αντιστρέφοντας την εικόνα της πραγματικότητας


-Θα ρθείς να ψηφίσεις ? -Προφανως σιγά μην αφήσω τους άλλους να αποφασίζουν για μένα
May 24, 2017, 10:50 am
Filed under: Uncategorized

τρεξε !

Τις τελευταιες μερες  και καθώς πλησιάζουν οι φοιτητικές εκλογές, που γίνονται στις 24 Μαίου, όλο και αυξάνονται οι συζητήσεις γύρω από τη σημασία τους. Πολλοί/ες μιλάνε για ένα “πανηγύρι” που κρατάει μια μέρα και την επομένη επιστρέφουμε στην κανονικότητά μας. Άλλοι/ες μας καλούν να τους ψηφίσουμε γιατί είναι οι πίο ικανοί να μας “εκπροσωπήσουν”, οι πιο ικανοί να αποφασίζουν για μας. Φέτος όμως περισσότερο από κάθε χρόνο, πληθαίνουν και οι φωνές που λένε: “Αφού όλοι ίδιοι είναι, τι νόημα έχει να πάω να ψηφίσω;”, ή” Γιατί να ψηφίσω αφού δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα; “.

“Αν οι εκλογές άλλαζαν τον κόσμο, θα ήταν παράνομες”,

είχε πει κάποτε η Έμμα Γκόλντμαν. Αυτό, αν μη τι άλλο, είναι ένα πραγματικό γεγονός που ωστόσο επιδέχεται διαφορετικές ερμηνείες. Δεν είναι ότι διαφωνούμε με αυτή τη ρήση, αλλά έχει σημασία πως ερμηνεύεται από διάφορες σκοπιές. Όντως οι εκλογές από μόνες τους δεν μπορούν να αλλάξουν κάτι. Όντως οι εκλογές είναι μια διαδικασία ακίνδυνη για το σύστημα. Και ακριβώς πάνω στη βάση της έχει χτιστεί ένα επικοδόμημα υπέρ της αποχής από οποιαδήποτε εκλογική διαδικασία, που όμως διστρεβλώνει εντελώς το πραγματικό νόημά της και τονίζοντας ουσιαστικά την αίσθηση ότι είμαστε αδύναμες/οι μπροστά σε ένα σύστημα που διαλύει τις ζωές μας.

Το “απολιτίκ”ρεύμα κυριαρχεί σε μεγάλο βαθμό στη σχολή μας -αλλά και στην κοινωνία ολόκληρη- τα τελευταία χρόνια. Σαφώς έχει καλλιεργηθεί από μια διάχυτη απογοήτευση που επικρατεί και έχει καταλήξει να απαξιώνει οτιδήποτε φέρει πολιτικό πρόσημο. Πρόκειται για μια στάση ζωής που ενισχύεται από το ίδιο το σύστημα και τον ατομικό δρόμο που το ίδιο προωθεί ως το μέσο για την κοινωνική ανέλιξη και έχει ενσωματωθεί ακόμη και από τις ίδιες τις καθεστωτικές δυνάμεις. Μία τέτοια λογική, που απαξιώνει τη συμμετοχή σε κάθε τι συλλογικό, το μόνο που καταφέρνει είναι να συναινεί στην ίδια την πολιτική που επιβάλλει την καταστροφή των ζωών μας. Ακόμη και η επιλογή του «να μην ψηφίσω τίποτα και κανέναν», «να το ρίξω λευκό ή άκυρο», «να απέχω επειδή όλοι είναι σκατά», είναι από μόνη της μία πολιτική τοποθέτηση και ισοδυναμεί με την απάθεια και την παθητική αποδοχή της υπάρχουσας κατάστασης.

Υπάρχει βέβαια και μια ακόμη επιχειρηματολογία που αφ’ ενός στηρίζεται εξ’ ολοκλήρου στην πρώτη πρόταση και εφ’ ετέρου καλεί σε αποχή από τις φοιτητικές εκλογές πηγαίνοντας κόντρα στη λογική της ανάθεσης και της αντιπροσώπευσης. Σαφώς, αυτό το σκεπτικό έχει  διαφορετική αφετηρία και μπορούμε εν μέρει να το κατανοήσουμε, ωστόσο δε συγκροτεί σαφή πολιτική τοποθέτηση και μάλλον καταλήγει να έχει το ίδιο αποτέλεσμα με την παραπάνω περίπτωση. Ως ΕΑΑΚ πιστεύουμε ότι είναι αναγκαία η παρέμβαση σε όλες της πολιτικές μάχες ειδικά σε αυτή την περίοδο που δεν υπάρχει η πολυτέλεια  να «διαλέγουμε» μάχες και να απέχουμε επιλεκτικά. Ναι, τα αντιπροσωπευτικά όργανα δεν είναι ο τρόπος μέσα από τον οποίο θέλουμε να εκφράζεται το κίνημα, αλλά οι γενικές μας συνελεύσεις. Ωστόσο οφείλουμε να κρίνουμε κατάλληλα και να εκμεταλλευόμαστε τα εργαλεία που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και να μην τα παραχωρούμε στα χέρια των καθεστωτικών δυνάμεων. Όλα αυτά προφανώς υπό το κριτήριο ότι η συμμετοχή στα όργανα αυτά δε θα δρα αντιπαραθετικά προς το κίνημα και δε θα το υποκαθιστά.

Χαρακτηριστικά είναι τα άπειρα παραδείγματα, όπου η μη ύπαρξη μιας άλλης φωνής, έστω και στην κάλπη, έχει κάνει διάφορες σχολές «κάστρα» των μπράβων της ΔΑΠ, της μαφίας και των «στημένων» πολιτικών παιχνιδιών, όπου ο σύλλογος δε συνεδριάζει ούτε για πλάκα και η κατάσταση πλέον φαντάζει ανεπανόρθωτη και ασφυκτική για κάθε αγωνιστή, για καθέναν και καθεμία από μας που τολμά να σηκώσει κεφάλι. Και αν για κάποιες ή κάποιους, μια τέτοια κατάσταση μοιάζει μακρινή από τη δική μας σχολή, τα δεδομένα το μόνο σίγουρο είναι ότι μπορούν να αλλάξουν αν δεν τα επηρεάζουμε εμείς οι ίδιοι. Εν τέλει, μια τέτοια λογική, όσο και αν θέλει να σπάει την κανονικότητα και να υπερασπίζεται τη συλλογικότητα, καταλήγει πράξη που δεν αποτυπώνει τίποτα το συλλογικό, ίσα ίσα που παραγνωρίζει την ανάγκη για συλλογική ανατρεπτική έκφραση. Ειδικά όταν επιχειρείται η απαξίωση των φοιτητικών συλλόγων και των συλλογικών διαδικασιών και ποινικοποιείται ακόμη η ίδια η συνδικαλιστική δράση, η αποχή τροφοδοτεί και δυναμώνει αυτές τις επιδιώξεις από πλευράς Κυβέρνησης και Υπουργείου. Αυτό που πρέπει να αντιληφθούμε εν τέλει, είναι ότι κανένα πρόβλημα δεν έχουν με την αδιαφορία και την απαξίωση γενικά της πολιτικής. Αυτό που τους πονά είναι η ενεργή παρέμβαση στα κοινωνικά γεγονότα και αν θέλουμε να εκφράζουμε μια κίνηση που κινείται αντίρροπα στην κίνηση του συστήματος, αυτό θα το κάνουμε όχι με την αποχή μας, αλλά με τη συνειδητή και κριτική συμμετοχή μας στις συλλογικές διαδικασίες του συλλόγου μας. Δεν πρέπει να αφήσουμε κανένα εργαλείο στα χέρια του συστήματος και τις δυνάμεις που το εκπροσωπούν και μέσα στα πανεπιστήμια, άρα ούτε και τις εκλογές!
να ζωντανέψουμε όλες τις συλλογικές μας διαδικασίες να μην αποδεχτούμε την ήττα

Φέτος θα μπορούσε να πεί κάποιος ότι ήταν μια πεσμένη χρονιά οσον αφορά το φοιτητικό κίνημα και τις συλλογικές του διαδικασίες. Στον συλλογό μας δεν έγινε φέτος καμία γενική συνέλευση και μάλλον κανένας/μία από το πρώτο έτος δεν ξέρει τη σημασία αυτών των λέξεων. Δεν ξέρει τι σημαίνει να αποφασίζεις συλλογικά, να διεκδικείς και να κερδίζεις πράγματα μέσα και έξω απ΄ τη σχολή.Για τους περισσότερους πλέον σχολή σημαίνει μόνο μάθημα και τέλος, όχι συγνώμη σημαίνει και τρέξιμο,εργασίες,άγχος,ξενύχτια για μακέτες και όλα αυτά να μοίαζουν τελείως φυσιολογικά. Πρυτάνεις, κυβερνήσεις και οι νόμοι τους θέλουν μας κάνουν να θεωρούμε φυσιολογικό να  κλειδώνει η πόρτα του πολυτεχνείου, να απαγορεύεται να αράξεις και να κοινωνικοποιηθεις στη σχολη να γίνονται παρτυ και πολιτικες/πολιτιστικες εκδηλωσεις, να γίνονται σεξιστικές επιθέσεις απο καθηγητές σε φοιτήτριες, να ακουγονται φωνές για διδακτρα στη σχολή, φώνες που στό ονομα της “ησυχίας, τάξης και ασφάλειας ¨είναι κούλ με την ιδέα της αστυνομίας και του φεις κοντρόλ στις σχολες.

Ε οχι!  Τιποτα απ αυτά δεν είναι φυσιολογικο ! Σ’ολους οσους θέλουν καθαρες σχολές θα είμαστε εκεί να τους τις βρωμίζουμε με τις ιδέες μας, τα συνθήματά μας, τις αφίσες μας και τις συλλογικές μας δράσεις. Ενάντια σε όλα αυτά επανοικειωποιούμαστε στην πράξη τον κοινωνικό μας χώρο, φτίαχνουμε τον δικό μας πολιτισμό κόντρα στην εμπορευματοποίηση και την μαζική κουλτούρα. Το σύστημα κερδίζει από την αδράνειά μας και τους νεκρούς φοιτητικούς συλλόγους. Ενάντια σε αυτό πολιτικοποιούμαστε στις σχολές μας και διεκδικούμε αυτά που μας ανήκουν. Φωνάζουμε πως στο πανεπιστήμιο κάνουμε κουμάντο εμείς και όχι τα ματ και οι εταιρίες τους !

Δεν πέτυχε παντού όμως η συνταγή τους! Υπήρχαν και φέτος φωνές αμφισβισβήτησης της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης όπως οι καταλήψεις της νομικής ενάντια στην επιβολή διδάκτρων στα μεταπτυχιακά, η καταλήψεις του φσ πολ.μηχ Αθήνας ενάντια στη διάλυση του προγράμματος σπουδών, ο αγώνας των συλλόγων της Θεσσαλονίκης ενάντια στην εισβολή των ΜΑΤ στο ΠΑΜΑΚ. Και στην πόλη μας, ο ΦΣ ΠΤΕΑ αντιστέκεται στην κατάργηση των επαγγελματικών δικαιωμάτων. Όλα τα παραπάνω μας δείχνουν το παράδειγμα ότι δεν τελειώσαν όλα. Αν κοιτάξουμε κιόλας έξω από τους τοίχους της σχολής μας, στην πόλη μας δε λείπει η κινηματική δράση, είτε αυτό αφορά τον αγώνα των κατοίκων ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού, ή την πραγματική και ταξική αλληλεγγύη που έδειξαν φοιτητές, μαθητές, γονείς όσον αφορά την ένταξη των προσφυγόπουλων στα σχολεία. Το κίνημα δεν ήταν πάντοτε σε ύφεση. Με αγώνες έχουμε κατακτήσεις τις οποίες θέλουν να πάρουν πίσω. Εν τέλει οι μονοι χαμενοι αγωνες ειναι αυτοι που δε δωθηκαν ποτε και ακομα κι αν οι συσχετισμοι μοιαζουν αρνητικοι  για το κινημα , ειναι στοιχημα να τους αντιστρεψουμε , αν δεν θελουμε να γινουμε χαμενη γενια !

Για εμάς η ελπίδα βρίσκεται μονάχα στους συλλογικούς αγώνες. Εκεί γεννιέται και αναπνέει. Η αλλαγή δεν έρχεται μέσα από κοινοβουλευτικές και εκλογικές διεξόδους και συμβιβασμούς, ούτε μέσα από τη συναίνεση, την υποταγή και την αναμονή, όπως προβάλλεται από την κυβέρνηση. Το θέμα δεν είναι να συρθούμε πίσω από τις επιλογές κάποιας κυβέρνησης, αναμένοντας και ελπίζοντας σε μία καλύτερη μιζέρια, μια καθημερινότητα με εκμετάλλευση με κάπως καλύτερους όρους, αλλά πως θα σχεδιάσουμε εμείς για εμάς το πανεπιστήμιο, την εργασία και το μέλλον των αναγκών και των ονείρων μας.

δε θα ορίζει κανείς 

τα πράγματα για εμάς, 

ούτε στις εκλογές ούτε πουθενά!

Την επόμενη μέρα των εκλογών θα αλλάξει κάτι από την καθημερινότητά μας?

Για εμάς οι φοιτητικές εκλογές δεν είναι μια μάχη για εδρες στα ΔΣ αλλά  είναι άλλη μια μάχη απ την οποία δεν πρέπει να απέχουμε. Δεν τρέφουμε αυταπάτες ότι μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα μέσα από αυτές, συμμετέχουμε ωστόσο συνειδητά για να αποτυπωθεί και σε εκλογικό επίπεδο ένα ρεύμα αμφισβήτησης κόντρα στο κυρίαρχο ρεύμα. Ταυτόχρονα  για εμάς οι φοιτητικές εκλογές αποτελούν κάλεσμα για τους αγώνες από εδώ και πέρα.

Με ποια λογική συμμετέχουμε λοιπόν?

Συμμετέχουμε λοιπόν στις εκλογές, όχι με τον καθιερωμένο τρόπο, αλλά με μια άλλη λογική που εκφράζεται με το γνωστό μότο «εντός – εκτός κι ενάντια» και ενέχει μέσα της τόσο τη συμμετοχή σε διαδικασίες που αφορούν όργανα του συλλόγου, όσο και την αμφισβήτηση του ίδιου του θεσμού των εκλογών.

ΕΝΤΟΣ… γιατί αντιλαμβανόμαστε τις φοιτητικές εκλογές όχι μόνο σαν μια ακόμα πολιτική μάχη που πρέπει να δοθεί, αλλά και σαν τη διαδικασία που καθορίζει τους ”αντιπροσώπους των φοιτητών” σε αντιπροσωπευτικά όργανα, όπως τα Δ.Σ. Θεωρούμε ότι οι ριζοσπαστικές αντιλήψεις οφείλουν να συμμετέχουν σε τέτοια όργανα, όχι με όρους συνδιαλλαγής και διαπραγμάτευσης, αλλά μην αναγνωρίζοντας τους  αντιπροσώπους του ΔΣ ως αρμόδιους να λαμβάνουν αποφάσεις ερήμην των φοιτητών, αλλά την ίδια τη γενική συνέλευση ως το ανώτατο αποφασιστικό όργανο του συλλόγου. Επιλέγουμε να συμμετέχουμε στο ΔΣ ακριβώς για να διασφαλίσουμε ότι οι αποφάσεις θα λαμβάνονται μέσα στη γενική συνέλευση.

ΕΚΤΟΣ… γιατί είμαστε ενάντια σε λογικές αντιπροσώπευσης που μας θέτουν παθητικούς δέκτες μιας πραγματικότητας που μας επιβάλλεται.

ΕΝΑΝΤΙΑ… γιατί πιστεύουμε ότι ο μόνος τρόπος να επιβάλλουμε πράγματα είναι μέσα από τις συλλογικές μας διαδικασίες και είμαστε η μοναδική δύναμη που τίθεται ενάντια σε αντιπροσωπευτικά όργανα όπως το ΔΣ και η ΕΦΕΕ.

 

Η λογική του ανοιχτού ψηφοδελτίου

Η camera obscura ΕΑΑΚ κατεβαίνει στις φοιτητικές εκλογές με ανοιχτό ενωτικό ψηφοδέλτιο. Καλούμε κάθε φοιτητή και φοιτήτρια ενάντια στη λογική της αντιπροσώπευσης και της ανάθεσης να συμμετάσχει σε αυτό, στηρίζοντας την πολιτική αντίληψη και όχι τα πρόσωπα. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο, για εμάς το βέλτιστο θα ήταν καθένας και καθεμία που θέλει να στηρίξει-ψηφίσει τη λογική του σχήματος, να συμμετέχει και ο ίδιος, η ίδια στο ψηφοδέλτιο, να γίνει δηλαδή εκπρόσωπος του εαυτού του, να μη σταυρώσει κανέναν, στη βάση του πολιτικού πλαισίου αλλά και της ενότητας στη δράση. Η συμμετοχή στο ανοιχτό ψηφοδέλτιο δεν αντανακλά καθολική πολιτική συμφωνία με το σχήμα, συμμετοχή σε αυτό ή κάποια άλλη δέσμευση. Είναι δημόσια στήριξη στη παρέμβαση του σχήματος και στα αποτελέσματα αυτής. Επειδή δεν αντιλαμβανόμαστε το ανοιχτό ψηφοδέλτιο σαν ένα άθροισμα ονομάτων, ούτε σαν αποτέλεσμα πρόχειρων εκλογικών συγκολλήσεων θεωρούμε ότι αυτό πρέπει να προκύπτει μέσα από πραγματικά ενωτικές πρωτοβουλίες. Άλλωστε η ΕΑΑΚ είναι ενωτικό εγχείρημα από την ίδια την πολιτική της συγκρότηση. Έχουμε επιλέξει μέσα από τις ανοιχτές, αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες των σχημάτων αντιιεραρχικά και μακριά από έτοιμες γραμμές να συζητάμε και να συνδιαμορφώνουμε. Απευθυνόμαστε σε κάθε άνθρωπο της σχολής με τον οποίο μοιραζόμαστε κοινές ανάγκες και όνειρα, σήμερα ως φοιτήτριες-ές, αύριο ως εργαζόμενες-οι ή άνεργες-οι. Έτσι αντιλαμβανόμαστε την ενότητα στη βάση.

Και τελικά, τι είναι αυτό που θέλουμε να εκφράσουμε ως ΕΑΑΚ?

«Μια αντίρροπη κίνηση», θα ήταν μια πιθανή και σύντομη απάντηση στην παραπάνω ερώτηση.  Αντίρροπη κίνηση σε ό,τι υποτιμά τις ζωές μας, σε ό,τι και όποιον επιβάλλει την ευημερία του πάνω στις ανάγκες μας, σε ό,τι θρέφει αυτό το σάπιο σύστημα που βασίζει την ύπαρξή του στην «εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο». «Αντίρροπη», γιατί όχι απλά δε συμβαδίζει με τους νόμους αυτής της πραγματικότητας, αλλά γιατί επιλέγει να στραφεί προς την άλλη πλευρά του γυαλού, εκεί που δείχνουν οι ανάγκες και τα όνειρα της κοινωνικής πλειοψηφίας. «Κίνηση» τελικά, γιατί δεν της αρκεί να στέκει απλά δείχνοντας αδρανής προς αυτή την άλλη πλευρά, αλλά γιατί προσπαθεί κάθε μέρα δίνοντας μικρούς και μεγάλους αγώνες να τη φτάσει.

Θέλουμε με άλλα λόγια, να εκφράσουμε την αντικαπιταλιστική αριστερά μέσα στα πανεπιστήμια. Την αριστερά που δε χωρά σε λογικές διαχείρισης του συστήματος και καλυτέρευσης του, αλλά συγκρούεται με αυτό με στόχο να το ανατρέψει. Δεν πρεσβεύουμε την αριστερά που κάθεται στη γωνιά της απαγγέλλοντας ξύλινους λόγους και επιδιώκει την οργανωτική της αναβάθμιση, αλλά αυτή που βρίσκεται σε κάθε μάχη ενάντια στο κεφάλαιο και στους εκφραστές του. Δεν πρεσβεύουμε μια αριστερά που πιστεύει ότι την αλλαγή θα την φέρει μια μέρα μπροστά απ’ τις κάλπες, ξεχνώντας στα χρονοντούλαπα της ιστορίας τις μάχες για ένα καλύτερο σήμερα και αύριο. Και γι’ αυτό για εμάς στήριξη της ΕΑΑΚ σημαίνει στήριξη στις καθημερινές συλλογικές μας μάχες, στήριξη ενός σχεδίου για την ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος και τη σύνδεση του με το εργατικό κίνημα και την κοινωνία εν γένει. Στήριξη των ίδιων των κοινωνικών αγώνων που ορίζουν από την αρχή τους όρους του παιχνιδιού με κριτήριο τις ανάγκες της πλατιάς πλειοψηφίας, ανάγκες για παιδεία (και όχι εκπαίδευση), για δημιουργική εργασία (και όχι δουλειά-δουλία), για ζωή (και όχι επιβίωση).

Μια τελευταία σκέψη,

λίγες μέρες πριν τις εκλογές,

πολλές μέρες μετά από τους αγώνες τόσων χρόνων

και λίγες πάλι πριν από αυτούς που έρχονται…

Τόσα χρόνια συμμετείχαμε σε αγώνες, συνελεύσεις, καταλήψεις. Συγκρουστήκαμε με πρυτάνεις και καθηγητικό κατεστημένο. Έχοντας υπάρξει κομμάτι των κινημάτων τόσων χρόνων είδαμε γεμάτα αμφιθέατρα και πορείες να ξεχύνονται στους δρόμους κάνοντας την ανάγκη σύνθημα και την ελπίδα φωνή. Όλα αυτά όμως είναι το ένα κομμάτι της αλήθειας. Η άλλη μισή αλήθεια είναι ότι απογοητευτήκαμε αρκετές φορές. Είδαμε τα σχέδιά μας να σβήνουν σε μια άμαζη κινητοποίηση και να γκρεμίζονται σε μια χαμένη συνέλευση. Τίποτα όμως δε θα ‘μενε ίδιο, αν την επόμενη μέρα δεν ξαναβρισκόμασταν για να τα χτίσουμε ξανά, αυτή τη φορά όχι από την αρχή, αλλά από πιο ψηλά, από εκεί που μας οδήγησαν οι αγώνες μας. Μάθαμε τους εαυτούς μας και τους διπλανούς μας και εμπιστευτήκαμε κάθε τι μικρό ή μεγάλο γεννιόταν μέσα από τη συλλογική δράση. Από πολλά μικρά «εγώ» γίναμε ένα μεγάλο «εμείς», πλάθοντας τα όνειρά μας για τη δική μας ουτοπία…

 

 



Αγωνιστικό ψηφοδέλτιο camera obscura ΕΑΑΚ
May 23, 2017, 2:25 pm
Filed under: Uncategorized

ψηφοδέλτιο1



Κλειδωμένες πόρτες και καταστολή Ποιος κάνει τελικά κουμάντο στη σχολή;
May 8, 2017, 8:37 pm
Filed under: Uncategorized

Για άλλη μια φορά η διοίκηση του ΠΘ είχε μια τρομερή ιδέα! Αποφάσισε ότι για την «ασφάλεια» του Πανεπιστημίου, οι εξωτερικές πόρτες  του Πολυτεχνείου θα κλειδώνουν καθημερινά από τις  11:30 το βράδυ. Όσοι και όσες  μέχρι σήμερα παρέμεναν μέχρι ότι ώρα ήθελαν στη σχολή για να διαβάσουν, να αράξουν ή να διασκεδάσουν, τώρα αναγκαστικά πρέπει να  πάνε σπίτια τους.

Μια τέτοια απόφαση, όσο ακραία κι αν είναι, δεν πρέπει να μας ξαφνιάζει, καθώς αποτελεί επόμενο των αυταρχικών αποφάσεων των τελευταίο χρόνων. Άλλωστε τα ρολά στο Θόλο και οι κλειδωμένες αίθουσες σε όλα τα Τμήματα μας απέκλειαν έτσι κι αλλιώς από τους περισσότερους χώρους των σχολών μας.

Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι λίγο καιρό πριν, με αφορμή κάποια γεγονότα σε πάρτυ στο Θόλο, αποφασίστηκε από τη Σύγκλητο να απαγορευτούν εντελώς τα πάρτυ στο Πανεπιστήμιο. Καλέστηκε μάλιστα εισαγγελική παρέμβαση για την προστασία του, στο όνομα του πανεπιστημιακού ασύλου και της δημοκρατικής λειτουργίας. Κατήγγειλαν ακόμα το συγκεκριμένο πάρτυ για παράνομη οικονομική δραστηριότητα, καθώς ήταν από αυτά τα πάρτυ που γίνονται για οικονομική ενίσχυση κοινωνικών χώρων και όχι από αυτά με τους χορηγούς και τους μπράβους.

Το ότι το Πανεπιστήμιο δεν θέλει τα πάρτυ το ξέρουμε από τότε που ο χώρος του κυλικείου της Αρχιτεκτονικής έκλεισε ακριβώς γι’ αυτό το λόγο. Δεν τα θέλει όπως δεν θέλει και οποιαδήποτε άλλη πολιτική, πολιτιστική και κοινωνική δραστηριότητα και κάνει οτιδήποτε περνά από το χέρι του για να τις σταματήσει. Ο σημερινός φοιτητής πρέπει να έρχεται στη σχολή μόνο για το μάθημα του, σύμφωνα με το γνωστό μοντέλο σπίτι-δουλειά, δουλειά-σπίτι. Με τόσες εργασίες και προόδους άλλωστε πού να βρει χρόνο για οτιδήποτε άλλο;

Για να μην δίνουμε όμως όλα τα εύσημα στο ΠΘ,  ο αυταρχισμός και η πειθάρχηση δεν είναι κάποια καινοτομία του δικού μας Πανεπιστημίου. Παραδείγματα όπως το lock-out στην Νομική Αθήνας, που απαγορεύει τις πολιτικές εκδηλώσεις μέσα στη σχολή, και η πρόσφατη εισβολή των ΜΑΤ στο ΠΑΜΑΚ έπειτα από εντολή του πρύτανη, για να ελέγχουν τα πάσο όσων μπαίνουν στον χώρο, αποδεικνύουν με τον πιο σκληρό τρόπο ότι βιώνουμε μια από τις χειρότερες περιόδους ανελευθερίας μέσα και έξω από το πανεπιστήμιο. Η καταστολή και η παρέμβαση της αστυνομίας άλλωστε είναι δεδομένη κατάσταση σε πανεπιστήμια του εξωτερικού που το επιχειρηματικό πανεπιστήμιο είναι σε πιο ώριμο στάδιο.

Δεν είναι τυχαία όλα αυτά, αν πάρουμε υπόψη μας την εικόνα που θέλουν για το πανεπιστήμιο, ένα ίδρυμα ανταγωνιστικό, για λίγους, ανοιχτό για τις εταιρίες και το ιδιωτικό κέδρος και κλειστό για τους αγώνες, τις αναζητήσεις και τις ανάγκες των πληττόμενων φοιτητών. Θέλουν ένα πανεπιστήμιο αποστειρωμένο και μίζερο και θέλουν εμάς τους φοιτητές πειθαρχημένους και υπάκουους σε ότι μας επιβάλλεται από τη σχολή, τους καθηγητές και σε λίγα χρόνια από τα αφεντικά μας. Προσπαθούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε τι σημαίνει πανεπιστήμιο ζωντανό και πλούσιο σε πολιτικές και πολιτιστικές δραστηριότητες.

Εμείς όμως θυμόμαστε τις αίθουσες να μην κλειδώνουν, τις πολιτιστικές δραστηριότητες να γίνονται ελεύθερα.

Θυμόμαστε ότι το άσυλο δεν το διασφαλίζει πότε η κοσμητεία ή ο εισαγγελέας αλλά μόνο οι φοιτητές μέσα από τις συλλογικές αποφάσεις και τους αγώνες τους.

Και ξέρουμε πως ο μόνος λόγος που οι πόρτες κλειδώνουν είναι γιατί φοβούνται πως όταν οι φοιτητές κοινωνικοποιούνται, ριζοσπαστικοποιούνται και οργανώνονται, τότε μπορούν να γίνουν επικίνδυνοι! Επικίνδυνοι γι’ αυτούς, το πανεπιστήμιο, το κράτος, τις εταιρίες τους, και ικανοί να φέρουν τον κόσμο ανάποδα!

Ήρθε η ώρα λοιπόν να αποφασίσουμε αν τα υπόλοιπα φοιτητικά μας χρόνια θα τα περάσουμε σε «ήσυχες και καθαρές σχολές», πίσω από κλειδωμένες πόρτες, ή ακόμα χειρότερα κλεισμένοι στο σπίτι μας, ή αν θέλουμε σχολές που να αποτελούν ζωντανά κύτταρα μόρφωσης (ενάντια στις στείρες πληροφορίες), που να είναι κέντρα ριζοσπαστικοποίησης και ελεύθερης διακίνησης ιδεών, κέντρα αγώνα και αλληλεγγύης. Αν θέλουμε για στη ζωή μας, τη μόρφωση και τη διασκέδαση μας κουμάντο να κάνουν τα ΜΑΤ και οι εταιρίες ή εμείς οι ίδιοι, μέσα από συλλογικές, αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες.

Από την μεριά μας δηλώνουμε ότι τον πρώτο και κυριότερο λόγο μέσα στις σχολές τον έχουν οι φοιτητές και οι φοιτήτριες που ζουν και αναπνέουν καθημερινά μέσα στους χώρους του, που πάλεψαν και παλεύουν τόσα χρόνια για να διαφυλάξουν  το άσυλο και τις κοινωνικές δράσεις μέσα σε αυτό. Για το λόγο αυτό απαιτούμε να σταματήσουν να κλειδώνουν το βράδυ οι πόρτες και δεσμευόμαστε να μην επιτρέψουμε να συνεχιστεί κάτι τέτοιο.

ΕΑΑΚ ΒΟΛΟΥ



Κάλεσμα στην Ανεξάρτητη Ταξική Συγκέντρωση για την Εργατική Πρωτομαγιά
April 30, 2017, 5:27 pm
Filed under: Uncategorized

Είναι ο αγώνας της Εργατικής Πρωτομαγιάς ακόμα επίκαιρος; Μήπως είναι ακόμα ένα μνημόσυνο; Χρειάζεται να παλέψουμε σήμερα για της κατακτήσεις των εργατών στο Σικάγο του 1886; Είναι τελικά το αίτημα για λιγότερη δουλειά και το σύνθημα “Οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες ύπνο” επίκαιρα στην εποχή μας;

Η απάντηση είναι ότι είναι παραπάνω από επίκαιρα. Είμαστε μια γενιά που οι από πάνω την καλούν να γίνει χαμένη γενιά. Μια γενιά που θα βυθιστεί στη φτώχεια και την ανεργία. Που θα ζει με μισθούς πείνας  και θα εργάζεται με εξαντλητικά ωράρια. Έχουν δοθεί μάχες όλο το προηγούμενο διάστημα για πράγματα και κατακτήσεις του προπροηγούμενου αιώνα όπως το δικαίωμα στην ξεκούραση και το διάλειμμα, το δικαίωμα στις άδειες, το δικαίωμα στο οκτάωρο και το δικαίωμα στην ελεύθερη άσκηση των συνδικαλιστικών ελευθεριών στους χώρους δουλειάς .

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μαζί με την ΕΕ περνούν εργασιακά νομοσχέδια που μειώνουν τους μισθούς και τις συντάξεις, προωθούν προγράμματα επισφαλούς εργασίας και ανακύκλωσης της ανεργίας  (βλ. voucher και πεντάμηνα), καταργούν ακόμα και το δικαίωμα στην απεργία και την αντίσταση σε όλα όσα μας επιβάλουν για να βγάζουν κέρδος στις δικές μας πλάτες.

Μέσα σε όλα αυτά υπάρχουν όμως δύο δρόμοι. Ο ένας του επίσημου συνδικαλιστικού κινήματος που μόνο βάζει πλάτες στις μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης οργανώνοντας φιέστες στην «επέτειο» της πρωτομαγιάς. Ο άλλος, ο πραγματικός νικηφόρος, αυτός του ανεξάρτητου, ανατρεπτικού, αντιεργοδοτικού κινήματος που θα συγκρουστεί με την κυβέρνηση, με τα αφεντικά στους χώρους δουλειάς. Ο δρόμος που οργανώνουν τα πρωτοβάθμια σωματεία, συντονισμοί εργαζομένων και ανέργων όπως ο Ταξικός Συντονισμός Ανατροπής στο Βόλο, συλλογικότητες στην ανεργία, την επισφάλεια και τον επισιτισμό όπως η Attack και η Λάντζα κτλ.

Ως φοιτητές λοιπόν απαντάμε ότι δε θα γίνουμε χαμένη γενιά. Θα παλέψουμε μαζί με το εργατικό κίνημα για το δικαίωμά μας σε μια άλλη εκπαίδευση που θα έχει στο κέντρο τον άνθρωπο και τις κοινωνικές του ανάγκες, για να παλέψουμε έπειτα και το δικαίωμα σε μια άλλη εργασία όπου ο εργαζόμενος θα ανταμείβεται για τη δουλειά του και θα μπορεί να απολαμβάνει τον πλούτο που παράγει. Θα παλέψουμε τελικά για μια άλλη κοινωνία όπου δε θα υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, όπου δε θα πνίγονται μετανάστες στις θάλασσες του ιμπεριαλισμού, αλλά θα κυριαρχεί η δικαιοσύνη και η ελευθερία.

Καλούμε φοιτητές, νέους, εργαζομένους, ανέργους στην Ανεξάρτητη Ταξική Συγκέντρωση την Πρωτομαγιά στις 10πμ στο Ταχυδρομείο

Είναι η αρχή για να παλέψουμε και να επιβάλουμε τα αυτονόητα.

Camera Obscura EAAK



ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΜΕ ΜΑΖΙΚΟ ΕΚΒΙΑΣΜΟ
March 31, 2017, 11:27 am
Filed under: Uncategorized

Εν μέσω διαπραγματεύσεων με τους θεσμούς, κυβέρνηση και υπουργείο παιδείας επιβάλουν μηδενικούς διορισμούς για τα έτη ’17-’18 και ’18-’19. Συγκεκριμένα με τροπολογία που μπήκε σε άσχετο νομοσχέδιο δηλώνεται ρητά ότι «οι ισχύοντες δημοσιονομικοί περιορισμοί καθιστούν αδύνατο κατά το ανωτέρω χρονικό διάστημα τον διορισμό μόνιμων εκπαιδευτικών στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση». Ταυτόχρονα, η παιδαγωγική και διδακτική επάρκεια των υποψήφιων εκπαιδευτικών θα καθορίζεται από προϋποθέσεις πιστοποίησης και άλλα προσόντα. Απομακρύνονται δηλαδή τα επαγγελματικά δικαιώματα από το ίδιο το πτυχίο.

Στην περίοδο που διανύουμε το 4ο μνημόνιο που πάει να περάσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ σημαίνει χιλιάδες αδιόριστοι εκπαιδευτικοί, όπως σημαίνει και χιλιάδες άνεργοι μηχανικοί, όπως σημαίνει και χιλιάδες επισφαλώς εργαζόμενοι νεολαίοι. Ταυτόχρονα οι σύγχρονες εργασιακές συνθήκες θυμίζουν μεσαίωνα. Ως νέα γενιά καλούμαστε να εργαστούμε με μισθό 200 ευρώ, χωρίς ασφάλιση, με το συνεχή φόβο της απόλυσης. Με το νέο νομοσχέδιο για τα εργασιακά, πάει να καταργηθεί ακόμα και το δικαίωμα στην απεργία, το δικαίωμα των εργαζομένων να επιβάλουν τις ανάγκες τους.

Η επίθεση αυτή όμως ξεκινάει από το ίδιο το πανεπιστήμιο. Όλοι οι τελευταίοι νόμοι για την παιδεία, όπως και οι κατευθύνσεις του τωρινού υπουργείου προωθούν τη διάσπαση των γνωστικών αντικειμένων και την εξειδίκευση. Σχολές υποβαθμίζονται και το ενδιαφέρον στρέφεται στην ιδιωτική εκπαίδευση (σχέδιο για αναθεώρηση του άρθρου 16 ενώ το φοιτητικό κίνημα του ‘6-‘7 επέβαλε να μην αναθεωρηθεί). Τα πτυχία υποβαθμίζονται επίσης και ο κάθε φοιτητής γίνεται κυνηγός έξτρα προσόντων, κάνοντας σεμινάρια επί πληρωμή είτε φοιτώντας σε μεταπτυχιακά προγράμματα τα οποία έχουν δίδακτρα, γεγονός που υποβαθμίζει ακόμα περισσότερο την προπτυχιακή εκπαίδευση και ενισχύει τους ταξικούς φραγμούς (όποιος έχει χρήματα μπορεί να πληρώσει και να σπουδάσει). Είναι στόχος λοιπόν να είμαστε ανταγωνιστικοί φοιτητές, και ανταγωνιστικοί εργαζόμενοι, αλλά και πλήρως πειθαρχημένοι και υποταγμένοι στις σύγχρονες εργασιακές συνθήκες.

Ως ΕΑΑΚ διεκδικούμε να υπάρχουν όλα τα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα στο πτυχίο μας. Παράλληλα Αγωνιζόμαστε για ενιαία πανεπιστημιακή εκπαίδευση, ενιαία και συνολική γνώση, με απελευθερωτικά χαρακτηριστικά.

ΝΑ ΑΠΟΣΥΡΘΕΙ ΤΩΡΑ Η ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΘΕΤΕΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ ΣΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ
ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΜΟΝΙΜΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Συμπαραστεκόμαστε στον αγώνα του φοιτητικού συλλόγου του ΠΤΕΑ. Μόνο αγωνιζόμενοι, μόνο με μαζική αντεπίθεση ενάντια στους αντιεκπαιδευτικούς και αντεργατικούς νόμους και με μαζικό εκβιασμό ενάντια σε κυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ μπορούμε να νικήσουμε. Ο μοναδικός ρεαλισμός είναι οι ανάγκες μας τις οποίες δεν τις διαπραγματευόμαστε, τις επιβάλλουμε! Επιδιώκουμε κοινό συνολικό αγώνα με ένα μέτωπο παιδείας-εργασίας ενάντια στο σύστημα που μας επιτίθεται κι αυτό συνολικά, για να επιβάλουμε τα δικαιώματά μας σε μόρφωση, δουλειά και δημοκρατικά δικαιώματα.

ΕΑΑΚ ΒΟΛΟΥ



Ανακοίνωση της ΕΑΑΚ για τα γεγονότα στο ΕΜΠ και τη στάση των δυνάμεων της ΚΝΕ
March 24, 2017, 12:26 pm
Filed under: Uncategorized

Την ίδια ώρα που τα πανεπιστήμια βρίσκονται σε μια οριακή κατάσταση, με μια ποιοτικά αναβαθμισμένη εκπαιδευτική αναδιάρθρωση να βρίσκεται στα σκαριά, η ΚΝΕ επιλέγει σαν απάντηση να στοχοποιήσει την αγωνιστική δράση της μαχόμενης ριζοσπαστικής αριστεράς. Γιατί δεν τους ενοχλεί η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ αλλά οι φοιτητές και αγωνιστές που βγαίνουνε στους δρόμους, πηγαίνουν στις Γενικές τους Συνελεύσεις και βρίσκονται αριστερά από τη γραμμή του Περισσού και των κομματικών γραφείων. Ορμώμενοι από στείρα μικροπολιτικά συμφέροντα και κομματικές σκοπιμότητες για να καλύψουν τα πολιτικά κενά της κομματικής τους γραμμής, επιτίθεται με βίαιες και τραμπούκικες συμπεριφορές στους αγωνιστές και τα σχήματα της ΕΑΑΚ. Με μεθοδεύσεις που θα ζήλευε κάθε καθεστωτική δύναμη, προσπαθεί να αναδείξει την μαχόμενη ριζοσπαστική αριστερά ως το “μέγιστο κακό” εντός των φοιτητικών συλλόγων. Η βαθιά κομματοκεντρική και ελιτίστικη λογική της ΚΝΕ, σε συνδυασμό με την αδυναμία της να περιγράψει ένα πολιτικό σχέδιο ανάπτυξης και όξυνσης του μαθητικού και φοιτητικού κινήματος, είναι τα βαθύτερα αίτια που μετατρέπουν την ΚΝΕ σε επί της ουσίας τροχοπέδη των αγώνων της σπουδάζουσας νεολαίας, παρά τις διακηρυκτικά αριστερές κορώνες της. Για αυτό και θέλουν προέδρους στις σχολές και στα σχολεία που θα ελέγχουν οι καθοδηγητές που θα κάνουν κουμάντο στους συλλόγους και όχι μαζικές συνελεύσεις.

Το μαφιόζικο καρτέρι σε σύντροφό μας στην Ιατρική, που οδήγησε σε ελαφρύ τραυματισμό του, που κατέληξε σε πιο κεντρική επίθεση της ΚΝΕ Ιατρικής στα μέλη μας, φανερώνουν το μένος και την επιθετικότητα που τρέφει και καλλιεργεί η ΚΝΕ στις τάξεις της για τα μαχόμενα κομμάτια του φοιτητικού κινήματος και ειδικότερα για την αντικαπιταλιστική αριστερά εντός αυτού. Πέρα από την Ιατρική όμως και καθώς δόθηκε η αναγκαία απάντηση εκεί πέρα από τα μέλη μας στις εκφυλισμένες πρακτικές της ΚΝΕ, ανάλογη προσπάθεια στοχοποίησης σημειώθηκε και στο Φυσικό Αθήνας, όπου 30 κνίτες επιτέθηκαν με παρακρατικό τρόπο στα (πολύ λιγότερα) μέλη του σχήματος ΕΑΑΚ που βρίσκονταν στη σχολή. Την ίδια στιγμή με την επίθεση στο Φυσικό, οι δυνάμεις της ΚΝΕ επιτέθηκαν σκληρά και με ακόμα πιο οργανωμένο τρόπο αυτή τη φορά στο ΕΜΠ και στο τμήμα της ΣΕΜΦΕ. Εκεί τα σχήματα της ΕΑΑΚ και το αγωνιζόμενο κομμάτι των συλλόγων-φοιτητών έδωσαν τις απαντήσεις που αρμόζουν σε τέτοιου είδους πρακτικές, σε αντίθεση με την ΚΝΕ που έφερε εξωπανεπιστημιακό κομματικό στρατό άρτια εξοπλισμένο που δεν δίστασαν μάλιστα να προχωρήσεουν και σε κλέψιμο πορτοφολιών-κλειδιών θυμίζοντας προφίλ ασφαλίτη. Όμως δεν αρκέστηκαν σε αυτήν την επικίνδυνη επίθεση με δυσανάλογους όρους απέναντι στα μέλη ΕΑΑΚ. Τα καθοδηγητικά στελέχη που συντόνιζαν την επίθεση και καμία σχέση δεν έχουν με τους φοιτητικούς χώρους προέτρεψαν τα μέλη της ΚΝΕ να κλέψουν τα προσωπικά αντικείμενα (τσάντες, κινητά, χρήματα κλπ) των μελών της ΕΑΑΚ και να βανδαλίσουν το υλικό των χώρων των σχημάτων.

Τα ταυτόχρονα οργανωμένα χτυπήματα που στοχεύουν στην φίμωση και την καταστολή της ΕΑΑΚ, φανερώνουν πως η ΚΝΕ έχει πάρει πολιτική απόφαση, από τα κεντρικά της κλιμάκια, να οξύνει το κλίμα εντός των Φ.Σ. και εγκαθιδρύσει μια παρακαταθήκη μίσους και οργανωτικής αντιπαράθεσης μεταξύ των αριστερών δυνάμεων όπως έχει δείξει και μέσα στις ίδιες τις γενικές συνελεύσεις. Εν όψει φοιτητικών εκλογών και προκειμένου να κρύψει κάτω από το χαλάκι τις δικές της τεράστιες αδυναμίες, επιλέγει να αποπροσανατολίσει τους συλλόγους αλλά και τα μέλη της, με πρακτικές και συμπεριφορές που καμία εναρμόνιση δεν έχουν με τις αξίες και το ήθος της αριστεράς και του κομουνιστικού κινήματος. Οι πολιτικές ανεπάρκειες της ΚΝΕ, η έωλη και γενικόλογη γραμμή της στο φοιτητικό κίνημα που αδυνατεί συστηματικά, να θέσει τον πήχη σε επίπεδα ανάλογα της συγκυρίας και στον αντίποδα σπέρνει ματαιότητα και απαισιοδοξία στον κόσμο των σχολών, δεν κρύβονται πίσω από τραμπουκικούς και μαφιόζικους χειρισμούς. Όπως ακριβά κάνει και το ΠΑΜΕ στο εργατικό κίνημα που ‘’κλιμακώνει’’ τον αγώνα με απεργίες την Πρωτομαγιά, με προτάσεις νόμου του ΚΚΕ στη Βουλή και δηλώσεις του Κουτσούμπα “δεν ήρθε η ώρα να βγούμε από την Ε.Ε και ευρώ γιατί ο λαός και η εργατική τάξη θα πεινάσουν”.

Σαν Ε.Α.Α.Κ., καταγγέλλουμε απερίφραστα τις εκφυλισμένες πρακτικές που ακολουθεί η ΚΝΕ το τελευταίο διάστημα, απέναντί στις δυνάμεις της μαχόμενης ριζοσπαστικής αριστεράς και καλούμε και συνολικά την σπουδάζουσα νεολαία να περιθωριοποιήσει τις πολιτικές λογικές της ΚΝΕ. Εμείς απέναντι στην προσπάθεια της ΚΝΕ να τρομοκρατήσει το πιο αγωνιστικό κομμάτι των συλλόγων ώστε να αναδειχτεί στην νέα “υπεύθυνη δύναμη” μέσα στις σχολές, που θα εγκαθιδρύει την ομαλότητα και θα τα καταστέλλει κάθε αγωνιστικό σκίρτημα δεν θα μείνουμε αμέτοχοι. Εάν η ΚΝΕ θέλει να επιλέξει το ρόλο του κατασταλτικού μηχανισμού κάθε κινήματος και κάθε αγωνιστή εμείς δηλώνουμε ότι δεν έχουμε καμία διάθεση να το ανεχτούμε και θα συνεχίσουμε να βρισκόμαστε πιο μάχιμα από ποτέ στο δρόμο του αγώνα. Με μαζικές γενικές συνελεύσεις, με μαζικές ρηξιακές λαϊκές κινητοποιήσεις και την από τα κάτω μάχιμη πολιτική των φοιτητικών συλλόγων που αρμόζει σε μια γενιά που θέλει ζήσει όπως αυτή ονειρεύεται και όχι όπως της λένε. Καλούμε κάθε αγωνιστή και φοιτητή να τους γυρίσει την πλάτη και να μην πάψει να αγωνίζεται γιατί αυτό τους φοβίζει.



Απόφαση του ΔΣ του ΦΣ Αρχιτεκτονικης: Καμία καταδίκη στο κίνημα μέσα και έξω από τον στρατό
March 23, 2017, 10:30 pm
Filed under: Uncategorized
ΝΑΙ, ΚΑΙ ΕΓΩ ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΨΟΝΙΑ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟ!
Καμία καταδίκη στο κίνημα μέσα και έξω από τον στρατό
Πριν από ένα χρόνο καταδικάστηκε πρωτοδίκως σε εξοντωτική ποινή φυλάκισης δύο χρόνων με αναστολή, o Νίκος Αργυρίου μέλος της  Επιτροπής Αλληλεγγύη Στρατευμένων μετά από μήνυσητου, τότε διοικητή του 586 ΤΠ/Κέντρου Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων Γρεβενών και σήμερα απόστρατου αξιωματικού, Δ. Βούτση. Η παραπάνω ποινή, σε αντίθεση με τα αντιπολεμικά αισθήματα εργαζόμενων και νεολαίας και σε παραβίαση δεκάδων διατάξεων περί δικαιωμάτων και δίκαιης δίκης, επιβλήθηκε στο μέλος της Επιτροπής Αλληλεγγύης Στρατευμένων, επειδή στην ιστοσελίδα της Επιτροπής είχε, προ επταετίας, δημοσιευτεί επιστολή φαντάρου που κατήγγειλε καψόνια σε στρατόπεδο.

Η διαδικασία που ακολουθήθηκε στην δίκη κάθε άλλο παρά το νόμο υπερασπιζόταν και θύμιζε άλλες εποχές. Με παράνομη άρση απορρήτου, παρακολούθηση του τηλεφώνου του προσωρινού κατόχου, με άρνηση να εξεταστούν όλοι οι μάρτυρες υπεράσπισης αλλά και με μία δικαστική έδρα να απαντά αντί του μηνυτή, το κλίμα της δίκης ήταν φανερό πως ήταν προδιαγεγραμμένο να καταδικαστεί ο Νίκος Αργυρίου.

Τον καταδίκασε βέβαια για κάτι που σε όλη την κοινωνία είναι πασίγνωστο. Επειδή η Επιτροπή Αλληλεγγύης Στρατευμένων κατήγγειλε ως όφειλε τα καψόνια στον στρατό, τα οποία συνεχίζονται στις μέρες μας. Φαίνεται πως μόνο οι συγκεκριμένοι εκπρόσωποι της δικαιοσύνης δεν γνώριζαν τι συμβαίνει εντός των στρατοπέδων μιας και ολόκληρη η κοινωνία βοά για τις συνθήκες εκεί.
Τα καψόνια στον στρατό σίγουρα δεν εξαφανίστηκαν, όπως διατείνεται ο μηνυτής, όπως ούτε και οι αυτοκτονίες των φαντάρων. Οι συνθήκες διαβίωσης παραμένουν κάκιστες ενώ τα εθνικιστικά περιστατικά και η μάστιγα των ναρκωτικών συνεχίζουν να υπάρχουν, θυμίζοντας μας πόσο αναγκαία είναι η παρέμβαση ενός κινήματος μέσα και έξω από τον στρατό που θα υπερασπίζεται το δικαίωμα του φαντάρου ως πολίτη με στολή.
Το Δίκτυο Ελεύθερων Φαντάρων «Σπάρτακος» και η Επιτροπή Αλληλεγγύης Στρατευμένων συνέβαλλαν στη δημιουργία φιλειρηνικού κλίματος χρόνια τώρα με την αντίσταση στον μιλιταρισμό και στον πόλεμο. Είναι γνωστές οι πρωτοβουλίες τους στο μαζικό κίνημα, τη νεολαία και τους στρατευμένους. Δεκάδες φαντάροι δημοσίευσαν, διαμέσου της Επιτροπής Αλληλεγγύης Στρατευμένων, γράμματα εναντίωσης στους δολοφονικούς πολέμους του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σταθερά προέβαλλαν την ανάγκη υπεράσπισης των δικαιωμάτων των στρατευμένων, κατάργησης των πολεμικών δαπανών και τη διάλυση των πολεμικών οργανισμών όπως του ΝΑΤΟ και του  Ευρωστρατού.
Σε μια περίοδο που τα σύννεφα του πολέμου πυκνώνουν και πάλι στην ευρύτερη περιοχή μας, η κριτική και πολύ περισσότερο η καταγγελία τέτοιων φαινομένων, δεν θα γίνεται πλέον ανεκτή. Επιδιώκουν να καταστείλουν το κίνημα μέσα και έξω από το στρατό, ειδικά τώρα που είναι αναγκαίο όσο ποτέ, τη στιγμή που εντείνεται ο εθνικιστικός λόγος για να περάσουν την στράτευση στα 18 και προκλητικούς πολεμικούς εξοπλισμούς σε βάρος του λαού και της νεολαίας.
Αλλά ο Νίκος Αργυρίου δεν είναι μόνος του. Με το ψήφισμά μας βρισκόμαστε δίπλα του, την Δευτέρα 3 Απριλίου 2017, στο 7o Τριμελές Εφετείο και απαιτούμε:
Αθώωση του Νίκου Αργυρίου-Ακύρωση της ποινής του-Απαλλαγή του από τις κατηγορίες. Υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα ελευθερίας του ηλεκτρονικού τύπου, της ελεύθερης διακίνησης ιδεών και ειδήσεων. Καμιά ποινικοποίηση του κινήματος.