αντιστρέφοντας την εικόνα της πραγματικότητας

Τη στιγμή που η Άννα Διαμαντοπούλου αποχωρεί ηττημένη από το Υπουργείο Παιδείας, ανακοινώνεται ότι διάφοροι καθηγητές του εξωτερικού και του εσωτερικού θα έρθουν να αξιολογήσουν το τμήμα μας σύμφωνα με τα διεθνή στάνταρτ και ότι είμαστε υποχρεωμένοι να εκθέσουμε μέρος της δουλειάς μας το τριήμερο Δευτέρα με Τετάρτη. Δυστυχώς για τους συναδέλφους που ελπίζουν σε έναν από μηχανής  θεό να τους λύσει τα προβλήματα, αυτή η αξιολόγηση όχι μόνο δεν θα δικαιώσει τους αγώνες μας αλλά είναι μέρος του πόλεμου που έχουν κηρύξει συγκυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ στην γενιά μας. Ας τα πάρουμε τα πράγματα ένα ένα.

Η αξιολόγηση δεν είναι κάτι που μας απασχολεί πρώτη φορά. Η πρόβα τζενεράλε για το μεγαλειώδες φοιτητικό κίνημα της περιόδου 2006-2007 έγινε με τις κινητοποιήσεις απέναντι στο νομοσχέδιο για την αξιολόγηση το 2005. Ποια είναι τα επιχειρήματα της κυβερνητικής πολιτικής; Η κυβερνητική προπαγάνδα και τα ΜΜΕ έχουν τρεις κατευθύνσεις πάνω στις οποίες την στηρίζουν.

Η πρώτη κατεύθυνση έχει να κάνει με τον εντοπισμό δομικών δυσλειτουργιών του δημόσιου πανεπιστημίου και προβλημάτων κακοδιαχείρισης και σπατάλης του δημοσίου. Πολλά από τα φαινόμενα που βγαίνουν στην επιφάνεια είναι πραγματικά γεγονότα. Η μισή αλήθεια, όμως, είναι χειρότερη από το ψέμα. Αποκρύπτεται λοιπόν ότι όλα αυτά τα φαινόμενα είναι αποτέλεσμα όλων αυτών που στήριζαν την κυρίαρχη πολιτική και την στηρίζουν ακόμη και μέσα στις σχολές. Αποκρύπτεται ότι οι δομικές δυσλειτουργίες του δημοσίου πανεπιστημίου γι’ αυτούς δεν έχουν να κάνουν με την βελτίωση της δημόσιας-δωρεάν εκπαίδευσης αλλά με το τελειωτικό χτύπημα σε αυτή προς αντικατάσταση της με το επιχειρηματικό πανεπιστήμιο το οποίο παρουσιάζεται σαν μονόδρομος και στο έδαφος της κρίσης θα είναι πιο ανταποδοτικό για το κεφάλαιο και πιο καταπιεστικό και εκμεταλλευτικό για την κοινωνική πλειοψηφία. Αποκρύπτεται ότι σπατάλη γι’ αυτούς δεν είναι μόνο αυτά που λυμαίνονταν τα δικά τους παιδιά αλλά και οι μισθοί των καθηγητών, η χρηματοδότηση για υποδομές, για κτίρια, για βιβλία, για σίτιση και για στέγαση, κτλ. Οι πελατειακές σχέσεις με τα κόμματα εξουσίας δεν θα χτυπηθούν (άλλωστε οι ίδιοι κυβερνούν ακόμη) αλλά θα μετασχηματιστούν σε σχέσεις με τα επιχειρηματικά συμφέροντα που θα επενδύουν στην εκπαίδευση.

Ο δεύτερη κατεύθυνση έχει να κάνει με τα ανυπόστατα ψεύδη και την συκοφαντία. Πρώτο ψέμα έχει να κάνει με την ποιότητα του δημοσίου πανεπιστημίου. Η ποιότητα της παρεχόμενης γνώσης του ελληνικού δημοσίου πανεπιστημίου παρ’ όλα τα προβλήματα που έχει είναι πολύ ανώτερη από την πληθώρα των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων στην Ευρώπη και στην Αμερική και μάλιστα με μεγάλη πρόσβαση στην πλειοψηφία του πληθυσμού. Ακόμη και σε πανεπιστήμια όπως το Harvard επιστημονικά πεδία όπως οι κοινωνικές επιστήμες που δεν είναι ανταποδοτικές για το κεφάλαιο συρρικνώνονται. Από εκεί και πέρα θέλοντας να τελειώσουν με το δημόσιο πανεπιστήμιο της μεταπολίτευσης που είναι κατάκτηση ανυποχώρητων αγώνων του νεολαιίστικου και φοιτητικού κινήματος, παρουσιάζουν το πρότυπο του πανεπιστημίου της αγοράς σαν τη μοναδική λύση στο πρόβλημα. Έτσι αφού προσπαθούν να μας πείσουν ότι για την ανεργία φταίει το πανεπιστήμιο τελικά αποδεικνύεται το ακριβώς αντίθετο, ότι δηλαδή η ανεργία αυξάνεται με τις πολιτικές του κεφαλαίου για την υπέρβαση της κρίσης με τα μνημόνια και τις κατευθύνσεις της ΕΕ. Με λίγα λόγια αυτό που θέλουν να επιβάλλουν είναι έναν απόφοιτο-εργαζόμενο πειθαρχημένο στον κάθε αξιολογητή, εναρμονισμένο με τις ανάγκες της αγοράς, άρα χωρίς δικαιώματα, αναλώσιμο, χωρίς κριτική σκέψη στο αντικείμενο που εργάζεται αν έχει εργασία. Χρειάζονται το πανεπιστήμιο του εργασιακού μεσαίωνα της ανεργίας της τάξης του 50%, της γενιάς των 400 ευρώ και των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών (ΕΟΖ) στο πλαίσιο μιας πολιτικής όπου το δημόσιο χρήμα θα πηγαίνει απευθείας στα αναπτυξιακά πλάνα των επιχειρήσεων. Αυτό είναι το ευνοϊκό περιβάλλον που διατείνονται ότι δεν έχει το δημόσιο πανεπιστήμιο.

Η τρίτη κατεύθυνση έχει να κάνει με την πασίγνωστη επιχειρηματολογία περί «μειοψηφιών» που θίγονται από την αξιολόγηση. Αναρωτιέται κανείς αν αθροίσουμε τις «μειοψηφίες» των φοιτητών, των καθηγητών, των εργαζομένων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, των μαθητών, των αγροτών, και οποιασδήποτε κοινωνικής ομάδας έχει βγει τα τελευταία χρόνια στο δρόμο του αγώνα της ανατροπής τι μένει. Αυτό που μένει είναι οι τράπεζες, εφοπλιστές, πολυεθνικές, ιδιοκτήτες ΜΜΕ, οι αξιωματούχοι της ΕΕ και η συγκυβέρνηση που στηρίζει αυτά τα συμφέροντα, τα ΜΑΤ, οι παρακρατικοί και τα τσιράκια όλων αυτών που υπάρχουν και μέσα στο πανεπιστήμιο. Δηλαδή αυτοί που είναι μία οικτρή μειοψηφία στο σύνολο του πληθυσμού παγκοσμίως αλλά κατέχουν σχεδόν το σύνολο του κοινωνικού πλούτου. Έτσι λοιπόν προσπαθούν να μας πείσουν ότι τα συμφέροντα τους εκφράζουν όλη την κοινωνία. Η αξιολόγηση του τμήματος και τα διεθνή στάνταρτ με τα οποία το τμήμα θα αξιολογηθεί αν έχει εναρμονιστεί εκφράζουν αυτά τα συμφέροντα τα οποία έχουν συγκροτήσει το μαύρο μέτωπο της συγκυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ και έχουν επιβάλλει τα παλιά και νέα μνημόνια, με άξονες όπως έχουν αποτυπωθεί στη συνθήκη της Μπολόνια για την εκπαίδευση στην Ευρώπη. Έτσι λοιπόν το τμήμα θα αξιολογηθεί στο κατά πόσο ελκύει πόρους από ιδιωτικά κεφάλαια, στο κατά πόσο έχει επιβάλει δίδακτρα και ένα πρόγραμμα σπουδών ανταποδοτικό, αναλώσιμο, ρηχό και ευέλικτο όπως πρέπει να είναι ο μελλοντικός εργαζόμενος και στο κατά πόσο έχουν περικοπεί περαιτέρω «σπατάλες» όπως μισθοί, καθηγητές, υποδομή κτλ. Πως μπορούν όμως να επικαλούνται τον «ορθολογισμό» του ιδιωτικού τομέα, όταν αυτός έχει οδηγήσει στην ανορθολογική κοινωνική βαρβαρότητα και την εξαθλίωση στο βωμό της κερδοφορίας του κεφαλαίου;

Τέλος θέλουν να μας πείσουν ότι δεν είμαστε άξιοι να ελέγχουμε εμείς τις σπουδές μας, το αντικείμενο τους και την προοπτική μας και ότι έχουμε ανάγκη από «εξωτερικούς» αξιολογητές (βάλαμε το λύκο να φυλάει τα πρόβατα) δηλαδή υποστηρικτές αυτής της πολιτικής σαν και αυτούς που έβαλαν υποψηφιότητα για τα συμβούλια διοίκησης από φυλλάδια σε κάθε εξεταστική τα οποία δεν παίζουν απολύτως κανένα ρόλο. Εμείς όμως όχι μόνο έχουμε την δυνατότητα να αποφασίζουμε γ’ αυτό που έχουμε ανάγκη άλλα το κάνουμε συλλογικά μέσα από τις Γενικές Συνελεύσεις που είναι αυτά τα όργανα που με αμεσοδημοκρατικό τρόπο παίρνουμε τη ζωή στα χέρια μας. Αυτή είναι η δημοκρατία μας απέναντι στην δημοκρατία του κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού. Με αυτή τη δημοκρατία αξιολογούμε πρώτα και κύρια την κυρίαρχη πολιτική και την ανατρέπουμε. Με αυτή τη δημοκρατία θα συνεχίζουμε την μάχη σε κάθε προσπάθεια εφαρμογής αυτής της πολιτικής που μας έχει οδηγήσει εδώ. Το υπουργείο για να ξεπουλήσει το πανεπιστήμιο και να κλείσει σχολές το πρώτο που κάνει είναι να το απαξιώσει υποχρηματοδοτώντας το για να δημιουργήσει καμένο έδαφος ώστε να το ξεπουλήσει πιο εύκολα.

Το φοιτητικό κίνημα δεν έπεσε από τον ουρανό εν έτη 2012 αλλά είναι το ζωντανό κομμάτι του πανεπιστημίου με το οποίο θέλουν να ξεμπερδεύουν. Εμείς θα συνεχίσουμε το επόμενο διάστημα στον δρόμο για την συνολική ανατροπή αυτής της καπιταλιστικής βαρβαρότητας διεκδικώντας για όλη τη γενιά μας:

• Ανατροπή του νόμου Διαμαντοπούλου! Κάτω το μαύρο μέτωπο συγκυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ-κεφαλαίου. Ούτε ευρώ για το χρέος, να διαγραφεί. Λεφτά για δημόσια και δωρεάν παιδεία και υγεία.
• Δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλη την νεολαία. Δωρεάν σίτιση-στέγαση –μεταφορές.
• Ενιαία πανεπιστημιακή εκπαίδευση χωρίς βαθμίδες. Ενιαίο δωδεκάχρονο σχολείο. Κατάργηση ταξικών και εξεταστικών φραγμών. Ελεύθερη πρόσβαση στο πανεπιστήμιο.
• Ένα πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο με όλα τα εργασιακά και επαγγελματικά δικαιώματα σε αυτό. Κανένας απόφοιτος άνεργος. Σταθερή εργασία για όλους με αξιοπρεπείς μισθούς και όχι μισθούς πείνας. Απαγόρευση των απολύσεων.
• Εκπαίδευση και έρευνα για τις ανάγκες των εργαζομένων και της νεολαίας και όχι του κεφαλαίου και της αγοράς. Χρηματοδότηση για υποδομές, και ποιοτικές σπουδές. Όχι στη συρρίκνωση, την απαξίωση και το κλείσιμο σχολών.
• Όχι στον σύγχρονο αναλφαβητισμό! Κάτω τα αναλυτικά προγράμματα σπουδών στα σχολεία, και τα ευέλικτα προγράμματα σπουδών-κατευθύνσεις στα πανεπιστήμια. Συνολική και ευρεία μόρφωση για την ανάπτυξη κριτικής σκέψης. Κάτω τα χέρια από το άσυλο.
• Φοιτητικό και κοινωνικό έλεγχο στην εκπαίδευση και την έρευνα μέσω των γενικών συνελεύσεων. Κάτω η αξιολόγηση-δικτατορία των αγορών.
• Κάτω η πειθάρχηση, η εντατικοποίηση και η καθηγητική τρομοκρατία. Ανθρώπινοι ρυθμοί σπουδών.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΦΟΙΤΗΤΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ ΝΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΞΙΟΛΟΓΗΤΕΣ!

ΚΑΤΩ Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΚΑΙ Ο ΝΟΜΟΣ ΠΛΑΙΣΙΟ! ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΡΩΙ ΣΤΗ ΣΧΟΛΗ ΝΑ ΤΗΝ ΑΠΟΤΡΕΨΟΥΜΕ!

Camera Obscura – EAAK

eaak.gr|cameraobscuraeaak.wordpress.com