αντιστρέφοντας την εικόνα της πραγματικότητας

Άλλοι με έκπληξη, άλλοι με περισυλλογή άλλοι με θυμό και με αγανάκτηση παρατηρήσαμε στις σχολές τα τραπεζάκια της μία εκ των παρατάξεων του μαύρου μετώπου της συγκυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ, με αναρτημένες αφίσες οι οποίες μας προέτρεπαν να χαρίσουμε τα προσωπικά είδη που δεν έχουμε ανάγκη για να δοθούν με ευθύνη της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και των Μη Κερδοσκοπικών Οργανώσεων «Χαμόγελο του παιδιού», «Γιατροί του κόσμου» και «Praxis» στους άπορους αυτής της κοινωνίας.

Δεν είναι η πρώτη φορά που συναντάμε τέτοιες εναλλακτικές δράσεις άλλοτε οργανωμένες από φορείς της εξουσίας όπως δήμοι, άλλοτε από κρατικοδίαιτες ΜΚΟ και ακτιβιστές και άλλοτε από επιχειρήσεις που σε κάθε γιορτή θυμούνται την αναγκαιότητα της κοινωνικής προστασίας και αλληλεγγύης. Βέβαια γεννάται ένα ερώτημα: Πως τολμούν οι ίδιοι που επιβάλλουν τη χούντα του κεφαλαίου, που μιλούν για άξιους και ανάξιους, για τρομοκράτες και ευσεβείς πολίτες να μας εκλιπαρούν να δώσουμε από το υστέρημά μας για τους συνανθρώπους μας; Πως μπορούν αυτοί που επιβάλλουν χαράτσια και φόρους για να σωθούν οι τράπεζες, για να ικανοποιηθούν οι τοκογλύφοι, για να πάρουν επιδόματα ανταγωνιστικότητας οι κάθε μεγαλοεπιχειρηματίες, αυτοί που κλείνουν σχολεία και πανεπιστήμια, λεηλατούν τα ασφαλιστικά ταμεία και κόβουν μισθούς και συντάξεις στο σημείο να μην μπορεί κάποιος να περάσει τα Χριστούγεννα με θέρμανση, να μας λεν ότι το παν είναι να δώσουμε στην ΔΑΠ γάλα εβαπορέ, pumbers, ντοματοχυμούς και μαλακτικά; Με ποιο δικαίωμα η ΔΑΠ που με πρόταση της στηρίζει το πανεπιστήμιο της Διαμαντοπούλου που θα παράγει άπορους εργαζόμενους και ανέργους χωρίς δικαιώματα, παίζει τον ρόλο του διανεμητή και οργανωτή της βοήθειας; Μιας βοήθειας που θα φτάσει στο προορισμό της, όσο έφτασαν τα κέρδη από τα πάρτι στα ταμεία των συλλόγων…

Το ουσιαστικό ερώτημα όμως που αναδεικνύεται από αυτή τη δράση με φόντο την βαθιά κρίση της ΕΕ και του ευρώ είναι το εξής: Είναι άραγε μία υποκριτική πράξη της ΔΑΠ για να πάρει κανένα ψήφο και να το παίξει φιλάνθρωπη; Είναι όντως… Ακόμη και αν είναι λοιπόν, θα ήταν άσχημα κάποιοι φτωχοί να έχουν ένα μελομακάρονο παραπάνω, ένα εβαπορέ παραπάνω, ένα τετράδιο για τα παιδιά τους;  Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι απλή: Καμία χαρισμένη κονσέρβα δεν θα αποτρέψει το σάπισμα προιόντων στα ράφια των σούπερ μάρκετ και το θάψιμο προιόντων από τα μεγάλα τραστ. Κανένα τετράδιο παραπάνω δεν θα κάνει καλύτερη την εκπαίδευση για ένα άπορο από τη στιγμή που δεν θα μπορεί να σπουδάσει λόγω οικονομικής ανέχειας. Κανένα μελομακάρονο παραπάνω δεν θα σώσει από την πείνα τις στρατιές νεόπτωχων και ανέργων που συνωστίζονται στα συσσίτια. Κανένα φάρμακο παραπάνω δεν θα σώσει ένα παιδί από βέβαια θάνατο τη στιγμή που απαιτούνται 5 ευρώ συν τα δεκάδες με εκατοντάδες ευρώ λειτουργικά έξοδα για την περίθαλψη του. Κανένα παιχνίδι παραπάνω δεν θα αντικαταστήσει το μαύρο μέλλον που ετοιμάζουν στη νέα γενιά. Και τέλος το πιο σημαντικό… καμία βοήθεια της πλάκας από τη ΔΑΠ, το κράτος και το δεξί τους χέρι, τις ΜΚΟ, δεν μπορεί να εξαγοράσει την αξιοπρέπεια και το ήθος ενός αγωνιζόμενου νεολαίου, τη αγέρωχη και ανυπόταχτη στάση ζωής ενός απεργού, τη ζεστασιά και θαλπωρή του συλλογικού αγώνα, της ανεξάρτητης από το σύστημα συλλογικότητας και οργάνωσης στη βάση των εργασιακών δικαιωμάτων, του εργατικού πολιτισμού και δημοκρατίας. Καμιά πράξη αλληλεγγύης δεν μπορεί να αποκαταστήσει την αναγκαιότητα της νικηφόρας αναμέτρησης με την καπιταλιστική βαρβαρότητα, την χούντα των αγορών και της εκμετάλλευσης για την κοινωνική χειραφέτηση, παρά μόνο να ενταχθεί σε αυτήν.

Στην πραγματικότητα αυτό που προβάλλουν είναι ότι ο σωστός άνεργος, φοιτητής και εργαζόμενος είναι αυτός που μες στην μοιρολατρία και την υποταγή δέχεται με ευγνωμοσύνη την βοήθεια από τους «φιλεύσπλαχνους» εξουσιαστές της ζωής του, θεωρεί ότι αυτό που του συμβαίνει είναι απλά ζήτημα τύχης και «κάθεται στα αυγά του», σε μια κοινωνία όπου τα δεδομένα δεν ανατρέπονται. Για μας το κεφάλαιο, η ΕΕ, το ευρώ, και οι εκπρόσωποί τους που συγκυβερνούν, όπως και οι υποστηρικτές τους στα πανεπιστήμια είναι τα παράσιτα, σε μία κοινωνία που στο 21ο αιώνα, με τα επιτεύγματα που έχει πετύχει η ανθρώπινη εργασία, το μόνο που της μένει για να μην ξαναγυρίσει στον μεσαίωνα είναι να αποτινάξει τα δεσμά της πολιτικής του κεφαλαίου και τους εκφραστές της. Αυτοί δεν μπορούν χωρίς εμάς… εμείς μπορούμε χωρίς αυτούς! Με την οργάνωση στους εργασιακούς χώρους, στις γειτονιές στα πανεπιστήμια και στα σχολεία απαντάμε στον κοινωνικό κανιβαλισμό και προτάσσουμε τον ανυποχώρητο αγώνα διαρκείας, με μέτωπο ανατροπής της νεολαίας, των εργαζομένων και του πληττόμενου λαού για την ανατροπή του μαύρου μετώπου συγκυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ.

ΕΑΑΚ ΒΟΛΟΥ

«Νομίζουν ότι μπορούν να μας φοβίσουν, ότι μπορούν να μας λυγίσουν.

Κύριοι βιομήχανοι, εμείς δεν είμαστε σαν τους ανθρώπους σας! Για το χαλυβουργό δεν έχει γυρισμό! 35 μέρες απεργίας είναι μεγάλο σχολείο! Είναι πανεπιστήμιο που δεν έχετε πάει!

Βιομήχανε Μάνεση. Η γενική συνέλευση των χαλυβουργών σου απαντάει!

Άκουσέ το καλά! Είμαστε όλοι απολυμένοι! Πίσω στη δουλειά θα γυρίσουμε όλοι! Σκλάβους δεν θα μας κάνεις! Έλα εσύ μέσα στη φωτιά και το σίδερο για 500 ευρώ!»

                                    Απόσπασμα από το ψήφισμα-κάλεσμα αγώνα των απεργών χαλυβουργίας

Οι εργαζόμενοι στη χαλυβουργία πάνω από ένα μήνα δίνουν μάχη διαρκείας ενάντια στην εργοδοτική τρομοκρατία, στις απολύσεις και στις ελαστικές σχέσεις εργασίας, στην φτώχεια και στην εξαθλίωση. Δίνουν μάχη διαρκείας ενάντια σε όσους τους υποθηκεύουν το παρόν για να τους κλέψουν το μέλλον.

Η απεργία αυτή είναι η μόνη απάντηση που δίνουν στα μαύρα σχέδια της εργοδοσίας. Μετά από γενικές συνελεύσεις οι εργαζόμενοι αποφάσισαν να πουν όχι  στη μετατροπή των συμβάσεων από πλήρους απασχόλησης σε μερικής( από 8ωρο σε 5ωρο) και στην μείωση των αποδοχών έως και 40%, που ήθελε να επιβάλει η εργοδοσία με εκβιαστικές μεθόδους και απειλές για απολύσεις. Η δίκαιη ανυπακοή τους απαντήθηκε σκληρά με τις πρώτες 34 απολύσεις κάποιων από αυτούς και στη συνέχεια με 16 ακόμα απολύσεις. Οι εκβιαστικές αυτές κινήσεις δεν πτοούν τους απεργούς. Οι ίδιοι ξέρουν ότι έχουν πάρει ένα δρόμο χωρίς επιστροφή, αυτόν του ανυποχώρητου, μαζικού και αποφασιστικού αγώνα που οδηγεί στην νίκη.

Ιδιαίτερα σημαντικό είναι και το γεγονός ότι οι αγώνες των εργαζομένων εξαπλώνονται και το τελευταίο διάστημα έχουν πραγματοποιηθεί απεργίες και σε άλλες βιομηχανίες και εργασιακούς χώρους. Στη ΜΕΒΓΑΛ, η αποφασιστικότητα των εργαζομένων για απεργία χωρίς υποχωρήσεις ανέτρεψε τα σχέδια της εργοδοσίας για την απόλυση 3 από αυτούς. Οι εργαζόμενοι της VODAFONE είπαν όχι στις αποφάσεις της διοίκησης για ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας και νίκησαν. Ακόμη, κρίσιμη αποδείχτηκε και η απεργία στην ΑΓΝΟ ενάντια στις απολύσεις και την εργοδοτική τρομοκρατία που ολοκληρώθηκε επιτυχώς παρά τους απεργοσπαστικούς και κατασταλτικούς μηχανισμούς της εργοδοσίας.

Η απεργία των εργαζομένων στη χαλυβουργία Αθήνας είναι υπόθεση όλων των εργαζομένων και πρέπει όλοι οι εργαζόμενοι στο Θριάσιο να στηρίξουν τις απεργιακές κινητοποιήσεις των χαλυβουργών. Αντίστοιχα, οι χαλυβουργοί του Βόλου πρέπει να απαγκιστρωθούν από τον εργοδοτικό συνδικαλισμό που κρατώντας μία στάση υποταγής στα μαύρα σχέδια του βιομήχανου Μάνεση, γίνεται υποστηρικτής της  αντιδραστικής πολιτικής κυβέρνησης και κεφαλαίου. Πρέπει λοιπόν, οι χαλυβουργοί στο Βόλο να δώσουν ηρωική μάχη δίπλα στους απεργούς της Αθήνας, καθώς από αυτούς εξαρτάται άμεσα η νίκη.

Η επίθεση της εργοδοσίας στους εργάτες της χαλυβουργίας δεν είναι τυχαία, είναι αναπόσπαστο κομμάτι της στρατηγικής που ακολουθεί το κεφάλαιο για να διασωθεί και να υπερβεί την κρίση. Όσο η κρίση βαθαίνει, τόσο εντείνεται η επίθεση στην κοινωνική πλειοψηφία, καταστρέφεται κάθε εργατικό δικαίωμα, κάθε κεκτημένο του λαϊκού κινήματος. Γι’ αυτό, ο αγώνας των χαλυβουργών δεν είναι ένας αγώνας συντεχνιακός, αλλά μία μάχη ζωής ενάντια στην εκμετάλλευση του συνόλου της εργατικής τάξης που προωθείται από τους βιομήχανους και το αστικό μπλοκ εξουσίας ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ-τραπεζιτών. Αφορά όλους τους εργαζόμενους δημοσίου και ιδιωτικού τομέα, ώστε να δώσουν μία ανατρεπτική απάντηση στην επίθεση της νέας πραξικοπηματικής συγκυβέρνησης και να ανατρέψουν τη χούντα της ΕΕ του ΔΝΤ και του κεφαλαίου.

Γι’ αυτούς τους λόγους είναι αναγκαίο σήμερα η ταξική ενότητα και η αλληλεγγύη των εργαζομένων ώστε να δώσουν ένα πολιτικό αγώνα διαρκείας μέχρι τη νίκη. Η νεολαία ως κομμάτι της κοινωνίας που πλήττεται και καταστρέφεται κάθε δικαίωμα της, πρέπει να σταθεί στο πλευρό των εργαζομένων και να αγωνιστεί δίπλα σ’ αυτούς ενάντια στο μαύρο μέλλον που της ετοιμάζουν. Εργαζόμενοι, άνεργοι και νεολαία πρέπει από κοινού να δώσουν μία μάχη ανυπακοής και ανατροπής ενάντια στην βάρβαρη πολιτική του κεφαλαίου. Ένα πανεργατικό μέτωπο αγώνα, ρήξης και ανατροπής, κόντρα στον γραφειοκρατικό κυβερβητικό συνδικαλισμό της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και την λογική του κομματικού φρουρίου του ΠΑΜΕ, θα δώσει την απάντηση του στον εργασιακό μεσαίωνα και στη συγκυβέρνησα του μαύρου μετώπου Παπαδήμου-ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ. Οι αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες των πρωτοβάθμιων σωματείων, οι επιτροπές αγώνα και ο οριζόντιος συντονισμός αυτών είναι αναγκαίες προϋποθέσεις για ένα ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα που θα κατακτήσει όλα τα παραπάνω. Ο συλλογικός ανυποχώρητος αγώνας είναι ο μόνος δρόμος για τη νίκη. Είναι χρέος μας να τους ανατρέψουμε και να παλέψουμε για τη ζωή και το μέλλον μας.

ΕΑΑΚ ΒΟΛΟΥ