθημα του, σύμφωνα με το γνωστό μοντέλο σπίτι-δουλειά, δουλειά-σπίτι. Με τόσες εργασίες και προόδους άλλωστε πού να βρει χρόνο για οτιδήποτε άλλο;

Για να μην δίνουμε όμως όλα τα εύσημα στο ΠΘ,  ο αυταρχισμός και η πειθάρχηση δεν είναι κάποια καινοτομία του δικού μας Πανεπιστημίου. Παραδείγματα όπως το lock-out στην Νομική Αθήνας, που απαγορεύει τις πολιτικές εκδηλώσεις μέσα στη σχολή, και η πρόσφατη εισβολή των ΜΑΤ στο ΠΑΜΑΚ έπειτα από εντολή του πρύτανη, για να ελέγχουν τα πάσο όσων μπαίνουν στον χώρο, αποδεικνύουν με τον πιο σκληρό τρόπο ότι βιώνουμε μια από τις χειρότερες περιόδους ανελευθερίας μέσα και έξω από το πανεπιστήμιο. Η καταστολή και η παρέμβαση της αστυνομίας άλλωστε είναι δεδομένη κατάσταση σε πανεπιστήμια του εξωτερικού που το επιχειρηματικό πανεπιστήμιο είναι σε πιο ώριμο στάδιο.

Δεν είναι τυχαία όλα αυτά, αν πάρουμε υπόψη μας την εικόνα που θέλουν για το πανεπιστήμιο, ένα ίδρυμα ανταγωνιστικό, για λίγους, ανοιχτό για τις εταιρίες και το ιδιωτικό κέδρος και κλειστό για τους αγώνες, τις αναζητήσεις και τις ανάγκες των πληττόμενων φοιτητών. Θέλουν ένα πανεπιστήμιο αποστειρωμένο και μίζερο και θέλουν εμάς τους φοιτητές πειθαρχημένους και υπάκουους σε ότι μας επιβάλλεται από τη σχολή, τους καθηγητές και σε λίγα χρόνια από τα αφεντικά μας. Προσπαθούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε τι σημαίνει πανεπιστήμιο ζωντανό και πλούσιο σε πολιτικές και πολιτιστικές δραστηριότητες.

Εμείς όμως θυμόμαστε τις αίθουσες να μην κλειδώνουν, τις πολιτιστικές δραστηριότητες να γίνονται ελεύθερα.

Θυμόμαστε ότι το άσυλο δεν το διασφαλίζει πότε η κοσμητεία ή ο εισαγγελέας αλλά μόνο οι φοιτητές μέσα από τις συλλογικές αποφάσεις και τους αγώνες τους.

Και ξέρουμε πως ο μόνος λόγος που οι πόρτες κλειδώνουν είναι γιατί φοβούνται πως όταν οι φοιτητές κοινωνικοποιούνται, ριζοσπαστικοποιούνται και οργανώνονται, τότε μπορούν να γίνουν επικίνδυνοι! Επικίνδυνοι γι’ αυτούς, το πανεπιστήμιο, το κράτος, τις εταιρίες τους, και ικανοί να φέρουν τον κόσμο ανάποδα!

Ήρθε η ώρα λοιπόν να αποφασίσουμε αν τα υπόλοιπα φοιτητικά μας χρόνια θα τα περάσουμε σε «ήσυχες και καθαρές σχολές», πίσω από κλειδωμένες πόρτες, ή ακόμα χειρότερα κλεισμένοι στο σπίτι μας, ή αν θέλουμε σχολές που να αποτελούν ζωντανά κύτταρα μόρφωσης (ενάντια στις στείρες πληροφορίες), που να είναι κέντρα ριζοσπαστικοποίησης και ελεύθερης διακίνησης ιδεών, κέντρα αγώνα και αλληλεγγύης. Αν θέλουμε για στη ζωή μας, τη μόρφωση και τη διασκέδαση μας κουμάντο να κάνουν τα ΜΑΤ και οι εταιρίες ή εμείς οι ίδιοι, μέσα από συλλογικές, αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες.

Από την μεριά μας δηλώνουμε ότι τον πρώτο και κυριότερο λόγο μέσα στις σχολές τον έχουν οι φοιτητές και οι φοιτήτριες που ζουν και αναπνέουν καθημερινά μέσα στους χώρους του, που πάλεψαν και παλεύουν τόσα χρόνια για να διαφυλάξουν  το άσυλο και τις κοινωνικές δράσεις μέσα σε αυτό. Για το λόγο αυτό απαιτούμε να σταματήσουν να κλειδώνουν το βράδυ οι πόρτες και δεσμευόμαστε να μην επιτρέψουμε να συνεχιστεί κάτι τέτοιο.

ΕΑΑΚ ΒΟΛΟΥ



Κάλεσμα στην Ανεξάρτητη Ταξική Συγκέντρωση για την Εργατική Πρωτομαγιά
April 30, 2017, 5:27 pm
Filed under: Uncategorized

Είναι ο αγώνας της Εργατικής Πρωτομαγιάς ακόμα επίκαιρος; Μήπως είναι ακόμα ένα μνημόσυνο; Χρειάζεται να παλέψουμε σήμερα για της κατακτήσεις των εργατών στο Σικάγο του 1886; Είναι τελικά το αίτημα για λιγότερη δουλειά και το σύνθημα “Οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες ύπνο” επίκαιρα στην εποχή μας;

Η απάντηση είναι ότι είναι παραπάνω από επίκαιρα. Είμαστε μια γενιά που οι από πάνω την καλούν να γίνει χαμένη γενιά. Μια γενιά που θα βυθιστεί στη φτώχεια και την ανεργία. Που θα ζει με μισθούς πείνας  και θα εργάζεται με εξαντλητικά ωράρια. Έχουν δοθεί μάχες όλο το προηγούμενο διάστημα για πράγματα και κατακτήσεις του προπροηγούμενου αιώνα όπως το δικαίωμα στην ξεκούραση και το διάλειμμα, το δικαίωμα στις άδειες, το δικαίωμα στο οκτάωρο και το δικαίωμα στην ελεύθερη άσκηση των συνδικαλιστικών ελευθεριών στους χώρους δουλειάς .

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μαζί με την ΕΕ περνούν εργασιακά νομοσχέδια που μειώνουν τους μισθούς και τις συντάξεις, προωθούν προγράμματα επισφαλούς εργασίας και ανακύκλωσης της ανεργίας  (βλ. voucher και πεντάμηνα), καταργούν ακόμα και το δικαίωμα στην απεργία και την αντίσταση σε όλα όσα μας επιβάλουν για να βγάζουν κέρδος στις δικές μας πλάτες.

Μέσα σε όλα αυτά υπάρχουν όμως δύο δρόμοι. Ο ένας του επίσημου συνδικαλιστικού κινήματος που μόνο βάζει πλάτες στις μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης οργανώνοντας φιέστες στην «επέτειο» της πρωτομαγιάς. Ο άλλος, ο πραγματικός νικηφόρος, αυτός του ανεξάρτητου, ανατρεπτικού, αντιεργοδοτικού κινήματος που θα συγκρουστεί με την κυβέρνηση, με τα αφεντικά στους χώρους δουλειάς. Ο δρόμος που οργανώνουν τα πρωτοβάθμια σωματεία, συντονισμοί εργαζομένων και ανέργων όπως ο Ταξικός Συντονισμός Ανατροπής στο Βόλο, συλλογικότητες στην ανεργία, την επισφάλεια και τον επισιτισμό όπως η Attack και η Λάντζα κτλ.

Ως φοιτητές λοιπόν απαντάμε ότι δε θα γίνουμε χαμένη γενιά. Θα παλέψουμε μαζί με το εργατικό κίνημα για το δικαίωμά μας σε μια άλλη εκπαίδευση που θα έχει στο κέντρο τον άνθρωπο και τις κοινωνικές του ανάγκες, για να παλέψουμε έπειτα και το δικαίωμα σε μια άλλη εργασία όπου ο εργαζόμενος θα ανταμείβεται για τη δουλειά του και θα μπορεί να απολαμβάνει τον πλούτο που παράγει. Θα παλέψουμε τελικά για μια άλλη κοινωνία όπου δε θα υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, όπου δε θα πνίγονται μετανάστες στις θάλασσες του ιμπεριαλισμού, αλλά θα κυριαρχεί η δικαιοσύνη και η ελευθερία.

Καλούμε φοιτητές, νέους, εργαζομένους, ανέργους στην Ανεξάρτητη Ταξική Συγκέντρωση την Πρωτομαγιά στις 10πμ στο Ταχυδρομείο

Είναι η αρχή για να παλέψουμε και να επιβάλουμε τα αυτονόητα.

Camera Obscura EAAK