αντιστρέφοντας την εικόνα της πραγματικότητας


ΠΛΑΙΣΙΟ CAMERA OBSCURA EAAK ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΦΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ 15/11/2017
November 14, 2017, 8:54 pm
Filed under: Uncategorized

ΚΑΤΩ Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΧΟΥΝΤΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ-ΕΕ-ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ
ΣΤΗ ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ ΘΑ ΒΓΟΥΜΕ ΝΙΚΗΤΕΣ

Αν και έχουν περάσει τόσα χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου το 73’, το αίτημα για ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, παραμένει επικαιρο και στο σήμερα. Σε μια περίοδο οπου η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ,ως συνέχεια των προηγούμενων κυβερνήσεων, επιτίθεται τόσο στο κομματι της εκπαιδευσης όσο και σε κάθε πτυχή της ζωής μας, αντιλαμβανομαστε ως αναγκαιοτητα η αγανακτηση των φοιτητων του 73 να συναντησει την δικια μας αγανακτηση και οργη απέναντι στη σαπίλα που βιώνουμε καθημερινά. Να πάρουμε θέση μάχης και να απαντήσουμε με τους δικούς μας συλλογικους αγώνες!

Πως όμως μας αγγίζει το αίτημα για ψωμι-παιδεια-ελευθερια;

ΨΩΜΙ

Η φράση ότι από το «δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο» έχει μείνει πλέον μόνο το “και” δε θα αποτελούσε καθόλου υπερβολή. Στη σχολή μας από την πρώτη κιόλας μέρα αρχίζουν τα έξοδα για μακέτες, εκτυπώσεις, υλικά (πχ για τα εικαστικά). Ταυτόχρονα, βασικές μας ανάγκες όπως η σίτιση και στέγαση χαρίζονται κυριολεκτικά σε ιδιώτες. Πιο συγκεκριμένα έχουμε  μια ιδιωτική λέσχη φαγητού που πετάει έξω τους φοιτητές βάζοντας εξευτελιστικά οικονομικά όρια(15,000 Ε), στέγαση για 38 άτομα μόνο για ένα έτος (λες και ξαφνικά θα βρούμε χρήματα να πληρώνουμε σπίτι τις επόμενες χρονιές) καθώς και πανάκριβες μεταφορές.

Όλα αυτά δεν είναι φαίνονται περίεργα αφού εδώ και καιρό ακούμε πως το πανεπιστήμιο δεν έχει λεφτά. Η κρατική χρηματοδότηση έχει μειωθεί  στο ελάχιστο και το ανώτατο επιτρεπτό όριό της να είναι πολύ μικρότερο από αυτό που είναι αναγκαίο για την εύρυθμη λειτουργία των ιδρυμάτων. Έτσι, τα πανεπιστήμια  καλούνται να αναζητήσουν την (περεταίρω ή ολική) χρηματοδότησή τους από άλλες πηγές. Από τη μία, οι φοιτητές και οι οικογένειές τους καλούνται να καλύψουν το κενό από την τσέπη τους, μέσω της επιβολής διδάκτρων στα μεταπτυχιακά και προσεχώς στα προπτυχιακά προγράμματα. Πέρα από αυτό, ευπρόσδεκτοι να βάλουν πλάτες στην λειτουργία των ιδρυμάτων είναι επιχειρήσεις, ερευνητικά προγράμματα ευρωπαϊκών οργανισμών ακόμα και ο στρατός.  Δεν τρέφουμε αυταπάτες ότι  το κάνουν από την καλή τους την καρδιά, προφανώς θέλουν να εξασφαλίσουν κάποιο κέρδος από την επένδυση τους. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα της ΑΓΕΤ που χρηματοδότησε μεταπτυχιακό πρόγραμμα στη Χωροταξία, η ΑΓΕΤ που καίει RDF και μολύνει την ατμόσφαιρα του Βόλου. Ενώ μας λένε ότι δεν έχουν λεφτά για τις ανάγκες μας, η σύγκλητος αποφασίζει έργα ύψους 55εκ. ευρώ (εκ των οποίων τα μισά θα πάνε σε υπόγειο πάρκινγκ) και ανέγερση νέων πανεπιστημιακών κτιρίων με τις πλάτες της κυβέρνησης, της περιφέρειας Θεσσαλίας και της αστυνομίας. Εμείς ως φοιτητικός σύλλογος δε θα επιτρέψουμε την οικοδόμηση ενός επιχειρηματικού πανεπιστημίου και θα γκρεμίσουμε το success story πρυτανείας-κυβέρνησης-κεφαλαίου.

ΠΑΙΔΕΙΑ

Το καλοκαίρι ψηφίστηκε ο Νόμος Γαβρόγλου, ο οποίος έρχεται να συνδέσει και να φέρει σε εφαρμογή όλους τους προηγούμενους σε ένα συνολικότερο πακέτο μέτρων που παρόλο που ειναι πιο αντιδραστικό παρουσίαζεται ως αναπτυξιακό σχέδιο του πανεπιστημίου. Για ποια ανάπτυξη μιλάνε ;όταν προβλέπεται η πλήρης δίασπαση του πτυχίου σε φακέλο προσόντων, όταν τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά και προσεχώς στα προπτυχιακά είναι δεδομένα, όταν η γνώση εμπορευματοποιείται και κατακερματίζεται πλήρως με βάση πάντα τις ανάγκες τις αγοράς και η κρατική χρηματοδότηση έχει μειωθεί στο ελάχιστο.Τι όμως φέρνει στις σχολές αυτός ο νόμος; Έρχεται να εδραιώσει μία κατάσταση στην εκπαίδευση που από το λύκειο μέχρι και το μεταπτυχιακό, πρόσβαση θα έχει μόνο αυτός-η που έχει να πληρώσει. Φέρνει επίσης ακόμα μεγαλύτερη εντατικοποίηση, ακόμα και στη σχολή μας που υποτίθεται ότι τα πράγματα ήταν πιο χύμα και χαλαρά, πριν λίγο καιρό ψηφίστηκε από τους καθηγητές η εισαγωγή κύκλων, δηλαδή πρέπει να έχεις περάσει όλα τα μαθήματα 1ου και 2ου έτους για να μπεις στο 5ο. Παρόλο που ζητάνε από εμάς να έχουμε περάσει όλα μας τα μαθήματα για να δηλώσουμε καινούργια, καθηγητές κόβουν μαζικά έτη, όπως με την Ιστορία ΙΙ και τον κ. Βαραλή. Εμείς , ως φοιτητικός σύλλογος, δεσμευόμαστε ότι αυτή η απόφαση για τους κύκλους και κάθε τέτοια απόφαση ή ενέργεια, που επιβάλλει την πειθάρχηση στην καθημερινότητα μας, όπως πάρθηκε ΘΑ ΠΑΡΘΕΙ ΠΙΣΩ.  Πολλοί/ες  από εμάς εργάζονται για να μπορούν να σπουδάζουν, και όπως και να ‘χει ο ελεύθερος μας χρόνος είναι ήδη ελάχιστος. Δεν αντιλαμβανόμαστε τις σπουδές μας ως έναν συνεχή αγώνα δρόμου για προλάβουμε προθεσμίες και παρουσιάσεις, διεκδικούμε χαλαρούς ρυθμούς σπουδών, θέλουμε χρόνο για να κοινωνικοποιηθούμε, να πολιτικοποιηθούμε και να διασκεδάσουμε.

Η εκπαίδευση όμως, δεν είναι το μόνο μέτωπο που έχει ανοίξει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μαζί με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μετά το κλείσιμο της 2ης αξιολόγηση που περιλαμβάνει τη γνωστή συνταγή αντιλαϊκών μέτρων (περικοπές μισθών, κουτσούρεμα συντάξεων, μείωση του αφορολόγητου, μείωση κοινωνικών δαπανών, συνέχιση των ιδιωτικοποιήσεων, κ.ά.), η κυβέρνηση κάθεται ξανά στο τραπέζι με τους θεσμούς για την 3η αξιολόγηση στρώνοντας το έδαφος για ένα 4ο μνημόνιο που θα φέρει περιστολή των συνδικαλιστικών ελευθεριών και του δικαιώματος στην απεργία, νέα επίθεση στα εργασιακά και όχι μόνο. Άλλα μέτρα αφορούν ιδιωτικοποιήσεις, αξιολογήσεις δημοσίου, κατάργηση δυνατότητας υπογραφής συλλογικών συμβάσεων, κυριακάτικη εργασία κλπ. Άλλωστε η στρατηγική που διαμορφώνει ο ΣΕΒ, που αποτελεί έναν από τους κύριους εκπροσώπους του ελληνικού κεφαλαίου, έρχεται σε πλήρη σύμπλευση με τις κατευθύνσεις αυτές και προτείνει περισσότερη ευελιξία στην εργασία (zero hour contacts, mini jobs κτλ) , ως αναγκαία για την ανάπτυξη της οικονομίας ανεξαρτήτως μνημονίων η όχι.  Τα νέα αυτά μέτρα θα επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο την εργατική τάξη και ιδιαίτερα εντός της τις γυναίκες, τους μετανάστες, τα ΛΟΑΤΚΙ υποκείμενα. Μέσα σε όλα αυτά, μόλις λίγες μέρες πριν η κυβέρνηση έκλεισε συμφωνία με τον Τραμπ για τον εκσυγχρονισμό του ελληνικού πολεμικού εξοπλισμού με προϋπολογισμό 2.4 δις, τη στιγμή που για τις κοινωνικές ανάγκες δίνονται τα ελάχιστα! Ενώ πρόκειται για εξαιρετικά επικίνδυνη εξέλιξη που μετατρέπει τη χώρα σε μια εκτεταμένη βάση ορμητήριο για τις πολεμικές επιχειρήσεις και τα ιμπεριαλιστικά σχέδια και αναπόφευκτα σε χώρα στόχο στις πολεμικές αντιπαραθέσεις και ανταγωνισμούς, με μεγάλους κινδύνους για το λαό. Ήδη η συμμετοχή της Ελλάδας σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους μέσω και της πρόσδεσής της στο ΝΑΤΟ είναι γνωστή και με τη νέα συμφωνία βαθαίνει. Ειδικά λίγο καιρό πριν τον εορτασμό της επετείου της εξέγερσης της 17 Νοέμβρη, μιας εξέγερσης που συνδέθηκε όχι μόνο με τον αντιδικτατορικό αγώνα, αλλά και με την αντιιμπεριαλιστική πάλη, τη μάχη απέναντι στον πόλεμο και την εξαθλίωση, ο λαός και η νεολαία οφείλουν να δώσουν μια μεγάλη απάντηση απέναντι στις πολεμοχαρείς κυβερνήσεις που σπέρνουν το θάνατο, την εξαθλίωση, την προσφυγιά. Η όλο και μεγαλύτερη εμπλοκή του στρατού στις εσωτερικές υποθέσεις της Ελλάδας, αλλά και η προσπάθεια να ενταθεί η εμπλοκή του ακόμη και μέσα στην εκπαίδευση, δείχνουν τον αναβαθμισμένο ρόλο που θέλουν να αποκτήσει στην καταστολή τόσο του “εξωτερικού” [πόλεμοι κλπ], όσο και του “εσωτερικού” εχθρού [αγωνιζόμενοι, μετανάστες κλπ].

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Υπό αυτό το πρίσμα, η επίθεση εντείνεται ακόμα και όσον αφορά τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ελευθερίες τόσο των φοιτητών εντός του πανεπιστημίου,όσο και ολόκληρου του λαού. Στο πανεπιστήμιο το τελευταίο δίαστημα η κατάσταση γίνεται όλοενα και πιο ασφυκτική. Οι πόρτες κλειδώνουν κάθε βράδυ και δεν μπορούν να γίνουν πολιτιστικές εκδηλώσεις (προβολές, πάρτι), πλέον ακόμα και για να καθίσεις στη σχολή ως αργά πρέπει να ζητήσεις από το φύλακα να σου ανοίξει. Θέλουν σχολές αποστειρωμένες όπου οι φοιτητές θα πηγαίνουν μόνο για τα μαθήματα τους και θα φεύγουν, για αυτό πριν από 2 χρόνια αποφάσισαν να κλείσουν το κυλικείο και αντ’ αυτού να χτίσουν μια άχρηστη. Εμείς θέλουμε σχολές ζωντανές, γεμάτες κόσμο και συλλογικές δραστηριότητες, όχι σχολές νεκροταφεία.

Προφανώς  δεν πιστεύουμε οτι αυτα τα θέματα αφορούν μόνο τον μικρόκοσμο της σχολής μας,συνολικά ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ-ΕΕ-ΚΕΦΑΛΑΙΟ προσπαθούν να καταστείλουν κάθε φωνή ανυπακοής που διαταράσσει την «τάξη και την ασφάλεια». Αυτό γίνεται ξεκάθαρό με το παράδειγμα της Ηριάννας και του Περικλή οπου φαίνεται ότι το κράτος και η αστική δικαιοσύνη μπορούν να βάζουν νέους στη φυλακή με πρόφαση τις κοινωνικές τους συναναστροφές.

Ολα αυτά δεν γινεται να μας αφήνουν αδιάφορους. Θα συνεχίσουμε να αφήνουμε να καθορίζουν τις ζωές μας αυτοί που εξόντωσαν τη νεολαία και τους εργαζόμενους με μνημόνια, απολύσεις, φτώχεια κι εξαθλίωση; Το μέλλον μας δεν είναι καλά στα δικά τους χέρια. Παίρνουμε λοιπόν την κατάσταση στα δικά μας χέρια! Ωρα να εναντιωθούμε απέναντι στην παραπάνω στρατηγική επίθεση με μικρές και μεγάλες διεκδικήσεις, σε συντονισμό με άλλους συλλόγους, αλλά και όλα τα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας (εργατικό κίνημα, μαθητές, ανέργους, μετανάστ(ρι)ες κλπ). Σε μια περίοδο που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ βαθαίνει την επίθεσή της στη νεολαία και τους εργαζόμενους προχωρώντας σε περεταίρω ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, πλειστηριασμούς και εργασιακές μεταρρυθμίσεις που καταπατούν κάθε εργατικό δικαίωμα, σε μια περίοδο που συνολικά το σύστημα κλονίζεται και αδυνατεί να ξεπεράσει τη δομική του κρίση, η ανάγκη να απαντήσουμε οργανωμένα και συλλογικά προβάλλει πιο επιτακτική από ποτέ. Από τη διεκδίκηση δωρεάν εκτυπώσεων για όλες/ους ως όρο ύπαρξής μας μέσα στη σχολή, μέχρι τη σύνδεση αυτής της διεκδίκησης με το συνολικότερο αγώνα για δημόσια, δωρεάν παιδεία, για εργασία για όλες-ους, για αξιοπρεπή ζωή, χωρίς φτώχεια, φασισμό, σεξισμό, σύνορα, καταστολή και φράχτες.

Δεν ξεχνάμε…

Η συνέλευση του συλλόγου μας αποτελεί όπλο στα χέρια μας για να μπορούμε να συζητάμε, να αποφασίζουμε, να διεκδικούμε και τελικά να επιβάλλουμε τις ανάγκες μας! 44 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, η φλόγα της ακόμη δείχνει το δρόμο για τις σύγχρονες μάχες που δίνουμε και πρέπει να δώσουμε. Τα αιτήματα “Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία” χρόνο με το χρόνο παραμένουν και γίνονται όλο και πιο επίκαιρα, καθώς η επίθεση κυβέρνησης, ΕΕ και κεφαλαίου βαθαίνει. Όλο το πλαίσιο που περιγράφηκε παραπάνω σχετικά με τη διάλυση της παιδείας, της εργασίας, το παρόν και το μέλλον της ανεργίας, της επισφάλειας, της μετανάστευσης που περιγράφεται για την πληττόμενη κοινωνική πλειοψηφία, απαντώνται μόνο με τις εξεγέρσεις της εποχής μας. Η νεολαία σήμερα απέναντι στον εργασιακό μεσαίωνα, την εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης, το φασισμό, δε μπορεί παρά να βγει στους δρόμους, να συνδεθεί με όλα τα πληττόμενα κομμάτια της κοινωνίας και να μη φοβηθεί να συγκρουστεί με τα συμφέροντά τους. Με γενικές συνελεύσεις στους χώρους δουλειάς, στα πανεπιστήμια, στα σχολεία, στις λαϊκές γειτονιές, με επιτροπές ανέργων και με το συντονισμό όλων αυτών, οφείλουμε να δράσουμε ως η κινητήρια δύναμη της ιστορίας, ως αυτοί και αυτές που θα σχεδιάσουμε τις ζωές και το μέλλον μας χωρίς σωτήρες, αλλά παίρνοντας την κατάσταση στα χέρια μας. Με ένα συνολικό αγώνα που δε θα διστάζει να θέτει στο στόχαστρο την κυβέρνηση, την ΕΕ, το κεφάλαιο και να αντιπαραθέτει στη μαυρίλα που μας περιγράφουν, την προοπτική μιας άλλης ζωής βασισμένης στις σύγχρονες δυνατότητες της εποχής μας. Αυτός είναι ένας δρόμος δύσκολος, όμως ο μόνος πραγματικά ρεαλιστικός για τις σύγχρονες ανάγκες μας! Ένας δρόμος που ανοίγεται μέσα από τον συλλογικό και ανυποχώρητο αγώνα για μόρφωση, δουλειά, ειρήνη, ελευθερίες! Για μια ζωή αλλιώτικη.

*Δικαίωμα στη μόρφωση για όλους/ες! Καμία εφαρμογή του νόμου Γαβρόγλου! Δημόσια Δωρεάν Ενιαία Πανεπιστημιακή Εκπαίδευση χωρίς ταξικούς φραγμούς. Καμία σκέψη για διαγραφές φοιτητών. Καμία σκέψη για δίδακτρα και περικοπή των συγγραμμάτων. Δωρεάν εκτυπώσεις και υλικά για όλες-ους. Ούτε ευρώ από την τσέπη μας για έξοδα της σχολής!

*Ενιαία πανεπιστημιακή εκπαίδευση. Ένα πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο, ενιαίο με όλα τα επαγγελματικά δικαιώματα σε αυτό, μόνη προϋπόθεση για δουλειά. Καμία σκέψη για διάσπαση του πτυχίου σε δύο κύκλους σπουδών (4+1, 3+2). Ανθρώπινοι ρυθμοί σπουδών.

* Δωρεάν σίτιση, στέγαση, συγγράμματα και συγκοινωνίες για όλους/ες. Αύξηση των δαπανών για όλες τις φοιτητικές παροχές.Ανέγερση ικανού αριθμού εστιών για να στεγαστούν όλοι/ες οι φοιτητές και φοιτήτριες.

*Καμία ιδιωτικοποίηση των σχολών μας! Όχι στο ξεπούλημα της περιουσίας των ιδρυμάτων, όχι στην εξαγορά εδρών από επιχειρήσεις. Φοιτητικός εργατικός έλεγχος εντός του πανεπιστημίου με βάση τις συλλογικές αποφάσεις μας!

*Πλήρη επαναφορά του ασύλου! Διεύρυνση του ασύλου σε σχολεία και χώρους εργασίας. Δημοκρατικά δικαιώματα και λαϊκές ελευθερίες για όλους. Ανοιχτοί πανεπιστημιακοί χώροι για την πολιτική, τον πολιτισμό, τους αγώνες λαού και νεολαίας και όχι για την αστυνομία και τις εταιρείες.

*Πάλη για συντριβή των φασιστικών συμμοριών και του ρατσισμού.

*Πάλη για τη συντριβή της πατριαρχίας. Καμία ανοχή στο σεξισμό και την κουλτούρα του βιασμού. Κάτω τα χέρια από τα σώματά μας και το δικαίωμα στην έκτρωση! Καμία διάκριση σε χώρους δουλειάς, εκπαίδευσης, αλλά και παντού με βάση το φύλο και τη σεξουαλικότητα. Αλληλεγγύη στην Π., αναγνώριση του δικαιώματος στην αυτοάμυνα.

* Καμία συμμετοχή στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Κανένας φαντάρος έξω από τα σύνορα. Έξω το ΝΑΤΟ. Να κλείσει η βάση της Σούδας.

*Λεφτά για την παιδεία και όχι για στρατιωτικούς εξοπλισμούς, τις τράπεζες, το χρέος.

*Δουλειά με αξιοπρέπεια! Λιγότερες ώρες δουλειάς για όλες/ους, μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους/ες , αυξήσεις στους μισθούς. Συλλογικές συμβάσεις εργασίας και κατάργηση του συμφώνου πρώτης απασχόλησης. Πτυχίο με κατοχυρωμένα επαγγελματικά δικαιώματα. Επίδομα ανεργίας σε όλους τους ανέργους/ες χωρίς περιορισμούς και αποκλεισμούς και με πλήρη ιατροφαρμακευτική δωρεάν δημόσια περίθαλψη.

*Ζωή με αξιοπρέπεια! Σύγκρουση με τις μνημονιακές πολιτικές της ΕΕ-ΔΝΤ, έξοδος από τους ολοκληρωτικούς μηχανισμούς του. Κατάργηση των μνημονιακών νόμων και όλων των αντεργατικών μέτρων. Διαγραφή του χρέους!

Στη σχολή μας:
*
Επαναπρόσληψη των απολυμένων εργαζομένων στο εργαστήριο ξύλου και τη διοίκηση.
*Άμεση λειτουργία των εργαστηρίων ξύλου και λέιζερ.
*Πρόσληψη καθηγητών για τις ανάγκες του προγράμματος σπουδών.
*Δωρεάν υλικοτεχνική υποδομή για όλους τους φοιτητές. Δωρεάν εκτυπώσεις, χαρτόνια, υλικά για μακέτες.
*Καμιά σκέψη για διαγωνισμούς, προνόμια και κλίμα ανταγωνισμού μεταξύ των φοιτητών.
*Κατάργηση του αυταρχικού καθεστώτος στις διπλωματικές εργασίες.
*Να παρθεί πίσω η απόφαση για εισαγωγή κύκλων σπουδών. Καμιά διάσπαση της γνώσης, καμία εντατικοποίηση. Ανθρώπινοι ρυθμοί σπουδών.
*Κατάργηση διδάκτρων στο μεταπτυχιακό. Καμιά σκέψη για δίδακτρα στο προπτυχιακό.
*Πρόγραμμα σπουδών προσαρμοσμένο στις ανάγκες των πόλεων της κρίσης.
*Φοιτητικός και κοινωνικός έλεγχος στη λειτουργία της σχολής. Τέλος στον αυταρχισμό της ΓΣΤ.
*Καμία εμπλοκή των επιχειρήσεων στην εκπαιδευτική διαδικασία. Πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα στην πρακτική άσκηση.

ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ ΣΕ:

-Κατάληψη της σχολής 16-17 Νοέμβρη

-Κινητοποίηση στην επόμενη ΓΣΤ. Απαιτούμε να παρθεί πίσω η απόφαση για εισαγωγή κύκλων. Διεκδικούμε την παροχή δωρεάν υλικών για τις εργασίες μας.

-Συμμετοχή στην αντιπολεμική-αντιιμπεριαλιστική-αντικυβερνητική πορεία την Παρασκευή 17 Νοέμβρη στις 6 μμ στο Θόλο, μέρα επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου

-Συντονιστική Επιτροπή Κατάληψης, αμέσως μετά τη συνέλευση για την οργάνωση δράσεων (πχ παράσταση διαμαρτυρίας στην πρυτανεία και τη λέσχη σίτισης)

– Συντονισμός με φοιτητικούς συλλόγους που κινούνται σε αντίστοιχη αγωνιστική κατεύθυνση, ώστε να δώσουμε κοινές απαντήσεις στα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε.

-Μπλοκάρουμε το επιχειρηματικό συνέδριο start-up που γίνεται στο τμήμα Χωροταξίας του ΠΘ στις 24-26 Νοεμβρίου

Advertisements


Κάτω ο νόμος Γαβρόγλου και οι επιταγές κυβέρνησης/ΕΕ για την παιδεία! Να σχεδιάσουμε την παιδεία των αναγκών και των επιθυμιών μας!
November 1, 2017, 5:42 pm
Filed under: Uncategorized

Δεν  είναι δύσκολο κοιτάζοντας γύρω σου να αντιληφθείς ότι οι ρυθμοί σπουδών στο πανεπιστήμιο γίνονται όλο και πιο απαιτητικοί και εντατικοί. Πιο συγκεκριμένα, τόσο το περιεχόμενο όσο και ο τρόπος με τον οποίο διδάσκονται τα μαθήματα, μας εντάσσουν σε μια σκληρή καθημερινότητα στην δεν έχουμε χρόνο για τίποτα πέρα από τα μαθήματα και τις εργασίες μας (βλ. κύκλοι, αλυσίδες στα μαθήματα, παρουσίες, υποχρεωτικές προόδους και τεστ). Το πτυχίο πλέον δεν είναι ενιαίο και το περιεχόμενο του εξυπηρετεί πλήρως τις ανάγκες της αγοράς και του κεφαλαίου. Την ίδια στιγμή  που δεν έχουμε καθηγητές, υποδομές και τις απαραίτητες παροχές όπως σίτιση, στέγαση πλέον και συγγράμματα, γίνονται επενδύσεις στο όνομα της «ανάπτυξης με πρότυπα εξωτερικού», χωρίς να απαντούν στις πραγματικές ανάγκες των φοιτητών/ριών και εργαζομένων του πανεπιστημίου. Αυτό έρχεται να προστεθεί σε μια λογική όξυνσης της πειθάρχησης  (βλ. σεκιούριτι, κλείδωμα σχολών και κάμερες  στους πανεπιστημιακούς χώρους), δημιουργώντας έτσι φοιτητές με σκυμμένο κεφάλι, εξάγοντάς τους ως ‘’έτοιμο’’ φθηνό εργατικό δυναμικό.

Το καλοκαίρι που μας πέρασε ψηφίστηκε το νέο νομοσχέδιο για την παιδεία ( Γαβρόγλου ), το οποίο έρχεται να προστεθεί σαν συνέχεια των προηγούμενων και να εντείνει με ακόμα πιο αντιδραστικά μέτρα την επιχειρηματική λειτουργία του πανεπιστημίου. Βέβαια, δεν είναι τυχαίο πως αυτό το νομοσχέδιο ψηφίστηκε μέσα στο καλοκαίρι, , σε μια περίοδο που οι φοιτητικοί σύλλογοι δεν είχαν τη δυνατότητα να κινητοποιηθούν.

Πιο συγκεκριμένα το νομοσχέδιο υποβαθμίζει τις προπτυχιακές σπουδές με σπάσιμο του ενιαίου πτυχίου σε 3 έτη προπτυχιακού και 2 έτη μάστερ, υποβαθμίζοντας τις σπουδές του προπτυχιακού και μεταφέροντας ύλη  από αυτό στα μάστερ και υποβαθμίζοντας τις 4ετείς σχολές. Επιπρόσθετα,  δημιουργούνται σε όλα τα τμήματα μεταπτυχιακά προγράμματα ( όλα επί  πληρωμή ). Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι το συνεχές κυνήγι προσόντων καθώς οι 4ετείς σπουδές  θεωρούνται ανεπαρκείς, δημιουργώντας έτσι αποφοίτους πολλών ταχυτήτων με διαφορετικούς φακέλους προσόντων. Αυτό το συνεχές κυνήγι σημαίνει: Α) Η μόρφωση που μας παρέχει το βασικό πτυχίο υποβαθμίζεται και δε θεωρείται η μοναδική συνθήκη για την εύρεση εργασίας. Αποτέλεσμα το εργατικό δυναμικό που βγαίνει από το πανεπιστήμιο να είναι όλο και πιο ευέλικτο. Β) Όποιος έχει χρήματα σπουδάζει και συνεχίζει να συλλέγει προσόντα για να γίνεται όλο και πιο ανταγωνιστικός. Όποιος δεν έχει με δυσκολία τελειώνει και το βασικό πτυχίο και σηκώνει στην πλάτη του όλα τα βάρη του υποτιθέμενου «δημόσιου και δωρεάν» πανεπιστημίου.

Γιατί συμβαίνει όμως το τελευταίο; Τα τελευταία χρόνια λόγω της πολύ έντονης υποχρηματοδότησης της τριτοβάθμιας τα πανεπιστήμια προσπαθώντας να επιβιώσουν αναζητούν άλλες πηγές χρηματοδότησης (όχι κρατικής). Συγκεκριμένα το ελληνικό πανεπιστήμιο σύμφωνα με μελέτη του ΙΟΒΕ* παίρνει για το διάστημα 2016-2020 δάνειο από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΤΕπ) για υποδομές, εξοπλισμό εργαστηρίων, επισκευές και μελέτες το οποίο θα ανέλθει στα 550 εκ. ευρώ ενώ η εθνική χρηματοδότηση θα ανέλθει στα 235 εκ.ευρώ. Ο δανεισμός από την ΕΤΕπ γίνεται για πρώτη φορά και γεννά τεράστια ερωτήματα για την υποθήκη του δανεισμού καθώς και τον τρόπο αποπληρωμής του. Στο όνομα των αναγκών και των προβλημάτων της εκπαίδευσης προωθείται η υποθήκευσή της στην ΕΤΕπ και στο όνομα της αποπληρωμής των δανείων πιθανότατα θα εισαχθούν τα δίδακτρα και στις προπτυχιακές σπουδές πολύ σύντομα. Παράλληλα επιχειρηματικά προγράμματα και τοπικές επιχειρήσεις  δίνουν ελεύθερα χρηματοδότηση στα τμήματα κάτι που έχει αντίκρυσμα στο ίδιο το περιεχόμενο των σπουδών, το οποίο διαμορφώνεται με βάση τις ανάγκες της αγοράς και όχι της κοινωνίας. Βλέπουμε λοιπόν πως ο νόμος (όπως και όλοι οι προηγούμενοι) αντιλαμβάνεται το πανεπιστήμιο σαν μία καλοστημένη επιχείρηση η οποία θα πρέπει να λειτουργεί ανταποδοτικά: οι θεωρητικές σχολές που δεν είναι χρήσιμες και αποδοτικές για το κεφάλαιο υποτιμώνται σε αντίθεση με οικονομικές και τεχνοκρατικές σχολές οι οποίες είναι άμεσα εκμεταλλεύσιμες από αυτό (βλ. χρηματοδότηση HORIZON 2020 στο τμήμα των ΗΜΜΥ ΠΘ).

Τέλος, όσον αφορά το άσυλο ενώ φαινομενικά το νομοσχέδιο το επαναφέρει, στην πραγματικότητα η σύνοδος πρυτάνεων μπορεί να αποφασίσει την είσοδο της αστυνομίας σε πανεπιστημιακό χώρο και όπως έχει αποδείξει και στο παρελθόν χρησιμοποιεί την καταστολή χωρίς κανένα ενδοιασμό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τόσο οι σεκιούριτι όσο και οι κάμερες που θέλουν να εγκαταστήσουν στο ΠΘ για τον πλήρη έλεγχο καθώς επίσης ρολά και κλείδωμα των σχολών. Κάτι τέτοιο πάει κόντρα στην ελεύθερη έκφραση και διάδοση ιδεών μεταξύ των φοιτητών στον χώρο του πανεπιστημίου, δημιουργώντας έτσι ένα κλίμα ομαλό και ήσυχο σαν νεκροταφείο. Οι σχολές μας δεν είναι όμως μονάχα χώροι μάθησης, είναι και οι χώροι που στεγάζουν τους αγώνες μας και τις συλλογικές μας διαδικασίες!

Εμείς από την άλλη διεκδικούμε για μια ζωή που θα κάνουμε κουμάντο εμείς για εμάς και όχι κάποιοι άλλοι. Απαιτούμε η γνώση και η μόρφωσή μας να απαντά στις κοινωνικές ανάγκες και όχι στις ανάγκες της εργοδοσίας και του κεφαλαίου, να έχουμε ενιαίο πτυχίο και όχι να διασπάται σε φακέλους προσόντων και να τρέχουμε να μαζεύουμε μπόνους και προσόντα. Θέλουμε να σπουδάζουν όλοι και όλες χωρίς οικονομικούς φραγμούς. Αυτό απαιτεί δημόσια δωρεάν παιδεία τόσο στις παροχές ( σίτιση, στέγαση, μεταφορές ,συγγράμματα κοκ) όσο και την κατάργηση των διδάκτρων στα μεταπτυχιακά. Ούτε ένα ευρώ από την τσέπη μας για τα κοινωνικά αναγκαία. Θέλουμε οι σπουδές μας να μην είναι μόνο εργασίες και μετά σπίτι, απαιτούμε χώρο και χρόνο για την έκφραση ιδεών εντός και εκτός πανεπιστημιακού χώρου χωρίς αστυνόμευση και κάμερες ‘’ ασφαλείας’’ αλλά με φοιτητικό και εργατικό έλεγχο. Είμαστε εμείς που περνάμε όλη τη μέρα μας μέσα στις σχολές , εμείς θα τις ζωντανεύσουμε και θα τις προστατεύσουμε! Για αυτό καλούμαστε να παλέψουμε για :

  • Ελεύθερη πρόσβαση στην παιδεία για όλους και όλες
  • Δημόσια χρηματοδότηση , λεφτά για να σπουδάσουμε και όχι για εταιρίες και πατέντες
  • Καμιά διάσπαση του κύκλου σπουδών
  • Ενιαία πανεπιστημιακή εκπαίδευση. Ένα πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο
  • Καμία μεταφοράς απαραίτητης γνώσης από το προπτυχιακό σε μεταπτυχιακό
  • Γνώση στραμμένη στις ανάγκες της κοινωνίας και όχι του κεφαλαίου
  • Κατάργηση τω διδάκτρων στα μεταπτυχιακά και ούτε σκέψη για δίδακτρα στα προπτυχιακά
  • Φοιτητικός εργατικός έλεγχος στη γνώση, στη λειτουργία και την έρευνα του πανεπιστημίου
  • Επανακατοχύρωση ασύλου χωρίς εξαιρέσεις
  • Καμία αστυνόμευση και περιστολή των δικαιωμάτων και των ελευθεριών μας.

ΕΑΑΚ ΒΟΛΟΥ



ΑΝΤΙ-καλωσορίσματος
October 9, 2017, 11:43 am
Filed under: Uncategorized

πρωτοετα234

Συνταγή για ένα λάιτ & νόστιμο πανεπιστήμιο!

ΥΛΙΚΑ:

ψίχουλα Εργαζομένων και μερικές χιλιάδες Εντατικοποιημένων Φοιτητών

ένα μεγάλο κομμάτι Επιχειρηματίες

1 ματσάκι Δίδακτρα

1 κουταλάκι του γλυκού Ανταγωνισμό

μια πρέζα Καταστολή, μια πρέζα Βία

Συνθήκες και Νομοσχέδια με το μάτι (της ΕΕ)

 

Μέσα σε πολλά μεγάλα και μικρά Πανεπιστημιακά Ιδρύματα, τα οποία πρώτα έχετε φροντίσει να χωριστούν σε όσα περισσότερα κομμάτια μπορείτε, αδειάζετε τους Εργαζομένους και τους Εντατικοποιημένους Φοιτητές. Στη συνέχεια ρίχνετε προσεκτικά την Αυταρχική Κυβέρνηση . Εν τω μεταξύ έχετε χτυπήσει μερικές συνθήκες και νομοσχέδια και τις έχετε αφήσει να δέσουν.

Ρίξτε το παραπάνω μίγμα στα Ιδρύματα και τοποθετείστε σε σιγανή υποβάθμιση, μέχρι οι Φοιτητές να δυσανασχετήσουν ελαφρώς και να κινητοποιηθούν. Ρίξτε αμέσως τον Ανταγωνισμό, πριν οι Φοιτητές αρχίσουν να κοχλάζουν και καταπιέστε, συνεχίζοντας την υποβάθμιση! Προσοχή! Είναι απολύτως απαραίτητο να υποβαθμίζετε έντονα και με σταθερό ρυθμό για μερικά χρόνια και κυρίως σε περίοδο εξεταστικής, ειδάλλως υπάρχει περίπτωση να σας πήξουν οι Φοιτητές και να σας επαναστατήσουν!

Ψιλοκόψτε ό,τι δημόσιο και δωρεάν έχει απομείνει και ρίξτε σιγά σιγά τα δίδακτρα, πρώτα στα μεταπτυχιακά και στη συνέχεια στα προπτυχιακά. Σπάστε τους Επιχειρηματίες και αφήστε τους να ξεχυθούν σε όλο το μείγμα, για να δώσουν γεύση στην έρευνα και τη λειτουργία του πανεπιστημίου.

Για ακόμη πιο γευστικό αποτέλεσμα, διασπάστε πτυχία, κόψτε μισθούς και απολύστε εργαζομένους.

Το πιάτο σερβίρεται ζεστό και συνοδεύεται με καταστολή σε περίπτωση  απειλής των σχεδίων .

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!

Μην αγχώνεσαι, το συγκεκριμένο κείμενο δεν έχει στόχο να σου μάθει να μαγειρεύεις. Θέλουμε απλά να σου δώσουμε μια πρώτη «πικάντικη γεύση» του τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή μέσα στο πανεπιστήμιο, πώς λειτουργεί και τι προβλήματα υπάρχουν στην καθημερινότητά μας .Επειδή,  όπως καταλαβαίνεις η σχολή δεν είναι μόνο μαθήματα για αυτό οφείλουμε να αποσαφηνίσουμε κάποιες έννοιες και γεγονότα σε πρωταρχικό επίπεδο, ώστε η άγνοιά τους να μη γίνεται αφορμή να αποστασιοποιηθείς εσύ ή ο οποιοσδήποτε απ’ τις συλλογικές διαδικασίες, μιας και αυτές συνδέονται με θέματα που επηρεάζουν τη ζωή όλων μας τόσο στα πλαίσια του Συλλόγου όσο και έξω απ’ αυτόν.

 

ΟΤΑΝ ΤΟ “ΔΗΜΟΣΙΟ & ΔΩΡΕΑΝ” ΠΑΕΙ ΠΕΡΙΠΑΤΟ

Κάπου εκεί ανάμεσα στον αγώνα δρόμου των προηγούμενων χρόνων, μεταξύ σχολείου και φροντιστηρίου σίγουρα κάτι θα είχε πάρει το αυτί σου σχετικά με τις μεταρρυθμίσεις που υλοποιούνται στο πανεπιστήμιο τα τελευταία χρόνια. Ας δούμε όμως λίγο ποια είναι η πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί μέχρι στιγμής.

Η φράση ότι από το «δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο» έχει μείνει πλέον μόνο το “και” δε θα αποτελούσε καθόλου υπερβολή. Με την κρατική χρηματοδότηση μειωμένη στο ελάχιστο και με το ανώτατο επιτρεπτό όριό της να είναι πολύ μικρότερο από αυτό που είναι αναγκαίο για την εύρυθμη λειτουργία των ιδρυμάτων, τα πανεπιστήμια  καλούνται να αναζητήσουν την (περεταίρω ή ολική) χρηματοδότησή τους από άλλες πηγές. Έτσι από τη μία, οι φοιτητές και οι οικογένειές τους καλούνται να καλύψουν το κενό από την τσέπη τους, μέσω της επιβολής διδάκτρων στα μεταπτυχιακά και προσεχώς στα προπτυχιακά προγράμματα όπως το νομιμοποιεί  και ο νέος νόμος Γαβρόγλου ο οποίος ψηφίστηκε το καλοκαίρι. Ο νόμος αυτός αφήνει ανοιχτές τις πόρτες σε επιχειρήσεις να επενδύουν στο όνομα της ανάπτυξης και βελτίωσης της ποιότητας της σχολής κρύβοντας από πίσω την υποβάθμιση της πχ. με τη διάσπαση του πτυχίου σε 3 και 2 χρόνια, μετατρέποντας το σε έναν απλό φάκελο προσόντων. Αυτό τι πραγματικά σημαίνει; Αυτό σημαίνει οτι οι σπουδές κάθε άλλο παρά πηγή απελευθέρωτικης γνώσης είναι. Να είσαι φοιτητής σήμερα σημάινει  να δουλεύεις απλήρωτος σε πρότζεκτς( βλ. Ομάδα Κένταυρος) και να παράγεις με βάση τις ανάγκες της αγοράς και οχι τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας, σημαίνει να αντιμετωπιζεις την σχολή διεκπαιρεωτικα σαν ένα σταδιο από το οποιο πρεπει να περασεις όσο πιο γρηγορα γινεται για να φτάσεις στην πολυπόθητη αγορά εργασίας. Και τι είδους εργασία είναι αυτή που μας περιμένει; Είναι κατα πάσα πιθανότητα ανασφάλιστη και μάυρη εργασία και με μισθό 400 ευρώ. Το ίδιο το πανεπιστημίο μας προετοιμάζει για να συμβιβαστούμε σ΄αυτές τις άθλιες συνθήκες. Είναι στοίχημα για μας να καθορίσουμε το μέλλον που μας αξίζει !

Την ίδια στιγμή βασικές μας ανάγκες όπως η σίτιση και στέγαση χαρίζονται κυριολεκτικά σε ιδιώτες. Πιο συγκεκριμένα έχουμε  μια ιδιωτική λέσχη φαγητού που πετάει έξω τους φοιτητές βάζοντας εξευτελιστικά οικονομικά όρια(15,000 Ε), στέγαση για 38 άτομα μόνο για ένα έτος ( την ίδια στιγμή που υπάρχουν 12 σχολές και οι φοιτητές αναγκάζονται να δουλέψουν για να τα βγάλουν πέρα) καθώς και πανάκριβες μεταφορές. Σε αυτά έρχεται να προστεθεί και η έλλειψη παροχής συγγραμμάτων και σημειώσεων από το πανεπιστήμιο. Αυτό προφανώς οδηγεί σε φοιτητές πολλών ταχυτήτων βάζοντας ταξικούς φραγμούς ολοένα και πιο έντονα! Αυτό ολοκληρώνεται με το γεγονός ότι στο πανεπιστήμιο, δεν υπάρχει χώρος για συνελεύσεις, για αμφισβήτηση στη γνώση, για πολιτική δράση. Πλέον σχολή σημαίνει μόνο μάθημα και τέλος, όχι συγνώμη, σημαίνει και εντατικοποιήση,τρέξιμο, εργασίες ,άγχος, ξενύχτια για μακέτες/εργασίες.

Όλα αυτά τα κάνουν να μοιάζουν τελείως φυσιολογικά. Αλλά είναι;

Πρυτάνεις, κυβερνήσεις και οι νόμοι τους θέλουν μας κάνουν να θεωρούμε φυσιολογικό να  κλειδώνει η πόρτα του πολυτεχνείου, να απαγορεύεται να αράξεις και να κοινωνικοποιηθείς στη σχολή εκτός ωραρίου λειτουργίας του πανεπιστημίου (βλ απαγόρευση χρησιμοποίησης χώρων μέσω των σεκιούριτι και προσεχώς κάμερες ασφαλείας), να γίνονται σεξιστικές επιθέσεις από καθηγητές σε φοιτήτριες και πρυτανικές αρχές και σύγκλητος να μην βγάζουν άχνα, να ακούγονται φωνές για δίδακτρα στη σχολή, φωνές που στο όνομα της “ησυχίας, τάξης και ασφάλειας ¨είναι κούλ με την ιδέα της αστυνομίας και του φεις κοντρόλ.

Τελικά το πανεπιστήμιο ποιανού συμφέροντα εξυπηρετεί ;

Φυσικά σε ένα τέτοιο πανεπιστήμιο δε χωράνε όλοι! Με την όλο εντεινόμενη όξυνση των ταξικών φραγμών, όλο και λιγότεροι θα καταφέρνουν να σπουδάζουν και φυσικά αυτοί δε θα προέρχονται από τις οικογένειες των χαμηλότερων οικονομικών στρωμάτων. Ήδη βλέπουμε όλο και περισσότερους συμφοιτητές μας για να μπορέσουν να  συνεχίσουν να σπουδάζουν πρέπει να δουλεύουν.

Μπορεί να σου φαίνεται ότι όλα παρουσιάζονται μαύρα, όμως δεν πρόκειται παρά για την πραγματικότητα την οποία αν δεν κατανοήσουμε δε θα μπορέσουμε να δώσουμε απαντήσεις και να προβληματιστούμε για το αύριο. Άλλωστε, είναι πράγματα που δε θα ακούσεις ποτέ να ξεστομίζουν τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης, οι καθηγητές και οι κυβερνήσεις. Παράλληλα όμως όλα αυτά δε σημαίνουν ότι “όλα χάθηκαν” ή “καλύτερα να κάτσουμε στα αυγά μας” και άλλα τέτοια… Μπορούμε να αποφασίσουμε εμείς για εμάς; ΝΑΙ!

“ΣΧΕΔΙΑΖΟΝΤΑΣ” ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΜΑΣ

Απέναντι σε μια λογική που θέλει το πανεπιστήμιο αποκλειστικά χώρο μαθημάτων και αναπαραγωγής στείρας γνώσης, που μετατρέπει τη γνώση σε εμπόρευμα και μαθαίνει στους φοιτητές να σκέφτονται επιχειρηματικά και ανταγωνιστικά, εμείς θεωρούμε ότι το πανεπιστήμιο οφείλει να είναι χώρος προόδου και κοινωνικής αλλαγής. Θεωρούμε ότι η γνώση μπορεί να έχει ένα πολύ σημαντικό απελευθερωτικό χαρακτήρα για τη φύση του ανθρώπου.

Για αυτό προβληματιζόμαστε και οραματιζόμαστε μια παιδεία απελευθερωτική και διεκδικούμε  ένα πανεπιστήμιο όχι κομμένο και ραμμένο στις ανάγκες των λίγων, αλλά ένα πανεπιστήμιο:

  • δωρεάν, που δεν αποκλείει κανέναν και καμία από το δικαίωμα στη μόρφωση, τη μόρφωση όχι ως εμπόρευμα, αλλά ως κοινωνικό αγαθό που οφείλει να είναι προσβάσιμο σε όλους. Γι’αυτό και παλεύουμε και για κοινωνικές παροχές, δωρεάν σίτιση, στέγαση, μεταφορές και περίθαλψη.
  • δημόσιο, όπου το μόνο λόγο για την έρευνα και τη λειτουργία του δεν μπορούν παρά να τον έχουν οι εργαζόμενοι και οι φοιτητές που ζουν και δρουν μέσα σε αυτό, μέσα από τις γενικές τους συνελεύσεις και το συντονισμό μεταξύ τους.

Έτσι λοιπόν, θεωρώντας το πανεπιστήμιο αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας, ορίζουμε τον αγώνα για ένα άλλο πανεπιστήμιο, ως αλληλένδετο με τον αγώνα για μια άλλη εργασία. Δε θέλουμε ανεργία ή δουλειά 10ωρη με μισθούς πείνας, θέλουμε μόνιμη και σταθερή δουλειά και δουλειά για όλους! Επιλέγουμε να θέσουμε ξανά από την αρχή τους όρους του παιχνιδιού με κριτήριο τις ανάγκες της πλατιάς πλειοψηφίας, ανάγκες για παιδεία (και όχι εκπαίδευση), για δημιουργική εργασία (και όχι δουλειά-δουλία), για ζωή (και όχι επιβίωση).

Στην αναζήτηση λοιπόν μιας άλλης προοπτικής για το μέλλον και της ζωές μας, οι συλλογικοί αγώνες αποτελούν τη μόνη επιλογή ικανή να νικήσει! Η ιστορία άλλωστε έχει αποδείξει πως οι κατακτήσεις και τα δικαιώματα μόνο με συλλογικούς αγώνες κερδίζονται, αγώνες που με το κατάλληλο πρόσημο μπορούν να καταστήσουν ικανή την ανατροπή της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων! Η λύση στα κοινωνικά προβλήματα δε θα έρθει από ψηλά, αλλά από τη συγκρότηση εκείνου του κινήματος εργαζομένων και νεολαίας, που στη βάση της αμεσοδημοκρατίας των γενικών συνελεύσεων, θα αγωνίζεται και θα έρθει να ανατρέψει τη φτώχεια, το φασισμό και την εκμετάλλευση και να επιβάλει τις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Χαρακτηριστικό είναι ότι κάθε κατάκτηση, που στο σημερινό πανεπιστήμιο μπορεί να φαντάζει δεδομένη, έχει την αναφορά της σε αγώνες του φοιτητικού κινήματος: από το “μικρό” που άπτεται στην καθημερινότητά μας, μέχρι το “μεγάλο”, όπως το μπλοκάρισμα ολόκληρων ψηφισμένων νόμων. Υπό αυτή τη σκοπιά και αναγνωρίζοντας το συλλογικό αγώνα ως το μοναδικό ικανό να ανατρέψει την υπάρχουσα κατάσταση και να διαμορφώσει μια νέα και ελπιδοφόρα, ερχόμαστε και αυτό το Σεπτέμβρη να καλέσουμε εσένα, όπως και κάθε συμφοιτητή σου, να ξαναγεμίσουμε τα αμφιθέατρα με τις Γενικές μας Συνελεύσεις, για να συζητήσουμε και να αποφασίσουμε, για να φωνάξουμε γι’ αυτό που δικαιούμαστε και μας το παίρνουν, για να σχεδιάσουμε το μέλλον μας με βάση τις ανάγκες και τα όνειρά μας!

 

Σε αυτή την εποχή δεν πρέπει να διεκδικούμε τίποτα λιγότερο…. από τον ίδιο τον κόσμο!



-Θα ρθείς να ψηφίσεις ? -Προφανως σιγά μην αφήσω τους άλλους να αποφασίζουν για μένα
May 24, 2017, 10:50 am
Filed under: Uncategorized

τρεξε !

Τις τελευταιες μερες  και καθώς πλησιάζουν οι φοιτητικές εκλογές, που γίνονται στις 24 Μαίου, όλο και αυξάνονται οι συζητήσεις γύρω από τη σημασία τους. Πολλοί/ες μιλάνε για ένα “πανηγύρι” που κρατάει μια μέρα και την επομένη επιστρέφουμε στην κανονικότητά μας. Άλλοι/ες μας καλούν να τους ψηφίσουμε γιατί είναι οι πίο ικανοί να μας “εκπροσωπήσουν”, οι πιο ικανοί να αποφασίζουν για μας. Φέτος όμως περισσότερο από κάθε χρόνο, πληθαίνουν και οι φωνές που λένε: “Αφού όλοι ίδιοι είναι, τι νόημα έχει να πάω να ψηφίσω;”, ή” Γιατί να ψηφίσω αφού δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα; “.

“Αν οι εκλογές άλλαζαν τον κόσμο, θα ήταν παράνομες”,

είχε πει κάποτε η Έμμα Γκόλντμαν. Αυτό, αν μη τι άλλο, είναι ένα πραγματικό γεγονός που ωστόσο επιδέχεται διαφορετικές ερμηνείες. Δεν είναι ότι διαφωνούμε με αυτή τη ρήση, αλλά έχει σημασία πως ερμηνεύεται από διάφορες σκοπιές. Όντως οι εκλογές από μόνες τους δεν μπορούν να αλλάξουν κάτι. Όντως οι εκλογές είναι μια διαδικασία ακίνδυνη για το σύστημα. Και ακριβώς πάνω στη βάση της έχει χτιστεί ένα επικοδόμημα υπέρ της αποχής από οποιαδήποτε εκλογική διαδικασία, που όμως διστρεβλώνει εντελώς το πραγματικό νόημά της και τονίζοντας ουσιαστικά την αίσθηση ότι είμαστε αδύναμες/οι μπροστά σε ένα σύστημα που διαλύει τις ζωές μας.

Το “απολιτίκ”ρεύμα κυριαρχεί σε μεγάλο βαθμό στη σχολή μας -αλλά και στην κοινωνία ολόκληρη- τα τελευταία χρόνια. Σαφώς έχει καλλιεργηθεί από μια διάχυτη απογοήτευση που επικρατεί και έχει καταλήξει να απαξιώνει οτιδήποτε φέρει πολιτικό πρόσημο. Πρόκειται για μια στάση ζωής που ενισχύεται από το ίδιο το σύστημα και τον ατομικό δρόμο που το ίδιο προωθεί ως το μέσο για την κοινωνική ανέλιξη και έχει ενσωματωθεί ακόμη και από τις ίδιες τις καθεστωτικές δυνάμεις. Μία τέτοια λογική, που απαξιώνει τη συμμετοχή σε κάθε τι συλλογικό, το μόνο που καταφέρνει είναι να συναινεί στην ίδια την πολιτική που επιβάλλει την καταστροφή των ζωών μας. Ακόμη και η επιλογή του «να μην ψηφίσω τίποτα και κανέναν», «να το ρίξω λευκό ή άκυρο», «να απέχω επειδή όλοι είναι σκατά», είναι από μόνη της μία πολιτική τοποθέτηση και ισοδυναμεί με την απάθεια και την παθητική αποδοχή της υπάρχουσας κατάστασης.

Υπάρχει βέβαια και μια ακόμη επιχειρηματολογία που αφ’ ενός στηρίζεται εξ’ ολοκλήρου στην πρώτη πρόταση και εφ’ ετέρου καλεί σε αποχή από τις φοιτητικές εκλογές πηγαίνοντας κόντρα στη λογική της ανάθεσης και της αντιπροσώπευσης. Σαφώς, αυτό το σκεπτικό έχει  διαφορετική αφετηρία και μπορούμε εν μέρει να το κατανοήσουμε, ωστόσο δε συγκροτεί σαφή πολιτική τοποθέτηση και μάλλον καταλήγει να έχει το ίδιο αποτέλεσμα με την παραπάνω περίπτωση. Ως ΕΑΑΚ πιστεύουμε ότι είναι αναγκαία η παρέμβαση σε όλες της πολιτικές μάχες ειδικά σε αυτή την περίοδο που δεν υπάρχει η πολυτέλεια  να «διαλέγουμε» μάχες και να απέχουμε επιλεκτικά. Ναι, τα αντιπροσωπευτικά όργανα δεν είναι ο τρόπος μέσα από τον οποίο θέλουμε να εκφράζεται το κίνημα, αλλά οι γενικές μας συνελεύσεις. Ωστόσο οφείλουμε να κρίνουμε κατάλληλα και να εκμεταλλευόμαστε τα εργαλεία που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και να μην τα παραχωρούμε στα χέρια των καθεστωτικών δυνάμεων. Όλα αυτά προφανώς υπό το κριτήριο ότι η συμμετοχή στα όργανα αυτά δε θα δρα αντιπαραθετικά προς το κίνημα και δε θα το υποκαθιστά.

Χαρακτηριστικά είναι τα άπειρα παραδείγματα, όπου η μη ύπαρξη μιας άλλης φωνής, έστω και στην κάλπη, έχει κάνει διάφορες σχολές «κάστρα» των μπράβων της ΔΑΠ, της μαφίας και των «στημένων» πολιτικών παιχνιδιών, όπου ο σύλλογος δε συνεδριάζει ούτε για πλάκα και η κατάσταση πλέον φαντάζει ανεπανόρθωτη και ασφυκτική για κάθε αγωνιστή, για καθέναν και καθεμία από μας που τολμά να σηκώσει κεφάλι. Και αν για κάποιες ή κάποιους, μια τέτοια κατάσταση μοιάζει μακρινή από τη δική μας σχολή, τα δεδομένα το μόνο σίγουρο είναι ότι μπορούν να αλλάξουν αν δεν τα επηρεάζουμε εμείς οι ίδιοι. Εν τέλει, μια τέτοια λογική, όσο και αν θέλει να σπάει την κανονικότητα και να υπερασπίζεται τη συλλογικότητα, καταλήγει πράξη που δεν αποτυπώνει τίποτα το συλλογικό, ίσα ίσα που παραγνωρίζει την ανάγκη για συλλογική ανατρεπτική έκφραση. Ειδικά όταν επιχειρείται η απαξίωση των φοιτητικών συλλόγων και των συλλογικών διαδικασιών και ποινικοποιείται ακόμη η ίδια η συνδικαλιστική δράση, η αποχή τροφοδοτεί και δυναμώνει αυτές τις επιδιώξεις από πλευράς Κυβέρνησης και Υπουργείου. Αυτό που πρέπει να αντιληφθούμε εν τέλει, είναι ότι κανένα πρόβλημα δεν έχουν με την αδιαφορία και την απαξίωση γενικά της πολιτικής. Αυτό που τους πονά είναι η ενεργή παρέμβαση στα κοινωνικά γεγονότα και αν θέλουμε να εκφράζουμε μια κίνηση που κινείται αντίρροπα στην κίνηση του συστήματος, αυτό θα το κάνουμε όχι με την αποχή μας, αλλά με τη συνειδητή και κριτική συμμετοχή μας στις συλλογικές διαδικασίες του συλλόγου μας. Δεν πρέπει να αφήσουμε κανένα εργαλείο στα χέρια του συστήματος και τις δυνάμεις που το εκπροσωπούν και μέσα στα πανεπιστήμια, άρα ούτε και τις εκλογές!
να ζωντανέψουμε όλες τις συλλογικές μας διαδικασίες να μην αποδεχτούμε την ήττα

Φέτος θα μπορούσε να πεί κάποιος ότι ήταν μια πεσμένη χρονιά οσον αφορά το φοιτητικό κίνημα και τις συλλογικές του διαδικασίες. Στον συλλογό μας δεν έγινε φέτος καμία γενική συνέλευση και μάλλον κανένας/μία από το πρώτο έτος δεν ξέρει τη σημασία αυτών των λέξεων. Δεν ξέρει τι σημαίνει να αποφασίζεις συλλογικά, να διεκδικείς και να κερδίζεις πράγματα μέσα και έξω απ΄ τη σχολή.Για τους περισσότερους πλέον σχολή σημαίνει μόνο μάθημα και τέλος, όχι συγνώμη σημαίνει και τρέξιμο,εργασίες,άγχος,ξενύχτια για μακέτες και όλα αυτά να μοίαζουν τελείως φυσιολογικά. Πρυτάνεις, κυβερνήσεις και οι νόμοι τους θέλουν μας κάνουν να θεωρούμε φυσιολογικό να  κλειδώνει η πόρτα του πολυτεχνείου, να απαγορεύεται να αράξεις και να κοινωνικοποιηθεις στη σχολη να γίνονται παρτυ και πολιτικες/πολιτιστικες εκδηλωσεις, να γίνονται σεξιστικές επιθέσεις απο καθηγητές σε φοιτήτριες, να ακουγονται φωνές για διδακτρα στη σχολή, φώνες που στό ονομα της “ησυχίας, τάξης και ασφάλειας ¨είναι κούλ με την ιδέα της αστυνομίας και του φεις κοντρόλ στις σχολες.

Ε οχι!  Τιποτα απ αυτά δεν είναι φυσιολογικο ! Σ’ολους οσους θέλουν καθαρες σχολές θα είμαστε εκεί να τους τις βρωμίζουμε με τις ιδέες μας, τα συνθήματά μας, τις αφίσες μας και τις συλλογικές μας δράσεις. Ενάντια σε όλα αυτά επανοικειωποιούμαστε στην πράξη τον κοινωνικό μας χώρο, φτίαχνουμε τον δικό μας πολιτισμό κόντρα στην εμπορευματοποίηση και την μαζική κουλτούρα. Το σύστημα κερδίζει από την αδράνειά μας και τους νεκρούς φοιτητικούς συλλόγους. Ενάντια σε αυτό πολιτικοποιούμαστε στις σχολές μας και διεκδικούμε αυτά που μας ανήκουν. Φωνάζουμε πως στο πανεπιστήμιο κάνουμε κουμάντο εμείς και όχι τα ματ και οι εταιρίες τους !

Δεν πέτυχε παντού όμως η συνταγή τους! Υπήρχαν και φέτος φωνές αμφισβισβήτησης της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης όπως οι καταλήψεις της νομικής ενάντια στην επιβολή διδάκτρων στα μεταπτυχιακά, η καταλήψεις του φσ πολ.μηχ Αθήνας ενάντια στη διάλυση του προγράμματος σπουδών, ο αγώνας των συλλόγων της Θεσσαλονίκης ενάντια στην εισβολή των ΜΑΤ στο ΠΑΜΑΚ. Και στην πόλη μας, ο ΦΣ ΠΤΕΑ αντιστέκεται στην κατάργηση των επαγγελματικών δικαιωμάτων. Όλα τα παραπάνω μας δείχνουν το παράδειγμα ότι δεν τελειώσαν όλα. Αν κοιτάξουμε κιόλας έξω από τους τοίχους της σχολής μας, στην πόλη μας δε λείπει η κινηματική δράση, είτε αυτό αφορά τον αγώνα των κατοίκων ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού, ή την πραγματική και ταξική αλληλεγγύη που έδειξαν φοιτητές, μαθητές, γονείς όσον αφορά την ένταξη των προσφυγόπουλων στα σχολεία. Το κίνημα δεν ήταν πάντοτε σε ύφεση. Με αγώνες έχουμε κατακτήσεις τις οποίες θέλουν να πάρουν πίσω. Εν τέλει οι μονοι χαμενοι αγωνες ειναι αυτοι που δε δωθηκαν ποτε και ακομα κι αν οι συσχετισμοι μοιαζουν αρνητικοι  για το κινημα , ειναι στοιχημα να τους αντιστρεψουμε , αν δεν θελουμε να γινουμε χαμενη γενια !

Για εμάς η ελπίδα βρίσκεται μονάχα στους συλλογικούς αγώνες. Εκεί γεννιέται και αναπνέει. Η αλλαγή δεν έρχεται μέσα από κοινοβουλευτικές και εκλογικές διεξόδους και συμβιβασμούς, ούτε μέσα από τη συναίνεση, την υποταγή και την αναμονή, όπως προβάλλεται από την κυβέρνηση. Το θέμα δεν είναι να συρθούμε πίσω από τις επιλογές κάποιας κυβέρνησης, αναμένοντας και ελπίζοντας σε μία καλύτερη μιζέρια, μια καθημερινότητα με εκμετάλλευση με κάπως καλύτερους όρους, αλλά πως θα σχεδιάσουμε εμείς για εμάς το πανεπιστήμιο, την εργασία και το μέλλον των αναγκών και των ονείρων μας.

δε θα ορίζει κανείς 

τα πράγματα για εμάς, 

ούτε στις εκλογές ούτε πουθενά!

Την επόμενη μέρα των εκλογών θα αλλάξει κάτι από την καθημερινότητά μας?

Για εμάς οι φοιτητικές εκλογές δεν είναι μια μάχη για εδρες στα ΔΣ αλλά  είναι άλλη μια μάχη απ την οποία δεν πρέπει να απέχουμε. Δεν τρέφουμε αυταπάτες ότι μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα μέσα από αυτές, συμμετέχουμε ωστόσο συνειδητά για να αποτυπωθεί και σε εκλογικό επίπεδο ένα ρεύμα αμφισβήτησης κόντρα στο κυρίαρχο ρεύμα. Ταυτόχρονα  για εμάς οι φοιτητικές εκλογές αποτελούν κάλεσμα για τους αγώνες από εδώ και πέρα.

Με ποια λογική συμμετέχουμε λοιπόν?

Συμμετέχουμε λοιπόν στις εκλογές, όχι με τον καθιερωμένο τρόπο, αλλά με μια άλλη λογική που εκφράζεται με το γνωστό μότο «εντός – εκτός κι ενάντια» και ενέχει μέσα της τόσο τη συμμετοχή σε διαδικασίες που αφορούν όργανα του συλλόγου, όσο και την αμφισβήτηση του ίδιου του θεσμού των εκλογών.

ΕΝΤΟΣ… γιατί αντιλαμβανόμαστε τις φοιτητικές εκλογές όχι μόνο σαν μια ακόμα πολιτική μάχη που πρέπει να δοθεί, αλλά και σαν τη διαδικασία που καθορίζει τους ”αντιπροσώπους των φοιτητών” σε αντιπροσωπευτικά όργανα, όπως τα Δ.Σ. Θεωρούμε ότι οι ριζοσπαστικές αντιλήψεις οφείλουν να συμμετέχουν σε τέτοια όργανα, όχι με όρους συνδιαλλαγής και διαπραγμάτευσης, αλλά μην αναγνωρίζοντας τους  αντιπροσώπους του ΔΣ ως αρμόδιους να λαμβάνουν αποφάσεις ερήμην των φοιτητών, αλλά την ίδια τη γενική συνέλευση ως το ανώτατο αποφασιστικό όργανο του συλλόγου. Επιλέγουμε να συμμετέχουμε στο ΔΣ ακριβώς για να διασφαλίσουμε ότι οι αποφάσεις θα λαμβάνονται μέσα στη γενική συνέλευση.

ΕΚΤΟΣ… γιατί είμαστε ενάντια σε λογικές αντιπροσώπευσης που μας θέτουν παθητικούς δέκτες μιας πραγματικότητας που μας επιβάλλεται.

ΕΝΑΝΤΙΑ… γιατί πιστεύουμε ότι ο μόνος τρόπος να επιβάλλουμε πράγματα είναι μέσα από τις συλλογικές μας διαδικασίες και είμαστε η μοναδική δύναμη που τίθεται ενάντια σε αντιπροσωπευτικά όργανα όπως το ΔΣ και η ΕΦΕΕ.

 

Η λογική του ανοιχτού ψηφοδελτίου

Η camera obscura ΕΑΑΚ κατεβαίνει στις φοιτητικές εκλογές με ανοιχτό ενωτικό ψηφοδέλτιο. Καλούμε κάθε φοιτητή και φοιτήτρια ενάντια στη λογική της αντιπροσώπευσης και της ανάθεσης να συμμετάσχει σε αυτό, στηρίζοντας την πολιτική αντίληψη και όχι τα πρόσωπα. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο, για εμάς το βέλτιστο θα ήταν καθένας και καθεμία που θέλει να στηρίξει-ψηφίσει τη λογική του σχήματος, να συμμετέχει και ο ίδιος, η ίδια στο ψηφοδέλτιο, να γίνει δηλαδή εκπρόσωπος του εαυτού του, να μη σταυρώσει κανέναν, στη βάση του πολιτικού πλαισίου αλλά και της ενότητας στη δράση. Η συμμετοχή στο ανοιχτό ψηφοδέλτιο δεν αντανακλά καθολική πολιτική συμφωνία με το σχήμα, συμμετοχή σε αυτό ή κάποια άλλη δέσμευση. Είναι δημόσια στήριξη στη παρέμβαση του σχήματος και στα αποτελέσματα αυτής. Επειδή δεν αντιλαμβανόμαστε το ανοιχτό ψηφοδέλτιο σαν ένα άθροισμα ονομάτων, ούτε σαν αποτέλεσμα πρόχειρων εκλογικών συγκολλήσεων θεωρούμε ότι αυτό πρέπει να προκύπτει μέσα από πραγματικά ενωτικές πρωτοβουλίες. Άλλωστε η ΕΑΑΚ είναι ενωτικό εγχείρημα από την ίδια την πολιτική της συγκρότηση. Έχουμε επιλέξει μέσα από τις ανοιχτές, αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες των σχημάτων αντιιεραρχικά και μακριά από έτοιμες γραμμές να συζητάμε και να συνδιαμορφώνουμε. Απευθυνόμαστε σε κάθε άνθρωπο της σχολής με τον οποίο μοιραζόμαστε κοινές ανάγκες και όνειρα, σήμερα ως φοιτήτριες-ές, αύριο ως εργαζόμενες-οι ή άνεργες-οι. Έτσι αντιλαμβανόμαστε την ενότητα στη βάση.

Και τελικά, τι είναι αυτό που θέλουμε να εκφράσουμε ως ΕΑΑΚ?

«Μια αντίρροπη κίνηση», θα ήταν μια πιθανή και σύντομη απάντηση στην παραπάνω ερώτηση.  Αντίρροπη κίνηση σε ό,τι υποτιμά τις ζωές μας, σε ό,τι και όποιον επιβάλλει την ευημερία του πάνω στις ανάγκες μας, σε ό,τι θρέφει αυτό το σάπιο σύστημα που βασίζει την ύπαρξή του στην «εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο». «Αντίρροπη», γιατί όχι απλά δε συμβαδίζει με τους νόμους αυτής της πραγματικότητας, αλλά γιατί επιλέγει να στραφεί προς την άλλη πλευρά του γυαλού, εκεί που δείχνουν οι ανάγκες και τα όνειρα της κοινωνικής πλειοψηφίας. «Κίνηση» τελικά, γιατί δεν της αρκεί να στέκει απλά δείχνοντας αδρανής προς αυτή την άλλη πλευρά, αλλά γιατί προσπαθεί κάθε μέρα δίνοντας μικρούς και μεγάλους αγώνες να τη φτάσει.

Θέλουμε με άλλα λόγια, να εκφράσουμε την αντικαπιταλιστική αριστερά μέσα στα πανεπιστήμια. Την αριστερά που δε χωρά σε λογικές διαχείρισης του συστήματος και καλυτέρευσης του, αλλά συγκρούεται με αυτό με στόχο να το ανατρέψει. Δεν πρεσβεύουμε την αριστερά που κάθεται στη γωνιά της απαγγέλλοντας ξύλινους λόγους και επιδιώκει την οργανωτική της αναβάθμιση, αλλά αυτή που βρίσκεται σε κάθε μάχη ενάντια στο κεφάλαιο και στους εκφραστές του. Δεν πρεσβεύουμε μια αριστερά που πιστεύει ότι την αλλαγή θα την φέρει μια μέρα μπροστά απ’ τις κάλπες, ξεχνώντας στα χρονοντούλαπα της ιστορίας τις μάχες για ένα καλύτερο σήμερα και αύριο. Και γι’ αυτό για εμάς στήριξη της ΕΑΑΚ σημαίνει στήριξη στις καθημερινές συλλογικές μας μάχες, στήριξη ενός σχεδίου για την ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος και τη σύνδεση του με το εργατικό κίνημα και την κοινωνία εν γένει. Στήριξη των ίδιων των κοινωνικών αγώνων που ορίζουν από την αρχή τους όρους του παιχνιδιού με κριτήριο τις ανάγκες της πλατιάς πλειοψηφίας, ανάγκες για παιδεία (και όχι εκπαίδευση), για δημιουργική εργασία (και όχι δουλειά-δουλία), για ζωή (και όχι επιβίωση).

Μια τελευταία σκέψη,

λίγες μέρες πριν τις εκλογές,

πολλές μέρες μετά από τους αγώνες τόσων χρόνων

και λίγες πάλι πριν από αυτούς που έρχονται…

Τόσα χρόνια συμμετείχαμε σε αγώνες, συνελεύσεις, καταλήψεις. Συγκρουστήκαμε με πρυτάνεις και καθηγητικό κατεστημένο. Έχοντας υπάρξει κομμάτι των κινημάτων τόσων χρόνων είδαμε γεμάτα αμφιθέατρα και πορείες να ξεχύνονται στους δρόμους κάνοντας την ανάγκη σύνθημα και την ελπίδα φωνή. Όλα αυτά όμως είναι το ένα κομμάτι της αλήθειας. Η άλλη μισή αλήθεια είναι ότι απογοητευτήκαμε αρκετές φορές. Είδαμε τα σχέδιά μας να σβήνουν σε μια άμαζη κινητοποίηση και να γκρεμίζονται σε μια χαμένη συνέλευση. Τίποτα όμως δε θα ‘μενε ίδιο, αν την επόμενη μέρα δεν ξαναβρισκόμασταν για να τα χτίσουμε ξανά, αυτή τη φορά όχι από την αρχή, αλλά από πιο ψηλά, από εκεί που μας οδήγησαν οι αγώνες μας. Μάθαμε τους εαυτούς μας και τους διπλανούς μας και εμπιστευτήκαμε κάθε τι μικρό ή μεγάλο γεννιόταν μέσα από τη συλλογική δράση. Από πολλά μικρά «εγώ» γίναμε ένα μεγάλο «εμείς», πλάθοντας τα όνειρά μας για τη δική μας ουτοπία…

 

 



Αγωνιστικό ψηφοδέλτιο camera obscura ΕΑΑΚ
May 23, 2017, 2:25 pm
Filed under: Uncategorized

ψηφοδέλτιο1



Κλειδωμένες πόρτες και καταστολή Ποιος κάνει τελικά κουμάντο στη σχολή;
May 8, 2017, 8:37 pm
Filed under: Uncategorized

Για άλλη μια φορά η διοίκηση του ΠΘ είχε μια τρομερή ιδέα! Αποφάσισε ότι για την «ασφάλεια» του Πανεπιστημίου, οι εξωτερικές πόρτες  του Πολυτεχνείου θα κλειδώνουν καθημερινά από τις  11:30 το βράδυ. Όσοι και όσες  μέχρι σήμερα παρέμεναν μέχρι ότι ώρα ήθελαν στη σχολή για να διαβάσουν, να αράξουν ή να διασκεδάσουν, τώρα αναγκαστικά πρέπει να  πάνε σπίτια τους.

Μια τέτοια απόφαση, όσο ακραία κι αν είναι, δεν πρέπει να μας ξαφνιάζει, καθώς αποτελεί επόμενο των αυταρχικών αποφάσεων των τελευταίο χρόνων. Άλλωστε τα ρολά στο Θόλο και οι κλειδωμένες αίθουσες σε όλα τα Τμήματα μας απέκλειαν έτσι κι αλλιώς από τους περισσότερους χώρους των σχολών μας.

Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι λίγο καιρό πριν, με αφορμή κάποια γεγονότα σε πάρτυ στο Θόλο, αποφασίστηκε από τη Σύγκλητο να απαγορευτούν εντελώς τα πάρτυ στο Πανεπιστήμιο. Καλέστηκε μάλιστα εισαγγελική παρέμβαση για την προστασία του, στο όνομα του πανεπιστημιακού ασύλου και της δημοκρατικής λειτουργίας. Κατήγγειλαν ακόμα το συγκεκριμένο πάρτυ για παράνομη οικονομική δραστηριότητα, καθώς ήταν από αυτά τα πάρτυ που γίνονται για οικονομική ενίσχυση κοινωνικών χώρων και όχι από αυτά με τους χορηγούς και τους μπράβους.

Το ότι το Πανεπιστήμιο δεν θέλει τα πάρτυ το ξέρουμε από τότε που ο χώρος του κυλικείου της Αρχιτεκτονικής έκλεισε ακριβώς γι’ αυτό το λόγο. Δεν τα θέλει όπως δεν θέλει και οποιαδήποτε άλλη πολιτική, πολιτιστική και κοινωνική δραστηριότητα και κάνει οτιδήποτε περνά από το χέρι του για να τις σταματήσει. Ο σημερινός φοιτητής πρέπει να έρχεται στη σχολή μόνο για το μάθημα του, σύμφωνα με το γνωστό μοντέλο σπίτι-δουλειά, δουλειά-σπίτι. Με τόσες εργασίες και προόδους άλλωστε πού να βρει χρόνο για οτιδήποτε άλλο;

Για να μην δίνουμε όμως όλα τα εύσημα στο ΠΘ,  ο αυταρχισμός και η πειθάρχηση δεν είναι κάποια καινοτομία του δικού μας Πανεπιστημίου. Παραδείγματα όπως το lock-out στην Νομική Αθήνας, που απαγορεύει τις πολιτικές εκδηλώσεις μέσα στη σχολή, και η πρόσφατη εισβολή των ΜΑΤ στο ΠΑΜΑΚ έπειτα από εντολή του πρύτανη, για να ελέγχουν τα πάσο όσων μπαίνουν στον χώρο, αποδεικνύουν με τον πιο σκληρό τρόπο ότι βιώνουμε μια από τις χειρότερες περιόδους ανελευθερίας μέσα και έξω από το πανεπιστήμιο. Η καταστολή και η παρέμβαση της αστυνομίας άλλωστε είναι δεδομένη κατάσταση σε πανεπιστήμια του εξωτερικού που το επιχειρηματικό πανεπιστήμιο είναι σε πιο ώριμο στάδιο.

Δεν είναι τυχαία όλα αυτά, αν πάρουμε υπόψη μας την εικόνα που θέλουν για το πανεπιστήμιο, ένα ίδρυμα ανταγωνιστικό, για λίγους, ανοιχτό για τις εταιρίες και το ιδιωτικό κέδρος και κλειστό για τους αγώνες, τις αναζητήσεις και τις ανάγκες των πληττόμενων φοιτητών. Θέλουν ένα πανεπιστήμιο αποστειρωμένο και μίζερο και θέλουν εμάς τους φοιτητές πειθαρχημένους και υπάκουους σε ότι μας επιβάλλεται από τη σχολή, τους καθηγητές και σε λίγα χρόνια από τα αφεντικά μας. Προσπαθούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε τι σημαίνει πανεπιστήμιο ζωντανό και πλούσιο σε πολιτικές και πολιτιστικές δραστηριότητες.

Εμείς όμως θυμόμαστε τις αίθουσες να μην κλειδώνουν, τις πολιτιστικές δραστηριότητες να γίνονται ελεύθερα.

Θυμόμαστε ότι το άσυλο δεν το διασφαλίζει πότε η κοσμητεία ή ο εισαγγελέας αλλά μόνο οι φοιτητές μέσα από τις συλλογικές αποφάσεις και τους αγώνες τους.

Και ξέρουμε πως ο μόνος λόγος που οι πόρτες κλειδώνουν είναι γιατί φοβούνται πως όταν οι φοιτητές κοινωνικοποιούνται, ριζοσπαστικοποιούνται και οργανώνονται, τότε μπορούν να γίνουν επικίνδυνοι! Επικίνδυνοι γι’ αυτούς, το πανεπιστήμιο, το κράτος, τις εταιρίες τους, και ικανοί να φέρουν τον κόσμο ανάποδα!

Ήρθε η ώρα λοιπόν να αποφασίσουμε αν τα υπόλοιπα φοιτητικά μας χρόνια θα τα περάσουμε σε «ήσυχες και καθαρές σχολές», πίσω από κλειδωμένες πόρτες, ή ακόμα χειρότερα κλεισμένοι στο σπίτι μας, ή αν θέλουμε σχολές που να αποτελούν ζωντανά κύτταρα μόρφωσης (ενάντια στις στείρες πληροφορίες), που να είναι κέντρα ριζοσπαστικοποίησης και ελεύθερης διακίνησης ιδεών, κέντρα αγώνα και αλληλεγγύης. Αν θέλουμε για στη ζωή μας, τη μόρφωση και τη διασκέδαση μας κουμάντο να κάνουν τα ΜΑΤ και οι εταιρίες ή εμείς οι ίδιοι, μέσα από συλλογικές, αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες.

Από την μεριά μας δηλώνουμε ότι τον πρώτο και κυριότερο λόγο μέσα στις σχολές τον έχουν οι φοιτητές και οι φοιτήτριες που ζουν και αναπνέουν καθημερινά μέσα στους χώρους του, που πάλεψαν και παλεύουν τόσα χρόνια για να διαφυλάξουν  το άσυλο και τις κοινωνικές δράσεις μέσα σε αυτό. Για το λόγο αυτό απαιτούμε να σταματήσουν να κλειδώνουν το βράδυ οι πόρτες και δεσμευόμαστε να μην επιτρέψουμε να συνεχιστεί κάτι τέτοιο.

ΕΑΑΚ ΒΟΛΟΥ



Κάλεσμα στην Ανεξάρτητη Ταξική Συγκέντρωση για την Εργατική Πρωτομαγιά
April 30, 2017, 5:27 pm
Filed under: Uncategorized

Είναι ο αγώνας της Εργατικής Πρωτομαγιάς ακόμα επίκαιρος; Μήπως είναι ακόμα ένα μνημόσυνο; Χρειάζεται να παλέψουμε σήμερα για της κατακτήσεις των εργατών στο Σικάγο του 1886; Είναι τελικά το αίτημα για λιγότερη δουλειά και το σύνθημα “Οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες ύπνο” επίκαιρα στην εποχή μας;

Η απάντηση είναι ότι είναι παραπάνω από επίκαιρα. Είμαστε μια γενιά που οι από πάνω την καλούν να γίνει χαμένη γενιά. Μια γενιά που θα βυθιστεί στη φτώχεια και την ανεργία. Που θα ζει με μισθούς πείνας  και θα εργάζεται με εξαντλητικά ωράρια. Έχουν δοθεί μάχες όλο το προηγούμενο διάστημα για πράγματα και κατακτήσεις του προπροηγούμενου αιώνα όπως το δικαίωμα στην ξεκούραση και το διάλειμμα, το δικαίωμα στις άδειες, το δικαίωμα στο οκτάωρο και το δικαίωμα στην ελεύθερη άσκηση των συνδικαλιστικών ελευθεριών στους χώρους δουλειάς .

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μαζί με την ΕΕ περνούν εργασιακά νομοσχέδια που μειώνουν τους μισθούς και τις συντάξεις, προωθούν προγράμματα επισφαλούς εργασίας και ανακύκλωσης της ανεργίας  (βλ. voucher και πεντάμηνα), καταργούν ακόμα και το δικαίωμα στην απεργία και την αντίσταση σε όλα όσα μας επιβάλουν για να βγάζουν κέρδος στις δικές μας πλάτες.

Μέσα σε όλα αυτά υπάρχουν όμως δύο δρόμοι. Ο ένας του επίσημου συνδικαλιστικού κινήματος που μόνο βάζει πλάτες στις μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης οργανώνοντας φιέστες στην «επέτειο» της πρωτομαγιάς. Ο άλλος, ο πραγματικός νικηφόρος, αυτός του ανεξάρτητου, ανατρεπτικού, αντιεργοδοτικού κινήματος που θα συγκρουστεί με την κυβέρνηση, με τα αφεντικά στους χώρους δουλειάς. Ο δρόμος που οργανώνουν τα πρωτοβάθμια σωματεία, συντονισμοί εργαζομένων και ανέργων όπως ο Ταξικός Συντονισμός Ανατροπής στο Βόλο, συλλογικότητες στην ανεργία, την επισφάλεια και τον επισιτισμό όπως η Attack και η Λάντζα κτλ.

Ως φοιτητές λοιπόν απαντάμε ότι δε θα γίνουμε χαμένη γενιά. Θα παλέψουμε μαζί με το εργατικό κίνημα για το δικαίωμά μας σε μια άλλη εκπαίδευση που θα έχει στο κέντρο τον άνθρωπο και τις κοινωνικές του ανάγκες, για να παλέψουμε έπειτα και το δικαίωμα σε μια άλλη εργασία όπου ο εργαζόμενος θα ανταμείβεται για τη δουλειά του και θα μπορεί να απολαμβάνει τον πλούτο που παράγει. Θα παλέψουμε τελικά για μια άλλη κοινωνία όπου δε θα υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, όπου δε θα πνίγονται μετανάστες στις θάλασσες του ιμπεριαλισμού, αλλά θα κυριαρχεί η δικαιοσύνη και η ελευθερία.

Καλούμε φοιτητές, νέους, εργαζομένους, ανέργους στην Ανεξάρτητη Ταξική Συγκέντρωση την Πρωτομαγιά στις 10πμ στο Ταχυδρομείο

Είναι η αρχή για να παλέψουμε και να επιβάλουμε τα αυτονόητα.

Camera Obscura EAAK