αντιστρέφοντας την εικόνα της πραγματικότητας

Ένα πρωτοφανές κίνημα αγανάκτησης, εξέγερσης και εν δυνάμει νικηφόρας ανατροπής αρχίζει να χτίζεται ενάντια στη παγκόσμια προσπάθεια του καπιταλισμού να υπερβεί την κρίση του στύβοντας το μέλλον, την αξιοπρέπεια, τα δικαιώματα, τις κατακτήσεις και εν τέλει την ίδια τη ζωή των εργαζομένων, της νεολαίας και συνολικά της κοινωνίας. Το ρεύμα αυτό που προαναγγέλθηκε από την εξέγερση του Δεκέμβρη στην Ελλάδα πέρασε σαρωτικά από τις χώρες του Αραβικού κόσμου. Αρχίζοντας να αφυπνίζει τους -πληττόμενους όσο λίγοι από την κρίση- λαούς του ευρωπαϊκού νότου επέστρεψε ενισχυμένο για να αντιταχθεί στην κυβέρνηση του Γιωργάκη και τις ορέξεις του ΔΝΤ, της ΕΕ και του κεφαλαίου.

Από την Ταχρίρ του Καΐρου μέχρι την Ντελ Σολ της Μαδρίτης, την Καταλούνα της Βαρκελώνης και τελικά τη παραλία του Βόλου και το Σύνταγμα και οι πλατείες αρχίζουν να ανασυνθέτουν τον χαρακτήρα ενός χώρου ο οποίος, ενάντια στις επιταγές του σύγχρονου οικονομικού συστήματος, όχι μόνο παραμένει δημόσιος αλλά αποτελεί και τον πυρήνα της κοινωνικής ζωής, της συλλογικότητας, της πολιτικοποίησης και της άμεσης δημοκρατίας.

Αυτή η νέα πραγματικότητα που ζούμε έρχεται να διαλύσει τις όποιες εναπομείνασες καθεστωτικές αντιλήψεις και ερείσματα της κυρίαρχης προπαγάνδας περί λαϊκής συναίνεσης και στήριξης της εφαρμοζόμενης πολιτικής. Η πολυδιαφημισμένη απάθεια μετατρέπεται σε οργή και αντίδραση ενώ καταρρέει η αντίληψη ότι τα πράγματα είτε μένουν στάσιμα είτε αλλάζουν μόνο προς το χειρότερο. Πράγματι, η μέχρι πρότινος διάχυτη απογοήτευση αρχίζει να αντικαθίσταται από την ελπίδα και ένα νέο συλλογικό όραμα.

Εκτός από εκδήλωση αγανάκτησης, οι συγκεντρώσεις που γίνονται πανελλαδικά αποτελούν ένδειξη της ύπαρξης μιας γενικευμένης ανάγκης για έκφραση και άμεση επικοινωνία. Αυτό αντικατοπτρίζει μια διάχυτη αμφισβήτηση και απαξίωση των κυρίαρχων και καθεστωτικών μέσων πληροφόρησης. Πράγματι, ο κόσμος, κουρασμένος από την διαστρέβλωση, απόκρυψη, και παραποίηση της πραγματικότητας καθώς και την τρομοκράτηση και τον εκβιασμό από τα ΜΜΕ, γυρνά τη πλάτη στα δελτία των 8 και αναζητά άμεση ενημέρωση με τους γύρω του.

Όμως οι μάζες που κατακλύζουν τις πλατείες δεν αρκούνται σε αυτά. Αντιθέτως, με τη δημιουργία συνελευσιακών δομών οργανώνουν τον αγώνα τους συνδιαμορφώνοντας και συναποφασίζοντας το πολιτικό του περιεχόμενο. Ενάντια στη κυρίαρχη φασιστική λογική ανάθεσης που επιβάλει ένα σάπιο πολιτικό σύστημα, προτάσσουν μια νέα αμεσοδημοκρατική αντίληψη για την πολιτική.

Με τις δομές αυτές, τη μαζικότητα, τη διάρκεια και τη δυναμική αυτού του κινήματος δημιουργούνται οι δυνατότητες για τη μετατροπή του από μια πρωτόλεια μορφή αντίδρασης σε ένα επικίνδυνο για το σύστημα κίνημα ανατροπής. Για να γίνει αυτό είναι καταρχήν αναγκαία η συνειδητοποίηση της βάσης του προβλήματος, η οποία δεν είναι άλλη από την ίδια τη φύση του εκμεταλλευτικού οικονομικού συστήματος που βρίσκεται σε κρίση. Πράγματι, η αδυναμία του κεφαλαίου να συνεχίσει να είναι κερδοφόρο –κάτι που κάνει αποκλειστικά εις βάρος της υπόλοιπης κοινωνίας- είναι ο λόγος για τον οποίο επιβάλλει μέσω των μηχανισμών του (ΕΕ, ΔΝΤ, αστικό κράτος) και των πολιτικών εκφραστών του (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ, ΔΗΣΥ) όλα αυτά τα αντιλαϊκά και αντεργατικά μέτρα. Είναι ανάγκη να γίνει κτήμα του κόσμου ότι για την ολοένα και μεγαλύτερη υποβάθμιση των όρων ζωής του, το βασικό αίτιο δεν είναι «τα κόμματα» ή κάποιοι «κλέφτες πολιτικοί» (χωρίς να λέμε ότι οι τελευταίοι δεν υπάρχουν ή ότι όλα τα κόμματα είναι άμοιρα ευθυνών) αλλά ο καπιταλισμός και οι υποστηρικτές του. Αυτοί είναι που κλέβουν τις ζωές μας μέσω της υπεραξίας καθώς και του χρέους και των μνημονίων που μπαίνουν για την αποπληρωμή του, αυτοί είναι οι υπεύθυνοι για την ύπαρξη ανεργίας, φτώχειας και εξαθλίωσης στον κόσμο.

Επίσης, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι το πρόβλημα δεν περιορίζεται στα σύνορα της Ελλάδας και δεν χτυπάει μόνο τους Έλληνες. Το γεγονός ότι ο καπιταλισμός και η κρίση του είναι παγκόσμιοι, καθώς επίσης και το γεγονός ότι υπάρχουν και Έλληνες (τραπεζίτες και επιχειρηματίες) οι οποίοι συναινούν, υποστηρίζουν και επωφελούνται από αυτή την πολιτική, δείχνει ότι είναι λάθος μια προσέγγιση του ζητήματος με όρους «έθνους», «ελληνικότητας» ή «πατριωτισμού». Αντιθέτως, οι εθνικιστικές αντιλήψεις λειτουργούν βοηθητικά για το σύστημα, αποπροσανατολίζοντας τις μάζες και απομακρύνοντας τες από τον δρόμο της πραγματικής ανατροπής.

Με βάση όλα αυτά καταλαβαίνει κανείς ότι η μεγαλύτερη έλλειψη του συγκεκριμένου κινήματος, αλλά παράλληλα και η μεγαλύτερη αναγκαιότητα και δυνατότητα της εποχής, είναι η επέκταση και εδραίωση του στους χώρους όπου υπάρχει η πρωταρχική εκμετάλλευση, δηλαδή στους χώρους εργασίας και παραγωγής. Εκεί γεννιέται και αναπαράγεται το σύστημα και εκεί μπορεί –όσο πουθενά αλλού- να του ασκηθεί υλική πίεση. Κρίνεται έτσι απαραίτητη η διεύρυνση της οργής στα πρωτοβάθμια σωματεία, στα οποία εργαζόμενοι και άνεργοι, μέσω αμεσοδημοκρατικών γενικών συνελεύσεων και εργατική δημοκρατία, ενάντια στις αντιδημοκρατικές γραφειοκρατικές δομές του επίσημου συνδικαλισμού (ΓΕΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ), θα συνεχίσουν και θα κλιμακώσουν τους αγώνες με πολιτική γενική απεργία διαρκείας και καταλήψεις. Το ίδιο πρέπει να συμβεί και στους υπόλοιπους κοινωνικούς χώρους, όπως τα πανεπιστήμια και οι γειτονιές, μέσω φοιτητικών συλλόγων και λαϊκών συνελεύσεων.

                Είναι χρέος όλων μας να παλέψουμε ώστε  η αγανάκτηση να αποκτήσει πολιτικά χαρακτηριστικά, οδηγούμενα από τις πραγματικές κοινωνικές μας ανάγκες. Να αποκτήσει αγωνιστικά αιτήματα και να οδηγήσει στην πάλη για απαγόρευση απολύσεων, αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, λιγότερη δουλειά, δουλειά για όλους. Να γίνει το κίνημα ανατροπής των καπιταλιστικών κυβερνήσεων που θα απαιτήσει και θα επιβάλει διαγραφή του χρέους με εθνικοποίηση τραπεζών και μεγάλων επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας καθώς και έξοδο από ΟΝΕ, ευρώ και ΕΕ πάνω σε διεθνιστική αντικαπιταλιστική βάση. Να γίνει, τέλος, το έναυσμα για το χτίσιμο μιας αμεσοδημοκρατικής πολιτικής λογικής για τη δημιουργία μιας νέας κοινωνίας. Την κοινωνία στην οποία θα έχουμε πάρει τη ζωή μας στα χέρια μας.

E.A.A.K.  ΒΟΛΟΥ

Η συγκυρία στην οποία βρισκόμαστε είναι πολύ κρίσιμη και χαρακτηρίζεται από την κλιμάκωση της επίθεσης σε όλα τα μέτωπα, σε κάθε εργατικό και νεολαιίστικο δικαίωμα. Με νέα βάρβαρα μέτρα, η κυβέρνηση με την τρόικα στοχεύουν να εξοντώσουν την κοινωνική πλειοψηφία, να κατεδαφίσουν κάθε κοινωνικό δικαίωμα, να ξεπουλήσουν το δημόσιο πλούτο, να υποτάξουν τη λαϊκή οργή και το κίνημα για να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες του κεφαλαίου.

Το μεσοπρόθεσμο σύμφωνο σταθερότητας που ανακοινώθηκε από την κυβέρνηση τις προηγούμενες μέρες είναι ένα πρόγραμμα λιτότητας και ιδιωτικοποιήσεων. Περιλαμβάνει νέες μειώσεις μισθών στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, χιλιάδες απολύσεις, μαζικό ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας και κατάργηση κοινωνικών παροχών. Αυτό το αντεργατικό πρόγραμμα φιλοδοξεί να αποκτήσει χαρακτηριστικά μόνιμης «οικονομικής χούντας», δεσμεύοντας την οικονομική και κοινωνική πολιτική για αρκετά χρόνια. Ακόμη, συγχωνεύσεις δημοσίων σχολείων και νοσοκομείων υποδηλώνουν το κλείσιμο πολλών από αυτά, γεγονός που υποβαθμίζει το βιοτικό και μορφωτικό επίπεδο του λαού. Η κυβέρνηση σε σύμπνοια με την πολιτική της ΕΕ και του ΔΝΤ είναι να συνθλίψει τους εργαζόμενους και τα σύμμαχα εκμεταλλευόμενα στρώματα της κοινωνίας. Η ενδεχόμενη αναδιάρθρωση του χρέους θα αποτελέσει μία ακόμα βιαιότερη αντιδραστική τομή που θα κλιμακώσει την πολιτική του μνημονίου που δεν θα επηρεάσει ιδιαίτερα το κεφάλαιο ενώ αντίθετα θα συντρίψει την εργατική τάξη και την κοινωνική πλειοψηφία. Η πολιτική αυτή ενισχύεται και από το δίλλημα τρομοκρατίας που τίθεται από κυβερνητικά στελέχη για το αν θα παραμείνει η Ελλάδα στο ευρώ, απειλώντας πως σε περίπτωση εξόδου από το ευρώ θα ακολουθήσει αδιέξοδο και καταστροφή. Η καθεστωτική αριστερά δείχνει να συναινεί σε αυτό. Πλέον φαίνεται ξεκάθαρα ο αντεργατικός ρόλος της ΕΕ, γεγονός που κάνει αναγκαίο το αίτημα για αποδέσμευση και ρήξη με την ΕΕ, το ευρώ και την ΟΝΕ.

Την ίδια στιγμή βλέπουμε την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να επιτίθεται βάναυσα σε απεργούς διαδηλωτές. Γνωστό παράδειγμα η δολοφονική επίθεση των ΜΑΤ στον 31χρονο διαδηλωτή που μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο σε επιθανάτια κατάσταση. Η σύγχρονη χούντα της κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ προσπαθεί με κάθε τρόπο να τρομοκρατήσει και να υποτάξει τον αγωνιζόμενο λαό που απεργεί και διαδηλώνει ενάντια σε αυτή τη βάρβαρη πολιτική.

Μέσα στο επόμενο διάστημα πρόκειται να κατατεθεί το νέο νομοσχέδιο-καταδίκη για τη δημόσια εκπαίδευση της Διαμαντοπούλου, το οποίο θα ψηφιστεί το καλοκαίρι. Έτσι από το Σεπτέμβρη θα έρθουμε αντιμέτωποι με ένα νέο πανεπιστήμιο, το πανεπιστήμιο του μνημονίου, πλήρως εναρμονισμένο με τις ανάγκες της αγοράς. Ουσιαστικά, μιλάμε όχι απλά για  ένα ακόμα πακέτο αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων στο πανεπιστήμιο. Είναι εκείνο το νομικό πλαίσιο το οποίο μετατρέπει τη γνώση, από δικαίωμα της νεολαίας σε παρεχόμενη υπηρεσία και τους φοιτητές από ακαδημαϊκούς πολίτες σε εντατικοποιημένους “πελάτες” πακέτων γνώσεων. Η παραγωγή κέρδους από το πανεπιστήμιο και η πλήρης υπαγωγή του στις ανάγκες των επιχειρήσεων, μέχρι και το σημείο να ορίζουν εκείνες το πρόγραμμα σπουδών σε πολλές σχολές, έρχεται να αποτελέσει το μοναδικό πλέον παράγοντα για την επιβίωση ενός ιδρύματος, από τη στιγμή που αποκόπτεται σχεδόν πλήρως από τη δημόσια χρηματοδότηση και έλεγχο. Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση που έρχεται, κάνει παλαιότερες (98,06-07) να φαίνονται “παιδική χαρά” μπροστά της. Εν μέσω περιόδου κρίσης και ΔΝΤ, η κυβέρνηση κάνει μια κεντρική επιλογή να λήξει μια και καλή το θέμα της Παιδείας στη χώρα μας, και σε αυτή τη «μάχη» συσπειρώνει όλους της τους συμμάχους.

Απέναντι στα παραπάνω έρχεται η οργή και η αγανάκτηση του λαού. Κόσμος βγαίνει στις πλατείες και εκφράζει μαζικά μία πρωτόλεια αντιμνημονιακή και αντικυβερνητική στάση. Μέσα στους εργαζόμενους, στη νεολαία, σε ευρύτερα λαϊκά στρώματα, η απόρριψη της κυβερνητικής πολιτικής, του μνημονίου, η αμφισβήτηση του πολιτικού συστήματος εντείνεται. Στόχος είναι η αγανάκτηση να αποκτήσει πολιτικά χαρακτηριστικά, να αποκτήσει αγωνιστικά αιτήματα, να γίνει κίνημα ανατροπής. Να οδηγήσει το λαό στην πάλη για διαγραφή του χρέους και έξοδο από ευρώ και ΕΕ. Να μεταφερθεί σε χώρους εργασίας, σε σωματεία και φοιτητικούς συλλόγους ώστε να δώσει κίνητρο για συμμετοχή σε απεργίες, σε καταλήψεις και διαδηλώσεις.

ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ ΒΟΛΟΥ

ΑΠΟΦΑΣΗ Φ.Σ. ΑΡΧ/ΚΗΣ ΒΟΛΟΥ 1/6/2011