Μετά από το αναβάπτισμα όλων των λέξεων, στις 5 Ιουλίου το λαϊκό ΟΧΙ αποκοιμήθηκε στην μνημονιακή αγκαλιά του ΝΑΙ, φέρνοντας η κυβέρνηση από τα «αριστερά» ένα επιπλέον 3ο μνημόνιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ σε μια πολύ κρίσιμη φάση των διαπραγματεύσεων με τους «εταίρους» του, κάλεσε τον κόσμο , που τόσο καιρό τον είχε οδηγήσει σε μια λογική της ανάθεσης, να πάρει μέρος απαντώντας σε ένα επίπλαστο ερώτημα. Ξέροντας πολύ καλά ο λαός τι θα έφερνε ένα ακόμα ΝΑΙ την επόμενη ημέρα, αψήφησε την αστική-μιντιακή τρομοκρατία αντιτάσσοντας ένα ηχηρό ΟΧΙ παρά τις απειλές είτε από τους εργοδότες που απειλούσαν τους εργαζόμενους με απολύσεις (βλ. Μπόμπολα και όχι μόνο) είτε από τις τράπεζες (βλ.capital control)κοκ. Έτσι φάνηκε ότι αυτό το τρανταχτό ΟΧΙ στην λιτότητα αποτέλεσε ένα λαϊκό ξέσπασμα με έντονο το ταξικό στοιχείο. Παρόλα αυτά ο προεκλογικά αντιμνημονιακός λόγος του ΣΥΡΙΖΑ μεταλλάχθηκε σε λόγο-εγγύηση της μνημονιακής πραγματικότητας συνεχίζοντας να μη συγκρούεται με τα συμφέροντα του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου.
Το χρονικό διάστημα μετά το δημοψήφισμα, είδαμε τη συμφωνία της κυβέρνησης με τους δανειστές, που ψηφίστηκε στη Βουλή από σύσσωμο το μνημονιακό μπλοκ. (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-Ποτάμι και το μεγαλύτερο κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ)
Ο ΣΥΡΙΖΑ προκηρύσσει εκλογές για να πάρει εκ νέου λαϊκή εντολή και νομιμοποίηση της εφαρμογής των μνημονίων, κάτι που ήταν ήδη βέβαια προδιαγεγραμμένο για οποιαδήποτε κυβέρνηση επιχειρούσε να διαχειριστεί την κρίση και τα μνημόνια εγκλωβισμένη στο κοινοβουλευτικό αδιέδοξο. Ο σύριζα προσπαθεί μ αυτόν τον τρόπο να θέσει τον λαό ως συνένοχο στην εφαρμογή των μνημονίων και της λιτότητας ως μονόδρομο
Οι μνημονιακές πολιτικές δυνάμεις (ΣΥΡΙΖΑ,ΝΔ,ΠΑΣΟΚ,ΠΟΤΑΜΙ,ΑΝΕΛ) συνεχίζουν και σε αυτή την προεκλογική περίοδο την ρητορία του ευρωμονόδρομου, την συνεχιση των πολιτικών που εντάσσονται στην ΕΕ, ΔΝΤ, ΕΚΤ και την μόνη λύση για αποφυγή της «καταστροφής», την εφαρμογή του μνημονίου, την συνέχιση της λιτότητας, προασπίζοντας τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων, των τραπεζών και γενικότερα του κεφαλαίου. Στην πραγματικότητα, η ανεργία όλο και αυξάνεται, η κοινωνική ασφάλιση και τα εργασιακά δικαιώματα εκμηδενίζονται, λαΪκές και εργατικές κατακτήσεις αιώνων καταργούνται, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα καταπατούνται στο όνομα του αναπτυξιακού προγράμματος που προτάσσει αυτή η πολιτική.
Το ΚΚΕ που ακόμα και στο δημοψήφισμα καλούσε το λαό στην αποχή, αρνούμενο να βγει από τα στενά κομματικά όρια του συνεχίζει να μεταθέτει κάθε αγώνα στο απροσδιόριστο μέλλον της «λαϊκής εξουσίας» μένοντας μακριά από ένα μαχητικό-ανατρεπτικό σχέδιο στο σήμερα.
Η ΛΑΕ επιδιώκει να εγκολπώσει το κομμάτι του λαού που στήριξε τις προγραμματικές διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ, προτάσσοντας αντιμνημονιακό χαρακτήρα. Ωστόσο, ούτε τις κοινοβουλευτικές αυταπάτες του ΣΥΡΙΖΑ έχει αποβάλει, ούτε ξεφεύγει από το στείρο δίλημμα μνημόνιο-αντιμνημόνιο. Καθόλου τυχαίο δεν είναι η χρονική στιγμή που οι βουλευτές της Αριστερής Πλατφόρμας επέλεξαν να αποχωρίσουν από το ΣΥΡΙΖΑ. Όταν η συστημική ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε να μην προχωρήσει σε ψήφο εμπιστοσύνης και συνέδριο αλλά να προκηρύξει εκλογές τότε μόνον το Αριστερό Ρεύμα αποφάσισε να αποχωρήσει. Το πρόγραμμα που βάζει η ΛΑΕ δεν έχει εμποτιστεί από την εμπειρία του προηγούμενου διαστήματος, παραμένοντας πίσω από τη συγκυρία και τα επίδικα που μπαίνουν και από τον ίδιο το λαό.
Η Χ.Α όντας μακρύ χέρι του συστήματος, απαντά κάθε φορά στις ανάγκες του αστικού μπλοκ αλλάζοντας προσωπεία. Έπαιζε το ρόλο του αντισυστημικού-αντιμνημονιακού κόμματος προ δημοψηφίσματος, ενώ τώρα τροποποιεί τη στάση της θέλοντας να υπερασπιστεί ότι ο μόνος δρόμος που μπορεί να ακολουθήσει η χώρα είναι της λιτότητας εντός ΕΕ. Δύο χρόνια μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσα, οι χρυσαυγίτες κυκλοφορούν ελεύθεροι, κάνουν προεκλογικές συγκεντρώσεις και διαδίδουν το ρατσισμό και το φασισμό. Είναι χρέος του λαού πέρα από τους αγώνες τους στο δρόμο με τη συμμετοχή στα αντιφασιστικά κινήματα, να τους μαυρίσει και στις εκλογές.
Η συνεχή απογοήτευση της κοινωνίας αντικατοπτρίζεται στις εκλογές με την άνοδο του ποσοστού της αποχής και την αποστασιοποίηση από τα κοινά. Η εκλογική αποτύπωση αυτού του φαινομένου οδηγεί σε ενίσχυση του αστικού μπλοκ εξουσίας.
Για μας η απάντηση που πρέπει να δώσει η νεολαία μέσα από αυτές τις εκλογές πρέπει να έχει κατεύθυνση ΕΝΑΝΤΙΑ στον κοινοβουλευτικό μονόδρομο, Τώρα περισσότερο από ποτέ ο καθένας μας και ειδικότερα η νεολαία πρέπει να πάρει ξεκάθαρη θέση για αυτά που της εφαρμόζονται από τα πάνω χωρίς αυτήν για αυτήν, πρέπει να έχει ορίζοντα αντι-ιμπεριαλιστικό, αντιφασιστικό, αντιμνημονιακό στηρίζοντας την αντικαπιταλιστική και ριζοσπαστική αριστερά. Δεν πρέπει να μείνει όμως εκεί, ο αγώνας για το αύριο και τις διεκδικήσεις δίνεται καθημερινά μέσα στους κοινωνικούς μας χώρους με διαδικασίες από τα κάτω, και όχι μόνο από μια εκλογική διαδικασία.
ΕΑΑΚ Βόλου
αντιστρέφοντας την εικόνα της πραγματικότητας 