αντιστρέφοντας την εικόνα της πραγματικότητας


ΑΝΤΙ-καλωσορίσματος
October 9, 2017, 11:43 am
Filed under: Uncategorized

πρωτοετα234

Συνταγή για ένα λάιτ & νόστιμο πανεπιστήμιο!

ΥΛΙΚΑ:

ψίχουλα Εργαζομένων και μερικές χιλιάδες Εντατικοποιημένων Φοιτητών

ένα μεγάλο κομμάτι Επιχειρηματίες

1 ματσάκι Δίδακτρα

1 κουταλάκι του γλυκού Ανταγωνισμό

μια πρέζα Καταστολή, μια πρέζα Βία

Συνθήκες και Νομοσχέδια με το μάτι (της ΕΕ)

 

Μέσα σε πολλά μεγάλα και μικρά Πανεπιστημιακά Ιδρύματα, τα οποία πρώτα έχετε φροντίσει να χωριστούν σε όσα περισσότερα κομμάτια μπορείτε, αδειάζετε τους Εργαζομένους και τους Εντατικοποιημένους Φοιτητές. Στη συνέχεια ρίχνετε προσεκτικά την Αυταρχική Κυβέρνηση . Εν τω μεταξύ έχετε χτυπήσει μερικές συνθήκες και νομοσχέδια και τις έχετε αφήσει να δέσουν.

Ρίξτε το παραπάνω μίγμα στα Ιδρύματα και τοποθετείστε σε σιγανή υποβάθμιση, μέχρι οι Φοιτητές να δυσανασχετήσουν ελαφρώς και να κινητοποιηθούν. Ρίξτε αμέσως τον Ανταγωνισμό, πριν οι Φοιτητές αρχίσουν να κοχλάζουν και καταπιέστε, συνεχίζοντας την υποβάθμιση! Προσοχή! Είναι απολύτως απαραίτητο να υποβαθμίζετε έντονα και με σταθερό ρυθμό για μερικά χρόνια και κυρίως σε περίοδο εξεταστικής, ειδάλλως υπάρχει περίπτωση να σας πήξουν οι Φοιτητές και να σας επαναστατήσουν!

Ψιλοκόψτε ό,τι δημόσιο και δωρεάν έχει απομείνει και ρίξτε σιγά σιγά τα δίδακτρα, πρώτα στα μεταπτυχιακά και στη συνέχεια στα προπτυχιακά. Σπάστε τους Επιχειρηματίες και αφήστε τους να ξεχυθούν σε όλο το μείγμα, για να δώσουν γεύση στην έρευνα και τη λειτουργία του πανεπιστημίου.

Για ακόμη πιο γευστικό αποτέλεσμα, διασπάστε πτυχία, κόψτε μισθούς και απολύστε εργαζομένους.

Το πιάτο σερβίρεται ζεστό και συνοδεύεται με καταστολή σε περίπτωση  απειλής των σχεδίων .

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!

Μην αγχώνεσαι, το συγκεκριμένο κείμενο δεν έχει στόχο να σου μάθει να μαγειρεύεις. Θέλουμε απλά να σου δώσουμε μια πρώτη «πικάντικη γεύση» του τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή μέσα στο πανεπιστήμιο, πώς λειτουργεί και τι προβλήματα υπάρχουν στην καθημερινότητά μας .Επειδή,  όπως καταλαβαίνεις η σχολή δεν είναι μόνο μαθήματα για αυτό οφείλουμε να αποσαφηνίσουμε κάποιες έννοιες και γεγονότα σε πρωταρχικό επίπεδο, ώστε η άγνοιά τους να μη γίνεται αφορμή να αποστασιοποιηθείς εσύ ή ο οποιοσδήποτε απ’ τις συλλογικές διαδικασίες, μιας και αυτές συνδέονται με θέματα που επηρεάζουν τη ζωή όλων μας τόσο στα πλαίσια του Συλλόγου όσο και έξω απ’ αυτόν.

 

ΟΤΑΝ ΤΟ “ΔΗΜΟΣΙΟ & ΔΩΡΕΑΝ” ΠΑΕΙ ΠΕΡΙΠΑΤΟ

Κάπου εκεί ανάμεσα στον αγώνα δρόμου των προηγούμενων χρόνων, μεταξύ σχολείου και φροντιστηρίου σίγουρα κάτι θα είχε πάρει το αυτί σου σχετικά με τις μεταρρυθμίσεις που υλοποιούνται στο πανεπιστήμιο τα τελευταία χρόνια. Ας δούμε όμως λίγο ποια είναι η πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί μέχρι στιγμής.

Η φράση ότι από το «δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο» έχει μείνει πλέον μόνο το “και” δε θα αποτελούσε καθόλου υπερβολή. Με την κρατική χρηματοδότηση μειωμένη στο ελάχιστο και με το ανώτατο επιτρεπτό όριό της να είναι πολύ μικρότερο από αυτό που είναι αναγκαίο για την εύρυθμη λειτουργία των ιδρυμάτων, τα πανεπιστήμια  καλούνται να αναζητήσουν την (περεταίρω ή ολική) χρηματοδότησή τους από άλλες πηγές. Έτσι από τη μία, οι φοιτητές και οι οικογένειές τους καλούνται να καλύψουν το κενό από την τσέπη τους, μέσω της επιβολής διδάκτρων στα μεταπτυχιακά και προσεχώς στα προπτυχιακά προγράμματα όπως το νομιμοποιεί  και ο νέος νόμος Γαβρόγλου ο οποίος ψηφίστηκε το καλοκαίρι. Ο νόμος αυτός αφήνει ανοιχτές τις πόρτες σε επιχειρήσεις να επενδύουν στο όνομα της ανάπτυξης και βελτίωσης της ποιότητας της σχολής κρύβοντας από πίσω την υποβάθμιση της πχ. με τη διάσπαση του πτυχίου σε 3 και 2 χρόνια, μετατρέποντας το σε έναν απλό φάκελο προσόντων. Αυτό τι πραγματικά σημαίνει; Αυτό σημαίνει οτι οι σπουδές κάθε άλλο παρά πηγή απελευθέρωτικης γνώσης είναι. Να είσαι φοιτητής σήμερα σημάινει  να δουλεύεις απλήρωτος σε πρότζεκτς( βλ. Ομάδα Κένταυρος) και να παράγεις με βάση τις ανάγκες της αγοράς και οχι τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας, σημαίνει να αντιμετωπιζεις την σχολή διεκπαιρεωτικα σαν ένα σταδιο από το οποιο πρεπει να περασεις όσο πιο γρηγορα γινεται για να φτάσεις στην πολυπόθητη αγορά εργασίας. Και τι είδους εργασία είναι αυτή που μας περιμένει; Είναι κατα πάσα πιθανότητα ανασφάλιστη και μάυρη εργασία και με μισθό 400 ευρώ. Το ίδιο το πανεπιστημίο μας προετοιμάζει για να συμβιβαστούμε σ΄αυτές τις άθλιες συνθήκες. Είναι στοίχημα για μας να καθορίσουμε το μέλλον που μας αξίζει !

Την ίδια στιγμή βασικές μας ανάγκες όπως η σίτιση και στέγαση χαρίζονται κυριολεκτικά σε ιδιώτες. Πιο συγκεκριμένα έχουμε  μια ιδιωτική λέσχη φαγητού που πετάει έξω τους φοιτητές βάζοντας εξευτελιστικά οικονομικά όρια(15,000 Ε), στέγαση για 38 άτομα μόνο για ένα έτος ( την ίδια στιγμή που υπάρχουν 12 σχολές και οι φοιτητές αναγκάζονται να δουλέψουν για να τα βγάλουν πέρα) καθώς και πανάκριβες μεταφορές. Σε αυτά έρχεται να προστεθεί και η έλλειψη παροχής συγγραμμάτων και σημειώσεων από το πανεπιστήμιο. Αυτό προφανώς οδηγεί σε φοιτητές πολλών ταχυτήτων βάζοντας ταξικούς φραγμούς ολοένα και πιο έντονα! Αυτό ολοκληρώνεται με το γεγονός ότι στο πανεπιστήμιο, δεν υπάρχει χώρος για συνελεύσεις, για αμφισβήτηση στη γνώση, για πολιτική δράση. Πλέον σχολή σημαίνει μόνο μάθημα και τέλος, όχι συγνώμη, σημαίνει και εντατικοποιήση,τρέξιμο, εργασίες ,άγχος, ξενύχτια για μακέτες/εργασίες.

Όλα αυτά τα κάνουν να μοιάζουν τελείως φυσιολογικά. Αλλά είναι;

Πρυτάνεις, κυβερνήσεις και οι νόμοι τους θέλουν μας κάνουν να θεωρούμε φυσιολογικό να  κλειδώνει η πόρτα του πολυτεχνείου, να απαγορεύεται να αράξεις και να κοινωνικοποιηθείς στη σχολή εκτός ωραρίου λειτουργίας του πανεπιστημίου (βλ απαγόρευση χρησιμοποίησης χώρων μέσω των σεκιούριτι και προσεχώς κάμερες ασφαλείας), να γίνονται σεξιστικές επιθέσεις από καθηγητές σε φοιτήτριες και πρυτανικές αρχές και σύγκλητος να μην βγάζουν άχνα, να ακούγονται φωνές για δίδακτρα στη σχολή, φωνές που στο όνομα της “ησυχίας, τάξης και ασφάλειας ¨είναι κούλ με την ιδέα της αστυνομίας και του φεις κοντρόλ.

Τελικά το πανεπιστήμιο ποιανού συμφέροντα εξυπηρετεί ;

Φυσικά σε ένα τέτοιο πανεπιστήμιο δε χωράνε όλοι! Με την όλο εντεινόμενη όξυνση των ταξικών φραγμών, όλο και λιγότεροι θα καταφέρνουν να σπουδάζουν και φυσικά αυτοί δε θα προέρχονται από τις οικογένειες των χαμηλότερων οικονομικών στρωμάτων. Ήδη βλέπουμε όλο και περισσότερους συμφοιτητές μας για να μπορέσουν να  συνεχίσουν να σπουδάζουν πρέπει να δουλεύουν.

Μπορεί να σου φαίνεται ότι όλα παρουσιάζονται μαύρα, όμως δεν πρόκειται παρά για την πραγματικότητα την οποία αν δεν κατανοήσουμε δε θα μπορέσουμε να δώσουμε απαντήσεις και να προβληματιστούμε για το αύριο. Άλλωστε, είναι πράγματα που δε θα ακούσεις ποτέ να ξεστομίζουν τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης, οι καθηγητές και οι κυβερνήσεις. Παράλληλα όμως όλα αυτά δε σημαίνουν ότι “όλα χάθηκαν” ή “καλύτερα να κάτσουμε στα αυγά μας” και άλλα τέτοια… Μπορούμε να αποφασίσουμε εμείς για εμάς; ΝΑΙ!

“ΣΧΕΔΙΑΖΟΝΤΑΣ” ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΜΑΣ

Απέναντι σε μια λογική που θέλει το πανεπιστήμιο αποκλειστικά χώρο μαθημάτων και αναπαραγωγής στείρας γνώσης, που μετατρέπει τη γνώση σε εμπόρευμα και μαθαίνει στους φοιτητές να σκέφτονται επιχειρηματικά και ανταγωνιστικά, εμείς θεωρούμε ότι το πανεπιστήμιο οφείλει να είναι χώρος προόδου και κοινωνικής αλλαγής. Θεωρούμε ότι η γνώση μπορεί να έχει ένα πολύ σημαντικό απελευθερωτικό χαρακτήρα για τη φύση του ανθρώπου.

Για αυτό προβληματιζόμαστε και οραματιζόμαστε μια παιδεία απελευθερωτική και διεκδικούμε  ένα πανεπιστήμιο όχι κομμένο και ραμμένο στις ανάγκες των λίγων, αλλά ένα πανεπιστήμιο:

  • δωρεάν, που δεν αποκλείει κανέναν και καμία από το δικαίωμα στη μόρφωση, τη μόρφωση όχι ως εμπόρευμα, αλλά ως κοινωνικό αγαθό που οφείλει να είναι προσβάσιμο σε όλους. Γι’αυτό και παλεύουμε και για κοινωνικές παροχές, δωρεάν σίτιση, στέγαση, μεταφορές και περίθαλψη.
  • δημόσιο, όπου το μόνο λόγο για την έρευνα και τη λειτουργία του δεν μπορούν παρά να τον έχουν οι εργαζόμενοι και οι φοιτητές που ζουν και δρουν μέσα σε αυτό, μέσα από τις γενικές τους συνελεύσεις και το συντονισμό μεταξύ τους.

Έτσι λοιπόν, θεωρώντας το πανεπιστήμιο αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας, ορίζουμε τον αγώνα για ένα άλλο πανεπιστήμιο, ως αλληλένδετο με τον αγώνα για μια άλλη εργασία. Δε θέλουμε ανεργία ή δουλειά 10ωρη με μισθούς πείνας, θέλουμε μόνιμη και σταθερή δουλειά και δουλειά για όλους! Επιλέγουμε να θέσουμε ξανά από την αρχή τους όρους του παιχνιδιού με κριτήριο τις ανάγκες της πλατιάς πλειοψηφίας, ανάγκες για παιδεία (και όχι εκπαίδευση), για δημιουργική εργασία (και όχι δουλειά-δουλία), για ζωή (και όχι επιβίωση).

Στην αναζήτηση λοιπόν μιας άλλης προοπτικής για το μέλλον και της ζωές μας, οι συλλογικοί αγώνες αποτελούν τη μόνη επιλογή ικανή να νικήσει! Η ιστορία άλλωστε έχει αποδείξει πως οι κατακτήσεις και τα δικαιώματα μόνο με συλλογικούς αγώνες κερδίζονται, αγώνες που με το κατάλληλο πρόσημο μπορούν να καταστήσουν ικανή την ανατροπή της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων! Η λύση στα κοινωνικά προβλήματα δε θα έρθει από ψηλά, αλλά από τη συγκρότηση εκείνου του κινήματος εργαζομένων και νεολαίας, που στη βάση της αμεσοδημοκρατίας των γενικών συνελεύσεων, θα αγωνίζεται και θα έρθει να ανατρέψει τη φτώχεια, το φασισμό και την εκμετάλλευση και να επιβάλει τις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Χαρακτηριστικό είναι ότι κάθε κατάκτηση, που στο σημερινό πανεπιστήμιο μπορεί να φαντάζει δεδομένη, έχει την αναφορά της σε αγώνες του φοιτητικού κινήματος: από το “μικρό” που άπτεται στην καθημερινότητά μας, μέχρι το “μεγάλο”, όπως το μπλοκάρισμα ολόκληρων ψηφισμένων νόμων. Υπό αυτή τη σκοπιά και αναγνωρίζοντας το συλλογικό αγώνα ως το μοναδικό ικανό να ανατρέψει την υπάρχουσα κατάσταση και να διαμορφώσει μια νέα και ελπιδοφόρα, ερχόμαστε και αυτό το Σεπτέμβρη να καλέσουμε εσένα, όπως και κάθε συμφοιτητή σου, να ξαναγεμίσουμε τα αμφιθέατρα με τις Γενικές μας Συνελεύσεις, για να συζητήσουμε και να αποφασίσουμε, για να φωνάξουμε γι’ αυτό που δικαιούμαστε και μας το παίρνουν, για να σχεδιάσουμε το μέλλον μας με βάση τις ανάγκες και τα όνειρά μας!

 

Σε αυτή την εποχή δεν πρέπει να διεκδικούμε τίποτα λιγότερο…. από τον ίδιο τον κόσμο!

Advertisements