αντιστρέφοντας την εικόνα της πραγματικότητας


-Θα ρθείς να ψηφίσεις ? -Προφανως σιγά μην αφήσω τους άλλους να αποφασίζουν για μένα
May 24, 2017, 10:50 am
Filed under: Uncategorized

τρεξε !

Τις τελευταιες μερες  και καθώς πλησιάζουν οι φοιτητικές εκλογές, που γίνονται στις 24 Μαίου, όλο και αυξάνονται οι συζητήσεις γύρω από τη σημασία τους. Πολλοί/ες μιλάνε για ένα “πανηγύρι” που κρατάει μια μέρα και την επομένη επιστρέφουμε στην κανονικότητά μας. Άλλοι/ες μας καλούν να τους ψηφίσουμε γιατί είναι οι πίο ικανοί να μας “εκπροσωπήσουν”, οι πιο ικανοί να αποφασίζουν για μας. Φέτος όμως περισσότερο από κάθε χρόνο, πληθαίνουν και οι φωνές που λένε: “Αφού όλοι ίδιοι είναι, τι νόημα έχει να πάω να ψηφίσω;”, ή” Γιατί να ψηφίσω αφού δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα; “.

“Αν οι εκλογές άλλαζαν τον κόσμο, θα ήταν παράνομες”,

είχε πει κάποτε η Έμμα Γκόλντμαν. Αυτό, αν μη τι άλλο, είναι ένα πραγματικό γεγονός που ωστόσο επιδέχεται διαφορετικές ερμηνείες. Δεν είναι ότι διαφωνούμε με αυτή τη ρήση, αλλά έχει σημασία πως ερμηνεύεται από διάφορες σκοπιές. Όντως οι εκλογές από μόνες τους δεν μπορούν να αλλάξουν κάτι. Όντως οι εκλογές είναι μια διαδικασία ακίνδυνη για το σύστημα. Και ακριβώς πάνω στη βάση της έχει χτιστεί ένα επικοδόμημα υπέρ της αποχής από οποιαδήποτε εκλογική διαδικασία, που όμως διστρεβλώνει εντελώς το πραγματικό νόημά της και τονίζοντας ουσιαστικά την αίσθηση ότι είμαστε αδύναμες/οι μπροστά σε ένα σύστημα που διαλύει τις ζωές μας.

Το “απολιτίκ”ρεύμα κυριαρχεί σε μεγάλο βαθμό στη σχολή μας -αλλά και στην κοινωνία ολόκληρη- τα τελευταία χρόνια. Σαφώς έχει καλλιεργηθεί από μια διάχυτη απογοήτευση που επικρατεί και έχει καταλήξει να απαξιώνει οτιδήποτε φέρει πολιτικό πρόσημο. Πρόκειται για μια στάση ζωής που ενισχύεται από το ίδιο το σύστημα και τον ατομικό δρόμο που το ίδιο προωθεί ως το μέσο για την κοινωνική ανέλιξη και έχει ενσωματωθεί ακόμη και από τις ίδιες τις καθεστωτικές δυνάμεις. Μία τέτοια λογική, που απαξιώνει τη συμμετοχή σε κάθε τι συλλογικό, το μόνο που καταφέρνει είναι να συναινεί στην ίδια την πολιτική που επιβάλλει την καταστροφή των ζωών μας. Ακόμη και η επιλογή του «να μην ψηφίσω τίποτα και κανέναν», «να το ρίξω λευκό ή άκυρο», «να απέχω επειδή όλοι είναι σκατά», είναι από μόνη της μία πολιτική τοποθέτηση και ισοδυναμεί με την απάθεια και την παθητική αποδοχή της υπάρχουσας κατάστασης.

Υπάρχει βέβαια και μια ακόμη επιχειρηματολογία που αφ’ ενός στηρίζεται εξ’ ολοκλήρου στην πρώτη πρόταση και εφ’ ετέρου καλεί σε αποχή από τις φοιτητικές εκλογές πηγαίνοντας κόντρα στη λογική της ανάθεσης και της αντιπροσώπευσης. Σαφώς, αυτό το σκεπτικό έχει  διαφορετική αφετηρία και μπορούμε εν μέρει να το κατανοήσουμε, ωστόσο δε συγκροτεί σαφή πολιτική τοποθέτηση και μάλλον καταλήγει να έχει το ίδιο αποτέλεσμα με την παραπάνω περίπτωση. Ως ΕΑΑΚ πιστεύουμε ότι είναι αναγκαία η παρέμβαση σε όλες της πολιτικές μάχες ειδικά σε αυτή την περίοδο που δεν υπάρχει η πολυτέλεια  να «διαλέγουμε» μάχες και να απέχουμε επιλεκτικά. Ναι, τα αντιπροσωπευτικά όργανα δεν είναι ο τρόπος μέσα από τον οποίο θέλουμε να εκφράζεται το κίνημα, αλλά οι γενικές μας συνελεύσεις. Ωστόσο οφείλουμε να κρίνουμε κατάλληλα και να εκμεταλλευόμαστε τα εργαλεία που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και να μην τα παραχωρούμε στα χέρια των καθεστωτικών δυνάμεων. Όλα αυτά προφανώς υπό το κριτήριο ότι η συμμετοχή στα όργανα αυτά δε θα δρα αντιπαραθετικά προς το κίνημα και δε θα το υποκαθιστά.

Χαρακτηριστικά είναι τα άπειρα παραδείγματα, όπου η μη ύπαρξη μιας άλλης φωνής, έστω και στην κάλπη, έχει κάνει διάφορες σχολές «κάστρα» των μπράβων της ΔΑΠ, της μαφίας και των «στημένων» πολιτικών παιχνιδιών, όπου ο σύλλογος δε συνεδριάζει ούτε για πλάκα και η κατάσταση πλέον φαντάζει ανεπανόρθωτη και ασφυκτική για κάθε αγωνιστή, για καθέναν και καθεμία από μας που τολμά να σηκώσει κεφάλι. Και αν για κάποιες ή κάποιους, μια τέτοια κατάσταση μοιάζει μακρινή από τη δική μας σχολή, τα δεδομένα το μόνο σίγουρο είναι ότι μπορούν να αλλάξουν αν δεν τα επηρεάζουμε εμείς οι ίδιοι. Εν τέλει, μια τέτοια λογική, όσο και αν θέλει να σπάει την κανονικότητα και να υπερασπίζεται τη συλλογικότητα, καταλήγει πράξη που δεν αποτυπώνει τίποτα το συλλογικό, ίσα ίσα που παραγνωρίζει την ανάγκη για συλλογική ανατρεπτική έκφραση. Ειδικά όταν επιχειρείται η απαξίωση των φοιτητικών συλλόγων και των συλλογικών διαδικασιών και ποινικοποιείται ακόμη η ίδια η συνδικαλιστική δράση, η αποχή τροφοδοτεί και δυναμώνει αυτές τις επιδιώξεις από πλευράς Κυβέρνησης και Υπουργείου. Αυτό που πρέπει να αντιληφθούμε εν τέλει, είναι ότι κανένα πρόβλημα δεν έχουν με την αδιαφορία και την απαξίωση γενικά της πολιτικής. Αυτό που τους πονά είναι η ενεργή παρέμβαση στα κοινωνικά γεγονότα και αν θέλουμε να εκφράζουμε μια κίνηση που κινείται αντίρροπα στην κίνηση του συστήματος, αυτό θα το κάνουμε όχι με την αποχή μας, αλλά με τη συνειδητή και κριτική συμμετοχή μας στις συλλογικές διαδικασίες του συλλόγου μας. Δεν πρέπει να αφήσουμε κανένα εργαλείο στα χέρια του συστήματος και τις δυνάμεις που το εκπροσωπούν και μέσα στα πανεπιστήμια, άρα ούτε και τις εκλογές!
να ζωντανέψουμε όλες τις συλλογικές μας διαδικασίες να μην αποδεχτούμε την ήττα

Φέτος θα μπορούσε να πεί κάποιος ότι ήταν μια πεσμένη χρονιά οσον αφορά το φοιτητικό κίνημα και τις συλλογικές του διαδικασίες. Στον συλλογό μας δεν έγινε φέτος καμία γενική συνέλευση και μάλλον κανένας/μία από το πρώτο έτος δεν ξέρει τη σημασία αυτών των λέξεων. Δεν ξέρει τι σημαίνει να αποφασίζεις συλλογικά, να διεκδικείς και να κερδίζεις πράγματα μέσα και έξω απ΄ τη σχολή.Για τους περισσότερους πλέον σχολή σημαίνει μόνο μάθημα και τέλος, όχι συγνώμη σημαίνει και τρέξιμο,εργασίες,άγχος,ξενύχτια για μακέτες και όλα αυτά να μοίαζουν τελείως φυσιολογικά. Πρυτάνεις, κυβερνήσεις και οι νόμοι τους θέλουν μας κάνουν να θεωρούμε φυσιολογικό να  κλειδώνει η πόρτα του πολυτεχνείου, να απαγορεύεται να αράξεις και να κοινωνικοποιηθεις στη σχολη να γίνονται παρτυ και πολιτικες/πολιτιστικες εκδηλωσεις, να γίνονται σεξιστικές επιθέσεις απο καθηγητές σε φοιτήτριες, να ακουγονται φωνές για διδακτρα στη σχολή, φώνες που στό ονομα της “ησυχίας, τάξης και ασφάλειας ¨είναι κούλ με την ιδέα της αστυνομίας και του φεις κοντρόλ στις σχολες.

Ε οχι!  Τιποτα απ αυτά δεν είναι φυσιολογικο ! Σ’ολους οσους θέλουν καθαρες σχολές θα είμαστε εκεί να τους τις βρωμίζουμε με τις ιδέες μας, τα συνθήματά μας, τις αφίσες μας και τις συλλογικές μας δράσεις. Ενάντια σε όλα αυτά επανοικειωποιούμαστε στην πράξη τον κοινωνικό μας χώρο, φτίαχνουμε τον δικό μας πολιτισμό κόντρα στην εμπορευματοποίηση και την μαζική κουλτούρα. Το σύστημα κερδίζει από την αδράνειά μας και τους νεκρούς φοιτητικούς συλλόγους. Ενάντια σε αυτό πολιτικοποιούμαστε στις σχολές μας και διεκδικούμε αυτά που μας ανήκουν. Φωνάζουμε πως στο πανεπιστήμιο κάνουμε κουμάντο εμείς και όχι τα ματ και οι εταιρίες τους !

Δεν πέτυχε παντού όμως η συνταγή τους! Υπήρχαν και φέτος φωνές αμφισβισβήτησης της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης όπως οι καταλήψεις της νομικής ενάντια στην επιβολή διδάκτρων στα μεταπτυχιακά, η καταλήψεις του φσ πολ.μηχ Αθήνας ενάντια στη διάλυση του προγράμματος σπουδών, ο αγώνας των συλλόγων της Θεσσαλονίκης ενάντια στην εισβολή των ΜΑΤ στο ΠΑΜΑΚ. Και στην πόλη μας, ο ΦΣ ΠΤΕΑ αντιστέκεται στην κατάργηση των επαγγελματικών δικαιωμάτων. Όλα τα παραπάνω μας δείχνουν το παράδειγμα ότι δεν τελειώσαν όλα. Αν κοιτάξουμε κιόλας έξω από τους τοίχους της σχολής μας, στην πόλη μας δε λείπει η κινηματική δράση, είτε αυτό αφορά τον αγώνα των κατοίκων ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού, ή την πραγματική και ταξική αλληλεγγύη που έδειξαν φοιτητές, μαθητές, γονείς όσον αφορά την ένταξη των προσφυγόπουλων στα σχολεία. Το κίνημα δεν ήταν πάντοτε σε ύφεση. Με αγώνες έχουμε κατακτήσεις τις οποίες θέλουν να πάρουν πίσω. Εν τέλει οι μονοι χαμενοι αγωνες ειναι αυτοι που δε δωθηκαν ποτε και ακομα κι αν οι συσχετισμοι μοιαζουν αρνητικοι  για το κινημα , ειναι στοιχημα να τους αντιστρεψουμε , αν δεν θελουμε να γινουμε χαμενη γενια !

Για εμάς η ελπίδα βρίσκεται μονάχα στους συλλογικούς αγώνες. Εκεί γεννιέται και αναπνέει. Η αλλαγή δεν έρχεται μέσα από κοινοβουλευτικές και εκλογικές διεξόδους και συμβιβασμούς, ούτε μέσα από τη συναίνεση, την υποταγή και την αναμονή, όπως προβάλλεται από την κυβέρνηση. Το θέμα δεν είναι να συρθούμε πίσω από τις επιλογές κάποιας κυβέρνησης, αναμένοντας και ελπίζοντας σε μία καλύτερη μιζέρια, μια καθημερινότητα με εκμετάλλευση με κάπως καλύτερους όρους, αλλά πως θα σχεδιάσουμε εμείς για εμάς το πανεπιστήμιο, την εργασία και το μέλλον των αναγκών και των ονείρων μας.

δε θα ορίζει κανείς 

τα πράγματα για εμάς, 

ούτε στις εκλογές ούτε πουθενά!

Την επόμενη μέρα των εκλογών θα αλλάξει κάτι από την καθημερινότητά μας?

Για εμάς οι φοιτητικές εκλογές δεν είναι μια μάχη για εδρες στα ΔΣ αλλά  είναι άλλη μια μάχη απ την οποία δεν πρέπει να απέχουμε. Δεν τρέφουμε αυταπάτες ότι μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα μέσα από αυτές, συμμετέχουμε ωστόσο συνειδητά για να αποτυπωθεί και σε εκλογικό επίπεδο ένα ρεύμα αμφισβήτησης κόντρα στο κυρίαρχο ρεύμα. Ταυτόχρονα  για εμάς οι φοιτητικές εκλογές αποτελούν κάλεσμα για τους αγώνες από εδώ και πέρα.

Με ποια λογική συμμετέχουμε λοιπόν?

Συμμετέχουμε λοιπόν στις εκλογές, όχι με τον καθιερωμένο τρόπο, αλλά με μια άλλη λογική που εκφράζεται με το γνωστό μότο «εντός – εκτός κι ενάντια» και ενέχει μέσα της τόσο τη συμμετοχή σε διαδικασίες που αφορούν όργανα του συλλόγου, όσο και την αμφισβήτηση του ίδιου του θεσμού των εκλογών.

ΕΝΤΟΣ… γιατί αντιλαμβανόμαστε τις φοιτητικές εκλογές όχι μόνο σαν μια ακόμα πολιτική μάχη που πρέπει να δοθεί, αλλά και σαν τη διαδικασία που καθορίζει τους ”αντιπροσώπους των φοιτητών” σε αντιπροσωπευτικά όργανα, όπως τα Δ.Σ. Θεωρούμε ότι οι ριζοσπαστικές αντιλήψεις οφείλουν να συμμετέχουν σε τέτοια όργανα, όχι με όρους συνδιαλλαγής και διαπραγμάτευσης, αλλά μην αναγνωρίζοντας τους  αντιπροσώπους του ΔΣ ως αρμόδιους να λαμβάνουν αποφάσεις ερήμην των φοιτητών, αλλά την ίδια τη γενική συνέλευση ως το ανώτατο αποφασιστικό όργανο του συλλόγου. Επιλέγουμε να συμμετέχουμε στο ΔΣ ακριβώς για να διασφαλίσουμε ότι οι αποφάσεις θα λαμβάνονται μέσα στη γενική συνέλευση.

ΕΚΤΟΣ… γιατί είμαστε ενάντια σε λογικές αντιπροσώπευσης που μας θέτουν παθητικούς δέκτες μιας πραγματικότητας που μας επιβάλλεται.

ΕΝΑΝΤΙΑ… γιατί πιστεύουμε ότι ο μόνος τρόπος να επιβάλλουμε πράγματα είναι μέσα από τις συλλογικές μας διαδικασίες και είμαστε η μοναδική δύναμη που τίθεται ενάντια σε αντιπροσωπευτικά όργανα όπως το ΔΣ και η ΕΦΕΕ.

 

Η λογική του ανοιχτού ψηφοδελτίου

Η camera obscura ΕΑΑΚ κατεβαίνει στις φοιτητικές εκλογές με ανοιχτό ενωτικό ψηφοδέλτιο. Καλούμε κάθε φοιτητή και φοιτήτρια ενάντια στη λογική της αντιπροσώπευσης και της ανάθεσης να συμμετάσχει σε αυτό, στηρίζοντας την πολιτική αντίληψη και όχι τα πρόσωπα. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο, για εμάς το βέλτιστο θα ήταν καθένας και καθεμία που θέλει να στηρίξει-ψηφίσει τη λογική του σχήματος, να συμμετέχει και ο ίδιος, η ίδια στο ψηφοδέλτιο, να γίνει δηλαδή εκπρόσωπος του εαυτού του, να μη σταυρώσει κανέναν, στη βάση του πολιτικού πλαισίου αλλά και της ενότητας στη δράση. Η συμμετοχή στο ανοιχτό ψηφοδέλτιο δεν αντανακλά καθολική πολιτική συμφωνία με το σχήμα, συμμετοχή σε αυτό ή κάποια άλλη δέσμευση. Είναι δημόσια στήριξη στη παρέμβαση του σχήματος και στα αποτελέσματα αυτής. Επειδή δεν αντιλαμβανόμαστε το ανοιχτό ψηφοδέλτιο σαν ένα άθροισμα ονομάτων, ούτε σαν αποτέλεσμα πρόχειρων εκλογικών συγκολλήσεων θεωρούμε ότι αυτό πρέπει να προκύπτει μέσα από πραγματικά ενωτικές πρωτοβουλίες. Άλλωστε η ΕΑΑΚ είναι ενωτικό εγχείρημα από την ίδια την πολιτική της συγκρότηση. Έχουμε επιλέξει μέσα από τις ανοιχτές, αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες των σχημάτων αντιιεραρχικά και μακριά από έτοιμες γραμμές να συζητάμε και να συνδιαμορφώνουμε. Απευθυνόμαστε σε κάθε άνθρωπο της σχολής με τον οποίο μοιραζόμαστε κοινές ανάγκες και όνειρα, σήμερα ως φοιτήτριες-ές, αύριο ως εργαζόμενες-οι ή άνεργες-οι. Έτσι αντιλαμβανόμαστε την ενότητα στη βάση.

Και τελικά, τι είναι αυτό που θέλουμε να εκφράσουμε ως ΕΑΑΚ?

«Μια αντίρροπη κίνηση», θα ήταν μια πιθανή και σύντομη απάντηση στην παραπάνω ερώτηση.  Αντίρροπη κίνηση σε ό,τι υποτιμά τις ζωές μας, σε ό,τι και όποιον επιβάλλει την ευημερία του πάνω στις ανάγκες μας, σε ό,τι θρέφει αυτό το σάπιο σύστημα που βασίζει την ύπαρξή του στην «εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο». «Αντίρροπη», γιατί όχι απλά δε συμβαδίζει με τους νόμους αυτής της πραγματικότητας, αλλά γιατί επιλέγει να στραφεί προς την άλλη πλευρά του γυαλού, εκεί που δείχνουν οι ανάγκες και τα όνειρα της κοινωνικής πλειοψηφίας. «Κίνηση» τελικά, γιατί δεν της αρκεί να στέκει απλά δείχνοντας αδρανής προς αυτή την άλλη πλευρά, αλλά γιατί προσπαθεί κάθε μέρα δίνοντας μικρούς και μεγάλους αγώνες να τη φτάσει.

Θέλουμε με άλλα λόγια, να εκφράσουμε την αντικαπιταλιστική αριστερά μέσα στα πανεπιστήμια. Την αριστερά που δε χωρά σε λογικές διαχείρισης του συστήματος και καλυτέρευσης του, αλλά συγκρούεται με αυτό με στόχο να το ανατρέψει. Δεν πρεσβεύουμε την αριστερά που κάθεται στη γωνιά της απαγγέλλοντας ξύλινους λόγους και επιδιώκει την οργανωτική της αναβάθμιση, αλλά αυτή που βρίσκεται σε κάθε μάχη ενάντια στο κεφάλαιο και στους εκφραστές του. Δεν πρεσβεύουμε μια αριστερά που πιστεύει ότι την αλλαγή θα την φέρει μια μέρα μπροστά απ’ τις κάλπες, ξεχνώντας στα χρονοντούλαπα της ιστορίας τις μάχες για ένα καλύτερο σήμερα και αύριο. Και γι’ αυτό για εμάς στήριξη της ΕΑΑΚ σημαίνει στήριξη στις καθημερινές συλλογικές μας μάχες, στήριξη ενός σχεδίου για την ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος και τη σύνδεση του με το εργατικό κίνημα και την κοινωνία εν γένει. Στήριξη των ίδιων των κοινωνικών αγώνων που ορίζουν από την αρχή τους όρους του παιχνιδιού με κριτήριο τις ανάγκες της πλατιάς πλειοψηφίας, ανάγκες για παιδεία (και όχι εκπαίδευση), για δημιουργική εργασία (και όχι δουλειά-δουλία), για ζωή (και όχι επιβίωση).

Μια τελευταία σκέψη,

λίγες μέρες πριν τις εκλογές,

πολλές μέρες μετά από τους αγώνες τόσων χρόνων

και λίγες πάλι πριν από αυτούς που έρχονται…

Τόσα χρόνια συμμετείχαμε σε αγώνες, συνελεύσεις, καταλήψεις. Συγκρουστήκαμε με πρυτάνεις και καθηγητικό κατεστημένο. Έχοντας υπάρξει κομμάτι των κινημάτων τόσων χρόνων είδαμε γεμάτα αμφιθέατρα και πορείες να ξεχύνονται στους δρόμους κάνοντας την ανάγκη σύνθημα και την ελπίδα φωνή. Όλα αυτά όμως είναι το ένα κομμάτι της αλήθειας. Η άλλη μισή αλήθεια είναι ότι απογοητευτήκαμε αρκετές φορές. Είδαμε τα σχέδιά μας να σβήνουν σε μια άμαζη κινητοποίηση και να γκρεμίζονται σε μια χαμένη συνέλευση. Τίποτα όμως δε θα ‘μενε ίδιο, αν την επόμενη μέρα δεν ξαναβρισκόμασταν για να τα χτίσουμε ξανά, αυτή τη φορά όχι από την αρχή, αλλά από πιο ψηλά, από εκεί που μας οδήγησαν οι αγώνες μας. Μάθαμε τους εαυτούς μας και τους διπλανούς μας και εμπιστευτήκαμε κάθε τι μικρό ή μεγάλο γεννιόταν μέσα από τη συλλογική δράση. Από πολλά μικρά «εγώ» γίναμε ένα μεγάλο «εμείς», πλάθοντας τα όνειρά μας για τη δική μας ουτοπία…

 

 

Advertisements

Leave a Comment so far
Leave a comment



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s



%d bloggers like this: