αντιστρέφοντας την εικόνα της πραγματικότητας


Για την ώρα της δικς μας ερώτησης!
December 4, 2018, 1:02 pm
Filed under: Uncategorized

10 πλέον χρόνια πριν, τη νύχτα της 6ης Δεκέμβρη του 2008, ο 15χρονος Αλέξης Γρηγορόπουλος δολοφονείται από τον μπάτσο Επαμεινώνδα Κορκονέα. Την ίδια στιγμή τα ΜΜΕ και η κυβέρνηση μιλούσαν για «μεμονωμένο περιστατικό», ενώ τα πρώτα δελτία τύπου μιλούσανε για «συμπλοκές στα Εξάρχεια» και για «σφαίρα που εξοστρακίστηκε». Παρ’ όλα αυτά αυτόπτες μάρτυρες τους διαψεύδουν. Μετά την εν ψυχρώ δολοφονία, ξέσπασε ένα κύμα εξέγερσης στη νεολαία. Τα σχολεία και τα πανεπιστήμια κλείνουν το ένα μετά το άλλο και μαζικά  κατεβαίνουν στο δρόμο. Η τότε κυβέρνηση ΝΔ είναι πλήρως ανίκανη να αντιμετωπίσει το πρωτοφανές σε διάρκεια και μαζικότητα κύμα της οργής και χρησιμοποιεί ωμή βία και σκληρή καταστολή.

 

Ο Δεκέμβρης του 2008 ήταν η ερώτηση..

Τα «Δεκεμβριανά του 2008» αποτελούν το σοβαρότερο εξεγερτικό γεγονός μετά τη μεταπολίτευση. Για πρώτη φορά προκλήθηκε μια τόσο σοβαρή πολιτική κρίση πραγματικά «από τα κάτω», που απείλησε με ανατροπή την κυβέρνηση και κλυδώνισε συνολικά το πολιτικό σύστημα. Βρισκόμαστε στις αρχές της κρίσης και οι φοιτητές βάζουν συνολικότερα αιτήματα για μπλοκάρισμα της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης  και ανατροπής του συστήματος. Η εξέγερση έφερε στο προσκήνιο ένα ορμητικό κύμα πολιτικοποίησης με νέα ποιοτικά κοινωνικά, πολιτικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά. Η νέα εργατική βάρδια, η νεολαία της εκπαίδευσης, οι εργαζόμενοι, οι μετανάστες, όλοι αυτοί που δίνουν μάχη για την επιβίωση ,ανέτρεψαν το φόβο, τη σιωπή, την εκλογική αναμονή και τα προγραμματισμένα σχέδια όλου του πολιτικού σκηνικού.

 

Η βάση της εξέγερσης είχε βαθιές κοινωνικές ρίζες μέσα στην πολύπλευρη κρίση του σύγχρονου καπιταλισμού και στις συνθήκες της συνολικής αστικής επίθεσης σε παιδεία-εργασία-λαϊκές ελευθερίες, που δημιούργησαν ένα εκρηκτικό μείγμα εργασιακής ανασφάλειας-υποβάθμισης όλων των συνθηκών ζωής-αντιδημοκρατικής ασφυξίας, ταυτόχρονα με ένα τεράστιο έλλειμμα «εκπροσώπησης» από το υπάρχον πολιτικό σύστημα και πολιτικής προοπτικής. Μέσα από την εξέγερση εκφράστηκε ένα συνολικό «μπούχτισμα» και αντιπαράθεση με την αστική τάξη πραγμάτων, και όχι μόνο μια αντικατασταλτική καταγγελία ή μια δημοκρατική διαμαρτυρία. Ήρθε στο προσκήνιο ένα βαθύ αντικαπιταλιστικό φορτίο που άγγιζε όλες τις πλευρές της ζωής, μια ευρύτερη προσπάθεια νοηματοδότησης της καθημερινής ζωής, με σπάσιμο του καπιταλιστικού προτύπου (στο σχολείο, στην εργασία, στην κατανάλωση, στις γιορτές κλπ.), η άρνηση του «κανονικού», του «ομαλού», του «συνηθισμένου», αναζήτηση ενός άλλου τρόπου ζωής έξω από τα κυρίαρχα πρότυπα (κάτι που εκφράσθηκε και με την πληθώρα επιθετικών ενεργειών ενάντια στα σύμβολα του συστήματος, αλλά και με ένα πλούτο πρωτοβουλιών εναντίωσης στον κυρίαρχο πολιτισμό). Σε όλη αυτή την κατάσταση, όλο το αστικό μπλοκ εξουσίας συσπειρώνεται ενάντια στον «εσωτερικό εχθρό» που δεν είναι άλλος από μια νεολαία και ένα πανκοινωνικό κίνημα που δε συμβιβάζεται με τα ψίχουλα, αλλά ΤΑ ΘΕΛΕΙ ΟΛΑ!

10 χρόνια μετά

 

Η δική μας γενιά, ίσως είναι αρκετά μικρή για να έχει μνήμες από αυτόν τον Δεκέμβρη. Ωστόσο, ένα πράγμα είναι σίγουρο: εκτός από την ιστορική μνήμη και τη σημασία της για να αντιλαμβανόμαστε πώς προχωράει η ιστορία, όλες οι κοινωνικές αντιστάσεις και τα κινήματα του λαού και της νεολαίας, αποτελούν παρακαταθήκες για τη δημιουργία των δικών μας αντιστάσεων στα δικά μας πλαίσια και με βάση τις ανάγκες κάθε ανθρώπου που βιώνει την εκμετάλλευση και την καταπίεση. Γι’ αυτό λοιπόν, ο αγώνας ενάντια στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό και την κρατική καταστολή, αλλά και σε όλο το ασφυκτικό πλαίσιο που έχει δημιουργηθεί γύρω από τις ζωές μας, αποτελεί επίδικο της δικής μας γενιάς.

Η αυταρχική θωράκιση του κράτους δεν αποτελεί επιλογή μιας αντιδραστικής κυβέρνησης, αλλά στρατηγική κίνηση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού και των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων. Γι’ αυτό επιχειρείται μια άνευ προηγουμένου επίθεση στα δικαιώματα και τις ελευθερίες της νεολαίας και του λαού. Η εξέγερση του ’08, κατόρθωσε να αφήσει μια πλούσια παρακαταθήκη οργάνωσης αγώνων επιβολής, να ανοίξει το ζήτημα της κρατικής καταστολής, αλλά και να δημιουργήσει ένα ρεύμα αμφισβήτησης της υπάρχουσας κατάστασης στην κοινωνία. Ύστερα από τόσα χρόνια, οι εμπειρίες που αποκομίστηκαν από τον Δεκέμβρη, καλούνται να πάρουν ξανά σάρκα και οστά, τροφοδοτώντας τους αγώνες του σήμερα.

ΓΙΑΤΙ :

  • Η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ακόμη και αν μιλάει για μια περίοδο «μεταμνημονιακού» χαρακτήρα, εμείς συνεχίζουμε να βιώνουμε την ανασφάλεια και την τρομοκρατία. Είτε μέσω των εκπαιδευτικών αναδιαρθρώσεων είτε μέσω των αντεργατικών νόμων .
  • Η κυβέρνηση χέρι-χέρι με ΕΕ και  ΝΑΤΟ συνεχίζει να δολοφονεί πρόσφυγες στο Αιγαίο και να τους στοιβάζει στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, εξωθώντας τους σε απεργίες πείνας για να διεκδικήσουν τα αυτονόητα. Συνέχεια σε αυτή την απαράδεκτη κατάσταση έδωσε η πρόσφατη δολοφονία τριών απροστάτευτων προσφυγόπουλων στον Έβρο από τον λαθροδιακινητή τους.
  • Οι πολεμικές επιχειρήσεις αυξάνονται και η συμμετοχή της Ελλάδας σε αυτές είναι ακόμα πιο έντονη. Δημιουργώντας ένα κλίμα όξυνσης των σχέσεων στην ευρύτερη περιοχή και στη δημιουργία κλίματος εθνοϋστερίας, με τους Μακεδονομάχους να βγαίνουν στους δρόμους.
  • Κράτος και τράπεζες καταργούν το δικαίωμα στην κατοικία, αφού συνεχίζουν να εφαρμόζουν τους –ηλεκτρονικούς μάλιστα- πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας.
  • Κράτος και φασίστες δολοφονούν. Πρόσφατο παράδειγμα η δολοφονία του Αλβανού εργάτη γης στην Λευκίμμη.
  • Η αστική δικαιοσύνη συνεχίζει να δείχνει το πιο σκληρό της πρόσωπο και επιβεβαιώνει πως το μόνο που μπορεί να αποδώσει είναι η αδικία. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι η 10ετης κάθειρξη της καθαρίστριας από τον Βόλο επειδή πλαστογράφησε το απολυτήριο του δημοτικού προκειμένου να εργαστεί και να αναθρέψει την οικογένειά της.
  • Η νεολαία συνεχίζει να έχει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της ανεργίας, της κατάθλιψης και της μετανάστευσης, ενώ η επιλογή της είναι να εργαστεί ανασφάλιστα για 400 ευρώ.
  • Η κοινωνία εκφασίζεται. Δεν είναι μόνο οι εθνικιστές που βγαίνουν στις γειτονιές μας και προσπαθούν να βρουν χώρο στα σχολεία μας (χαρακτηριστική η φιέστα που προσπάθησαν να οργανώσουν στις 29/11, με τις «Πανελλαδικές καταλήψεις για τη Μακεδονία» αλλά δεν τους βγήκε)· είναι οι νοικοκυραίοι μικροαστοί που σκότωσαν το Ζακ, με την ανοχή και τη συνενοχή των μπάτσων και των περαστικών που δε μίλησαν· είναι η στοχοποίηση των τοξικοεξαρτημένων ατόμων, ώστε να καλλιεργηθεί κλίμα τοξικοφοβίας και να περιθωριοποιούνται οι αδύναμοι.
  • Μέσα στις σχολές μας πάει να μονιμοποιηθεί μια κατάσταση αποξένωσης. Οι φοιτητές παρακολουθούν τα μαθήματά τους και φεύγουν. Ως πηγή όλων των δεινών παρουσιάζεται το άσυλο και αυτό στοχοποιείται ευθέως και από το πρόσφατο πόρισμα Παρασκευόπουλου. Θέλουν τις σχολές μας αποστειρωμένες από συλλογικές διαδικασίες, για να περνάνε πανεύκολα τις αναδιαρθρώσεις, τις ιδιωτικοποιήσεις, όλα τα μέτρα που χειροτερεύουν το παρόν μας ως φοιτητές-εργαζόμενοι και το μέλλον μας στην επισφάλεια και την εργασιακή περιπλάνηση.

Ο κατάλογος είναι μακρύς και τα παραδείγματα από τις ζωές μας άπειρα. Για τα παραπάνω λοιπόν αλλά και για άλλα τόσα θεωρούμε πως ο Δεκέμβρης του 2018 έχει νόημα.

ΓΙΑΤΙ Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΠΟΥ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΜΕΤΩΠΗ-ΔΙΑΡΚΗΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΘΡΩΠΗ.

Έτσι λοιπόν, έχοντας την πεποίθηση ότι οι αγώνες για να’ ναι νικηφόροι πρέπει να βγούνε έξω από τα όρια της αστικής νομιμότητας και να έρθουν σε σύγκρουση με αυτά, να τσακίσουμε τη πολιτική της εξαθλίωσης, της φτώχειας, των πολέμων, του φασισμού και τους όποιους εκφραστές της, και να φτιάξουμε τη δικιά μας κοινωνία. Μια κοινωνία στο ύψος των αναγκών και των επιθυμιών μας.

 

 

 


Leave a Comment so far
Leave a comment



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s



%d bloggers like this: