Filed under: ΠΛΑΙΣΙΑ
ΠΛΑΙΣΙΟ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ ΦΟΙΤΗΤΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΒΟΛΟΥ
Ζούμε σε μία ιστορική περίοδο που καταφέρνει να συμπυκνώσει τρομακτικές πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις που θα χρειάζονταν χρόνια για να ολοκληρωθούν, σε λίγες μόνο μέρες και αυτό την καθιστά εξαιρετικά μη ομαλή και μη συνηθισμένη. Η Ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε αναβρασμό. Τα όλο και μεγαλύτερα ποσοστά φτώχειας και ανεργίας έρχονται να ενισχύσουν το αίσθημα αγανάκτησης του λαού απέναντι στις πολιτικές πρακτικές της κυβέρνησης και της Τρόικας.
Δυόμισι χρόνια μετά την προσφυγή στο μηχανισμό στήριξης ΔΝΤ-ΕΚΤ και μερικούς μήνες μετά τη διπλή προσφυγή στις κάλπες, υπό την πίεση του λαϊκού παράγοντα, η αντιλαϊκή μνημονιακή πολιτική της τρικομματικής κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ σε συνεργασία με ΕΕ- ΔΝΤ γίνεται όλο και πιο επιθετική, οδηγώντας την κοινωνία στα όριά της εξαθλίωσης. Η Σύνοδος Κορυφής που ολοκληρώθηκε πριν από λίγες μέρες δείχνει την πρωτοφανή συγκέντρωση δυνάμεων όλου του αστικού μπλοκ στη βάση μιας πολιτικής λιτότητας με στόχο την διάσωση του ευρώ και την εδραίωση της κυριαρχίας των δυνάμεων του απέναντι στο λαό και στο εργατικό κίνημα. Η κατάσταση στην Ελλάδα με το νέο σκληρό πακέτο μέτρων, ξεγυμνώνει όλη την προεκλογική ρητορεία της κυβέρνησης για μία πολιτική ανακούφισης και την κατατάσσει σε μία από τις πιο αντιδραστικές κυβερνήσεις της Ευρώπης.Τα νέα μέτρα των 14,5 δις περιλαμβάνουν περαιτέρω περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, την πλήρη διάλυση των εργασιακών σχέσεων(εξαήμερο κτλ),το ξεπούλημα του δημοσίου πλούτου (ΔΕΗ-ΕΥΔΑΠ κτλ) μέσω ιδιωτικοποιήσεων, και την εμπορευματοποίηση της παιδείας και της υγείας.
Η κυβέρνηση Σαμαρά, έρχεται να επιβάλλει τα παραπάνω ακολουθώντας μία πολιτική που στόχο έχει την παγίωση του φόβου και της τάσης υποταγής. Με τις δυνάμεις καταστολής να πνίγουν στα χημικά τις εργατικές και λαϊκές διαδηλώσεις ( Σκουριές Χαλκιδικής), να συλλαμβάνουν εργάτες που διεκδικούν τα δεδουλευμένα τους ( εργαζόμενοι στα ναυπηγεία Σκαραμαγκά) και να βασανίζουν αντιφασίστες και μετανάστες μέσα στα τμήματα. Την εργοδοτική τρομοκρατία να βρίσκεται σε έξαρσή, και την ανάδειξη του φαινομένου του φασισμού υπό το πρίσμα της επικίνδυνης Θεωρίας των δύο άκρων, η κυβέρνηση καλλιεργεί το έδαφος μίας σκληρής αντιδημοκρατικής στροφής. Χαρακτηριστική είναι η απαγόρευση των δημοσίων συναθροίσεων, των πορειών και της κυκλοφορίας για «λόγους κοινής ασφάλειας»,κατά την επίσκεψη του εκφραστή της αντιλαϊκής πολιτική της Ε.Ε καγκελαρίου Ανγκελα Μέρκελ, νόμοι και διατάξεις που θυμίζουν εποχές χούντας!
Όλα τα παραπάνω δεν μπορούμε να τα δούμε μεμονωμένα στα πλαίσια της εγχώριας πραγματικότητας αλλά στο πλαίσιο της δομικής κρίσης του καπιταλισμού σε παγκόσμιο επίπεδο και κυρίως στην ευρωζώνη. Είναι οι εκφάνσεις μίας πολιτικής της Ε.Ε και του κεφαλαίου που στη προσπάθεια της να ξεπεράσει την κρίση της, οδηγεί το λαό στην εξαθλίωση, την ανεργία, την φτώχεια και την περιθωριοποίηση ( Ελλάδα, Ισπανία, Ιταλία, Ιρλανδία, Πορτογαλία). Συγκεκριμένα στην Ελλάδα ο χαρακτήρας της επίθεσης είναι ξεκάθαρα αντιδραστικός και αντιλαϊκός κάτι άμεσα αντιληπτό από τα αλλεπάλληλα κύματα μέτρων λιτότητας και περικοπών που μόνο στόχο έχουν την σωτηρία του μεγάλου κεφαλαίου (τραπεζιτών, εφοπλιστών, μεγαλοβιομήχανων και μεγαλοεργολάβων).
Απέναντι στην όλο και εντονότερη επίθεση οι τελευταίοι αγώνες (απεργία 26.9, αγώνας ΒΙΟΜΕΤ κ.α), με πιο πρόσφατο την απεργία στις 18, δείχνουν τον γενικότερο αναβρασμό της κοινωνίας, που μπορούν να αποτελέσουν εφαλτήριο για δυναμικούς, ανατρεπτικούς, πολιτικούς αγώνες διαρκείας μέχρι την νίκη. Στην κατεύθυνση αυτή οι αγώνες πρέπει να απαγκιστρωθούν από την ξεπουλημένη ηγεσία και την συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΓΣΕΕ που προτάσσει ένα ηττημένο σχέδιο βασισμένο σε κινητοποιήσεις τουφεκιές χωρίς πολιτικό πρόγραμμα ανατροπής. Απέναντι στο παραπάνω ηττοπαθές σχέδιο, το Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα, παρόλη την αδυναμία συγκέντρωσης εργαζομένων μέχρι στιγμής, προτάσσει μέσω της ταξικής ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος ένα ελπιδοφόρο σχέδιο ανατροπής της κυβέρνησης και των πολιτικών της.
Τον φασισμό βαθιά κατάλαβε τον, δεν θα πεθάνει μόνος, του τσάκισέ τον!
Η αστάθεια της πολιτικοκοινωνικής κατάστασης ( ραγδαία αύξηση των εξαθλιωμένων) σε περιόδους κρίσης, η τεράστια δυσκολία του κεφαλαίου να εγγυηθεί μία ομαλότητα (κατάργηση του κοινωνικού κράτους) σε συνδυασμό με τη ρατσιστική προπαγάνδα (οροθετικές, μετανάστες) και πρακτική ( στρατόπεδα συγκέντρωσης) του αστικού πολιτικού συστήματος, δημιουργούν το έδαφος για την εμφάνιση και την έξαρση των φασιστικών ιδεολογιών και μορφωμάτων. Σήμερα, πίσω από την αντισυστημική ρητορεία της Χρυσής Αυγής κρύβεται η πιο βαθιά μορφή φασισμού που στρέφει την κοινωνία σε μία εμφυλιακή κατάσταση διασπώντας την ίδια την τάξη και αποπροσανατολίζοντάς την.
Η αστική ιδεολογία προωθεί μία λογική εξίσωσης της φασιστικής τρομοκρατίας και του μαχητικού κινήματος, διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα. Η θεωρία των δύων άκρων απολυτοποιεί το φαινόμενο και το διαχωρίζει πλήρως από την ουσία. Και η ουσία είναι ότι εμείς, το φοιτητικό κίνημα και η μαχόμενη νεολαία παλεύουμε για ισότητα, ελευθερία, διεθνισμό, αλληλεγγύη και όχι για ένα απολυταρχικό και ανελεύθερο καθεστώς. Παλεύουμε ενάντια στο κεφάλαιο και όχι απέναντι στον εργαζόμενο. Ο αγώνας ενάντια στον φασισμό πρέπει να συνδέεται με τον αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο και τις πολιτικές πρακτικές του συστήματος. Είναι ένας αγώνας που πρέπει να δώσουμε συνολικά στους χώρους δουλείας, στα πανεπιστήμια, στα σχολειά, στις γειτονιές, στην καθημερινότητα. Μόνο έτσι θα τον τσακίσουμε!
ΠΑΙΔΕΙΑ
O xώρος της εκπαίδευσης και συγκεκριμένα το ελληνικό πανεπιστήμιο δεν θα μπορούσε να μείνει ανεπηρέαστο από τα νέα μέτρα και το γενικευμένο κλίμα λιτότητας. Την επίθεση στο χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης αντιπροσωπεύει ο νέος νόμος [ν.4076] που ουσιαστικά δεν διαφέρει από την αντίστοιχο περσινό νόμο Διαμαντοπούλου.
Στα πλαίσια του νέου νόμου επιβάλλονται 2 κύκλοι προπτυχιακών σπουδών, 3 και 2 χρόνων αντίστοιχα. Παράλληλα, έχουμε τη διάλυση των τμημάτων και τις συγχωνεύσεις αυτών σε σχολές, την κατάτμηση των ενιαίων προγραμμάτων σπουδών και την αποδιάρθρωση των γνωστικών αντικειμένων. Επίσης, η διοίκηση του πανεπιστημίου παίρνει καινούριο χαρακτήρα, γεγονός αναγκαίο για την διεκπεραίωση του νέου νόμου, την οποία αναλαμβάνουν τα συμβούλια Ιδρύματος. Η χρηματοδότηση της εκπαίδευσης θα εξαρτάται από την αξιολόγηση των manager, που θα κατέχουν κατεξοχήν θέση στο νέο μοντέλο διοίκησης. Το συμβούλιο θα είναι θωρακισμένο από κάθε φοιτητικό η πανεπιστημιακό έλεγχο και θα αποτελεί το μακρύ χέρι της εκάστοτε κυβέρνησης. Την αυταρχοποίηση της εκπαίδευσης συμπληρώνουν μεταρρυθμίσεις σχετικά με το όριο φοίτησης και τους περιορισμούς. Επιβάλλεται όριο φοίτησης ν+2, ενώ οι φοιτητές, αν δεν εγγραφούν σε δύο συνεχόμενα εξάμηνα, χάνουν την ιδιότητά τους. Καθοριστικό χτύπημα στο άσυλο, που κατακτήθηκε με αγώνες και αίμα της νεολαίας και του λαού, έρχεται να δώσει ο νέος νομός με τη κατάργηση του. Στόχος είναι η διαμόρφωση ενός πανεπιστημίου απαλλαγμένο από κάθε συλλογική δραστηριότητα και κινηματική δράση, δηλαδή απαλλαγμένο από κάθε προσπάθεια ικανή να φέρει τους φοιτητές και το λαό στο προσκήνιο.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι στη προκειμένη πολιτική συγκυρία επιχειρείται η λογική της αποξένωσης, της περιθωριοποίησης, της ανάδειξης του ατομικού δρόμου και της εσωστρέφειας, που όχι μόνο διατηρούν τη υπάρχουσα τάξη πραγμάτων, αλλά στρώνουν το δρόμο στην εδραίωση της νέας επίθεσης.
Το υπουργείο Παιδείας αναφέρει ότι ”κάθε μεταρρύθμιση απαντά στις ανάγκες της εποχής της”. Αυτό ακριβώς κάνει και αυτή η μεταρρύθμιση. Το σχέδιο των συγχωνεύσεων και του κλεισίματος των ΑΕΙ και των ΤΕΙ, κυρίως στην περιφέρεια, δημιουργεί ένα τεράστιο ποσοστό ανειδίκευτων νεολαίων. Ταυτόχρονα η εποχή της οικονομικής κρίσης έχει ανάγκη από εργαζομένους χωρίς επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα, εργαζομένους με γνώσεις που θα έχουν ημερομηνία λήξης (ανάλογα με τις ανάγκες τις αγοράς). Έχει ανάγκη από πανεπιστήμια τα οποία θα διαμορφώνουν τα προγράμματα σπουδών σύμφωνα με τις επιταγές των επιχειρήσεων. Πανεπιστήμια που θα λειτουργούν σαν επιχειρήσεις, που θα δίνουν δάνεια, θα διαγράφουν φοιτητές και θα έχουν και μια ανάλογη διοίκηση από manager. Πανεπιστήμια τα οποία δε θα δίνουν την δυνατότητα ανάπτυξης καμίας συλλογικής διαδικασίας στο εσωτερικό τους (συνελεύσεων και άλλων πολιτικών δραστηριοτήτων).
¨ή εμείς, ή εμείς!¨
Απέναντι σε όλα αυτά, με πρώτο ραντεβού τη ματαίωση των εκλογών των Συμβουλίων Ιδρύματος στις 23 και 25 του Οκτώβρη, υπάρχει και ο ανατρεπτικός δρόμος, του αγώνα διαρκείας, των καταλήψεων, των πολύμορφων κινητοποιήσεων και των απεργιών, της προοπτικής μιας άλλης κοινωνίας που είναι δυνατή στο σήμερα. Εμείς, θέλουμε ένα πανεπιστήμιο που θα παράγει γνώση για τις ανάγκες των εργαζομένων και της νεολαίας. Που θα λειτουργεί κάτω από φοιτητικό και κοινωνικό έλεγχο. Καλούμε την υπόλοιπη νεολαία και τους εργαζόμενους σε μαχητικούς αγώνες διαρκείας για να διεκδικήσουμε το δικαίωμα μας σε δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση.
Ενάντια στην πιο βάρβαρη επίθεση από κεφάλαιο, κυβέρνηση-ΕΕ- ΔΝΤ, που δέχονται εργαζόμενοι και νεολαία το φοιτητικό κίνημα πρέπει να απαντήσει δεν χρωστάμε στις τράπεζες δεν πουλάμε το πανεπιστήμιο δεν πληρώνουμε τις σπουδές μας. Πρέπει να συνολικοποιήσει τον αγώνα της και μαζί με την νεολαία και τους εργαζομένους της Ευρώπης να έρθει σε ρήξη με την Ε.Ε και το ευρώ σε μια αγωνιστική αντικαπιταλιστική κατεύθυνση.
Το νεολαιίστικο κίνημα πρέπει να ενωθεί στη βάση των υλικών συμφερόντων της εργασιακής προοπτικής με το εργατικό και το ευρύτερο λαϊκό κίνημα. Σήμερα είναι αναγκαίο ένα εργατικό λαϊκό κίνημα που θα στηρίζεται σε αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες από τα κάτω (σωματεία, επιτροπές αγώνα, συνελεύσεις γειτονιών κ.α.) και στον οριζόντιο συντονισμό αυτών, που θα συγκρούεται με τον πυρήνα της επίθεσης του κεφαλαίου, δεν θα μένει στο στείρο οικονομικό αγώνα αλλά θα κάνει συνολικό πολιτικό αγώνα για την ανατροπή της επίθεσης.
Με αυτές τις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, η νεολαία θα δείξει πως δεν θα γίνει η πρώτη γενιά που θα ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη, δεν θα είναι η γενιά που θα είναι φυλακισμένη για μια ζωή να αποπληρώνει το χρέος που της φόρτωσαν, θα είναι η γενιά που θα τρίξει συθέμελα την πολιτική αυτή του κεφαλαίου της ΕΕ και του ΔΝΤ. Για να διαμορφωθεί είναι μέτωπο αγώνα με κέντρο τον κόσμο της εργασίας όπου θα ενοποιήσει όλα τα πληττόμενα κομμάτια πάνω στην αναγκαιότητα για την ανατροπή της «κυβέρνησης σωτηρίας του κεφαλαίου», και την αντιστροφή άνευ γυρισμού της ιστορίας υπέρ του εργαζόμενου λαού με την επιβολή των διεκδικήσεων μας, την ακύρωση μέτρων και μνημονίων ως την τελική νίκη, για την κοινωνική χειραφέτηση, πέρα από την βαρβαρότητα του καπιταλισμού! Για να πάρουμε πίσω τον πλούτο που μας ανήκει! Για να αποφασίζουμε εμείς για τις ζωές μας! Αυτοί δεν μπορούν χωρίς εμάς… εμείς μπορούμε χωρίς αυτούς!
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ
• Ανατροπή του Νόμου 4076 και του συνόλου της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης.
• Κάτω η τρικομματικη κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, ανατροπή μνημονίου και όλων των σκληρών μέτρων
• Ρήξη με την ΕΕ-ΔΝΤ-Κεφαλαίο. Έξω η τρόικα από τη χώρα.
• Εργαζόμενοι και νεολαίοι δεν δημιούργησαν το χρέος και δεν θα το πληρώσουν.
• Αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις. Λεφτά για την Παιδεία, την Υγεία, την ασφάλιση όχι για τις τράπεζες και τους επιχειρηματίες.
• Κοινωνικοποίηση των τραπεζών και των στρατηγικών παραγωγικών μονάδων , χωρίς αποζημίωση, κάτω από εργατικό έλεγχο.
• Μόνιμη και σταθερή δουλεία για όλους. Απαγόρευση των απολύσεων.
ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ
• Ενιαία πανεπιστημιακή εκπαίδευση, δημόσια και δωρεάν για όλους.
• Δωρεάν σίτιση, στέγαση, συγγράμματα, συγκοινωνίες για όλους.
• Εκπαίδευση κι έρευνα για τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας κι όχι της κερδοφορίας.
• Μονιμοποίηση όλων των καθηγητών και των εργαζομένων σε καθαριότητα, συντήρηση και φύλαξη στο πανεπιστήμιο.
• Λιγότερη δουλειά- δουλειά για όλους. Κανένας άνεργος. Όχι στις ελαστικές σχέσεις εργασίας. Πλήρη ασφαλιστικά δικαιώματα για όλους.
• Όλη η εξουσία στις γενικές συνελεύσεις
αντιστρέφοντας την εικόνα της πραγματικότητας 