αντιστρέφοντας την εικόνα της πραγματικότητας

Μέσα σε κλίμα πανηγυρισμών έγινε η ψήφιση της νέας δανειακής σύμβασης (Μνημόνιο 2) στις 12 Φλεβάρη, ενώ Μέρκελ, Σαρκοζύ και τα λοιπά ευρωπαϊκά αστικά επιτελεία έσπευσαν να συγχαρούν την ελληνική κυβέρνηση του τραπεζίτη Παπαδήμου, που με αποφασιστικό τρόπο ψήφισε τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις για να μη «χρεοκοπήσει» η χώρα. Αυτή η Ιερή Συμμαχία των ξένων και ντόπιων τραπεζών, του ευρωπαϊκού και ελληνικού κεφαλαίου, της πραξικοπηματικής κυβέρνησης και της Κομισιόν οξύνει την επίθεση σε βάρος του λαού.

Πολλοί παρομοιάζουν τη σημερινή κατάσταση με τα χρόνια της Κατοχής (1941-1944), άλλοι με την επταετία της Χούντας (1967-1974). Η αλήθεια είναι ότι σήμερα δεν υπάρχει στρατός κατοχής, ούτε τα τανκς των συνταγματαρχών που αν φύγουν, θα κάτσουμε οι Έλληνες και θα τα βρούμε μεταξύ μας ώστε τα πράγματα να γίνουν όπως παλιά. Σήμερα, ζούμε σε μια διαφορετική ιστορική περίοδο: Ο καπιταλισμός περνάει σε παγκόσμια κλίμακα την μεγαλύτερη κρίση του από το 1929. Απέναντί μας λοιπόν, έχουμε την εποπτεία της ευρωπαϊκής ένωσης και μια πραξικοπηματικά διορισμένη κυβέρνηση που από κοινού ενορχηστρώνουν μία φονική επίθεση στα νεολαιίστικα και εργατικά δικαιώματα, με στόχο το κεφάλαιο να υπερβεί την κρίση του. Σήμερα βιώνουμε κάτι χειρότερο και από κατοχή και από χούντα. Έχουμε μία κατοχή στα δικαιώματα νεολαίας και εργαζόμενων, στο δημόσιο πλούτο από τα συμφέροντα των τοκογλύφων του εγχώριου και διεθνούς κεφαλαίου. Έχουμε μία κυβέρνηση-χούντα των τραπεζιτών-βιομήχανων, των ΜΜΕ, του Ευρώ και της ΕΕ. Όλοι αυτοί από κοινού ήταν που ψήφισαν και επιδιώκουν την εφαρμογή της δανειακής σύμβασης. Είναι αυτοί που στο δόγμα Σαρκοζύ για την επανίδρυση του καπιταλισμού, ιδρύουν το κράτος έκτακτης ανάγκης, της περιστολής των δημοκρατικών δικαιωμάτων και της καταστολής, το κράτος-στρατηγείο για την ανάπτυξη του κεφαλαίου.

Η πρόσφατα ψηφισμένη δανειακή σύμβαση αποτελεί ουσιαστικά το μανιφέστο του Κεφαλαίου ενάντια στην εργατική τάξη και το λαό, μια επιτομή της βίαιης στρατηγικής που ακολουθεί το σύστημα για να ξεπεράσει την ίδια του την κρίση. Αφορά λοιπόν διάφορους τομείς για τους οποίους προβλέπονται συγκεκριμένα μέτρα:

-Όσον αφορά στην εργασία, δρομολογείται περαιτέρω μείωση του κατώτερου μισθού και η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων καθώς και νέος γύρος απολύσεων στο σε συνδυασμό με αξιολόγηση που ως σκοπό θα έχουν και την κατάρ-γηση και αναδιάρθρωση δημόσιων οργανισμών.
-Οι δαπάνες για την υγεία πλέον μειώνονται σε λιγότερο από 6% του ΑΕΠ ενώ στο πρόγραμμα βρίσκεται και η κοστολό-γηση των νοσοκομειακών υπηρεσιών.
-Μεγάλο πλήγμα θα δεχθούν τα ασφαλιστικά ταμεία όπου το κούρεμα στα ταμεία, η κατάρρευση των μισθών στον ιδιω-τικό τομέα και η τεράστια άνοδος της ανεργίας, θα οδηγήσουν στην ολική τους διάλυση.
-Χαρακτηριστικές είναι οι κινήσεις που γίνονται για το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Γενική κατεύθυνση είναι η ι-διωτικοποίηση της ενέργειας, ενώ ήδη ξεκίνησαν οι διαδικασίες για τη συμμετοχή ιδιωτών στον ΟΣΕ και στα αεροδρόμια της χώρας.

Η νέα δανειακή σύμβαση προβλέπει επίσης μαζικό κλείσιμο και συγχωνεύσεις σχολείων και σχολών, μείωση των κονδυλίων για σίτιση και στέγαση φοιτητών και υποβάθμιση των ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ. Η επίθεση που εξαπολύει το κεφάλαιο στη νεολαία είναι πρωτοφανής. Η πιο μορφωμένη γενιά αποκλείεται από την αγορά εργασίας και η όποια εργασιακή προοπτική για τους νέους είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη. Αν κάποτε μιλούσαμε για τη νέα γενιά των 700 και των 530 ευρώ, τώρα πια μιλάμε για τη γενιά των 450 ευρώ.

Μπροστά στην επίθεση κοινωνικής καταστροφής που επιχειρεί το κεφάλαιο, ο λαϊκός παράγοντας δεν έμεινε αδρανής. Σίγουρα από το Νοέμβριο που διορίστηκε η πραξικοπηματική κυβέρνηση του μαύρου μετώπου μέχρι σήμερα, υπήρχε μία αναντιστοιχία στην έκφραση του στο πολιτικό σκηνικό σε σχέση με  τον Οκτώβρη. Παρόλα αυτά,  φαίνεται πως όλο και πιο πολύ αναβαθμίζονται και πληθαίνουν οι εργατικοί αγώνες ανά κλάδο, όπως στην Χαλυβουργία και το Αlter, όπου οι απεργιακές κινητοποιήσεις έχουν πάρει μεγάλη μαχητικότητα και διάρκεια. Αποκορύφωμα της πάλης του λαού αποτέλεσαν οι μεγαλειώδεις πορείες της 12^ης Φλεβάρη, ενόσω ψηφιζόταν το δεύτερο μνημόνιο που, παρόλη τη βίαιη καταστολή, ο κόσμος παρέμενε αποφασισμένος στο δρόμο, σπάζοντας το φράγμα της σιωπής, του φόβου και της υποταγής που έσπειραν τα ΜΜΕ και τα αστικά επιτελεία. Οι κινητοποιήσεις της περιόδου έδειξαν πως η πολιτικοποίηση του λαού αναβαθμίζεται με πιο έντονο το στοιχείο της ανατροπής της αντεργατικής λαίλαπας, στοχοποιώντας την ΕΕ και τη χούντα του μαύρου μετώπου. Είναι σημαντικό λοιπόν να τονιστεί η ισχυρή επίδραση που ασκεί ο λαϊκός παράγοντας στις ανακατατάξεις του περασμένου διαστήματος. Σε αυτό συνηγορούν και οι προσπάθειες καταστολής των κινητοποιήσεων είτε με  τον άμεσο κατασταλτικό μηχανισμό είτε με διάφορες μεθοδεύσεις. Πιο συγκεκριμένα, το σενάριο για εκλογές είναι αρκετά πιθανό και μάλιστα, σε προεκλογικά πλαίσια, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ δηλώνουν τη διαθεσιμότητά τους για την εφαρμογή οποιουδήποτε μέτρου ορίσει η ΕΕ και το ΔΝΤ. Οι εκλογές, όλη η προεκλογική ρητορία που επικρατεί δεν αποτελεί τίποτα άλλο παρά ένα μέσο για την εκτόνωση της λαϊκής οργής που συσσωρεύεται το τελευταίο διάστημα, δίνοντας την ψευδαίσθηση της λογοδοσίας του συστήματος στο λαό. Ακόμη, η τρομοκρατία ενισχύεται με τις πρόσφατες δηλώσεις του πρώην υπουργού προστασίας του πολίτη Παπουτσή, ότι τα δακρυγόνα είναι ήπια μορφή καταστολής και αν η καταστολή των κινητοποιήσεων δε γινόταν με αυτό τον τρόπο, θα θρηνούσαμε νεκρούς.

Η μαχητηκότητα και η ποσότητα δεν αρκέι μόνο για να νικήσουν οι αγώνες της περιόδου. Παλιότερα, οι εκατοντάδες χιλιάδες του συντάγματος θα έριχναν νόμους και κυβερνήσεις. Σήμερα όμως  αυτό φαίνεται να μην αρκεί. Και το ερώτημα που υπάρχει είναι τι χρειάζεται για να νικήσει η πάλη του λαού και οι αγώνες τις περιόδου που βιώνουμε. Αυτή είναι η πραγματική αγωνία και ανάγκη του κόσμου που κατεβαίνει στο δρόμο. Και εδώ πρέπει να μετρηθούν όλα τα πολιτικά σχέδια και οι οι οι ιδέες του καθενός που θέλει να ανατρέψει αυτή την κατάσταση.

Αναγκαιότητα είναι η πολιτική αναβάθμιση των αγώνων, σε συνολική σύγκρουση με την ιερή συμμαχία ΕΕ-ΔΝΤ, συγκυβέρνησης κεφαλαίου, όπως και ο συντονισμός και η κοινή δράση στις κινηματικές διαδικασίες. Συντεχνιακοί και κλαδικοί αγώνες έχουν όρια και δεν μπορούν να νικήσουν. Εργαζόμενοι από διαφορετικούς κλάδους, άνεργοι και  νεολαία, χρειάζεται να αγωνιστούν από κοινού και να δημιουργήσουν τα δικά τους όργανα άσκησης πολιτικής, που μπορούν τελικά να εκφράσουν τη δημοκρατία των κάτω, τα συμφέροντα και τις ανάγκες τις πληττόμενης πλειοψηφίας. Πρωτόλεια  μορφή αυτών των οργάνων αποτελούν οι συνελεύσεις γειτονιάς που ήδη πραγματοποιούνται. Αντίστοιχα είναι  τα πρωτοβάθμια εργατικά σωματεία και ο συντονισμός τους.  Μπροστά στη χούντα των τραπεζών, των βιομηχάνων και της τρόικα, η απάντηση του λαού πρέπει να έιναι η δικιά του δημοκρατία, η εργατική δημοκρατία. Ο λαός δεν είναι διατεθειμένος να πληρώσει την κρίση του καπιταλιστικού συστήματος. Στα πλαίσια αυτά, δεν δεχόμαστε τη νέα δανειακή σύμβαση και τα νέα μέτρα, δεν πληρώνουμε το χρέος και απαιτούμε τη διαγραφή του. Υπάρχει και άλλος δρόμος, έξω από το ΔΝΤ και την ΕΕ και αυτό το δρόμο θέλουν οι εργαζόμενοι και η νεολαία.

Στις 25 Μάρτη, ο λαϊκός παράγοντας πρέπει να βγει στο προσκήνιο με στόχο  την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής  που ισοπεδώνει ξεδιάντροπα κάθε κοινωνική κατάκτηση που είχε επιτευχθεί μετά από μακροχρόνιες προσπάθειες. Μπροστά στον πόλεμο που έχει κυρήξει το κεφάλαιο στα δικαιώματα εργαζόμενων και νεολαίας, καλούμαστε να πάρουμε θέση. Η μέρα της παρέλασης πρέπει να μετατραπεί σε εκδήλωση  λαϊκής οργής μέσα από μαζικές διαδηλώσεις που θα δώσουν το στίγμα μιας εργατικής απάντησης στην καπιταλιστική κρίση στη βάση των αναγκών και των δικαιωμάτων μας. Ή θα γίνουμε μια γενιά που θα δεχτεί τη βαρβαρότητα της εξαθλίωσης, του ατομικού δρόμου και της μετανάστευσης, ή η γενιά μας μαζί με την τους εργαζόμενους θα ξαναγράψει την ιστορία δείχνοντας τελικά πως ο καθένας μας, και όλοι μαζί, εμέις είμαστε οι κινητήριοι ιμάντες του σύμπαντος και όχι ο σάπιος καπιταλισμός που καθημερινά καταστρέφει κάθε πλευρά της ζωής μας και της φύσης.

Camera Obscura-EAAK

eaak.gr|cameraobscuraeaak.wordpress.com