αντιστρέφοντας την εικόνα της πραγματικότητας

Η ΕΑΑΚ καταγγέλλει την δολοφονικής έμπνευσης, προσχεδιασμένη επίθεση ενάντια σε αγωνιστές του φοιτητικού και νεολαιίστικου κινήματος ,μέλη της ΕΑΑΚ και άλλων οργανωμένων δυνάμεων, στο χώρο της Πανεπιστημιούπολης του ΕΚΠΑ. Η επίθεση πραγματοποιήθηκε υπό την καθοδήγηση καλά οργανωμένου σχεδίου ακροδεξιών και παρακρατικών στοιχείων με όλο τον απαραίτητο εξοπλισμό- γκλομπς, λοστούς, σφυριά, κράνη- μπροστά στο χώρο παρέμβασης του σχήματος ΑΕΠ-ΕΑΑΚ, ακόμα και στην ίδια τη συνέλευση του φοιτητικού συλλόγου Φυσικού! Αποτέλεσμα της τραμπουκικής αυτής επίθεσης ήταν ο τραυματισμός και η μεταφορά στο νοσοκομείο 4 μελών της ΕΑΑΚ και μελών του φοιτητικού συλλόγου φυσικού.

Η επίθεση αυτή μόνο τυχαία δεν είναι. Συνδέεται με την ένταση της επίθεσης του κεφαλαίου και του μαύρου μετώπου κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ που την υλοποιεί σε βάρος των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων της πλειοψηφίας, την σκλήρυνση του πολιτικού συστήματος που συνδυάζεται μέσα από την όξυνση της ιδεολογικής τρομοκρατίας και της καταστολής. Ιδιαίτερα την τελευταία περίοδο, στα πλαίσια της ιδεολογικής τρομοκρατίας, η ακροδεξιά ρητορεία (στοχοποίηση μεταναστών, αντιαριστερή υστερία) που υιοθετούν από κοινού τα κόμματα που έχουν συστρατευθεί στην επέλαση των μέτρων και της δανειακής σύμβασης, όπως και το προμοτάρισμα της χρυσής αυγής από τα ΜΜΕ, προλειαίνουν το έδαφος για τη νομιμοποίηση της δράσης των επίδοξων δολοφόνων. Όπου δεν φτάνει το γκλομπ στις διαδηλώσεις, η τρομοκρατία της χρεοκοπίας, η απειλή της απόλυσης, φτάνει το μακρύ χέρι του παρακράτους των απρόκλητων επιθέσεων ακροδεξιών συμμοριών σε βάρος των αγωνιστών και των μεταναστών.

Ταυτόχρονα, η σημερινή επίθεση στοχεύει στο χτύπημα των αγώνων του φοιτητικού κι ευρύτερα του λαϊκού κινήματος,στην διάλυση των συλλογικών διαδικασιών, στην σπίλωση του Πανεπιστημιακού Ασύλου, στον περιορισμό των δημοκρατικών ελευθεριών του λαού. Η στοχοποίηση κι η επίθεση σε βάρος των αγωνιστών του κινήματος μέσα στο Άσυλο, την ώρα ακριβώς που διεξάγονταν Γενικές Συνελεύσεις φοιτητικών συλλόγων, αποτελεί μέρος της προσπάθειας για τη συνολική τρομοκράτηση των εργαζόμενων και της νεολαίας, τον εκβιασμό του λαού και την ενίσχυση της προσπάθειας για τρομοκράτηση του λαού και της νεολαίας ώστε να περάσει ο οδοστρωτήρας της αντιλαϊκής πολιτικής της συγκυβέρνησης σε παιδεία-εργασία-δημοκρατία.

Η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι άμεση, μαζική, μαχητική από το ίδιο το φοιτητικό κίνημα το οποίο χρειάζεται να περιφρουρήσει πολιτικά και οργανωτικά τις συλλογικές του διαδικασίες. Σε μία περίοδο μάλιστα που κρίνονται συνολικά  οι όροι ύπαρξης του φοιτητικού κινήματος στη νέα εποχή του Πανεπιστημίου της κρίσης και του μνημονίου,  το  μαχητικό φοιτητικό κίνημα δεν τρομοκρατείται, δεν καταστέλλεται. Συνεχίζουμε στο δρόμο του ανυποχώρητου αγώνα διαρκείας, ανατρέποντας την πολιτική που θέλει να διαγράψει τη γενιά μας από την ιστορία και όλους όσους τη στηρίζουν και την προωθούν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, μέχρι τη νίκη!!

Ε.Α.Α.Κ. σε Α.Ε.Ι.-Τ.Ε.Ι.

Διανύουμε μέρες ιστορικές. Ατελείωτα μνημόνια, νέα όλο και πιο σκληρά μέτρα, τρομοκρατία και απειλές: η επίθεση του κεφαλαίου στην κοινωνική πλειοψηφία είναι πρωτοφανής. Μας βυθίζουν στην εξαθλίωση, μας διαλύουν το μέλλον, μας στερούν κάθε δικαίωμα. Μας λένε να κάνουμε θυσίες, να υπομείνουμε τα σκληρά μέτρα λιτότητας τους για να βγούμε από την κρίση.  Όμως καμία αστική «λύση» δεν θα συμβάλλει στην υπέρβαση της κρίσης του καπιταλισμού. Με τη νέα δανειακή σύμβαση που ψήφισε το μαύρο μέτωπο ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-τραπεζίτες, ολοκληρώνεται το μοντέλο του υποταγμένου, ευέλικτου, πειθαρχημένου στις ανάγκες του κεφαλαίου εργαζόμενου, χωρίς κανένα εργασιακό δικαίωμα, χωρίς δυνατότητα για συλλογικές διεκδικήσεις. Θέλουν να φτιάξουν μία νεολαία που θα ζει στην ανεργία, που δεν θα μπορεί να απολαύσει τη δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση και αυτό που θα τη περιμένει είναι ένα μαύρο και αβέβαιο μέλλον!

Όλα αυτά ακούγονται απαισιόδοξα, αλλά εμείς θα κρίνουμε την πορεία της ιστορίας τελικά. Είναι στο χέρι μας να ανατρέψουμε τη βάρβαρη επίθεση τους. Στον ατομικό δρόμο και την υποταγή εμείς απαντάμε με συλλογικό αγώνα και εξέγερση ενάντια στην εξαθλίωση και στο μέλλον που μας ετοιμάζουν. Η νεολαία πρέπει να βγει ξανά στο προσκήνιο και μαζί με εργαζόμενους και άνεργους, να παλέψει για να διαγραφεί το παράνομο και χιλιοπληρωμένο από τον ελληνικό λαό χρέος, να διεκδικήσει μια ζωή έξω από το ευρώ και την ΕΕ με αντικαπιταλιστικούς όρους, να διαδηλώσει για να πέσει η συγκυβέρνηση και τα αιματηρά της μέτρα.  Μέσα από την κοινή πάλη εργαζόμενων, νεολαίας και λαού, στόχος είναι να διαμορφωθεί ένα αγωνιστικό μέτωπο ρήξης και ανατροπής για την ανοικοδόμηση μιας άλλης κοινωνίας. Ήρθε η ώρα να αντιστραφεί η ιστορία προς όφελος του εργαζόμενου λαού και εις βάρος του κεφαλαίου.

Τα παραπάνω θα τα πετύχουμε με τους συλλογικούς αγώνες, με το μαζικό ανυποχώρητο κίνημα των εργαζόμενων και της νεολαίας. Μέσα από αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, τη δημοκρατία των γενικών συνελεύσεων,  τα όργανα του κινήματος όπως φοιτητικοί σύλλογοι, πρωτοβάθμια σωματεία, λαϊκές συνελεύσεις και επιτροπές αγώνα θα παίρνουν αγωνιστικές αποφάσεις. Γι’ αυτό είναι απαραίτητο να συμμετέχουμε όλοι στη γενική συνέλευση του συλλόγου μας, να πάρουμε εμείς οι ίδιοι αποφάσεις για τη ζωή μας.  Για να δείξουμε πως δεν θα γίνουμε η πρώτη γενιά που θα ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη, δεν θα είμαστε η γενιά που θα είναι φυλακισμένη για μια ζωή να αποπληρώνει το χρέος που της φόρτωσαν.

Η 25η Μαρτίου πρέπει να γίνει ημέρα αγώνα της νεολαίας και των εργαζόμενων, ημέρα λαϊκού ξεσηκωμού. Η παρέλαση να μετατραπεί σε εκδήλωση λαϊκής οργής και πάλης για μια καλύτερη ζωή μακριά από τη βαρβαρότητα του καπιταλισμού. Ξεκάθαρα, πρέπει να διαχωριστούμε από κινήσεις μίσους ακροδεξιών εθνικιστικών ομάδων και από λογικές που βάζουν πάω απ’ όλα το εθνικό συμφέρον. Στις 25 Μαρτίου θα παρελάσει ο μαχόμενος και ορ­γανωμένος λαός, με αποφάσεις των σωματείων, των συλλόγων, των λαϊκών συνελεύσεων, του μαζικού κινήματος. Δεν θα είμαστε η γενιά που θα ζήσει με 400 ευρώ. Το μέλλον μας είναι η εξέγερση και η νίκη. Για να πάρουμε πίσω αυτά που μας ανήκουν και να αποφασίζουμε εμείς για το μέλλον μας! Χρέος μας η ανατροπή τους!

 ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ

ΤΕΤΑΡΤΗ 21/ 3 ΣΤΙΣ 14.00

 Camera Obscura–EAAK

Μέσα σε κλίμα πανηγυρισμών έγινε η ψήφιση της νέας δανειακής σύμβασης (Μνημόνιο 2) στις 12 Φλεβάρη, ενώ Μέρκελ, Σαρκοζύ και τα λοιπά ευρωπαϊκά αστικά επιτελεία έσπευσαν να συγχαρούν την ελληνική κυβέρνηση του τραπεζίτη Παπαδήμου, που με αποφασιστικό τρόπο ψήφισε τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις για να μη «χρεοκοπήσει» η χώρα. Αυτή η Ιερή Συμμαχία των ξένων και ντόπιων τραπεζών, του ευρωπαϊκού και ελληνικού κεφαλαίου, της πραξικοπηματικής κυβέρνησης και της Κομισιόν οξύνει την επίθεση σε βάρος του λαού.

Πολλοί παρομοιάζουν τη σημερινή κατάσταση με τα χρόνια της Κατοχής (1941-1944), άλλοι με την επταετία της Χούντας (1967-1974). Η αλήθεια είναι ότι σήμερα δεν υπάρχει στρατός κατοχής, ούτε τα τανκς των συνταγματαρχών που αν φύγουν, θα κάτσουμε οι Έλληνες και θα τα βρούμε μεταξύ μας ώστε τα πράγματα να γίνουν όπως παλιά. Σήμερα, ζούμε σε μια διαφορετική ιστορική περίοδο: Ο καπιταλισμός περνάει σε παγκόσμια κλίμακα την μεγαλύτερη κρίση του από το 1929. Απέναντί μας λοιπόν, έχουμε την εποπτεία της ευρωπαϊκής ένωσης και μια πραξικοπηματικά διορισμένη κυβέρνηση που από κοινού ενορχηστρώνουν μία φονική επίθεση στα νεολαιίστικα και εργατικά δικαιώματα, με στόχο το κεφάλαιο να υπερβεί την κρίση του. Σήμερα βιώνουμε κάτι χειρότερο και από κατοχή και από χούντα. Έχουμε μία κατοχή στα δικαιώματα νεολαίας και εργαζόμενων, στο δημόσιο πλούτο από τα συμφέροντα των τοκογλύφων του εγχώριου και διεθνούς κεφαλαίου. Έχουμε μία κυβέρνηση-χούντα των τραπεζιτών-βιομήχανων, των ΜΜΕ, του Ευρώ και της ΕΕ. Όλοι αυτοί από κοινού ήταν που ψήφισαν και επιδιώκουν την εφαρμογή της δανειακής σύμβασης. Είναι αυτοί που στο δόγμα Σαρκοζύ για την επανίδρυση του καπιταλισμού, ιδρύουν το κράτος έκτακτης ανάγκης, της περιστολής των δημοκρατικών δικαιωμάτων και της καταστολής, το κράτος-στρατηγείο για την ανάπτυξη του κεφαλαίου.

Η πρόσφατα ψηφισμένη δανειακή σύμβαση αποτελεί ουσιαστικά το μανιφέστο του Κεφαλαίου ενάντια στην εργατική τάξη και το λαό, μια επιτομή της βίαιης στρατηγικής που ακολουθεί το σύστημα για να ξεπεράσει την ίδια του την κρίση. Αφορά λοιπόν διάφορους τομείς για τους οποίους προβλέπονται συγκεκριμένα μέτρα:

-Όσον αφορά στην εργασία, δρομολογείται περαιτέρω μείωση του κατώτερου μισθού και η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων καθώς και νέος γύρος απολύσεων στο σε συνδυασμό με αξιολόγηση που ως σκοπό θα έχουν και την κατάρ-γηση και αναδιάρθρωση δημόσιων οργανισμών.
-Οι δαπάνες για την υγεία πλέον μειώνονται σε λιγότερο από 6% του ΑΕΠ ενώ στο πρόγραμμα βρίσκεται και η κοστολό-γηση των νοσοκομειακών υπηρεσιών.
-Μεγάλο πλήγμα θα δεχθούν τα ασφαλιστικά ταμεία όπου το κούρεμα στα ταμεία, η κατάρρευση των μισθών στον ιδιω-τικό τομέα και η τεράστια άνοδος της ανεργίας, θα οδηγήσουν στην ολική τους διάλυση.
-Χαρακτηριστικές είναι οι κινήσεις που γίνονται για το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Γενική κατεύθυνση είναι η ι-διωτικοποίηση της ενέργειας, ενώ ήδη ξεκίνησαν οι διαδικασίες για τη συμμετοχή ιδιωτών στον ΟΣΕ και στα αεροδρόμια της χώρας.

Η νέα δανειακή σύμβαση προβλέπει επίσης μαζικό κλείσιμο και συγχωνεύσεις σχολείων και σχολών, μείωση των κονδυλίων για σίτιση και στέγαση φοιτητών και υποβάθμιση των ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ. Η επίθεση που εξαπολύει το κεφάλαιο στη νεολαία είναι πρωτοφανής. Η πιο μορφωμένη γενιά αποκλείεται από την αγορά εργασίας και η όποια εργασιακή προοπτική για τους νέους είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη. Αν κάποτε μιλούσαμε για τη νέα γενιά των 700 και των 530 ευρώ, τώρα πια μιλάμε για τη γενιά των 450 ευρώ.

Μπροστά στην επίθεση κοινωνικής καταστροφής που επιχειρεί το κεφάλαιο, ο λαϊκός παράγοντας δεν έμεινε αδρανής. Σίγουρα από το Νοέμβριο που διορίστηκε η πραξικοπηματική κυβέρνηση του μαύρου μετώπου μέχρι σήμερα, υπήρχε μία αναντιστοιχία στην έκφραση του στο πολιτικό σκηνικό σε σχέση με  τον Οκτώβρη. Παρόλα αυτά,  φαίνεται πως όλο και πιο πολύ αναβαθμίζονται και πληθαίνουν οι εργατικοί αγώνες ανά κλάδο, όπως στην Χαλυβουργία και το Αlter, όπου οι απεργιακές κινητοποιήσεις έχουν πάρει μεγάλη μαχητικότητα και διάρκεια. Αποκορύφωμα της πάλης του λαού αποτέλεσαν οι μεγαλειώδεις πορείες της 12^ης Φλεβάρη, ενόσω ψηφιζόταν το δεύτερο μνημόνιο που, παρόλη τη βίαιη καταστολή, ο κόσμος παρέμενε αποφασισμένος στο δρόμο, σπάζοντας το φράγμα της σιωπής, του φόβου και της υποταγής που έσπειραν τα ΜΜΕ και τα αστικά επιτελεία. Οι κινητοποιήσεις της περιόδου έδειξαν πως η πολιτικοποίηση του λαού αναβαθμίζεται με πιο έντονο το στοιχείο της ανατροπής της αντεργατικής λαίλαπας, στοχοποιώντας την ΕΕ και τη χούντα του μαύρου μετώπου. Είναι σημαντικό λοιπόν να τονιστεί η ισχυρή επίδραση που ασκεί ο λαϊκός παράγοντας στις ανακατατάξεις του περασμένου διαστήματος. Σε αυτό συνηγορούν και οι προσπάθειες καταστολής των κινητοποιήσεων είτε με  τον άμεσο κατασταλτικό μηχανισμό είτε με διάφορες μεθοδεύσεις. Πιο συγκεκριμένα, το σενάριο για εκλογές είναι αρκετά πιθανό και μάλιστα, σε προεκλογικά πλαίσια, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ δηλώνουν τη διαθεσιμότητά τους για την εφαρμογή οποιουδήποτε μέτρου ορίσει η ΕΕ και το ΔΝΤ. Οι εκλογές, όλη η προεκλογική ρητορία που επικρατεί δεν αποτελεί τίποτα άλλο παρά ένα μέσο για την εκτόνωση της λαϊκής οργής που συσσωρεύεται το τελευταίο διάστημα, δίνοντας την ψευδαίσθηση της λογοδοσίας του συστήματος στο λαό. Ακόμη, η τρομοκρατία ενισχύεται με τις πρόσφατες δηλώσεις του πρώην υπουργού προστασίας του πολίτη Παπουτσή, ότι τα δακρυγόνα είναι ήπια μορφή καταστολής και αν η καταστολή των κινητοποιήσεων δε γινόταν με αυτό τον τρόπο, θα θρηνούσαμε νεκρούς.

Η μαχητηκότητα και η ποσότητα δεν αρκέι μόνο για να νικήσουν οι αγώνες της περιόδου. Παλιότερα, οι εκατοντάδες χιλιάδες του συντάγματος θα έριχναν νόμους και κυβερνήσεις. Σήμερα όμως  αυτό φαίνεται να μην αρκεί. Και το ερώτημα που υπάρχει είναι τι χρειάζεται για να νικήσει η πάλη του λαού και οι αγώνες τις περιόδου που βιώνουμε. Αυτή είναι η πραγματική αγωνία και ανάγκη του κόσμου που κατεβαίνει στο δρόμο. Και εδώ πρέπει να μετρηθούν όλα τα πολιτικά σχέδια και οι οι οι ιδέες του καθενός που θέλει να ανατρέψει αυτή την κατάσταση.

Αναγκαιότητα είναι η πολιτική αναβάθμιση των αγώνων, σε συνολική σύγκρουση με την ιερή συμμαχία ΕΕ-ΔΝΤ, συγκυβέρνησης κεφαλαίου, όπως και ο συντονισμός και η κοινή δράση στις κινηματικές διαδικασίες. Συντεχνιακοί και κλαδικοί αγώνες έχουν όρια και δεν μπορούν να νικήσουν. Εργαζόμενοι από διαφορετικούς κλάδους, άνεργοι και  νεολαία, χρειάζεται να αγωνιστούν από κοινού και να δημιουργήσουν τα δικά τους όργανα άσκησης πολιτικής, που μπορούν τελικά να εκφράσουν τη δημοκρατία των κάτω, τα συμφέροντα και τις ανάγκες τις πληττόμενης πλειοψηφίας. Πρωτόλεια  μορφή αυτών των οργάνων αποτελούν οι συνελεύσεις γειτονιάς που ήδη πραγματοποιούνται. Αντίστοιχα είναι  τα πρωτοβάθμια εργατικά σωματεία και ο συντονισμός τους.  Μπροστά στη χούντα των τραπεζών, των βιομηχάνων και της τρόικα, η απάντηση του λαού πρέπει να έιναι η δικιά του δημοκρατία, η εργατική δημοκρατία. Ο λαός δεν είναι διατεθειμένος να πληρώσει την κρίση του καπιταλιστικού συστήματος. Στα πλαίσια αυτά, δεν δεχόμαστε τη νέα δανειακή σύμβαση και τα νέα μέτρα, δεν πληρώνουμε το χρέος και απαιτούμε τη διαγραφή του. Υπάρχει και άλλος δρόμος, έξω από το ΔΝΤ και την ΕΕ και αυτό το δρόμο θέλουν οι εργαζόμενοι και η νεολαία.

Στις 25 Μάρτη, ο λαϊκός παράγοντας πρέπει να βγει στο προσκήνιο με στόχο  την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής  που ισοπεδώνει ξεδιάντροπα κάθε κοινωνική κατάκτηση που είχε επιτευχθεί μετά από μακροχρόνιες προσπάθειες. Μπροστά στον πόλεμο που έχει κυρήξει το κεφάλαιο στα δικαιώματα εργαζόμενων και νεολαίας, καλούμαστε να πάρουμε θέση. Η μέρα της παρέλασης πρέπει να μετατραπεί σε εκδήλωση  λαϊκής οργής μέσα από μαζικές διαδηλώσεις που θα δώσουν το στίγμα μιας εργατικής απάντησης στην καπιταλιστική κρίση στη βάση των αναγκών και των δικαιωμάτων μας. Ή θα γίνουμε μια γενιά που θα δεχτεί τη βαρβαρότητα της εξαθλίωσης, του ατομικού δρόμου και της μετανάστευσης, ή η γενιά μας μαζί με την τους εργαζόμενους θα ξαναγράψει την ιστορία δείχνοντας τελικά πως ο καθένας μας, και όλοι μαζί, εμέις είμαστε οι κινητήριοι ιμάντες του σύμπαντος και όχι ο σάπιος καπιταλισμός που καθημερινά καταστρέφει κάθε πλευρά της ζωής μας και της φύσης.

Camera Obscura-EAAK

eaak.gr|cameraobscuraeaak.wordpress.com

Τη στιγμή που η Άννα Διαμαντοπούλου αποχωρεί ηττημένη από το Υπουργείο Παιδείας, ανακοινώνεται ότι διάφοροι καθηγητές του εξωτερικού και του εσωτερικού θα έρθουν να αξιολογήσουν το τμήμα μας σύμφωνα με τα διεθνή στάνταρτ και ότι είμαστε υποχρεωμένοι να εκθέσουμε μέρος της δουλειάς μας το τριήμερο Δευτέρα με Τετάρτη. Δυστυχώς για τους συναδέλφους που ελπίζουν σε έναν από μηχανής  θεό να τους λύσει τα προβλήματα, αυτή η αξιολόγηση όχι μόνο δεν θα δικαιώσει τους αγώνες μας αλλά είναι μέρος του πόλεμου που έχουν κηρύξει συγκυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ στην γενιά μας. Ας τα πάρουμε τα πράγματα ένα ένα.

Η αξιολόγηση δεν είναι κάτι που μας απασχολεί πρώτη φορά. Η πρόβα τζενεράλε για το μεγαλειώδες φοιτητικό κίνημα της περιόδου 2006-2007 έγινε με τις κινητοποιήσεις απέναντι στο νομοσχέδιο για την αξιολόγηση το 2005. Ποια είναι τα επιχειρήματα της κυβερνητικής πολιτικής; Η κυβερνητική προπαγάνδα και τα ΜΜΕ έχουν τρεις κατευθύνσεις πάνω στις οποίες την στηρίζουν.

Η πρώτη κατεύθυνση έχει να κάνει με τον εντοπισμό δομικών δυσλειτουργιών του δημόσιου πανεπιστημίου και προβλημάτων κακοδιαχείρισης και σπατάλης του δημοσίου. Πολλά από τα φαινόμενα που βγαίνουν στην επιφάνεια είναι πραγματικά γεγονότα. Η μισή αλήθεια, όμως, είναι χειρότερη από το ψέμα. Αποκρύπτεται λοιπόν ότι όλα αυτά τα φαινόμενα είναι αποτέλεσμα όλων αυτών που στήριζαν την κυρίαρχη πολιτική και την στηρίζουν ακόμη και μέσα στις σχολές. Αποκρύπτεται ότι οι δομικές δυσλειτουργίες του δημοσίου πανεπιστημίου γι’ αυτούς δεν έχουν να κάνουν με την βελτίωση της δημόσιας-δωρεάν εκπαίδευσης αλλά με το τελειωτικό χτύπημα σε αυτή προς αντικατάσταση της με το επιχειρηματικό πανεπιστήμιο το οποίο παρουσιάζεται σαν μονόδρομος και στο έδαφος της κρίσης θα είναι πιο ανταποδοτικό για το κεφάλαιο και πιο καταπιεστικό και εκμεταλλευτικό για την κοινωνική πλειοψηφία. Αποκρύπτεται ότι σπατάλη γι’ αυτούς δεν είναι μόνο αυτά που λυμαίνονταν τα δικά τους παιδιά αλλά και οι μισθοί των καθηγητών, η χρηματοδότηση για υποδομές, για κτίρια, για βιβλία, για σίτιση και για στέγαση, κτλ. Οι πελατειακές σχέσεις με τα κόμματα εξουσίας δεν θα χτυπηθούν (άλλωστε οι ίδιοι κυβερνούν ακόμη) αλλά θα μετασχηματιστούν σε σχέσεις με τα επιχειρηματικά συμφέροντα που θα επενδύουν στην εκπαίδευση.

Ο δεύτερη κατεύθυνση έχει να κάνει με τα ανυπόστατα ψεύδη και την συκοφαντία. Πρώτο ψέμα έχει να κάνει με την ποιότητα του δημοσίου πανεπιστημίου. Η ποιότητα της παρεχόμενης γνώσης του ελληνικού δημοσίου πανεπιστημίου παρ’ όλα τα προβλήματα που έχει είναι πολύ ανώτερη από την πληθώρα των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων στην Ευρώπη και στην Αμερική και μάλιστα με μεγάλη πρόσβαση στην πλειοψηφία του πληθυσμού. Ακόμη και σε πανεπιστήμια όπως το Harvard επιστημονικά πεδία όπως οι κοινωνικές επιστήμες που δεν είναι ανταποδοτικές για το κεφάλαιο συρρικνώνονται. Από εκεί και πέρα θέλοντας να τελειώσουν με το δημόσιο πανεπιστήμιο της μεταπολίτευσης που είναι κατάκτηση ανυποχώρητων αγώνων του νεολαιίστικου και φοιτητικού κινήματος, παρουσιάζουν το πρότυπο του πανεπιστημίου της αγοράς σαν τη μοναδική λύση στο πρόβλημα. Έτσι αφού προσπαθούν να μας πείσουν ότι για την ανεργία φταίει το πανεπιστήμιο τελικά αποδεικνύεται το ακριβώς αντίθετο, ότι δηλαδή η ανεργία αυξάνεται με τις πολιτικές του κεφαλαίου για την υπέρβαση της κρίσης με τα μνημόνια και τις κατευθύνσεις της ΕΕ. Με λίγα λόγια αυτό που θέλουν να επιβάλλουν είναι έναν απόφοιτο-εργαζόμενο πειθαρχημένο στον κάθε αξιολογητή, εναρμονισμένο με τις ανάγκες της αγοράς, άρα χωρίς δικαιώματα, αναλώσιμο, χωρίς κριτική σκέψη στο αντικείμενο που εργάζεται αν έχει εργασία. Χρειάζονται το πανεπιστήμιο του εργασιακού μεσαίωνα της ανεργίας της τάξης του 50%, της γενιάς των 400 ευρώ και των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών (ΕΟΖ) στο πλαίσιο μιας πολιτικής όπου το δημόσιο χρήμα θα πηγαίνει απευθείας στα αναπτυξιακά πλάνα των επιχειρήσεων. Αυτό είναι το ευνοϊκό περιβάλλον που διατείνονται ότι δεν έχει το δημόσιο πανεπιστήμιο.

Η τρίτη κατεύθυνση έχει να κάνει με την πασίγνωστη επιχειρηματολογία περί «μειοψηφιών» που θίγονται από την αξιολόγηση. Αναρωτιέται κανείς αν αθροίσουμε τις «μειοψηφίες» των φοιτητών, των καθηγητών, των εργαζομένων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, των μαθητών, των αγροτών, και οποιασδήποτε κοινωνικής ομάδας έχει βγει τα τελευταία χρόνια στο δρόμο του αγώνα της ανατροπής τι μένει. Αυτό που μένει είναι οι τράπεζες, εφοπλιστές, πολυεθνικές, ιδιοκτήτες ΜΜΕ, οι αξιωματούχοι της ΕΕ και η συγκυβέρνηση που στηρίζει αυτά τα συμφέροντα, τα ΜΑΤ, οι παρακρατικοί και τα τσιράκια όλων αυτών που υπάρχουν και μέσα στο πανεπιστήμιο. Δηλαδή αυτοί που είναι μία οικτρή μειοψηφία στο σύνολο του πληθυσμού παγκοσμίως αλλά κατέχουν σχεδόν το σύνολο του κοινωνικού πλούτου. Έτσι λοιπόν προσπαθούν να μας πείσουν ότι τα συμφέροντα τους εκφράζουν όλη την κοινωνία. Η αξιολόγηση του τμήματος και τα διεθνή στάνταρτ με τα οποία το τμήμα θα αξιολογηθεί αν έχει εναρμονιστεί εκφράζουν αυτά τα συμφέροντα τα οποία έχουν συγκροτήσει το μαύρο μέτωπο της συγκυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ και έχουν επιβάλλει τα παλιά και νέα μνημόνια, με άξονες όπως έχουν αποτυπωθεί στη συνθήκη της Μπολόνια για την εκπαίδευση στην Ευρώπη. Έτσι λοιπόν το τμήμα θα αξιολογηθεί στο κατά πόσο ελκύει πόρους από ιδιωτικά κεφάλαια, στο κατά πόσο έχει επιβάλει δίδακτρα και ένα πρόγραμμα σπουδών ανταποδοτικό, αναλώσιμο, ρηχό και ευέλικτο όπως πρέπει να είναι ο μελλοντικός εργαζόμενος και στο κατά πόσο έχουν περικοπεί περαιτέρω «σπατάλες» όπως μισθοί, καθηγητές, υποδομή κτλ. Πως μπορούν όμως να επικαλούνται τον «ορθολογισμό» του ιδιωτικού τομέα, όταν αυτός έχει οδηγήσει στην ανορθολογική κοινωνική βαρβαρότητα και την εξαθλίωση στο βωμό της κερδοφορίας του κεφαλαίου;

Τέλος θέλουν να μας πείσουν ότι δεν είμαστε άξιοι να ελέγχουμε εμείς τις σπουδές μας, το αντικείμενο τους και την προοπτική μας και ότι έχουμε ανάγκη από «εξωτερικούς» αξιολογητές (βάλαμε το λύκο να φυλάει τα πρόβατα) δηλαδή υποστηρικτές αυτής της πολιτικής σαν και αυτούς που έβαλαν υποψηφιότητα για τα συμβούλια διοίκησης από φυλλάδια σε κάθε εξεταστική τα οποία δεν παίζουν απολύτως κανένα ρόλο. Εμείς όμως όχι μόνο έχουμε την δυνατότητα να αποφασίζουμε γ’ αυτό που έχουμε ανάγκη άλλα το κάνουμε συλλογικά μέσα από τις Γενικές Συνελεύσεις που είναι αυτά τα όργανα που με αμεσοδημοκρατικό τρόπο παίρνουμε τη ζωή στα χέρια μας. Αυτή είναι η δημοκρατία μας απέναντι στην δημοκρατία του κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού. Με αυτή τη δημοκρατία αξιολογούμε πρώτα και κύρια την κυρίαρχη πολιτική και την ανατρέπουμε. Με αυτή τη δημοκρατία θα συνεχίζουμε την μάχη σε κάθε προσπάθεια εφαρμογής αυτής της πολιτικής που μας έχει οδηγήσει εδώ. Το υπουργείο για να ξεπουλήσει το πανεπιστήμιο και να κλείσει σχολές το πρώτο που κάνει είναι να το απαξιώσει υποχρηματοδοτώντας το για να δημιουργήσει καμένο έδαφος ώστε να το ξεπουλήσει πιο εύκολα.

Το φοιτητικό κίνημα δεν έπεσε από τον ουρανό εν έτη 2012 αλλά είναι το ζωντανό κομμάτι του πανεπιστημίου με το οποίο θέλουν να ξεμπερδεύουν. Εμείς θα συνεχίσουμε το επόμενο διάστημα στον δρόμο για την συνολική ανατροπή αυτής της καπιταλιστικής βαρβαρότητας διεκδικώντας για όλη τη γενιά μας:

• Ανατροπή του νόμου Διαμαντοπούλου! Κάτω το μαύρο μέτωπο συγκυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ-κεφαλαίου. Ούτε ευρώ για το χρέος, να διαγραφεί. Λεφτά για δημόσια και δωρεάν παιδεία και υγεία.
• Δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλη την νεολαία. Δωρεάν σίτιση-στέγαση –μεταφορές.
• Ενιαία πανεπιστημιακή εκπαίδευση χωρίς βαθμίδες. Ενιαίο δωδεκάχρονο σχολείο. Κατάργηση ταξικών και εξεταστικών φραγμών. Ελεύθερη πρόσβαση στο πανεπιστήμιο.
• Ένα πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο με όλα τα εργασιακά και επαγγελματικά δικαιώματα σε αυτό. Κανένας απόφοιτος άνεργος. Σταθερή εργασία για όλους με αξιοπρεπείς μισθούς και όχι μισθούς πείνας. Απαγόρευση των απολύσεων.
• Εκπαίδευση και έρευνα για τις ανάγκες των εργαζομένων και της νεολαίας και όχι του κεφαλαίου και της αγοράς. Χρηματοδότηση για υποδομές, και ποιοτικές σπουδές. Όχι στη συρρίκνωση, την απαξίωση και το κλείσιμο σχολών.
• Όχι στον σύγχρονο αναλφαβητισμό! Κάτω τα αναλυτικά προγράμματα σπουδών στα σχολεία, και τα ευέλικτα προγράμματα σπουδών-κατευθύνσεις στα πανεπιστήμια. Συνολική και ευρεία μόρφωση για την ανάπτυξη κριτικής σκέψης. Κάτω τα χέρια από το άσυλο.
• Φοιτητικό και κοινωνικό έλεγχο στην εκπαίδευση και την έρευνα μέσω των γενικών συνελεύσεων. Κάτω η αξιολόγηση-δικτατορία των αγορών.
• Κάτω η πειθάρχηση, η εντατικοποίηση και η καθηγητική τρομοκρατία. Ανθρώπινοι ρυθμοί σπουδών.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΦΟΙΤΗΤΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ ΝΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΞΙΟΛΟΓΗΤΕΣ!

ΚΑΤΩ Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΚΑΙ Ο ΝΟΜΟΣ ΠΛΑΙΣΙΟ! ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΡΩΙ ΣΤΗ ΣΧΟΛΗ ΝΑ ΤΗΝ ΑΠΟΤΡΕΨΟΥΜΕ!

Camera Obscura – EAAK

eaak.gr|cameraobscuraeaak.wordpress.com

«ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΜΑ» ΣΤΟΝ ΝΕΟ ΥΠΟΥΡΓΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

Εδώ και κάποιες ώρες ο νέος Υπουργός παιδείας της διορισμένης κυβέρνησης Παπαδήμου είναι ο Γ. Μπαμπινιώτης. Δηλαδή σύμφωνα με το «Λεξικό της νέας ελληνικής γλώσσας» που έχει γραφτεί από τον ίδιο, ο Γ. Μπαμπινιώτης είναι υπουργός της:

χούντα (η) [χωρ. γεν. πληθ.] (α) ομάδα πολιτικών που καταλαμβάνει την κυβερνητική εξουσία (για χώρες της Λατινικής Αμερικής) (β) (γενικότ.) ομάδα πολιτικών και στρατιωτικών που καταλαμβάνουν την εξουσία με πραξικόπημα και επιβάλλουν με τη δύναμη των όπλων δικτατορικό καθεστώς: η ~ των στρατηγών στην Αργεντινή || η ~ των συνταγματαρχών στην Ελλάδα (γ) (μτφ.) χαρακτηρισμός πολιτικής εξουσίας που ενεργεί αυταρχικά και δεν λαμβάνει υπόψη τη λαϊκή βούληση|

Η πείρα της νεολαίας και των εργαζομένων μέχρι στιγμής έχει δείξει ότι οι χούντες πέφτουν με εξέγερση, δηλαδή με:

εξέγερση (η) [μτγν] {-ης κ. –έρσεως, –έρσεις, –έρσεων} η μαζική και δυναμική κινητοποίηση εναντίον οποιασδήποτε αρχής: η ~ του Πολυτεχνείου || ξέσπασε ~ || ένοπλη ~ (λαϊκ.) ξεσηκωμός. ΣΧΟΛΙΟ λ. επανάσταση.

Μία εξέγερση που θα ανατρέψει και τον νόμο της προκατόχου του και τον ίδιο και το μαύρο μέτωπο συγκυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ-κεφαλαίου. Δηλαδή θα φέρει την:

ανατροπή (η) 1. (α) το αναποδογύρισμα, η απώλεια της ισορροπίας και η πτώση (β) υδραυλικό σύστημα για την ανύψωση και το άδειασμα της καρότσας φορτηγών 2. (μτφ) η βίαιη πτώση, η κατάλυση (της υπάρχουσας τάξης, καθεστώτος, ηγέτη) η ~ του τύραννου 3. Η ριζική μεταβολή προς το αντίθετο ΣΥΝ αναστροφή 4. (μτφ) η απόδειξη ότι κάτι δεν ισχύει ΣΥΝ αντίκρουση, ανασκευή ΑΝΤ ενίσχυση, στήριξη, θεμελίωση 5. (μτφ) η ακύρωση, η ματαίωση: η ~ των σχεδίων κάποιου. |

Ούτε σιωπής, ούτε υποταγής, είμαστε η γενιά της ανατροπής!

ΕΑΑΚ ΒΟΛΟΥ

Ζούμε σε ένα κόσμο από καταρρέοντα νεόκτιστα, σε μία διαδρομή φρέσκων ερειπίων.

Στο πέρασμα αυτής της διαδρομής, που  χαράζεται καθημερινά πάνω στους ώμους μας όλο και πιο βαθιά όλο και πιο επίπονα, αντικρίζουμε την ίδια τη φύση του καπιταλισμού.

Κάπως έτσι περιγράφεται η σημερινή συγκυρία, στην οποία είναι ξεκάθαρο ότι η κρίση δεν είναι φαινόμενο κακοδιαχείρισης του συστήματος, αλλά οφείλεται στον τρόπο που δομείται και αναπαράγεται. Ζούμε σε μία ιστορική εποχή, που από την μία εντείνεται στρατηγικά η επίθεση του κεφαλαίου προς τους εργαζομένους και την νεολαία και από την άλλη γεννιούνται πρωτόγνωρες δυνατότητες ανατροπής αυτής της επίθεσης και ανοικοδόμησης μίας νέας κοινωνίας.

Η ιστορικότητα της στιγμής αποδεικνύεται και στο γεγονός ότι οποιαδήποτε κίνηση του κεφαλαίου για φυγή από την κρίση, καταλήγει σε αδιέξοδο. Μία τέτοια κίνηση αποτελεί και η πολιτική της ΕΕ για μετατροπή των αδύναμων κρίκων-χωρών της ευρωζώνης, σε νέα πεδία επενδύσεων , μέσω της επιβολής σκληρών μέτρων λιτότητας και την κατάργηση κάθε εργασιακού και νεολαιίστικου δικαιώματος. Συγκεκριμένα στην Ελλάδα, με την πραξικοπηματική ψήφιση της νέας δανειακής σύμβασης, αποφασίστηκε από το μαύρο μέτωπο συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-τραπεζιτών, η υποθήκευση του μέλλοντός μας. Μέσα σε ένα πλαίσιο τρομοκρατίας, που έχει διαμορφωθεί για μία ενδεχόμενη χρεωκοπία, στο όνομα της «διάσωσης» της χώρας, επιβάλλονται μία σειρά βάρβαρων μέτρων που περιλαμβάνουν μειώσεις μισθών και συντάξεων, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, απολύσεις, εφεδρεία, αποκρατικοποιήσεις, υποθήκευση δημόσιας περιουσίας και τέλος καθεστώς εποπτείας. Η νεολαία δεν θα μπορούσε να μείνει έξω από αυτήν την επίθεση. Η μεταρρύθμιση στη παιδεία είναι οργανικά συνδεδεμένη και εναρμονισμένη με την πραγματικότητα του μνημονίου και της ΕΕ. Το νέο μνημόνιο έχει ως όρο την εφαρμογή του αντιδραστικού νόμου 4009, ενώ ταυτόχρονα επιβάλλει συγχωνεύσεις σχολείων και σχολών, προβλέπει περικοπές που αφορούν τη φοιτητική μέριμνα και τις υποδομές στην εκπαίδευση.

Στον αντίποδα αυτών, εμφανίζεται στο προσκήνιο ξανά ο λαός, δίνοντας ανατρεπτική απάντηση στην επίθεση που δέχεται. Αυτό αναδεικνύεται από τις κινητοποιήσεις της τελευταίας περιόδου, με αποκορύφωμα τις 12 Φεβρουαρίου, όπου χιλιάδες διαδηλωτές βγήκαν στους δρόμους μαζικά με κοινό αίτημα την ανατροπή της χούντας συγκυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ. Χιλιάδες άνεργοι, εργαζόμενοι, μαθητές, φοιτητές, νεολαία, μετανάστες αποδεικνύουν καθημερινά, μέσα από τους εργατικούς αγώνες, την απονομιμοποίηση της κυβέρνησης και του πολιτικού συστήματος.

Ένα συμπέρασμα που προκύπτει από την ανάλυση της περιόδου, είναι ότι ακόμα και η αστική τους δημοκρατία έχει ήδη καταργηθεί. Αυτό έγκειται αρχικά στο γεγονός ότι υπάρχουσα κυβέρνηση έχει οριστεί πραξικοπηματικά και όχι μέσω εκλογών, μίας διαδικασίας που αποτελούσε ανέκαθεν τη βάση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Ένα δεύτερο στοιχείο είναι ότι πλέον αλλάζει στρατηγικά ο τρόπος λήψης πολιτικών αποφάσεων που μετατίθεται σε υπερεθνικά κέντρα, απομακρυσμένος ολοένα και περισσότερο από τον λαό. Η δημοκρατία τους ,που εξυπηρετούσε πάντα τα συμφέροντα του κεφαλαίου, πλέον έχει χρεοκοπήσει μέσα σε ένα ευρύτερο κλίμα κρατικής καταστολής και τρομοκρατίας.

Τα παραπάνω σε συνδυασμό με τον ρόλο του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού, ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ κάνουν ακόμα πιο επιτακτική την ανάγκη δημιουργίας νέων δομών του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος. Τα πρωτοβάθμια σωματεία, οι συνελεύσεις γειτονιών, οι επιτροπές αγώνα, οι φοιτητικοί σύλλογοι είναι οι δομές αυτές που μέσα από αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, τη δημοκρατική τους συγκρότηση και τον συντονισμό τους θα παίρνουν αποφάσεις για το κίνημα και θα ανοίξουν τον δρόμο για την κοινωνική χειραφέτηση.

Ολόκληρη η κοινωνία βιώνει τον αποκλεισμό της με όρους μιας κληροδοτούμενης και αναπόφευκτης μοίρας. Αυτή την μοίρα οφείλουμε να  ανατρέψουμε. Ο μόνος τρόπος για αυτό είναι η ενοποίηση του νεολαιίστικου και φοιτητικού κινήματος με το εργατικό σε ένα αγωνιστικό μέτωπο. Το νεολαιίστικο και φοιτητικό κίνημα δεν πρέπει να περιοριστεί σε ένα συντεχνιακό αγώνα αλλά να συμπορευτεί και να συντονιστεί με το εργατικό σε επίπεδο αιτημάτων και περιεχομένου καθώς το μέλλον και των δύο είναι κοινό.

Έτσι, το επόμενο διάστημα κρίνεται αναγκαία η αναβάθμιση της πολιτικής κουβέντας και η κλιμάκωση του αγώνα. Καλούμε όλο το πρωτοπόρο δυναμικό που έδωσε την μάχη για την εμφάνιση του φοιτητικού κινήματος το προηγούμενο διάστημα, την πλειοψηφία των συναδέλφων μας που μας ενώνει η ίδια εργασιακή προοπτική, τις δυνάμεις τις αριστεράς και όλες τις συλλογικότητες σε συντονιστική επιτροπή αγώνα για να οργανώσουμε τη πάλη μας και να αναζωπυρώσουμε τις διαδικασίες των συλλόγων.

 Την Πέμπτη 8/3 στη 13.00 καλούμε σε συντονιστική επιτροπή, η οποία θα συζητήσει τις πολιτικές εξελίξεις, θα πάρει αποφάσεις για δράσεις και θα συνδιαμορφώσει το πλαίσιο της επόμενης συνέλευσης.

                                                                                                            Ιστορία ερχόμαστε, κοίτα τον ουρανό…

Camera Obscura – EAAK
eaak.gr|cameraobscuraeaak.wordpress.com